หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ในสวนขวัญ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 1 มกราคม 2557 08:01 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ในสวนขวัญ ตอนที่ 1
        ในสวนขวัญ ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       เป็ดปุ๊กแปลกใจ หันมองตาม เชียรก็หันไปมองด้วย ไม้ยืนอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน ยังสวมหมวกและปิดหน้าด้วยผ้าขาวม้าอยู่ ไม้มองเข้ามาในบ้าน
       
       “หมู่บ้านเขาเดินสายดินไว้ให้แล้วนี่”
       “ยังไงนะคะ”
       ไม้เดินเข้ามาในบ้าน
        “ผมบอกว่าหมู่บ้านเขา...”
       “ขอโทษนะ นี่มันก็อยู่ในบ้านแล้ว ไม่ต้องใส่หมวก แล้วปิดหน้าไว้ก็ได้มั้ง”
       ไม้ชะงัก เหมือนจะอึดอัดนิดหน่อย แล้วยอมถอดหมวก พร้อมกับเปิดผ้าที่คลุมหน้าออก เป็ดปุ๊กถึงกับอึ้ง เพราะไม้มีหน้าตาคมสันหล่อเหลาเลยทีเดียว
       “จะบอกว่าไม่ต้องเดินสายดินเพิ่มหรอก ทุกบ้านมีไว้แล้ว”
       “มีเหรอ ไม่เห็นนะ” ช่างแสร้งทำเป็นไม่รู้
       “ขึ้นไปดูใหม่ไป ถ้าหาไม่เจอลงมาบอก เดี๋ยวจะขึ้นไปชี้ให้ดู”
       ท่าทางขมึงทึงของไม้ ทำเอาช่างประปาหงอลงไป
       “เดี๋ยวไปดูอีกที”
       ช่างประปาขึ้นบนบ้านไป ไม้เดินมาหาช่างกรองน้ำ
       “มีปัญหาอะไร”
       “ผมมาถามว่า ผมจะเจาะอ่างล้างจาน ใส่สายเครื่องกรองน้ำได้ไหม”
       “ไม่ต้องเจาะอ่างหรอก ทิ้งไว้นานๆเดี๋ยวเป็นสนิม น้ำก็รั่วใส่ผนังด้วย ให้เดินสายอย่างนี้”
       ไม้เดินผ่านหน้าเป็ดปุ๊กไปที่ครัว แล้วชี้บอกจุดที่จะให้ช่างเจาะเพื่อต่อท่อ ทั้งเป็ดปุ๊กและเชียรมองตามไป
       เชียรรู้สึกทึ่ง
       “แต่ถ้าเจาะตรงนี้ มันเดินสายยาก ทำงานยาก”
       “ทำงานยาก ก็ดีกว่าไม่มีงานให้ทำนะ”
       ช่างเครื่องกรองน้ำอึ้งๆ แล้วเลี่ยงไปทำตามที่ไม้บอก เป็ดปุ๊กขำๆ
       “คุณเป็นคนสวนหรือว่าเป็นผู้จัดการโครงการกันแน่เนี่ย”
       เป็ดปุ๊กคิดว่าจะได้เห็นรอยยิ้มจากไม้บ้าง แต่ไม้ก็ไม่ยิ้ม
       “จะเข้ามาบอกว่า เย็นนี้จะเอาต้นไม้มาลงให้อีก”
       “คงไม่ค่ำนะ ค่ำแล้วก็อยากจะพักผ่อน”
       “ก็เพิ่งบอกว่าเย็น”
       เป็ดปุ๊กอึ้งๆ ไม้หันกลับแล้วเดินออกไป
       
