หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 13 ธันวาคม 2556 15:59 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
       คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       ยอดได้เปรียบสังเวียนหมดทางสู้ทั้งกัดทั้งถีบทั้งเตะก็ยังเอายอดไม่อยู่สังเวียนตัดสินใจดึงมีดออกมาจากใต้หมอนแล้วแทงเสียบคอยอด
       
       “โอ๊ย อีสังเวียนมึงจะฆ่ากู”
       “กูต้องฆ่ามึง เพราะมึงมันเลว คนเลวอย่างมึงไม่สมควรอยู่ในโลกนี้อีกต่อไป”
       ยอดกุมคอที่โดนสังเวียนแทงใกล้จะตาย
       “คนเลวอย่างมึงก็ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกต่อไป”
       ยอดฮึดเฮือกสุดท้าย ดึงมีดมาจากมือสังเวียน แล้วทิ่มใส่อกสังเวียนอย่างแรงแล้วยอดก็ตายตาเหลือกค้าง มีดตกจากมือสังเวียนกรีดร้องดังมาก
       น้อยได้ยินเสียงกรีดร้องของสังเวียนเริ่มเอะใจตกใจ
       “เฮ้ย นี่มันไม่ใช่เสียงคนมีความสุขนี่นานี่มันเสียงของคนกำลังจะตายนี่หว่า”
       น้อยลุกพรวดตะโกนร้องลั่นบ้าน
       “ช่วยด้วย ช่วยด้วย ไอ้ยอดกับนังสังเวียนตีกันอยู่ในห้อง”
       น้อยวิ่งไปทันที
       
       คุณหญิงศรีนั่งตาค้างไม่ยอมหลับ เมี้ยนนั่งเกาหลังให้
       “เมี้ยน แน่ใจนะว่าจะไม่เกิดเรื่องรุนแรงเหมือนอย่างคราวนังสังวร”
       “เมี้ยนไม่ได้สั่งให้นายยอดมันทำอะไรนี่เจ้าคะ มันก็แค่...”
       “แค่อะไร”
       “ก็แค่...แนะมันให้ทำอะไรที่มันอยากทำกับนังสังเวียนมานานแล้วน่ะเจ้าค่ะ”
       “เมี้ยน ฉันกลัวบาป”
       “มันอาฆาตมันจ้องจะทำร้ายทำลายพวกเราขนาดนั้น มันต้องโดนสั่งสอนบ้างเจ้าค่ะ ให้หลาบจำ”
       คุณหญิงศรีส่ายหน้าหนักใจ
       
       ทุกคนกรูมาจากห้อง น้อยหลับหูหลับตาตะโกน
       “ผีเข้านังน้อย” ทองหยอดว่า
       “นังน้อยหยุดแหกปากร้องไม่เป็นภาษามนุษย์แล้วพูดออกมาดีดี” แกละตวาดเสียงดัง
       น้อยยังสั่นตกใจไม่หายชี้ไปทางเรือนพะไล
       “ไอ้ยอด นังสังวียนมันเล่นชู้กันที่เรือนพะไล”
       โรเบิร์ตตะลึง
       “Oh My Gods impossibleเป็นไปไม่ได้”
       “แล้วทำไมแกคิดว่ามันเล่นชู้กัน” ซ้งสงสัย
       แกละหันมาบอก
       “มันไปแอบดูมา แล้วทำไมต้องแหกปากร้องตะโกนไปทั่ว”
       “ฉันได้ยินเสียงมันสองคนฆ่ากันตาย นังสังเวียนร้องเหมือนวัวโดนเชือด”
       “หา” ทุกคนพากันตกใจ
       
       สะบันงาได้ยินเสียงคนทุบประตูเรือนปังๆ
       “ใครมาทุบประตูเรือน ปังๆ”
       สะบันงาขยับจะออกไป แต่นึกได้ว่าคุณกหญิงศรีสั่งห้ามไม่ให้ออกไป สะบันงาชะงักเสียงทุบดังอีก
       “คุณเมี้ยน”
       “สะบันงา”
       เสียงน้อยกับแกละร้องเรียกอย่างตื่นตระหนก สะบันงาเปิดประตูจะออกไปเพราะทนเสียงทุบประตูไม่ได้แล้ว สะบันงาแง้มประตูเห็นเมี้ยนจูงคุณหญิงศรีมาด้วยกัน คุณหญิงศรีส่ายหน้า เมี้ยนสีหน้าสะใจ
       “ได้เรื่องแล้วเจ้าค่ะ คุณหญิงรอฟังข่าวที่ในนี้ เมี้ยนจะออกไปดูไปฟังพวกมันแล้วนี่จดหมายเมี้ยนจะเอาไปรอโอกาสประจานมันเจ้าค่ะ”
       เมี้ยนขยับจดหมายให้ดูคุณหญิงศรีพยักหน้าเมี้ยนออกไป
       
       ทุกคนพากันมาถึงหน้าเรือนพะไล เมี้ยนยืนหน้าสุดมองเข้าไป
       “เงียบเชียบไม่เห็นจะมีเสียงอะไรสักหน่อย น้อยแกคิดไปเองหรือเปล่าว่านายยอดเข้าไปหาสังเวียน”
       “แหม ฉันไม่ได้ตาบอดนะคะ ได้ยินเสียงตึงตังอยู่พักนึง แล้วก็ได้ยินเสียงสังเวียนมันกรีดร้อง” น้อยเล่า
       “แน่ใจนะ”
       “ยิ่งกว่าแน่อีกค่ะ”
       ซ้งเริ่มไม่สบายใจ
       “ทำอย่างไรดีครับคุณเมี้ยน”
       “คุณหญิงไม่ตกใจ ถามไถ่อะไรหรือ” ทองหยอดแปลกใจ
       “อย่าไปยุ่งกับคุณหญิง ท่านยังไม่หายขยาดเรื่องนังสังวร” เมี้ยนตัดบท
       “ไปเรียนท่านเจ้าคุณ” โรเบิร์ตออกความเห็น
       “เฮ้ย ฟ้าผ่ากลางบ้านแน่” ทุกคนไม่มีใครเห็นด้วย
       “ก็ไอ้ที่ไอ้อีสองคนมันทำนี่ ไม่ชวนให้ฟ้าผ่าหรอกหรือ ใครไม่กล้าฉันนี่แหละกล้า จะไปเรียนท่าน นี่บ้านท่านนะ ว่าอย่างไรคุณเมี้ยน” น้อยบอก
       “แกก็พูดถูกนะ ถ้าแกกล้าแกก็ไปเถิด” เมี้ยนสนับสนุน
       น้อยลอยหน้าเดินออกไปไม่มีใครคิดว่าจะเกิดเรื่องฆ่ากันตาย
       
