หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ในสวนขวัญ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 1 มกราคม 2557 08:01 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ในสวนขวัญ ตอนที่ 1
        ในสวนขวัญ ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       แก้วถือช่อดอกไม้อย่างชื่นชมอยู่หน้าโต๊ะทำงานเป็ดปุ๊ก ซึ่งเป็นหัวหน้า นั่งอยู่โต๊ะตัวในสุด ถัดออกมาเป็นโต๊ะของลูกน้องอีก 3-4 คน รวมทั้งแก้วด้วย
       
       “เขากะเวลาดีจังเลย พอช่อที่แล้วเหี่ยว ก็ส่งช่อใหม่มา”
       เป็ดปุ๊กนั่งมองแก้ว รู้สึกดีใจด้วย
       “น่าเสียดาย เป็ดไม่ทันได้เห็นหน้า อยากรู้จังเลยว่าหล่อแค่ไหน”
       “ก็หน้าบ้านๆแหละ ไว้วันหลังจะพามารู้จัก”
       “ไม่ได้ถ่ายรูปไว้บ้างเลยเหรอ ดูหน่อยซิ”
       “อุ๊ย ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน จะถ่ายรูปเขาไว้ทำไม ในมือถือนี่ มีแต่รูปของแก้ว”
       “คงไม่ใช่...กลัวเป็ดแย่งนะ” เป็ดปุ๊กมองขำๆ
       แก้วหันมามองเป็ดปุ๊ก นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะออกมา
       “พูดเล่นใช่ไหมเนี่ย อย่างเป็ดเนี่ยนะ แย่งไหวเหรอ”
       แก้วหัวเราะเยาะ เป็ดปุ๊กอึ้งไป
       “แก้วพูดเล่น ถ้าเป็ดแย่งเขาไปได้นะ แก้วยกให้เลย ถ้าเขาเป็นผู้ชายที่พร้อมจะตีจากแก้วไปหาคนอื่น เราจะมาเก็บเขาไว้ทำไม ตัดขาดมันไปเลย”
       “มิน่า ถึงไม่ยอมถ่ายรูปเขาไว้ เผื่อจะตัดขาดนี่เอง”
       “เพราะถ้าเขาเป็นคนดีจริงๆ เขาก็จะไม่มีวันทำอย่างนั้น แล้วแก้วก็จะไม่มีวันยอมเสียเขาไปให้ใครด้วย”
       “ตกลงเขาดีหรือไม่ดีเนี่ย”
       “กำลังอยู่ในระยะดูใจ...เอ หรือจะลองให้เขารู้จักเป็ดดี แล้วดูซิว่าเขาจะสนใจเป็ดไหม จะได้รู้กันไปเลย”
       “โอ๋ย...อย่าเลยจ้ะ ยังไม่อยากมีปัญหา อยู่คนเดียวแบบนี้ดีแล้ว”
       “เป็ดไม่รู้อะไร ถ้าเราได้เจอใครสักคนที่ดีจริงๆน่ะนะ ชีวิตเราจะไม่เหมือนเดิมอีกเลย เราจะมีใครอีกคนที่คอยอยู่ข้างๆเรา เป็นกำลังใจให้เรา แก้ปัญหาให้เรา ทำให้เรารู้สึกว่ามีค่า โลกนี้จะน่าอยู่ขึ้นอีกมาก”
       เป็ดปุ๊กฟังแล้วเคลิ้มไปเหมือนกัน
       “พูดแล้วเป็ดก็คงไม่เข้าใจ เพราะยังไม่มีคนๆนั้น เดี๋ยวเอาดอกไม้ใส่แจกันก่อนดีกว่า”
       แก้วเดินดมดอกไม้ออกไป เป็ดปุ๊กได้แต่นิ่งคิดไป ใครนะ จะเป็นคนๆนั้นของเธอ เป็ดปุ๊กรำพึง
       “คนๆนั้น...ใครล่ะ”
       เป็ดปุ๊กถอนใจ
       
       ไม้เดินเข้ามาในสวน หลังร้านต้นไม้ ผ่านสวนที่ดูรกๆ จนมาถึงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ที่แผ่กิ่งก้านสาขากว้างขวาง ทำให้บริเวณนั้นร่มไปหมด ข้างบนมีบ้านต้นไม้ปลูกไว้กับกิ่งก้านของต้นไม้มีบันไดลิงทอดลงมาจากบ้านต้นไม้ เขาไต่บันไดลิงขึ้นไปยังบ้านต้นไม้
       ไม้ปีนขึ้นมาถึงบนบ้านซึ่งเป็นห้องนอนของเขา แล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองผ่านกิ่งไม้ไปข้างหน้าเห็นหมู่บ้านเสริมขวัญ และบ้านหลังที่อยู่หลังกำแพงตรงหน้า ไกลออกไปประมาณ 50 เมตร คือบ้านของเป็ดปุ๊กนั่นเอง ห้องที่เห็นชัดที่สุด คือห้องนอนใหญ่ ที่เป็ดปุ๊กใช้เป็นห้องนอนของเธอ ไม้มองไปที่ห้องนอนนั้น แล้วนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน เขามองห้องนอนของเป็ดปุ๊กจากบ้านต้นไม้ เห็นเป็ดปุ๊กเข้ามาในห้อง แล้วนั่งลงที่เตียง แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม้มองภาพนั้นอยู่นิ่งๆ อย่างอยากจะรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นต้องร้องไห้
       ไม้มองไปที่บ้านของเป็ดปุ๊กนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเห็นเชียรออกมาที่ลานซักล้างหลังบ้าน เชียรยืนพิงผนัง มองเหม่อไปท่าทางเหงาๆ
       