       หน้าบ้านเป็ดปุ๊ก บรรดาช่างทั้งหลายทยอยกลับ ไม้ยังดูลูกน้องทำสวนอยู่ ช่างทั้งหลายมองไม้อย่างไม่ค่อยพอใจ ไม้ยกจอบขึ้นมากระแทกกับพื้น พร้อมกับมองช่าง ช่างจึงพากันออกจากบ้านไป เชียรยืนมองทุกอย่างอยู่ที่เทอเรส ไม้หันมามองเห็นเชียรเลยเดินเข้ามาหา
       “ท่าทางพวกเขาจะไม่ชอบเธอเท่าไหร่”
       “พวกนี้คอยแต่จะต้องเอาเปรียบลูกค้า ต้องรู้ทันหน่อย เอ่อ เรื่องที่ว่าจะเอาต้นไม้มาลงเพิ่มน่ะครับ ขอเป็นพรุ่งนี้ได้ไหมครับ พอดีติดธุระนิดหน่อย”
       “ได้ เมื่อไหร่ก็ได้ ฉันอยู่บ้านทุกวัน”
       เป็ดปุ๊กออกมาจากในบ้าน
       “ยังไงก็ขอบใจนะที่ช่วยพวกเราไม่ค่อยจะรู้เรื่องอะไร ขอบคุณเขาซิ” เชียรหันไปบอกลูกสาว
       “ขอบคุณนะ”
       ไม้มองเป็ดปุ๊ก แต่แล้วก็ไม่พูดอะไร หันกลับจะออกไป แล้วหยุดหันกลับมา
       “ทำไมไม่จ้างแม่บ้านมาช่วยทำความสะอาดบ้านให้”
       “ที่นี่มีแม่บ้านรับจ้างด้วยเหรอ”
       “มี มีทุกอย่างแหละ แม่บ้าน คนสวน รับจ้างตัดหญ้า รดน้ำต้นไม้ ส่งหนังสือพิมพ์ รับจ้างซักรีด ผู้จัดการเขาไม่ได้บอกคุณเหรอ”
       “ดีจังเลย กำลังจะหาคนซักรีดอยู่ แล้วจะติดต่อได้ยังไง”
       ไม้นิ่งไปนิดหน่อย ถอนใจเบื่อๆ
       “โทรหาพิกุล พิกุลจัดการได้ทุกอย่างในหมู่บ้านนี้”
       นภ เด็กหนุ่มวัย15 ปี เดินมาอยู่หน้าประตู พอเห็นไม้ก็เรียก
       “พี่ไม้ พี่ไม้”
       ไม้หันมา พอเห็นนภก็ยิ้มให้ แล้วเดินเข้าไปหา สองคนคุยอะไรกันนิดหน่อย ไม้พยักหน้ารับ แล้วเดินกลับมา
       หาเชียรกับเป็ดปุ๊ก
       “ผมคงต้องกลับก่อนนะครับ”
       “เชิญ”
       ไม้เดินกลับไปหาพวกลูกน้อง
       “เอ้า กลับกันได้แล้ว เดี๋ยวจะไปส่ง”
       คนสวนทุกคนต่างทยอยออกจากบ้านไม้ ไม้เดินมาพูดอะไรกับนภนิดหน่อย นภยิ้มรับ แล้วเดินออกไปทางปากซอย
       
       ทุกคนทยอยออกจากบ้าน

ในสวนขวัญ ตอนที่ 1
        เชียรกลับเข้าบ้าน เป็ดปุ๊กตามเข้ามาด้วย
       
       “ถ้าไม่ได้นายไม้ สงสัยจะหมดอีกหลายพัน” เชียรบ่น
       “โชคดีจังเลยนะคะ”
       เชียรชะงัก หันมามองลูกสาว
       “น้ำเสียงเหมือนโกรธอะไรเขา”
       “ก็มันน่าไหมล่ะคะ คนอะไรพูดจามะนาวไม่มีน้ำ เราอุตส่าห์พูดดีด้วยเอาน้ำเย็นไปบริการ ขอบคุณสักคำก็ไม่มี”
       “นิสัยเขาคงเป็นอย่างนั้น”
       “พ่อพูดยังกับรู้จักเขามานาน”
       “ก็นานเท่าลูกนั่นแหละ พ่อแค่คิดว่า เขาเป็นคนสวน เป็นชาวบ้าน คิดอะไรก็พูดไปอย่างนั้น จะให้มีพิธีรีตองเลือกสรรถ้อยคำเป็นผู้ดีอย่างเราๆได้ยังไง”
       เป็ดปุ๊กนิ่งไปนิดหน่อย
       “คล้ายๆประชดยังไงไม่รู้”
       เชียรขำ
       “ประชดอะไร แค่แปลกใจ ปกติลูกสาวเป็นมิตรกับคนอื่นๆดีออก”
       “ก็นายคนนี้เหมือนคนอื่นที่ไหน แต่ดูท่าพ่อจะพอใจเขามากเลย”
       “พ่อว่าเขาเป็นคนดี”
       “อย่าเชื่อใจคนเร็วนักนะพ่อ”
       แล้วเป็ดปุ๊กก็เดินออกไป เชียรยังยิ้มขำอาการของเป็ดปุ๊ก
       