       เจ้าคุณออกมาพบน้อยสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง
       “บังอาจแท้ๆ แกมาเรียกฉันทำไม หรือว่ามีใครเป็นใครตายขึ้นมาอีก”
       น้อยนั่งคุกเข่าตรงหน้าเจ้าคุณ
       “บ่าวไม่แน่ใจเจ้าค่ะ คือที่เรือนพะไลบ่าวเห็นนายยอดหายเข้าไปในเรือนนั่นเจ้าค่ะ แล้วก็...”
       เจ้าคุณไม่ฟังต่อก้าวพรวดออกไปทันที น้อยรีบลุกกระโดดโลดเต้นตัวลอยดีใจ
       “อีสังเวียนตายแน่”
       
       เจ้าคุณเดินหน้าเครียดมา เรือนพะไลทุกคนหลีกเป็นทาง
       “พังประตู”
       ทุกคนกรูกันมาพังประตู ประตูเปิดออก เจ้าคุณก้าวเข้าไป ทุกคนตามหลังเข้าไปเมี้ยนเดินยิ้มในมือมีซองจดหมายถืออยู่
       
       ทันทีที่เข้าไปในห้องสังเวียน ทุกคนตะลึง แม้แต่เมี้ยนกับน้อยเพราะนึกไม่ถึงว่าจะมีการฆ่ากันตายจริงอย่างที่น้อยโวยวาย
       ทุกคนเห็นยอดกับสังเวียนนอนจมกองเลือด สังเวียนทับอยู่กับอกยอดตายแล้วทั้งคู่
       “สารเลว เลี้ยงไม่เชื่องทั้งสองคน”
       เมี้ยนแอบหย่อนจดหมายลงที่พื้น แล้วกระซิบน้อย
       “นั่นจดหมายอะไรหยิบมาสิ”
       น้อยหยิบจดหมายมาให้เมี้ยน
       “ฉันอ่านไม่ออก”
       “จดหมายถึงสังวร” เมี้ยนบอก
       เจ้าคุณหันมามอง เมี้ยนส่งจดหมายให้เจ้าคุณ
       “ทุกคนอย่าไปแตะต้องสิ่งใดที่นี่ ออกมาให้พ้นแล้วปิดประตู รอจนกว่าฉันจะมีคำสั่งว่าอย่างไร”
       ทุกคนรับคำเจ้าคุณหันไปถาม
       “เมี้ยน คุณหญิงหลับหรือยัง”
       “หลับไปแล้วแต่มาตกใจตื่นเสียงพวกนี้ไปทุบประตูเรือนเจ้าค่ะ ท่านนั่งรอฟังข่าวอยู่ในเรือนเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณเดินนำเมี้ยนออกไป เมี้ยนเดินตามแอบยิ้ม พลางพึมพำ
       “ร้ายแรงกว่าที่คิด ช่วยไม่ได้นะนังสังเวียน เสียใจด้วยนายยอด”
       
       สะบันงาแอบที่ประตูด้านในตกใจกับเรื่องที่ได้ฟัง
       “พี่สังเวียนเล่นชู้กับนายยอด”
       คุณหญิงศรีอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อฟังเรื่องราวจากเจ้าคุณ
       “นายยอดกับสังเวียนฆ่ากันตาย โธ่”
       “มันสมควรตายตกไปตามกัน คนมันเลวสิ้นดีทั้งคู่”
       “ฉันเวทนาเด็กในท้อง”
       “นั่นอาจไม่ใช่ลูกของฉัน ต้องเป็นลูกของพวกมันเอง”
       “ลูกใครก็ไม่สมควรมาตายตั้งแต่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลกค่ะ”
       เจ้าคุณบอกอย่างเสียใจ
       “ฉันเลี้ยงใครไม่ได้ดีสักคน”
       เมี้ยนเอานมมาเสิร์ฟ
       “นมสดอุ่นๆเจ้าค่ะ เอ้อ ท่านเจ้าคุณเจ้าคะ จดหมายของสังวรท่านเก็บไว้ดีหรือเจ้าคะ”
       “จริงสิ ศรีเปิดอ่านให้ฉันฟังสิ ฉันไม่ถนัดภาษาไทย”
       คุณหญิงศรีพยักหน้ารับ
       “ค่ะ เมี้ยนไปได้แล้ว”
       “เจ้าค่ะ”
       เมี้ยนออกไปเจ้าคุณส่งให้คุณหญิงศรีอ่านให้ฟัง
       
       สะบันงาฟังจดหมายแล้วตกตะลึง
       “พี่สังเวียนจะทำร้ายเรา เขาเกลียดเราถึงเพียงนี้ได้อย่างไร โชคดีที่คุณหญิงท่านรอบคอบให้เราระวังตัว ที่นี่น่ากลัวเหลือเกิน”
       
       สะบันงาน้ำตาคลอ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
        
       คุณหญิงศรีอ่านจบแล้วเจ้าคุณสั่นไปหมดทั้งตัวโกรธมาก
        
       “มันเลวทรามกันเหลือเชื่อทั้งพี่ทั้งน้อง”
       “มันผ่านไปแล้วค่ะ พวกเขาจากไปกันหมดแล้ว”
       “ยังเหลือนังสังวร เราต้องระวังมันให้จงหนัก ศรีจ๋าฉันขอโทษที่พาศรีมาตกอยู่ในหมู่คนเลวใจบาปหยาบช้า ฉันจะไม่แตะต้องมันพวกนั้นอีกแม้แต่คนเดียว”
       คุณหญิงศรีชักตกใจ
       “แต่...”
       “ฉันจะรอศรี...ศรีคงตกใจมาก คืนนี้ฉันจะนอนเป็นเพื่อนศรี ศรีจะได้ไม่ว้าเหว่”
       “เอ้อ ขอบคุณค่ะ แต่..คุณเองก็...”
       “ฉันเป็นผู้ชาย มีหน้าที่ปกป้องครอบครัว โดยเฉพาะเมียของฉัน”
       เจ้าคุณโอบคุณหญิงศรีไว้ คุณหญิงศรีเองก็ใจคอห่อเหี่ยว ซบหัวกับอกเจ้าคุณ
       