       ไม้ขับรถกระบะเข้ามาจอดหน้าบ้านเป็ดปุ๊ก แล้วลงไปกดกริ่งประตู ไม่นานนัก เชียรออกมาจากในบ้าน
       “สวัสดีครับ จะมาคุยเรื่องต้นไม้ที่จะมาลงเพิ่มน่ะครับ แล้วจะขอดูต้นไม้ที่เพิ่งเอามาลงด้วย”
       “เอาซิพ่อหนุ่ม เข้ามาเลย”
       เชียรเปิดประตูเล็กให้ไม้เข้ามา แล้วพากันเดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่เพิ่งเอามาลง
       “ลูกสาวเขาว่าถามเธอแล้วว่านี่ต้นอะไร เธอบอกว่า ต้นไม้”
       ไม้ยิ้มๆ
       “ต้นบุหงาส่าหรีครับ”
       “เออ ใช่ คิดอยู่ทั้งคืน”
       “คุณเชียรเคยเห็นดอกมันไหมครับ ดอกสีขาวเล็กๆเป็นช่อน่ารัก แล้วยังหอมด้วย”
       เชียรคิดนิดหน่อย
       “อืม เคยเห็น แต่ไม่เคยปลูกเสียที”
       “ปลูกไม่ยากหรอกครับ บุหงาส่าหรีเป็นไม้โตเร็ว ออกดอกตลอดปีแล้วก็ชอบแดดจัดๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะเข้ามาดูแลให้บ่อยๆ ต้นไม้เพิ่งเอามาลงดิน ต้องใส่ใจมากเป็นพิเศษ เดี๋ยวจะไม่รอด”
       “ต้นไม้ลงดินใหม่ ก็คงคล้ายๆกับฉัน ที่เพิ่งย้ายเข้าบ้านใหม่”
       “ต้องใส่ใจมากเป็นพิเศษเหมือนกัน”
       เชียรหัวเราะ
       “แต่ไม่ต้องรดน้ำนะ”
       
       ไม้หัวเราะไปด้วย เชียรพยักหน้ารับ ยิ้มรู้สึกดีที่ได้ไม้มาเป็นเพื่อนคุย

ในสวนขวัญ ตอนที่ 1
        ไม้รดน้ำให้ต้นบุหงาส่าหรี ด้วยถังฝักบัว เชียรยืนอยู่ไม่ห่างนัก
       