       เป็ดปุ๊กออกจากบ้านช่วงค่ำ ไข่มุกก็โผล่มาที่ประตูบ้านเธอ
       “คุณเป็ด”
       เป็ดปุ๊กชะงักหันมา
       “คะ”
       “ไปไหนเหรอคะ”
       “จะออกไปหาซื้ออาหารเย็นน่ะค่ะ”
       “คิดว่าจะไปหาคุณหทัย ไปต่อว่าเรื่องต้นไม้”
       “ต้นไม้”
       “ก็ต้นที่มันเอามาลงกลางสนามนั่นไงคะ ต้นอะไรก็ไม่รู้ น่าเกลียด”
       เป็ดปุ๊กมองไปในสนาม
       “เหรอคะ ฉันว่า...”
       “ตอนเอามาลงให้ฉันก็เอาต้นบ้าอะไรมาให้เหมือนกัน ฉันสั่งให้มันถอนทิ้งไปเลย แล้วไม่ต้องไปเชื่อมันนะคะ มันจะอ้างว่าดีอย่างนั้นอย่างนี้ จริงๆ มันก็คงไปเอาต้นที่เขาโละทิ้ง ขายถูกๆ แล้วเอามาขายให้เราแพงๆ ไอ้เนี่ยมันหาโอกาสหลอกเอาเงินเราตลอดแหละ”
       “แต่พิกุลเขาบอก ต้นไม้พวกนี้แถมนี่คะ”
       “อะไรนะ แถมได้ไง ก็คงจะทำเป็นให้ต้นสองต้น อีกเดี๋ยวมันก็จะมาเก็บเงินคุณ ไอ้คนนี้น่ะ มันไว้ใจไม่ได้หรอก มันโรคจิต”
       “โรคจิต? นายไม้น่ะเหรอคะ”
       “ก็ที่ฉันบอกคุณไง โรคจิต แล้วยังวิปริตทางเพศด้วย”
       “วิปริตทาง...เพศ ยังไงคะ”
       “มันชอบ...เด็กผู้ชาย”
       เป็ดปุ๊กตกใจ ผงะ
       “ฮ่า”
       “โน่นไง ปากซอยเรานั่นแหละ มันไปมั่วกับเด็กผู้ชายอยู่ที่นั่น”
       เป็ดปุ๊กมองตามไข่มุกไปที่ปากซอย เห็นรถกระบะของไม้จอดอยู่
       
       เป็ดปุ๊กขับรถมาจอดใกล้ๆบ้านที่ปากซอย ซึ่งรถกระบะของไม้จอดอยู่ริมกำแพงบ้านปากซอย เป็ดปุ๊กอดมองเข้าไปในบ้านไม่ได้ แล้วเธอก็เห็นเงาของไม้กับเด็กหนุ่มทาบอยู่บนผ้าม่าน เงาเด็กหนุ่มนั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่ และเห็นเงาของไม้อยู่ทางด้านหลังเด็กหนุ่ม ดูจากเงาแล้วเหมือนสองคนกำลังทำอะไรบางอย่างกัน เป็ดปุ๊กมองที่เงานั้นแล้วอดตกใจไม่ได้ รีบเคลื่อนรถออกไปทันที
       