       สะบันงานั่งหม่นหมองเศร้าโศกกับเรื่องราวที่ได้ยินเมี้ยนนั่งยิ้มเย้ยสะใจ
       “น่ากลัวจังเลยนะคะ พี่เมี้ยน”
       “คนเลวๆมันทำอะไรน่ากลัวได้ทั้งนั้น”
       “ตำรวจมาหรือยังคะ”
       “นายสอนคนสวนไปตามมาแล้ว ปล่อยให้เป็นเรื่องของตำรวจไปเถิด มันฆ่ากันตายเองนี่นา”
       “ทำไมเขาต้องฆ่ากันตายเองด้วยคะ” สะบันงาแปลกใจ
       “คนเลวกับคนเลวมาพบกันมันก็ลงเอยเลวๆแบนนี้แหละสะบันงานอนซะ”
       สะบันงาส่ายหน้า
       “หนูนอนไม่หลับหรอกค่ะ ใจมันพะวงถึงแต่เรื่องที่เกิดขึ้น น่าเสียดาย เด็กในท้องพี่สังเวียนนะคะ”
       เมี้ยนยิ้มร้ายไม่ตอบว่าอะไร
       
       น้อยแกละคุยกัน น้อยฉวยโอกาสทับถมสังเวียน
       “เชื่อขนมกินได้ว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกท่านเจ้าคุณ”
       “พูดบ้าๆ”
       “ถ้าใช่ลูกของท่านแล้วมันกล้านัดให้ไอ้ยอดมันมาทำไม ฉันเคยเห็นมันเจอกันหลายครั้งแล้ว”
       “ฉันไม่อยากจะเชื่อว่านังสังเวียนจะมีใจให้นายยอด ในเมื่อมันกำลังได้ดิบได้ดี ทำไมกลับใฝ่ต่ำไปคบชู้เป็นนายยอดคนขับรถ” แกละสงสัย
       “อาจเป็นเพราะท่านเจ้าคุณไม่ใช่หนุ่มๆ อายุก็คราวพ่อของมัน แต่นายยอดมันยังหนุ่มกระชุ่มกระชวย ไอ้ที่ร้ายที่สุดคือ....”
       “คืออะไร”
       “เด็กในท้องเป็นลูกของไอ้ยอด”
       น้อยยิ้มสมใจ เริ่มฝันหวาน
       ‘ถึงตาอีน้อยขึ้นตึกใหญ่ไปครองรักกับท่านเจ้าคุณสมใจสักที’
       
       เจ้าคุณนอนโอบกอดคุณหญิงศรีไว้ แต่ใจทั้งสองไม่เป็นสุข จู่ๆเจ้าคุณก็พรวดลุกมานั่ง
       “ศรี ศรี ศรี”
       “คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ จู่ๆก็พรวดมานั่งเรียกชื่อฉัน ซ้ำๆ”
       “ฉันคิดว่าบางทีเด็กในท้องของสังเวียนอาจไม่ใช่ลูกของฉัน”
       “คุณคิดอย่างนั้นหรือคะ”
       “สังเวียนไม่มีเหตุผลที่จะต้องรัดท้องเพื่อปิดบังว่าท้อง ทั้งที่ควรยินดีเปิดเผย สังเวียนไม่มีเหตุผลที่ต้องขอกลับไปคลอดลูกที่บ้าน ศรีว่าอย่างไร”
       “ฉันมีหน้าที่ปกครองดูแลทุกคนที่นี่ให้เป็นสุข และพยายามทำดีที่สุด แต่ก็มีปัญหา ปัญหาใหญ่เสียด้วย ฉันส่งสองคนพี่น้องไปปรนนิบัติคุณก็หวังให้พวกเขาได้ลืมตาอ้าปากมีศักดิ์ศรีในฐานะภรรยาของคุณ แต่ฉันคิดผิดหมด”
       “ศรีไม่ได้คิดผิด แต่พวกเขาต่างหากที่ทำผิด เมื่อครั้งสังวรฉันผิดหวังมากพอมาถึงคราวสังเวียน ฉันผิดหวังจนหมดหวัง”
       “ฉันเสียใจที่คุณต้องเสียลูกไป”
       “ฉันจึงคิดว่าเด็กนั่นไม่ใช่ลูกฉัน สังเวียนรู้จึงอ้อนขอฉัน จึงหลอกฉัน ศรี ฉันอยากมีลูก แต่ แต่ทำไม ทำไม โอ๊ย”
       เจ้าคุณหน้าซีดตัวสั่น เอามือกุมหัวใจ คุณหญิงศรีตกใจ
       “คุณ....เจ้าคุณ....”
       คุณหญิงศรีกอดเจ้าคุณไว้
       “ฉันเจ็บ เจ็บตรงนี้ ฉันผิดหวัง ฉันกลุ้มใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น” เจ้าคุณชี้ที่หัวใจ
       คุณหญิงศรีเอามือโอบเจ้าคุณข้างหนึ่ง อีกข้างลูบหัวเจ้าคุณ
       “ทำใจดีๆค่ะ ฉันจะพาคุณไปหาคุณหลวงหมออดุลย์”
       “ไม่ ไม่ต้อง รอไว้พรุ่งนี้เช้าให้นายสอนไป หรือเมี้ยนไปตามก็ได้ฉันไม่เป็นอะไรมาก เพียงแต่ฉันสงบจิตใจไม่ได้ จนต้องระเบิดออกมา”
       “แน่ใจนะคะว่าไม่เป็นอะไรมาก ฉันเป็นห่วงนะคะ”
       “ขอบคุณ ขอบคุณศรีจริงๆ เฮ้อ แทนที่ฉันจะเป็นฝ่ายดูแลศรี กลับกลายเป็นฝ่ายมาอ้อนให้ศรีต้องดูแลทั้งกายและทั้งใจ ศรีช่างเข้มแข็งเหลือเกิน”
       “ค่ะ ฉันต้องต้องเข้มแข็งเพื่อครอบครัวของเรา นอนนะคะทำใจให้สงบผ่อนคลาย เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่เรื่องในอนาคตเราจะจัดการให้ดีที่สุด เราต้องหาคนขับรถคนใหม่ที่ไว้ใจได้และมีอายุสักหน่อย จะได้ไม่เกิดเรื่องงามหน้าขึ้นมาอีก”
       “ศรีช่างดีกับฉันเหลือเกิน”
       “เช่นเดียวกันกับที่คุณก็ช่างดีกับฉันเหลือเกินค่ะ”
       เจ้าคุณหอมแก้มคุณหญิงศรี พยักหน้ารับดึงให้คุณหญิงศรีล้มตัวลงนอน
       “ศรีก็นอนเถิดนะ นอนแล้วกอดฉันไว้ทั้งคืนได้ไหม”
       หน้าคุณหญิงศรีไม่สนุกนักแต่ก็ทำ
       “ค่ะ”
       คุณหญิงศรีโอบกอดเจ้าคุณไว้ทั้งคืนจริงๆ
       