       “คุณเชียรชอบปลูกต้นไม้ไหมครับ”
       “ชอบซิ ที่บ้านเก่าฉันปลูกเอาไว้เยอะแยะเลย”
       “งั้นก็ปลูกใหม่ที่บ้านนี้ซิครับ ปลูกให้เยอะๆเลย เหมือนที่บ้านเก่า”
       เชียรพยักหน้าเห็นด้วย มองไปทั่วสนามคิดว่าจะลงต้นอะไรดี
       “นอกหมู่บ้านฝั่งโน้น มีร้านต้นไม้ขายริมถนนเต็มไปหมด เอาไว้คุณเชียรลองไปเดินดูซิครับ”
       “ตอนผ่านมาก็เห็นอยู่เหมือนกัน”
       “ถ้าอยากได้ต้นอะไรแต่หาไม่เจอ บอกผมก็ได้นะครับ ผมจะเอามาให้” ไม้ชะงักนิดหน่อย “คือ ผมรู้จักร้านต้นไม้หลายร้านน่ะครับ”
       “ขอบใจนะไม้”
       ไม้เอาถังฝักบัวไปเก็บ แล้วเดินนำเชียรไปข้างบ้าน มีที่เหลืออยู่ส่วนหนึ่ง
       “ผมจะจัดสวนตรงนี้ให้ด้วย คุณเชียรอยากได้สวนแบบไหนครับ”
       “ก็น่าจะเป็นแบบมองออกมาจากห้องรับแขกแล้วรู้สึกสบายๆ ไม่อึดอัดมั้ง”
       “ถ้าปลูกไม้เลื้อยคลุมกำแพงไว้ทั้งแถบ ก็จะช่วยลดความแข็งลงไปได้ ยิ่งถ้าเป็นไม้เลื้อยแบบมีดอก อย่างพวกเล็บมือนาง มะลิวัลย์ หรือพวงแสด ผมว่าจะยิ่งสวย หรือถ้าอยากได้ต้นไม้ใบใหญ่ๆ ที่บังถึงชั้นบนด้วย ก็ปลูกพวกกล้วยพัด ปาล์ม หรือหมากก็ได้ครับ แต่ถ้าคุณเชียรชอบสวนแบบชื้นๆ ผมหาพวกมอส เฟิน มาลงให้ก็ได้นะครับ ดูแล้วชุ่มชื่นดี แต่ต้องระวังนิดนึง อย่าให้โดนแดดมากนัก พวกนี้ชอบร่มๆ แดดรำไรๆ”
       เชียรฟังเพลินๆ พยักหน้ารับเป็นระยะ
       “ส่วนทางเดินตรงนี้จะปูอิฐก็ได้นะครับ ปล่อยให้มีมอสขึ้นเขียวๆ แต่ว่าระยะยาวผมเกรงว่าคุณเชียรจะเดินลำบาก เพราะมันจะลื่น หรือไม่อีกที ก็ใช้แผ่นหินทรายวางแล้วโรยกรวดเล็กๆ ให้รอบ ก็โล่งเรียบ สบายตาดี หรือว่าอยากให้ปูหญ้าก็ได้เหมือนกันครับ จะได้เชื่อมเป็นส่วนเดียวกับสนามหน้าบ้าน”
       ไม้หันมามองเชียร ที่กำลังฟังเพลิน
       “เอาไงดีครับ”
       เชียรรู้ตัว คิดนิดหน่อย
       “รอถามเป็ดปุ๊กเขาก่อนก็แล้วกัน” เชียรพูดแล้วก็หัวเราะ “เสียเวลาบรรยายซะตั้งนาน”
       “แล้วเขา...ไปไหนซะล่ะครับคุณเป็ดปุ๊กน่ะ”
       “ไปทำงาน”
       “งั้นคุณเชียรก็อยู่บ้านคนเดียว แล้วอาหารการกินซื้อจากไหนครับ”
       “เขาซื้อมาเก็บไว้ในตู้เย็นเยอะแยะ”
       “จริงๆฝากผมซื้อก็ได้นะครับ แถวนี้มีก๋วยเตี๋ยวซาเล้งอยู่เจ้านึง ก๋วยเตี๋ยวไก่มะระ อร่อยมากๆ เคี่ยวมะระจนนุ่ม ไก่ก็เปื่อย ไม่เหนียวเลยครับ”
       เชียรฟังแล้วต้องกลืนน้ำลาย
       “ไม่เป็นไรหรอก เกรงใจ”
       “ไม่เป็นไรเหมือนกันครับ ไม่ต้องเกรงใจ ก๋วยเตี๋ยวถุงเดียวไม่ได้หนักหนาอะไรเลยครับ”
       ไม้ยิ้มอย่างกระตือรือร้น รอคำตอบ เชียรอึดอัดอยู่นิดหน่อย แล้วพึมพำออกมา
       “ถ้าเป็ดปุ๊กรู้ จะว่าอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ เขาห่วงนั่นห่วงนี่น่ะโดยเฉพาะเรื่อง...คนแปลกหน้า”
       “ก็อย่าบอกให้รู้ซิครับ ผมสัญญาจะไม่บอกลูกสาวคุณเชียรเด็ดขาดเลย”
       เชียรยังลังเล
       “เส้นอะไรดีครับ”
       เชียรตัดสินใจ
       “เส้นหมี่ หมี่ขาว”
       ระหว่างที่สองคนคุยกัน ไข่มุกแอบอยู่ที่ต้นไม้ริมรั้วบ้านของเธอ แล้วมองมาที่ทั้งสอง
       
       เป็ดปุ๊กนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เกิดอาการสะอึกขึ้นมา
       “เป็นอะไรเนี่ย” เป็ดปุ๊กสะอึกอีกครั้ง
       แก้วเอาน้ำมาให้
       “ดื่มน้ำก่อน”
       เป็ดปุ๊กดื่มน้ำ อาการค่อยดีขึ้น
       “สงสัยจะมีคนบ่นถึง”
       “ใครจะมาบ่นถึงเป็ด ไม่มีหนุ่มเฝ้าส่งดอกไม้ให้เหมือนแก้วนี่”
       “อย่างน้อยก็มีหนึ่งหนุ่มกับหนึ่งสาว”
       เป็ดปุ๊กหันมามอง สงสัยว่าพูดถึงใคร
       “เมื่อวานแก้วไปเยี่ยมพี่เก็จมา หลานบอกคิดถึงคุณปู่กับอาเป็ด”
       เป็ดปุ๊กสนใจทันที
       “จริงเหรอ แมวเมี้ยวกับนกจิ้บเป็นยังไงบ้าง”
       “ก็หงอยๆน่ะนะ บอกคิดถึงเป็ด พี่เก็จก็เอาแต่บ่นเรื่องพี่ไก่ ไม่ได้สนใจลูกเท่าไหร่เลย...เป็ดไม่คิดจะเข้าไป...”
       เป็ดปุ๊กขัดขึ้นก่อน
       “หลานน่ะฉันก็คิดถึง แต่เรื่องพี่ไก่กับพี่เก็จ มันเรื่องของผัวเมียเขา ฉันทำอะไรไม่ได้หรอก”
       “แต่ว่า...”
       “ถึงพี่ไก่จะเป็นพี่ชาย แต่ก็โตๆกันแล้ว พ่อก็ช่วยพูดให้หลายครั้งแล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมปรับปรุงตัว”
       “เป็ดก็เลยพาพ่อหนี”
       “ขืนอยู่ต่อไป ทั้งพ่อทั้งเรา คงช้ำใจตายคาบ้าน”
       แก้วทำท่าขยิบตาบุ้ยใบ้อะไรสักอย่าง เป็ดปุ๊กหันมองตาสายตาแก้ว แล้วต้องชะงัก ที่ประตูห้อง พิมพา เจ้านายของเป็ดปุ๊กยืนอยู่ หน้าตาไม่ค่อยพอใจ
       “ว่าจะสะกิดแล้ว” แก้วจ๋อยๆ
       “บัวบูชา มาคุยกันหน่อย” พิมพาเสียงเข้ม
       เป็ดปุ๊กรู้ว่าต้องไม่ค่อยดีแน่
       