       ในบ้าน...นภกำลังนั่งคุกเข่าก้มหาของอยู่ นภมองไปใต้ชุดรับแขก
       “มองไม่เห็นเลยพี่ไม้”
       ไม้คุกเข่าอยู่ข้างโต๊ะชุดรับแขก แต่ห่างจากนภคนละมุมโต๊ะ แต่เพราะเปิดโคมไฟไว้ ทำให้เงาของไม้เหมือนคุกเข่าอยู่ข้างหลังนภ
       “หาไม่เจอก็ใช้ดินสอแท่งใหม่ก็ได้”
       “ผมเหลืออยู่แท่งเดียว”
       “แล้วใช้ปากกาไม่ได้เหรอ”
       “มันเขียนแล้วลบไม่ได้น่ะซีพี่....เดี๋ยวพี่ ได้แล้ว”
       นภยื่นมือเข้าไปหยิบปากกา แล้วนภก็ถอยออกมา พร้อมกับดินสอในมือ นภชูให้ไม้ดูพร้อมกับยิ้ม
       “ถ้าพรุ่งนี้ต้องติวให้นภอีก พี่จะเตรียมดินสอมาเผื่อ”
       ไม้หยิบหนังสือบนโต๊ะขึ้นมา
       “มา เรามาดูโจทย์ข้อต่อไปกัน”
       สองคนนั่งอยู่รอบโต๊ะชุดรับแขก ไม้เริ่มติวคณิตศาสตร์ให้นภไป
       
       เป็ดปุ๊กขับรถอยู่ หน้าตาบูดบึ้ง บ่นพึมพำ
       
       “ไม่นึกเล้ย หน้าตาก็พอดูได้ แต่ดันวิปริตทางเพศ โรคจิตจริงๆ นายไม้”

ในสวนขวัญ ตอนที่ 1
        เก็จเกยูรกับแก้ว น้องสาวซึ่งเป็นเพื่อนกับเป็ดปุ๊ก นั่งกินส้มตำอยู่ด้วยกันในบ้าน พลางคุยถึงเรื่องที่เชียรกับเป็ดปุ๊กย้ายออกไปจากบ้าน
       
       “ตอนแรกยังคิดว่าเขาแค่ขู่พี่เล่นๆ ย้ายไปจริงๆเฉยเลย” เก็จเกยูรยิ้มสะใจ “ยัยนี่มันเพี้ยน”
       “ก็พี่เล่นงานพ่อเขาขนาดนั้น”
       “ถ้ารู้จักเลี้ยงลูกชายให้ดี ก็ไม่ถูกด่าหรอก"
       แก้วหัวเราะ เก็จเกยูรเหล่มอง
       “ขำอะไร”
       “คนที่ผิดน่าจะเป็นคนที่ไปเลือกเขามาเป็นสามีมากกว่า”
       “นี่ อุตส่าห์เลี้ยงส้มตำแล้วยังจะมาซ้ำเติมกันอีกเหรอ”
       “ถ้าพี่รู้จักระวังหน่อยก็คงจะไม่ต้องมานั่งเครียด อย่างแก้วเนี่ย ต้องให้ชัวร์ก่อน ถึงจะยอม”
       “แล้วตกลงตอนนี้ ชัวร์หรือยัง”
       แก้วยิ้มอายๆ
       “พี่อ่ะ...เออพี่ แล้วนี่ยัยเป็ดเขาเอาเงินเอาทองจากไหนไปซื้อบ้านเหรอ ทำงานอยู่ด้วยกันกับแก้ว ถึงจะเป็นหัวหน้าแผนก แต่เงินเดือนก็มากกว่ากันนิดเดียว”
       “เอาเงินจากไหน ก็เงินเก็บของพ่อเขาไง คงถอนจนหมดแบงค์เลยแหละ ไอ้ผัวเราก็ไม่ขวางสักนิด นี่แหละยิ่งทำให้เจ็บใจ”
       เก็จเกยูรลุกขึ้นหงุดหงิด
       “แล้วที่แย่หนักขึ้นไปอีกก็คือ พอพ่อมันไม่อยู่ มันก็ไม่ให้เงินเราเพิ่ม รู้ไหมทั้งพี่ ทั้งหลานจะอดตายกันอยู่แล้ว คงไม่นานหรอก พี่จะเลิกกับมัน จะได้จบๆกันสักที”
       กะรัต แม่ของเก็จเกยูรแลพแก้ว ซึ่งมาช่วยเลี้ยงหลาน เดินออกมาจากครัว ปรามเบาๆ
       “ใจเย็นๆหน่อย รู้จักอดทนบ้าง”
       “แม่ก็พูดแต่ให้อดทน” เก็จเกยูรเซ็งๆ
       “ก็เพื่อตัวแกเองนั่นแหละ คิดดูซิ ตอนนี้ยัยเป็ดกับพ่อเขาย้ายออกไปแล้ว บ้านนี้จะทั้งหมดเป็นของใคร”
       “เป็นของพี่ไก่เหรอคะ” แก้วถาม
       “เขาไม่ยกให้ลูกเขาหรอก เขาบอกย่ามันสั่งไว้ ให้โอนให้หลาน” เก็จเกยูรบอก
       กะรัตสวน
       “แล้วหลานมันลูกใคร”
       เก็จเกยูรอึ้งๆไป
       “ถ้าแกมีเรื่องทะเลาะกับนายไก่ จนถึงขั้นหย่าขาดกัน แกจะไม่ได้อะไรเลย ทนอยู่ไปแบบนี้แหละ วันนึงพอมันโอนบ้านกับที่ดินให้ลูกแก แกก็ขอเป็นผู้จัดการมรดกแล้วก็ขายบ้านนี้ไป เผลอๆได้เป็นสิบล้าน”
       เก็จเกยูรหงุดหงิด แต่ก็เห็นด้วยกับแม่ บ่นเบาๆ
       “อย่านานนักก็แล้วกัน”
       กะรัตหันไปหาแก้ว
       “แก้ว ไปตามหลานมากินข้าวได้แล้ว แม่ทำเสร็จหมดแล้ว”
       แก้วเดินมาแตะบ่าเก็จเกยูรอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะเดินขึ้นบนบ้านไป
       