       เช้าวันใหม่...คุณหลวงหมออดุลย์เดินตามคุณหญิงศรีลงบันไดมามีเมี้ยนรออยู่ด้านล่าง
       “ท่านเป็นอะไรคะคุณหลวงหมออดุลย์” คุณหญิงศรีถามอย่างกังวล
       “โรคหัวใจขอรับคุณหญิง แบบนี้ถ้าขัดใจขุ่นเคืองอะไรมากๆจะไม่ดีขอรับ ดีไม่ดีเส้นโลหิตในสมองอาจแตกได้”
       “แย่จริง โรคนี้รักษาไม่ได้เลยหรือคะ”
       “ได้ขอรับ แต่ที่สำคัญโรคนี้เป็นโรคที่คล้ายๆคนดัดจริต ใครขัดใจไม่ได้จริงๆนะขอรับ ผมจะขออนุญาตแนะนำ ถ้าเป็นไปได้อะไรที่ทำให้ท่านได้หรือตามใจท่านได้ กรุณาเถิดนะขอรับ”
       “ค่ะ คุณหลวง”
       “ผมลานะขอรับ”
       คุณหลวงหมออดุลย์ไหว้ คุณหญิงศรีรับไหว้ใจคอไม่สบาย
       “เมี้ยน ส่งคุณหลวงหมออดุลย์”
       เมี้ยนฟังอยู่ด้วยตลอดเวลา สีหน้าหนักใจ เมี้ยนเดินไปส่ง
       “ขัดใจไม่ได้เส้นโลหิตในสมองจะแตก โธ่ แล้วถ้าหากเขาต้องการสะบันงา”
       คุณหญิงศรีเริ่มวิตก สะบันงาเดินถืออาหารเข้ามา
       “คุณหญิงขาอาหารเช้ามาแล้วค่ะ จะรับประทานในห้องหรือข้างล่างคะ”
       คุณหญิงศรีสะดุ้งใจหายวาบมองสะบันงา
       “สะบันงา”
       คุณหญิงศรีได้แต่เอ่ยชื่อสะบันงา ไม่พูดไม่จา สะบันงามองตอบคุณหญิงศรีแปลกใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรรอฟังคำตอบ
       “วางไว้ก่อน”
       แล้วคุณหญิงศรีก็พรวดๆเดินออกไปข้างนอก
       
       คุณหญิงศรีรีบออกมาหาเมี้ยนร้อนใจมาก ทั้งคู่พากันเครียดเรื่องที่ขัดใจเจ้าคุณไม่ได้
       “จริงสิเจ้าคะ ขัดใจไม่ได้เส้นโลหิตในสมองจะแตกตาย ถ้าท่านขอสะบันงาไม่เอานังน้อย”
       “ใครจะกล้าขัดใจ”
       “แล้วคุณหญิงจะทำอย่างไรเจ้าคะ”
       คุณหญิงศรีมองเมี้ยนเป๋ง
       “เมี้ยน แกไปทำตัวให้มันสวยสดกว่านี้ได้ไหม ไปเอามะขามขัดผิว ชโลมขมิ้น หัดผัดแป้ง ทารูจ วาดคิ้ว กันไรผม”
       เมี้ยนตาโตตกตะลึง
       “คุณหญิง”
       คุณหญิงศรีพยักหน้า
       “นึกว่าเห็นแก่คุณศุกลกับฉันเถิดนะเมี้ยน”
       “เมี้ยนจะต้องมาเสียสาวเอาอีตอนสามสิบเศษๆจนได้หรือเจ้าคะ”
       
       คุณหญิงศรีถอนใจ จับมือเมี้ยนไว้สบตาวิงวอน

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
        
       สะบันงางงๆกับท่าทีของคุณหญิงศรีจึงตัดสินใจจัดอาหารสองที่บนโต๊ะ ขณะกำลังจัดเจ้าคุณเดินลงมาเงียบๆสะบันงาไม่ทันเห็น เจ้าคุณเดินลงมาจนชิดตัวสะบันงา
        
       “สะบันงา”
       สะบันงาตกใจมาก
       “อุ๊ย”
       ถ้วยในมือจะหล่นเจ้าคุณกุมไว้
       “ตกใจมากหรือ”
       “เอ้อ...เอ้อ มิได้เจ้าค่ะ”
       “แต่ท่าทางของเธอแสดงว่าตกใจมาก ทำไมกับศุกลเธอกลับยิ้มดีใจราวกับเห็นเทพบุตรมาจุติตรงหน้า เมื่อไหร่จะเลิกเห็นฉันเป็นยักษ์”
       สะบันงาไม่ตอบ
       “คุณหญิงเดินออกไปข้างนอก ดิฉันจะไปเรียนท่านว่าท่านเจ้าคุณลงมาแล้วนะเจ้าคะ”
       สะบันงาทำท่าจะหันกลับ เจ้าคุณดึงมือไว้ ความจริงเริ่มถูกขัดใจแต่สะบันงาไม่รู้เรื่อง
       “ช่วยพาฉันไปนั่งที”
       “เอ้อ”
       “บอกว่าให้พาฉันไปนั่ง”
       สะบันงาพาเจ้าคุณไปนั่งแบบไม่เข้าใจ
       “ฉันรู้สึกชาที่มือ นวดฝ่ามือให้ที”
       สะบันงาคาดว่าเจ้าคุณจงใจอยากให้จับมือ แต่สะบันงาก็ก้มหน้าก้มตาทำแบบไม่สนุกนักโดยไม่ทันมองหน้าเจ้าคุณที่ซีดลง
       