       ในห้องทำงานพิมพา...เอกสารแผ่นหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะ เป็นเอกสารที่พิมพ์จากอีเมล
       “นี่มันอะไร ลูกค้าที่เบลเยี่ยมเขาบอกว่าเขาขอโบรชัวร์มา แต่เราดันส่งของสองเดือนก่อนไปให้เขา”
       เป็ดปุ๊กหน้าตื่น
       “เหรอคะ คือ แก้วเขาไปเอาจากฝ่ายศิลป์มาให้เป็ดนะคะ”
       “แล้วเธอได้ดูก่อนหรือเปล่า”
       เป็ดปุ๊กส่ายหน้า
       “เรื่องนี้จะไปโทษแก้วเขาไม่ได้ เธอเป็นหัวหน้า เธอต้องเป็นคนรับผิดชอบซิ ดีนะที่ลูกค้าเขาอีเมลมาถึงพี่โดยตรง ถ้าเขาไม่พอใจแล้วตัดสินใจไปสั่งสินค้าจากคนอื่น เราจะเสียหายแค่ไหน เธอก็รู้ว่าเศรษฐกิจยุโรปตอนนี้เป็นยังไง เขาสั่งซื้อสินค้าจากเรา มันบุญแค่ไหนแล้ว”
       เป็ดปุ๊กก้มหน้า รู้สึกแย่
       “เป็ดขอโทษค่ะ”
       “ช่วงนี้มีปัญหาอะไรเหรอ มีปัญหากับใครหรือเปล่า”
       “เปล่าค่ะ เป็ดไม่ได้มีปัญหากับใคร คือ เป็ดเพิ่งย้ายบ้านน่ะค่ะ เลยวุ่นๆไปหน่อย”
       “แล้วปัญหาครอบครัวล่ะ”
       เป็ดปุ๊กสงสัยว่าพิมพารู้ได้ยังไง แล้วตัดสินใจพูด
       “ค่ะ เป็ดมีปัญหากับพี่สะใภ้กับพี่ชายค่ะ แล้วมันก็ลามมาถึงพ่อ นี่เลยเป็นเหตุให้เป็ดต้องย้ายบ้าน”
       “ได้ยินว่าย้ายไปอยู่ซะตั้งไกล ก็เลยทำให้มาทำงานสายด้วย”
       “รถมันติดมากเลยค่ะ เป็ดยังปรับตัวไม่ได้”
       “พี่ก็เห็นใจนะ แต่เธอต้องรู้จักแยกแยะ ระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว จะให้เรื่องส่วนตัวทำให้งานเสียไม่ได้ มันจะเสียหายไปกันใหญ่”
       “ค่ะ”
       “พยายามหน่อย ตั้งใจทำงาน เหมือนอย่างที่เธอเคยเป็นก่อนหน้านี้”
       “ค่ะ พี่”
       
       เป็ดปุ๊กรู้สึกแย่จริงๆ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 1
        เป็ดปุ๊กกลับเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ในห้องทำงาน แก้วเข้ามานั่งลงใกล้ๆ
       
       “พี่เขาว่ายังไง”
       “เขาก็ด่าเป็ดน่ะซิ แก้วน่ะเอาโบรชัวร์เก่าส่งให้ลูกค้าที่เบลเยี่ยม”
       “จริงเหรอ ผิดได้ยังไง เป็ด แก้วขอโทษนะ”
       “ไม่แน่นะ อีกหน่อยพี่พิมพาอาจจะให้แก้วเป็นหัวหน้า แล้วให้เป็ดไปเป็นลูกน้องแก้วก็ได้”
       “เป็ดน่ะ พูดอะไรอย่างนั้น”
       เป็ดปุ๊กหัวเราะออกมาเบาๆ
       “ทำไม กลัวงานหนักล่ะซิ แค่พูดขำๆ น่ะ ไม่ต้องตกใจ คงไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก”
       แก้วเดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะทำงานของตนพึมพำเบาๆกับตัวเอง
       “มันก็ไม่แน่”
       