       อลงกรณ์สามีของหทัยนั่งพูดโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่น บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสาร และพิมพ์เขียวผังที่ดินหมู่บ้านจัดสรรเปิดอยู่
       “กำลังดูอยู่ครับ คิดว่าน่าจะขยายอีกสักร้อยหลังก่อน...ก็นี่แหละครับที่ทำให้ช้า ต้องเจรจากับเจ้าของที่อีก...ครับ ต้องรอคุณหทัยเขาก่อน แต่ผมว่าไม่น่ามีปัญหานะครับ”
       หทัยเดินเข้าบ้านมา พร้อมโอม อลงกรณ์ไม่เห็นหทัย ยังคงพูดโทรศัพท์ต่อไป
       “ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ถ้าจะเปิดโครงการ ต้องให้เฮียมาสร้างให้อยู่แล้ว แหม คนมันรู้ฝีมือกัน...ไม่นานหรอกครับ ผมออดอ้อนนิดหน่อย คุณหทัยเขาก็ต้องยอมอยู่แล้ว”
       พูดแล้วอลงกรณ์ก็หัวเราะ แล้วหันมาเห็นหทัย อลงกรณ์ชะงักกึกรีบพูดโทรศัพท์
       “แค่นี้ก่อนนะเฮีย มีข่าวอะไรแล้วจะโทรไปบอกครับ”
       อลงกรณ์กดวางสาย
       “เฮียชัยโทรมาคุยน่ะ คุณเข้ามานานแล้วเหรอ”
       “นานพอจะได้ยินแผนของคุณก็แล้วกัน”
       โอมส่ายหน้าเป็นเชิงตำหนิว่าพ่อไม่น่าพลาดเลย หทัยเดินไปดูที่โต๊ะโซฟา หยิบพิมพ์เขียวแปลนหมู่บ้านใหม่ขึ้นมาดู
       “ยังไม่เลิกคิดเรื่องขยายหมู่บ้านอีกเหรอคะ”
       “ก็เราขายบ้านได้หมดแล้ว จะให้อยู่เฉยๆได้ไง นี่มันอาชีพเรานะ”
       “ฉันก็บอกคุณแล้ว ไม่ต้องไปยุ่งกับที่ดินแปลงติดกันนี่ ถ้าอยากจะทำก็ไปหาซื้อที่ๆอื่น แล้วเปิดหมู่บ้านใหม่ไปเลย”
       “มันต้องลงทุนขนาดไหนล่ะ ถ้าเราขยายจากหมู่บ้านเดิมสาธารณูปโภคก็ไม่ต้องเริ่มใหม่ ถนน ประปา ไฟฟ้า มันทำต่อไปได้เลย"
       “แต่ฉันว่าที่สำคัญที่สุด คุณไม่ต้องจ่ายเงินค่าที่ดินครั้งเดียวหมดมากกว่า คุณต้องคิดว่าเขาจะยอมให้เรา ขายไปจ่ายไป เหมือนหมู่บ้านเก่า”
       “นั่นมัน...ของแถม” อลงกรณ์พูดด้วยท่าทีไม่สนใจ
       “แต่ฉันไม่อยากหลอกใคร”
       โอมขัดขึ้น
       “หลอกอะไรกันล่ะแม่ เราจ่ายเงินค่าที่ดินให้เขานะครับ”
       “งั้นก็จ่ายให้หมดครั้งเดียวไหมล่ะ เอากำไรที่ได้จากหมู่บ้านนี้ไปจ่ายเลย”
       อลงกรณ์แย้ง
       “นี่มันธุรกิจนะคุณ เขาก็ทำแบบนี้ทั้งนั้น แปลงไหนขายได้ ก็ค่อยทยอยจ่ายไป”
       “ก็เอาไปใช้กับคนอื่นก็แล้วกัน แต่ไม่ใช่แปลงนั้น ยังไงฉันก็ไม่ไปเจรจาให้คุณ”
       “แม่มัวแต่ลังเลแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนคาบไป...”
       หทัยสวนทันที
       “ถ้าเขาจะขายที่ให้คนอื่น ก็เป็นสิทธิ์ของเขา อย่างน้อยแม่ก็มีความสุข ที่ไม่มีส่วนทำสิ่งผิดๆ”
       พูดเสร็จ หทัยก็เดินออกจากห้องนั่งเล่นไป โอมเซ็งๆ
       “เลยอดเลยพ่อ”
       “แกคิดว่าพ่อจะยอมง่ายๆเหรอ”
       