       คุณหญิงศรีกับเมี้ยนยังพูดคุยกันต่อ เมี้ยนทำหน้าปลง
       “ตกลงว่าในที่สุด เมี้ยนต้องมีผัวคนเดียวกับคุณหญิง”
       “เป็นเมียน้อยที่มีเมียหลวงอย่างฉัน มันน่าจะดีกว่าเป็นเมียน้อยคนอื่น”
       สองคนพูดจบ น้อยเดินกรายผ่านมาแต่งหน้าทาปากทาแก้ม สวยงามทำผมเรียบร้อย สองคนหันมามองหน้ากัน
       “นังน้อย”
       น้อยได้ยินสองคนอุทาน ผวามานั่งคุกเข่าตรงหน้าคุณหญิงศรี
       “เจ้าขา คุณหญิงมีอะไรให้บ่าวรับใช้เจ้าคะ”
       คุณหญิงศรีกับเมี้ยนสบตากันอีกมองน้อยมองแล้วมองอีก
       “ฉันจะชมว่าวันนี้แกสวย”
       น้อยเขินๆ
       “ขอบพระคุณเจ้าคะ”
       “เมี้ยนไปดูถามไถ่เรื่องหาคนขับรถใหม่ และเรื่องการจัดงานศพสังเวียนกับนายยอดให้เรียบร้อย ฉันจะไปดูท่านเจ้าคุณ”
       “ให้บ่าวตามไปดู เอ๊ย...ตามไปรับใช้ไหมเจ้าคะ”
       คุณหญิงศรีสบตาเมี้ยนอีก เมี้ยนพยักหน้าให้สัญญาณ
       “ตามมาสิ”
       เมี้ยนรีบเดินจากไป คุณหญิงศรีเดินจะเข้าเรือน น้อยเดินตามหลัง
       
       สะบันงายังคงนวดเจ้าคุณอยู่
       “ดีขึ้นมากแล้ว ขอบใจนะ ช่วยพยุงฉันลุกด้วย”
       “เจ้าค่ะ”
       สะบันงาค่อยๆประคองเจ้าคุณให้ลุก แต่เจ้าคุณเหมือนไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงจึงดูเซๆ เจ้าคุณเกาะเหนี่ยวสะบันงาไว้แน่น สะบันงาตกใจ
       “อุ๊ย”
       “ฉัน...ฉันไม่ได้จะ...”
       คุณหญิงศรีกับน้อยเดินตามกันเข้ามาเห็นภาพ เจ้าคุณโอบกอดสะบันงาไว้แน่น สะบันงาทำหน้าอยากจะร้องไห้ น้อยหน้าตื่น
       “ต๊ายตาย”
       คุณหญิงศรีนิ่งมอง เจ้าคุณเห็นคุณหญิงศรี
       “ศรีมาช่วยอีกแรงสะบันงาเอาไม่อยู่ ฉันหน้ามืด”
       “คุณ...เจ้าคุณ”
       คุณหญิงศรีผวาเข้าไป น้อยตามติด เจ้าคุณพูดทำให้สะบันงารู้ว่าไม่ได้แกล้ง
       “ท่านเจ้าคุณ”
       สะบันงาจึงออกแรงพยุงเจ้าคุณมากขึ้น คุณหญิงศรีปราดมาถึง น้อยมาเบียดเอาสะบันงาหลุดออกไปจากเจ้าคุณแล้วรีบโอบกอดเจ้าคุณไว้แน่นมาก
       “หลีกไป แกมันแรงเท่ามด”
       คุณหญิงศรีกับน้อยจับเจ้าคุณไว้ไม่ให้ล้ม
       “คงเป็นเพราะเมื่อคืนหลับไม่ลงจึงหน้ามืด กินยาที่หมอให้สักพักคงดีขึ้น”
       “รับประทานอาหารก่อนนะคะ เดี๋ยวจะให้เมี้ยนกับน้อยพาไปที่ตึกโน้น คุณต้องมีคนอยู่ด้วยตลอดเวลา”
       เจ้าคุณมองมาที่สะบันงายังไม่ทันพูด คุณหญิงศรีชิงพูดก่อน
       “เอ้อ...”
       “ตั้งใจแล้วค่ะว่าจะให้น้อยเฝ้าคุณ”
       เจ้าคุณผิดหวังนิดหนึ่ง แต่ยังไม่เอ่ยปาก น้อยหน้าบาน คุณหญิงศรีปรายตามองสะบันงาแอบถอนใจ
       