       ค่ำนั้น เป็ดปุ๊กเข็นรถมาที่ตู้อาหารสำเร็จรูปในซูปเปอร์มาร์เก็ตของห้างใกล้ๆหมู่บ้านที่พิกุลเคยพาเธอมา เป็ดปุ๊กหยิบอาหารใส่รถเข็นได้หลายอย่าง แล้วโทรศัพท์ไปหาเชียร
       โทรศัพท์บ้านแบบไร้สาย เสียงดังขึ้น ครู่หนึ่ง เชียรเข้ามาหยิบโทรศัพท์ขึ้น
       “สวัสดีครับ”
       “พ่อเหรอ นี่เป็ดนะ”
       “ว่าไงลูก ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ”
       “เป็ดออกมาตั้งนานแล้ว กำลังแวะซื้อกับข้าวที่ห้าง ได้มาหลายอย่างเลย มีผัดพริกขิง ต้มข่าไก่ ไข่ลูกเขยด้วย เลยโทรมาบอกพ่อ เดี๋ยวจะกลับเข้าบ้านแล้ว”
       “โธ่เอ๊ย ก่อนซื้อทำไมไม่โทรมาถามก่อน พ่อมีของกินแล้ว ปลาอินทรีเค็ม ชิ้นเบ้อเร่อ”
       “เดี๋ยวๆ พ่อ แล้วพ่อไปซื้อมาจากไหน เขาให้รถกับข้าวเข้าหมู่บ้านด้วยเหรอ”
       “เปล่า ไม้เขาเอามาฝาก”
       “ไม้” เป็ดปุ๊กชะงัก
       “คนสวนของหมู่บ้านที่มาลงต้นไม้ให้เราไงล่ะ”
       “รู้ค่ะ แต่ทำไมเขาถึง...”
       “เขามาดูต้นไม้วันนี้ เลยติดมาให้พ่อชิม”
       “พ่อก็ไม่น่าไปรับของเขา ไม่ได้รู้จักคุ้นเคยกันสักหน่อย...เอาล่ะค่ะ ยังไงเป็ดก็จะซื้อไป ก็เลือกแต่ของที่พ่อชอบๆทั้งนั้นแหละ อีกยี่สิบนาทีคงถึงบ้านนะคะ”
       
       เป็ดปุ๊กเข็นรถเข็นออกมาที่ลานจอดรถของห้าง แล้วเข็นไปที่รถของเธอที่จอดอยู่ ได้ยินเสียงเพลงแดนซ์ดังกระหึ่ม จึงหันไปมองเห็นรถกระบะแต่งซิ่งคันหนึ่ง เปิดประตูทั้งสองไว้ เสียงเพลงดังมาจากรถคันนั้นนั่นเอง ข้างๆรถ มีชายหนุ่มกับหญิงสาวคู่หนึ่งเต้นกันอยู่ตามจังหวะเพลง เด็กสาวคนนั้นคือตั๊กแตน ส่วนเด็กหนุ่มคือ ภูมิ เป็ดปุ๊กเดินเลี่ยงไปจนถึงรถของเธอ เก็บของที่ซื้อมาใส่ท้ายรถ
       ทันใด ไม้ขับรถกระบะเข้ามาจอดไม่ห่างจากรถของเป็ดปุ๊กนัก เขาลงมาจากรถ ท่าทางโมโหมาก เดินผ่านเป็ดปุ๊กตรงไปที่รถของภูมิ
       ภูมิเห็นไม้ก็รีบวิ่งไปขึ้นรถ ตั๊กแตนมัวแต่ตกใจทำอะไรไม่ถูก พอหันไปจะขึ้นรถ ภูมิก็ขับรถออกไปแล้ว ไม้รีบวิ่งไปดักหน้ารถแต่ภูมิไม่หยุด ขับรถพุ่งตรงมาหาอย่างเร็ว ไม้กระโดดหลบ กลิ้งไปกับพื้น รถของภูมิวิ่งออกไปทันที ระหว่างที่ไม้ล้มอยู่กับพื้น ตั๊กแตนตัดสินใจวิ่งหนีมาทางเป็ดปุ๊ก
       “พี่คะ ช่วยด้วยค่ะ พาหนูหนีที”
       เป็ดปุ๊กงงๆ
       “อะไร ยังไง”
       “พาหนูหนีหน่อย ผู้ชายคนนั้นน่ะค่ะ ร้ายมากๆ เขาเป็นพวกโรคจิตค่ะ”
       เป็ดปุ๊กหน้าตื่น
       “โรคจิต”
       “ค่ะ ช่วยหนูด้วยนะคะ”
       ไม้ลุกขึ้นมาได้ หันมาเห็นตั๊กแตนอยู่กับเป็ดปุ๊ก ก็ตะโกนบอก
       “จับตัวเขาไว้ให้ด้วย”
       เป็ดปุ๊กหันไปมองไม้ ไม่รู้จะทำยังไง ไม้รีบเดินมาหาพร้อมกับตะโกนมาด้วย
       “จับตัวไว้หน่อย”
       ตั๊กแตนหน้าตื่น
       “อย่านะคะ พาฉันหนีหน่อย”
       ไม้เดินเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที
       “อย่าปล่อยเขาไปนะ”
       ไม้ใกล้จะมาถึง ตั๊กแตนตัดสินใจวิ่งหนีไปทันที ไม้พยายามวิ่งเขยกมา แต่ก็มาได้ไม่เร็วนักมาจนถึงตัวเป็ดปุ๊ก
       “ทำไมไม่จับตัวไว้ให้ผม”
       “เรื่องอะไรฉันต้องทำตามที่นายบอก”
       ไม้อึ้ง
       “ว่าไงนะ”
       “นายมันโรคจิต”
       แล้วเป็ดปุ๊กก็เปิดประตูขึ้นไปนั่งในรถ ไม้งงๆ
       “โรคจิตยังไง”
       เป็ดปุ๊กไม่ตอบ จะปิดประตู ไม้จับประตูไว้ เป็ดปุ๊กเอากระเป๋าถือทุบลงไปที่มือเขา
       “ปล่อยนะ”
       ไม้สะดุ้งปล่อยมือออก เป็ดปุ๊กปิดประตูอย่างแรง เกือบจะหนีบมือไม้ แต่เขากระชากมือออกมาก่อน เป็ดปุ๊กติดเครื่อง แล้วถอยรถออกไปทันที ไม้ได้แต่มองตาม รู้สึกหงุดหงิด
       