       อลงกรณ์ยิ้ม เพราะยังมีแผนอื่นสำรองอยู่

ในสวนขวัญ ตอนที่ 1
        เช้าวันใหม่...รถกระบะของไม้แล่นเข้ามาในซอยเล็กๆ ลัดเลาะไปตามเรือกสวนที่มีทั้งไม้ยืนต้นและไม้ผลขึ้นอยู่หนาแน่น มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด ค่อนข้างรก เพราะเป็นธรรมชาติไม่ได้มีการจัดแต่ง แล้วรถก็มาจอด
       
       ที่ใต้ต้นก้ามปูใหญ่ ไม้ลงจากรถ แล้วเดินข้ามสะพานไม้แคบๆ ที่ทอดข้ามร่องสวนไปยังบ้านไม้ใต้ถุนสูง เป็นบ้านเก่าอายุเกือบจะร้อยปีเสียงหมาเห่าต้อนรับดังลั่น แล้วก็มีเสียงของหญิงชราดังเข้ามา
       “เห่าใครไอ้เอ๋ง หยุดเห่าสักที หนวกหู นั่นใครล่ะ”
       “ไม้เองจ้ะย่า”
       ไอ้เอ๋งหยุดเห่า
       “แหม พ่อมาล่ะก็สั่นริกๆ เชียวนะไอ้เอ๋ง” ย่าขวัญประชดหมา
       ไม้เดินผ่านพุ่มราตรีเข้าไป หญิงชราร่างท้วมนั่งอยู่ที่ตีนบันไดหน้าบ้าน ใกล้ตุ่มน้ำใบใหญ่ เจ้าเอ๋งหมาไทยสีน้ำตาลวิ่งเข้ามาหาไม้ หางสั่นริกๆ พร้อมกับพันแข้งพันขา
       “มันเห่าน่ะดีแล้วย่า ขืนไอ้เอ๋งไปเหมือนหมาฝรั่งก็แย่ ขโมยขึ้นบ้านมันไปเล่นกับเขาเฉย” ไม้ลูบหัวเจ้าเอ๋งด้วยความเอ็นดู
       “แถวนี้มีขโมยที่ไหนกัน ย่าอยู่มาจนแก่ไม่เคยเจอ”
       “เดี๋ยวนี้มันไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วย่า หมู่บ้านผุดขึ้นมาเยอะแยะ คนแปลกหน้าย้ายเข้ามาเป็นพันเป็นหมื่น เราแทบไม่รู้จักใครเลย”
       “ย่ารู้จักอยู่หมู่บ้านเดียวแหละ หมู่บ้านเสริมขวัญข้างหลังเนี่ย”
       ไม้ไม่ค่อยเห็นด้วย
       “หมู่บ้านขวัญหาย อยู่แล้วขวัญกระเจิง”
       ย่าขวัญหัวเราะ ล้างผักบุ้ง แล้วเอามาวางไว้ในกระด้ง
       “รวยแย่เลยเนอะ อุตส่าห์เก็บผักบุ้งมากำขาย กำละห้าบาท”
       “เงินห้าบาทสิบบาทมันเงินไหมล่ะ รวมๆเข้า มันก็เป็นพันเป็นหมื่นนี่ แล้วค่าหมี่กะทิของย่าล่ะ อย่ามางุบงิบทำเป็นลืม”
       ไม้ยิ้มขำๆแล้วล้วงกระเป๋าหยิบเงินออกมาจำนวนหนึ่ง แล้วส่งให้ ย่าขวัญรับเงินนั้นมา แล้วเก็บที่ชายพกผ้าถุง
       “ผักบุ้งงามดีจัง น่าจะทำเหมือดกินกับขนมจีนน้ำพริก หัวปลีหลังบ้านก็มี ยายหมอนสวนฝั่งกระนู้นชอบกิน หลวงตาที่วัดก็ชอบ”