       เจ้าคุณเอนตัวพิงพนักเตียง มีสีหน้าเบื่อๆ น้อยนั่งแป้นแล้นที่พื้นลอยหน้ายิ้มประจบเต็มที่
       “ให้บ่าวนวดให้นะเจ้าคะ”
       “ฉันไม่เมื่อย”
       “ให้บ่าวไปทำเครื่องดื่มร้อนๆมาให้ดื่มนะเจ้าคะ”
       “ฉันไม่ดื่ม”
       “ถ้าอย่างนั้น”
       “พอแล้ว”
       น้อยรู้สึกตัวว่าเจ้าคุณไม่โปรด เจ้าคุณหงุดหงิดต่อไป ทำท่าจะลุก น้อยผวาไปประคอง
       “ฉันลุกเองได้ ถอยไป”
       เจ้าคุณลุกเดินไปที่หน้าต่าง น้อยคลานตามเดี๊ยะๆ ไปนั่งข้างหลัง เจ้าคุณมองไปที่เรือนคุณหญิงศรีแล้วก็ชะงัก
       “มาอีกแล้ว”
       เจ้าคุณมองไปที่ทางเข้าเรือนคุณหญิงศรีเห็นศุกลกำลังเดินหน้าระรื่น สะบันงาเดินจากทางครัวมาพบกัน สองคนหยุดมองหน้ากัน
       “สะบันงา”
       “คุณศุกล”
       “ได้ข่าวว่ามีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น พี่หญิงกับสะบันงาคงตกใจมาก”
       “ค่ะ ทุกคนตกใจมาก เอ้อ...คุณหญิงอยู่ข้างใน เชิญค่ะ”
       ศุกลมองพวงมาลัยในมือสะบันงา
       “หอมและสวยมาก ขอได้ไหม”
       “เอ้อ”
       สะบันงาเขินอายแต่ก็ส่งให้ ศุกลรับเอามือมากุมมือสะบันงาไว้...เจ้าคุณขัดตาขัดใจหันกลับโดยแรง กลับเจอว่าน้อยกำลังชะโงกมองอยู่เช่นกัน น้อยเกิดแผนร้ายในใจทำนองเดียวกับสังเวียน
       “คุณศุกลกำลังจะแต่งงานกับสะบันงาเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณที่ไม่อยากให้น้อยมารับรู้เรื่องส่วนตัวเผลอไปชั่วขณะ
       “เหลวไหล ไปเอามาจากที่ไหนกัน”
       “เอ้อ...บ่าวแอบฟัง เอ๊ย...ได้ยินพวกในครัวเขาลือกันเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณไม่พอใจ
       “ไปได้แล้วน้อย”
       น้อยรีรอ
       “เอ้อ คุณหญิงให้บ่าวมาคอยรับใช้ท่านเจ้าคุณ ท่านสั่งไว้ว่า หมอห้ามไม่ให้ท่านเจ้าคุณอยู่ตามลำพังนะเจ้าคะ”
       เจ้าคุณนิ่งไป น้อยทำท่าที่คิดว่าน่ารักใส่เจ้าคุณ
       “ก็ได้ แต่ฉันอยากให้น้อยไปรออยู่ข้างนอก มีอะไรจะเรียกหา”
       “เอ้อ...”
       “ไปสิ”
       น้อยจ๋อยถอยออกไปจากห้องพึมพำ
       “อีสะบันงาเป็นเหตุอีกแล้ว”
       “เดี๋ยวก่อน น้อยลงไปที่เรือนคุณหญิงบอกว่าฉันต้องการพวงมาลัยหนึ่งพวงเดี๋ยวนี้”
       “เจ้าค่ะ”
       น้อยถอยออกไปเจ้าคุณยิ้มร้ายได้แกล้งศุกล
       
       คุณหญิงศรีกับเมี้ยนดีใจมากที่เห็นศุกลถือพวงมาลัยเดินนำสะบันงาเข้ามาในห้อง
       “ศุกล”
       “คุณศุกลมา”
       “มาสักครู่แล้วครับพี่หญิง พบสะบันงาข้างนอกเลยหยุดคุยกัน”
       “นั่นพวงมาลัยเอามาจากสะบันงาหรือ”
       “ครับ เห็นเขาถือมาลัยทั้งสวยทั้งหอมก็เลยอยากได้เอาไปวางไว้ข้างหมอน”
       ศุกลยกพวงมาลัยขึ้นมาทำท่าจะดม น้อยพรวดเข้ามานั่งหอบ
       “อย่าเพิ่งดมนะเจ้าคะ โอ๊ยวิ่งมาจนหอบ”
       ทุกคนหันมามองน้อยอย่างไม่พอใจ
       “บังอาจนัก แกมาออกคำสั่งกับคุณศุกลหรือ” คุณหญิงศรีตวาด
       “บ่าวไม่ได้ออกคำสั่งเจ้าค่ะ แต่ท่านเจ้าคุณท่านเห็นสะบันงาถือพวงมาลัยท่านให้บ่าวมาเรียนคุณหญิงว่า ท่านต้องการพวงมาลัยพวงนั้นเดี๋ยวนี้ เจ้าค่ะ” น้อยพูดให้เกินเลย
       ศุกลชะงัก
       “เอ๊ะ”
       คุณหญิงศรีสบตาเมี้ยนหน้าไม่ค่อยจะดี สะบันงาก้มหน้างุด
       “สะบันงาให้ผมแล้ว” ศุกลแย้ง
       คุณหญิงศรีถอนใจ
       “นึกเสียว่าพี่ขอก็แล้วกัน”
       คุณหญิงศรียื่นมือไป ศุกลจำใจส่งให้ คุณหญิงศรีส่งให้เมี้ยนส่งให้น้อย...น้อยรีบรับแล้วพรวดหันกลับ สะบันงาไม่สบายใจ
       “หนูจะไปทำมาให้ใหม่ค่ะคุณหญิง”
       “ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ครับ” ศุกลถามอย่างไม่เข้าใจ
       
       คุณหญิงศรีถอนใจขยับเล่า

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
        
       เจ้าคุณรับพวงมาลัยมาจากน้อย ยิ้มพอใจ
        
       “ขอบใจมากน้อย”
       “ไม่เป็นไรมิได้เจ้าค่ะ บ่าวเต็มใจทำทุกอย่างที่ท่านเจ้าคุณต้องการ เจ้าค่ะ”
       “ดี ทำต่อไปจะมีรางวัลให้อย่างงาม”
       เจ้าคุณเดินไปหยิบสร้อยทองมาส่งให้ น้อยดีใจมากก้มลงกราบ
       “น้อยขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ”
       “ออกไปอยู่หน้าห้องได้แล้ว”
       น้อยทำท่าจะไปแล้วพูดออกมาแบบหยั่งเชิง
       “ถ้าบ่าวพูดออกไปแล้วขัดอกขัดใจพระเดชพระคุณ เชิญลงโทษบ่าวได้เจ้าค่ะ คือบ่าวอยากจะพูด...”
       “จะพูดอะไร”
       “ท่านไม่ต้องการให้บ่าวไปดูไปฟังว่า คุณศุกลพูดอะไรทำอะไรกับสะบันงาหรือเจ้าคะ”
       “เอ๊ะ สู่รู้”
       “บ่าวแค่เพียงจะทำให้ท่านหายรำคาญใจที่มีใครมาจากไหน จะมาวุ่นวายวอแวกับคนในบ้านของท่านโดยพละการ เพราะจะว่าไปสะบันงาคือสมบัติชิ้นหนึ่งของท่านนะเจ้าคะ”
       “ฉันไม่เคยเห็นสะบันงาคือสมบัติ”
       “บ่าวกราบขอประทานโทษเจ้าค่ะที่ใช้คำพูดผิดไป แต่บ่าวไม่พอใจที่คนนอกบ้านมาทำการราวกับข้ามหัวเจ้าของบ้านเจ้าค่ะ”
       น้อยทำหงอยถอยออกไป เจ้าคุณคิดตาม
       “อืม ก็ได้...แกไปสังเกตการณ์นายศุกลคนนั้นเอาไว้ให้ดี”
       น้อยดีใจ
       “เจ้าค่ะ” น้อยรำพึงในใจ “ไม่ได้เป็นเมียก็ขอให้ได้กำจัดศัตรู แถมมีรางวัล”
       น้อยถอยออกไปหวังรางวัลจากเจ้าคุณอีก...พอน้อยพ้นไป เจ้าคุณหยิบพวงมาลัยมาเหวี่ยงลงกับพื้นโดยแรงระบายอารมณ์
       