       จานปลาเค็มทอดมีหอมซอยและพริกซอยโรยหน้าอยู่ เชียรบีบมะนาวใส่
       “อืม น่ากินจริงๆ”
       เป็ดปุ๊กนั่งรออยู่ บนโต๊ะยังมีกับข้าวของเป็ดปุ๊กอีก 2-3 อย่าง พร้อมกับข้าวสวยร้อนๆ
       “กินเลยลูก”
       เชียรเริ่มตักปลาเค็มกินกับข้าว
       “พ่อ เป็ดไม่ได้จะห้ามพ่อคบกับคนสวนหรอกนะ แต่พ่อต้องดูให้ดี คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ค่อยได้ เข้ามาทำตีสนิท มีน้ำใจไหว้วานได้ แล้วสุดท้ายก็หลอกลวง สรยุทธก็เคยเอาข่าวมาออก”
       “พ่อว่าไม้ไม่ใช่คนเลวอะไรแบบนั้นหรอก ถึงเขาจะเป็นแค่คนสวนแต่เขาก็เป็นคนมีน้ำใจ ไม่น่าจะเป็นคนร้าย คิดไม่ดีกับพ่อ หรือถ้าจะคิดร้าย พ่อก็ยังไม่เห็นว่าเขาจะเอาอะไรไปจากพ่อได้ ทั้งบ้านนี่ก็แทบจะไม่มีสมบัติอะไร”
       เป็ดปุ๊กนิ่งไปครู่หนึ่ง
       “เขาช่วยให้พ่อมีความสุขขึ้นมากเลยใช่ไหมคะ”
       เชียรยิ้ม
       “อย่างน้อยก็หายเหงาไปเยอะ”
       เป็ดปุ๊กนิ่งไป พ่อดูมีความสุขขึ้นมากจริงๆ
       “เออ เป็ดปุ๊ก ไม้เขาถามเรื่องสวนริมกำแพง ตกลงจะให้เขาจัดสวนแบบไหนดี”
       “ตามใจพ่อเถอะจ้ะ”
       
       เชียรชะงักไปนิดหน่อยกับน้ำเสียงงอนๆ พอจะรู้นิสัยลูกสาว แต่ไม่อยากจะพูดอะไรต่อ ตักปลาเค็มกินกับข้าวต่อไป...ปลาเค็มหมดเกลี้ยงจาน รวมทั้งข้าวในจานของเชียรด้วย

ในสวนขวัญ ตอนที่ 1
        ขณะที่กับข้าวที่เป็ดปุ๊กซื้อมา พร่องไปเพียงเล็กน้อย ข้าวของเป็ดปุ๊กเหลืออีกครึ่งจาน
       