       ไม้ฟังแล้วคิดอะไรบางอย่าง
       “ทำซิย่า พรุ่งนี้จะให้ฝ้ายมารับไปขาย”
       “ต้องดูก่อนว่าเจ้าแตนมันอยู่หรือเปล่า ทำคนเดียวไม่ไหว”
       ไม้มองซ้ายมองขวาหาตั๊กแตน เด็กสาวกำพร้าที่ย่าขวัญรับมาเลี้ยงไว้
       “แล้วมันไปไหนล่ะย่า”
       “ไปโรงเรียนแล้วมั้ง เดี๋ยวนี้เลิกเรียนมันก็ไม่ค่อยกลับเข้าบ้าน เด็กมันกำลังสาวก็งี้แหละ เพื่อนเยอะ”
       “เอามันมาเลี้ยง ส่งเสียให้เรียน ก็เพื่อให้อยู่ช่วยงานย่า แล้วมาทิ้งให้ย่าอยู่คนเดียวเนี่ยนะ”
       “ไม่ได้อยู่คนเดียว ย่าอยู่กับเจ้าเอ๋ง”
       “ถ้าย่าลื่นหกล้มหัวแตก ไอ้เอ๋งมันคงโทรบอกไม้ หรืออุ้มย่าไปโรงพยาบาลได้หรอกนะ”
       “จะโมโหอะไรนัก เดี๋ยวมันก็กลับมา”
       “กลับมาตอนกินข้าวเย็นน่ะซิ” ไม้หงุดหงิด “เดี๋ยวต้องพูดให้รู้เรื่อง”
       “มันยังเด็ก ก็ติดเพื่อน ติดเที่ยวไปตามประสา เหมือนอย่างไม้ไง ตอนเป็นเด็ก ก็ชอบหนีโรงเรียนไปเที่ยว ย่าไม่เคยว่าสักคำ”
       “มันเหมือนกันที่ไหนย่า”
       “ย่ารู้ ไม้ไม่ได้หนีเที่ยวเพราะอยากสนุก แต่อยากให้มีเรื่อง...อยากประชดเขา อยากให้เขาร้อนใจ”
       “เพราะไม่รักดี ก็เลยต้องเป็นคนสวนกระจอกๆอยู่อย่างนี้” ไม้ถอนใจ ไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก “แล้วเช้านี้ย่าทำอะไรกินเหรอ”
       “ต้มกะทิสายบัวเดี๋ยวว่าจะเก็บแตงกวาเอามาผัดไข่อีกอย่าง”
       “งั้นไม้อยู่กินด้วยนะ เดี๋ยวจะไปเก็บแตงกวาให้”
       ไม้หยิบจานที่วางตากอยู่แถวนั้น แล้วเดินไปที่แปลงผักข้างๆบ้านเจ้าเอ๋งตามไปด้วย
       ย่าขวัญหยุดทำงานครู่หนึ่ง
       “ไม้”
       “ครับ”
       “คุณหทัยเขาจะแวะมากินข้าวเช้าด้วย บอกว่าจะเอาหมี่กรอบมาฝากด้วย เขาไปเจอเจ้าอร่อยมา”
       ทุกอย่างเงียบไปครู่หนึ่ง ไม้กลับเข้ามาพร้อมกับแตงกวาในจานจำนวนหนึ่ง วางลงข้างๆย่าขวัญ
       “งั้นไม้ไปก่อนนะย่า” ไม้พูดเรียบๆ ไร้ความรู้สึก
       “เดี๋ยวซิ”
       “แล้วพรุ่งนี้จะมาใหม่ครับ”
       ไม้เดินออกจากบ้านไปเลย ย่าขวัญมองตามไป แล้วถอนใจ
       “รู้งี้ไม่บอกซะก็ดี”
       