       ศุกลพยักหน้าเข้าใจ
       “น่าเสียดาย น่าสงสารท่านเจ้าคุณ ท่านคงเสียดายลูกจนถึงขั้นล้มป่วย”
       “คุณหลวงหมออดุลย์ขอไว้ว่าอย่าขัดใจเขา พี่ก็เลยไม่อยากจะขัดใจในเรื่องเล็กๆน้อยๆ”
       “คงไม่มีอะไรมาเกี่ยวข้องกับผมและสะบันงานะครับพี่หญิง”
       คุณหญิงศรีสะอึกนิดหนึ่งไม่กล้าบอกความจริงน้องชาย
       “รับรองว่าพี่จะไม่มีวันยอมให้มีอะไรมาเกี่ยวถึงนายได้แน่นอน”
       “สัญญานะครับ”
       “พี่สัญญา”
       “ขอบคุณมากครับ ผมจะได้ไม่วิตก ตอนนี้ผมกำลังแปลมหากาพย์อยู่จะได้ราบรื่นไม่วอกแว่ก”
       “นายช่วยคุณเตี่ยดูแลห้างของเราบ้างไหม”
       “ไม่ค่อยได้ช่วย แต่คุณเตี่ยท่านก็ไม่ว่าอะไร ท่านคงหวังว่าผมคงเลิกราเรื่องสะบันงาไปแล้ว”
       “คุณเตี่ยกับคุณแม่ทั้งสองเป็นอย่างไรบ้าง”
       “คุณเตี่ยสบายดี แม่ใหญ่เริ่มเจ็บออดๆแอดๆ ส่วนแม่น้อยสบายดีครับ พวกท่านฝากความรักความคิดถึงมาให้พี่หญิง”
       ศุกลชะเง้อว่าทำไมสะบันงาไม่มาสักที
       
       เมี้ยนกับสะบันงาถือขนมช่อม่วงเดินมา พร้อมด้วยพวงมาลัยพวงใหม่ น้อยเข้ามาหา
       “พวงมาลัยสวยจัง ร้อยไปให้คุณศุกลใหม่หรือสะบันงา”
       สะบันงาชะงัก
       “เอ้อ...”
       เมี้ยนแทรกขึ้น
       “แล้วแกมาสะเออะอะไรด้วย ทำไมไม่ขึ้นไปรับใช้ท่านเจ้าคุณ”
       “ท่านอนุญาตให้ลงมายืดเส้นยืดสาย”
       “แกก็เลยฉวยโอกาส สอดสาระแน ไปสะบันงา”
       เมี้ยนพาสะบันงา เดินไปต่อ น้อยหันมามองตาม
       “อีสะบันงา กูรู้แล้วว่ามึงไม่อยากเป็นเมียท่าน แล้วมึงก็จะไม่ได้สมหวังเป็นเมียไอ้คุณศุกลรูปงามเพราะพ่อรวยเรียนจบเมืองนอกคนนั้นด้วย”
       น้อยกระหยิ่มวางแผนลึกล้ำต่อไป
       
       วันใหม่...คุณหญิงศรีไปเยี่ยมดูแลเจ้าคุณ
       “ดีขึ้นแล้วใช่ไหมคะ”
       “ดีขึ้นมากแล้ว ขอบใจมากศรี แต่...”
       “อะไรคะ”
       “ฉันไม่ต้องการน้อย”
       คุณหญิงศรีใจหายวับ
       “อ้าว”
       “น้อยมันก็ดีนะ ดูแลเอาใจเก่งใช้งานคล่อง แต่...”
       “อะไรหรือคะ”
       “ฉันบอกศรีตั้งแต่คืนนั้นที่เกิดเรื่องสังเวียนกับนายยอด ฉันจะไม่เอาบ่าวในบ้านมาปรนนิบัติอีก”
       คุณหญิงศรีกลัดกลุ้มเป็นที่ เจ้าคุณมองคุณหญิงศรีเริ่มกุมขมับทำท่าจะปวดหัว
       
       เมี้ยนตบอกผางๆ
       “นี่ นี่ คุณหญิงจะส่งเมี้ยนไปจริงๆหรือเจ้าคะ ก็ไหนว่าท่านไม่ต้องการเมียบ่าวแล้วไงเจ้าคะ เมี้ยนก็บ่าวนะเจ้าคะ”
       “แค่ในนามเท่านั้น ความจริงเมี้ยนไม่ใช่บ่าว เมี้ยนเป็น...”
       “ไม่ใช่ก็เหมือนใช่นั่นแหละเจ้าค่ะ โธ่ เคราะห์กรรมเวียนมาถึงเมี้ยนแล้ว”
       เมี้ยนทำหน้าอยากจะร้องไห้ คุณหญิงศรีดึงเมี้ยนมาโอบกอด
       “ถ้าไม่ใช่เพราะศุกลเขารักสะบันงามาก่อนละก้อ ทุกอย่างคงไม่วุ่นวายเดือดร้อนมาถึงเมี้ยนเช่นนี้ เมี้ยนก็รู้ว่าฉันรักน้องคนนี้มากแค่ไหน ตายแทนเขาฉันยังทำได้ ถ้าเขาผิดหวังจากสะบันงา เขาคงฆ่าตัวตาย ฉันคงแทบตายตาม”
       “เจ้าค่ะ เมี้ยนทราบเจ้าค่ะ”
       เมี้ยนน้ำตาคลอ เสียใจว่าต้องเสียสาวจนได้
       