       “เติมข้าวอีกไหมพ่อ”
       “อิ่มแล้วล่ะ ปลาเค็มก็หมดแล้วด้วย เป็ดปุ๊กล่ะ กินน้อยจัง”
       “ก็เยอะนะพ่อ คงตักข้าวมากไปหน่อย จานชามพวกนี้เดี๋ยวเป็ดจัดการเองค่ะ”
       เป็ดปุ๊กเอาจานที่กินแล้วมาที่ครัวกำลังจะทิ้งเศษอาหารลงในถังขยะ แล้วก็ต้องชะงัก มองไปที่ถังขยะมีถุงใส่ก๋วยเตี๋ยวสองถุงอยู่ในนั้น เป็ดปุ๊กหยิบขึ้นมาดู แปลกใจ มองไปในถังอีกครั้งเห็นเศษถั่วงอก และกระดูกไก่ด้วย
       “เมื่อกลางวันพ่อออกไปซื้อก๋วยเตี๋ยวมากินเหรอจ้ะ”
       เชียรที่นั่งอยู่ที่ห้องรับแขก หันมามองลูกสาวยังไม่รู้จะตอบยังไง
       “แล้วจากบ้านเราออกไปที่หน้าหมู่บ้านตั้งไกล พ่อเดินออกไปหรือติดรถใครไปเหรอ ร้านอยู่แถวไหน ไว้พาเป็ดไปกินบ้างซิ”
       เชียรลุกขึ้น แล้วเดินมาที่ครัว
       “พ่อฝากเขาซื้อน่ะเป็ดปุ๊ก”
       “เขา ใครเหรอพ่อ” เป็ดปุ๊กสงสัย
       “ไม้น่ะ...ถ้าเป็ดปุ๊กไม่ชอบ ไม่อยากให้พ่อฝากเขาซื้อก๋วยเตี๋ยว พ่อก็จะไม่ทำอีก”
       “ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ เป็ดไม่ว่าอะไรพ่อหรอก เพียงแต่...พ่อจะไหว้วานใครก็ต้องดูให้ดี ต้องระวัง คนสมัยนี้ไว้ใจลำบาก ทำเป็นมีน้ำใจ มาตีสนิทด้วย แต่จริงๆ แล้วเป็นประเภทมือไวใจเร็ว คิดจะหยิบฉวยอะไรของเราหรือเปล่าก็ไม่รู้”
       “แหม แล้วบ้านเรามันมีอะไรให้หยิบฉวยนักเหรอ”
       “เรารู้ไงค่ะ แต่พวกนั้นไม่รู้ วันนึงมันอาจจะทำร้ายพ่อ เพื่อหาให้เจอว่าเราซ่อนอะไรมีค่าไว้หรือเปล่า”
       “เขาไม่ใช่คนอย่างนั้นหรอกเป็ดปุ๊ก เขาไม่ได้มาตีสนิทกับพ่อ เขามาดูแลต้นบุหงาส่าหรี แล้วเราก็คุยกันเรื่องต้นไม้ เขาช่วยให้พ่อหายเบื่อ”
       เป็ดปุ๊กเริ่มดัง
       “แต่เขาเป็นใครเราก็ไม่รู้”
       “แต่พ่อว่า เขาเป็นคนดี”
       เป็ดปุ๊กเผลอโมโห พูดดัง
       “เจอกันวันเดียว พ่อรู้แล้วเหรอว่าเขาเป็นคนดี”
       เชียรนิ่งอึ้งๆไป ที่ผ่านมาลูกสาวไม่เคยพูดแบบนี้กับเขา เป็ดปุ๊กเองก็รู้ตัวว่าพูดไม่ดี
       “เป็ดขอโทษค่ะ เป็ดเป็นห่วงพ่อน่ะ”
       “พ่อเข้าใจ เป็ดปุ๊กต้องทำงานเครียด แล้วยังต้องคอยเป็นห่วงพ่ออีก พ่อต่างหากที่ต้องขอโทษลูก”
       เป็ดปุ๊กสับสน แล้วตัดสินใจเข้ามากอดพ่อ
       “เป็ดเป็นห่วงพ่อจริงๆนะ”
       “พ่อไม่ใช่เด็กๆนะลูก พ่อดูคนออก ถึงจะเพิ่งรู้จักแค่วันเดียวก็เถอะ”
       “ค่ะ ก็ได้ เลิกพูดเรื่องนี้เหอะ”
       “งั้นพ่อขอไปพักผ่อนก่อนนะ”
       เชียรเดินขึ้นชั้นบนไป เป็ดปุ๊กมองตามพ่อไปจนพ่อขึ้นชั้นบนไป แล้วหันมากลับมา พึมพำกับตัวเอง
       “อะไรกันเนี่ย ฉันทำผิดเหรอ”
       เป็ดปุ๊กนั่งลงกับเก้าอี้ สับสนและหงุดหงิด
       “เพราะอีตานั่น อีคนสวน”
       