       โอมมาหาแก้วที่บริษัท เมื่อพนักงานบอกว่าเธอยังไม่เข้ามาจึงฝากช่อดอกไม้ไว้
       “ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องฝากไว้ที่นี่แล้วล่ะครับ”
       “รออีกแป๊บซิคะ เดี๋ยวคุณแก้วคงจะมาถึง”
       “พอดีต้องรีบไปทำธุระน่ะครับ ผมเขียนโน้ตบอกไว้แล้ว”
       เป็ดปุ๊กเดินเข้ามาในตึกมองมาที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ เห็นด้านหลังของโอม เมื่อเดินมาถึง โอมเดินออกจากตึกไปแล้ว
       “ของใครเหรอ” เป็ดปุ๊กมองช่อดอกไม้ แล้วถามพนักงานอย่างสนใจ
       “คุณแก้วค่ะ”
       “แล้ว...” เป็ดปุ๊ก มองไปที่ประตู “นั่นหนุ่มของเขาเหรอ”
       “ค่ะ คุณบัวบูชาไม่รู้จักเหรอคะ”
       เป็ดปุ๊กส่ายหน้า
       “ยังไม่เคยเจอกันเลย รู้แต่ว่า หล่อ และ รวย มาก”
       “คุณแก้วโชคดีจังเลยนะคะ”
       
       เป็ดปุ๊กพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
       
       อ่านต่อหน้า 4

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ในสวนขวัญ ตอนที่ 12 จบบริบูรณ์
ในสวนขวัญ ตอนที่ 11
ในสวนขวัญ ตอนที่ 10
ในสวนขวัญ ตอนที่ 9
ในสวนขวัญ ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 7 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มีตัวละครที่แสดงในเรื่องนี้ เล่นหนังแผ่นต้องห้ามวางเต็มแผงคลองถม ตรวจสอบกันบ้างเด้อ ซ่องสาม
Hoayakjs@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แค่อ่านก็ปวดหัวเรื่องชื่อแล้ว
ทำไมไม่ตั้งชื่อให้มันง่ายๆหน่อยนะ
เป็ดปุ๊ก..ไก่กุ๊ก ฯลฯ เฮ้อเหนื่อย
คนดู
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014