       สะบันงาอยู่ในห้องกับเมี้ยน เธอแปลกใจเมื่อเห็นเมี้ยนกำลังจะถูปากที่มีสีแดงเพราะหมากแล้วชะงัก
       “ไปมันทั้งแดงๆนี่แหละ ของแปลก”
       เมี้ยนยิงฟันเห็นดำๆแดงๆไปหมดทั้งปาก
       “อุบาทดีพิลึกกึกกือ”
       “พี่เมี้ยนทำอะไรค่ะ”
       “ทำบัดสีบัดเถลิงกับตัวเองน่ะสิ”
       เมี้ยนก็เริ่มผัดแป้ง เขียนคิ้ว ทาแก้ม ทาปาก ทำแบบเละเทะ ผัดหน้าขาววอก เขียนคิ้วดำปี๋หนาเตอะ ทาแก้มแดงแจ๋วงใหญ่ ทาปากใหญ่กว่าปากตัวเอง หน้าตาหม่นหมอง สะบันงามองอย่างไม่เข้าใจ
       “มืดแล้วนะคะพี่เมี้ยนจะแต่งหน้าแต่งตาออกไปไหนหรือคะ”
       “ออกไปหาผัวสักคนหนึ่ง”
       สะบันงายิ้มขำ
       “ต๊าย ขำจัง พี่เมี้ยนเย้าหนูเล่น”
       “ไม่ขำ ไม่เย้าหรอกฉันพูดจริงๆ ฉันจะไปเป็นเมียน้อยท่านเจ้าคุณ”
       เมี้ยนทอดถอนใจลุกขึ้น สะบันงามองให้ประหลาดใจมาก
       
       น้อยแอบมองสอดแนมหน้าเรือนคุณหญิงศรี เห็นคุณหญิงศรีเดินมาส่งเมี้ยน ลูบหลังลูบไหล่
       “หลับหูหลับตา ตัดอกตัดใจไปสักพัก ถ้าเขารักเมี้ยนมากฉันจะสละตำแหน่งคุณหญิงให้”
       “ไฮ้ คุณหญิง ยังมีแก่ใจมาเย้ากันอีก หัวใจเมี้ยนยิ่งหดหู่ห่อเหี่ยว อยู่นะ เจ้าคะ”
       “ฉันรู้ ฉันเลยพูดตลกให้เมี้ยนยิ้มออก ไปเถิด ขอบใจมาก”
       เมี้ยนพยักหน้าตัดใจเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนเจ้าคุณ คุณหญิงศรีมองตาม หนักใจไม่น้อย น้อยแอบมอง
       “นังศรีกับนังเมี้ยนมันกีดกันนังสะบันงาไว้ให้คุณศุกล พวกมึงร้อยเล่ห์กันเหลือเกิน เพราะพวกมึงทำให้กูไม่ได้ท่าน ดังนั้นพวกมึงก็ต้องพังพินาศด้วยน้ำมือของกู”
       น้อยวางแผนร้ายต่อ
       
       เจ้าคุณกำลังนั่งคิดต้อนคุณหญิงศรีให้จนมุมเพื่อส่งสะบันงามาให้จนได้
       “ผิดจากน้อยก็หมดแล้ว เหลือเพียงสะบันงาเท่านั้น”
       เสียงเคาะห้องดังขึ้น
       “ใคร”
       เสียงเคาะห้องอีกไม่มีคำตอบ
       “ถามว่าใคร”
       เงียบทั้งเสียงเคาะห้องและคำตอบ
       “น้อยหรือ ไปให้พ้นนะ”
       เงียบอีก
       “เงียบเชียบแบบนี้ มีเพียงสะบันงาเท่านั้นคงจะเขินอายและหวาดกลัวเรา”
       เจ้าคุณเดินยิ้มไปเปิดประตูห้อง
       “เข้ามาสิสะบันงา”
       ประตูเปิด เจ้าคุณถึงกับตะลึงมองไปเห็นเมี้ยนเงยหน้ายิ้มฟันดำทั้งปาก
       “คุณหญิงส่งบ่าวมาปรนนิบัติท่านเจ้าคุณเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณมองเมี้ยนแล้วลากเข้ามาในห้องถีบปิดประตูโดยแรง เมี้ยนนั่งพับเพียบตรงหน้า
       “นี่แกบังอาจมาเสนอตัวให้ฉัน ยัยเมี้ยน แกไม่ดูสารรูปตัวเอง”
       เจ้าคุณเงื้อมือที่จะเหวี่ยงใส่เมี้ยนแล้วลดลง
       “คุณหญิงส่งเมี้ยนมาเจ้าค่ะ”
       “ฉันไม่ใช่วัวเห็นหญ้าแก่ ขี้คร้านเห็นแก่กิน กลับไปเดี๋ยวนี้ยัยเมี้ยนแล้วอย่าได้คิดยอมตัวให้คุณหญิงส่งแกมาให้ฉันอีกทีเดียว ขืนแกขึ้น มาหาฉันอีก ฉันจะส่งแกไปให้แขกยามปล้ำเสีย ไปให้พ้นหน้าไวไว หนอยแน่ะริจะมีผัวทั้งที ดันแต่งหน้ายังกับนางเอกละครลิง ฉันไม่ต้องการมีเมียเป็นลิง”
       
       เมี้ยนแอบหันไปลอบยิ้ม เจ้าคุณโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง เตะถีบโน่นนี่
       
       

       
       
       

       
       


หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 26
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 25
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 24
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 3 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 3 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
???????????????????????????????????????????"???????????????????????????? Vibhandaka?????????????????????????????????????????????????? vlg ??????? ????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
???????? http://www.theoutdoorscompany.co.uk/jcarousel/examples/Longchamp-Rozo-c-27021_27016.html
????????
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไหนล่ะ ตอนที่แปด สิบโมงล่ะน้ะ
รอนานล่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014