       เป็ดปุ๊กหิ้วถุงขยะออกมาจากในบ้าน เดินไปที่ประตูรั้ว เปิดประตูออก แล้วเอาถุงขยะไปใส่ถังขยะหน้าบ้าน
       เสร็จแล้วหันกลับจะเข้าบ้าน แล้วต้องสะดุ้งโหยง เมื่อนภยืนอยู่ข้างหลังของเธอ
       “โอ๊ะ...ตกใจหมดเลย”
       “ขอโทษฮะ”
       “มีอะไรเหรอ”
       “ลืมไป” นภไหว้ “สวัสดีฮะ”
       “จ้ะ สวัสดี”
       “คือ...จะมาถามว่า พรุ่งนี้พี่ไม้ จะมาที่บ้านนี้หรือเปล่าฮะ”
       “ไม่รู้ซิ คงจะมามั้ง”
       “งั้นผมฝากบอกพี่ไม้ด้วยนะฮะ พรุ่งนี้ช่วงบ่ายผมอยู่บ้านให้พี่ไม้แวะไปหาหน่อย”
       เป็ดปุ๊กอึกอัก
       “คือ...ฉัน...”
       “แค่นี้ล่ะฮะ ขอบคุณมากฮะ”
       นภก็เดินออกไปเป็ดปุ๊กยังงงๆอยู่ ไข่มุกโผล่หน้าขึ้นมาที่รั้วบ้าน มองตามนภไปนิดหน่อย แล้วหันมาเรียกเป็ดปุ๊ก
       “คุณเป็ด คุณเป็ดคะ”
       เป็ดปุ๊กหันมาทางไข่มุก แล้วเดินเข้าไปหา
       “คะ”
       “เด็กนั่นมาคุยอะไรกับคุณเหรอ”
       “ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เขาแค่...”
       ไข่มุกขยับชะโงกเข้ามารอฟัง ทำเอาเป็ดปุ๊กขยับถอยไปนิดหน่อย
       “เขาฝากให้บอกนายไม้ ถ้าพรุ่งนี้นายไม้มาทำงาน ว่าให้ไปหาเขาตอนบ่าย”
       “นั่นไง เห็นไหมล่ะคะ กล้าจริงๆเลย ถึงกับมาฝากบอกให้ไปมั่วกันที่บ้าน ไม่รู้จักอับอาย”
       “นั่นซิคะ มันทำให้ฉันสงสัย ถ้าเป็นเรื่องจริง เด็กคนนั้นทำไมถึงกล้ามาบอกฉัน”
       “คงไม่คิดว่าคุณเป็ดจะรู้ไงคะ ก็ท่าทางคุณดูซื่อๆ”
       “เหรอคะ” เป็ดปุ๊กชะงักว่าเราโง่หรือเปล่า “แต่กับผู้หญิง นายไม้ก็มีท่าทางแปลกๆนะคะ”
       “ยังไงนะคะ มันทำอะไรคุณเหรอ แทะโลม หรือถูกเนื้อต้องตัวคุณ”
       “ไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ คนอื่นน่ะ พอดีเมื่อตอนค่ำ ฉันไปซื้อกับข้าวที่ซุปเปอร์ เห็นเขาไล่ตามเด็กผู้หญิงคนนึง”
       ไข่มุกตาลุกอยากรู้มาก
       “เหรอคะ”
       “เลยไม่รู้ว่า เขาเป็นยังไงแน่ เอ่อ รสนิยมทางเพศน่ะค่ะ”
       “แสดงว่ามันชอบมั่วทั้งสองเพศ ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย มันเอาหมด โอ๋ย แบบนี้ยิ่งน่ากลัว คุณเป็ดต้องเตือนพ่อคุณด้วยนะคะ”
       “ทำไมเหรอคะ”
       “ก็เห็นมันมาขลุกอยู่บ้านคุณทั้งวัน นั่งคุยกระจุ๋งกระจิ๋งกับพ่อคุณ”
       “กับพ่อน่ะเหรอคะ พ่อแก่แล้ว เขาคงไม่...”
       “ไอ้พวกนี้เดาใจมันไม่ออกหรอกค่ะ กับเด็กๆมันยังชอบมั่ว กับคนแก่ก็ไม่แน่หรอกค่ะ” ไข่มุกทำตัวสั่น “อี๋ย์...นึกแล้วขนลุก”
       เป็ดปุ๊กอดจะขนลุกตามไปด้วยไม่ได้
       
       เป็ดปุ๊กเดินขึ้นบันไดมาเดินไปดูพ่อที่ห้อง เห็นพ่อนอนหลับอยู่บนเตียง จึงกลับไปที่ห้องของตัวเอง ตรงไปนั่งที่เตียง
       “ตกลงนายเป็นยังไงแน่ ชอบผู้หญิง หรือชอบผู้ชาย...ชอบเด็ก หรือชอบ...คนแก่” เป็ดปุ๊กหงุดหงิดขึ้นมา “ทำไมเราต้องมาเจอกับคนแบบนี้ด้วยนะ”
       เป็ดปุ๊กก็หันไปทางหน้าต่าง แล้วชะงัก เมื่อเห็นแสงไฟเล็กๆอยู่จุดหนึ่งไกลออกไปพอควร เธออดสงสัยไม่ได้ ลุกขึ้น แล้วเดินไปที่หน้าต่าง พยายามเพ่งมองไปที่แสงนั้น
       “แสงอะไร”
       แล้วครู่หนึ่ง แสงไฟนั้นก็ดับลง เป็ดปุ๊กพยายามเพ่งมอง แต่ก็ไม่เห็นอะไรแล้ว เธอถอยออกมา แต่ยังมองผ่านหน้าต่างออกไป
       
       “ต้องรีบติดม่านแล้ว”
       
       อ่านต่อตอนที่ 2

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ในสวนขวัญ ตอนที่ 12 จบบริบูรณ์
ในสวนขวัญ ตอนที่ 11
ในสวนขวัญ ตอนที่ 10
ในสวนขวัญ ตอนที่ 9
ในสวนขวัญ ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 7 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มีตัวละครที่แสดงในเรื่องนี้ เล่นหนังแผ่นต้องห้ามวางเต็มแผงคลองถม ตรวจสอบกันบ้างเด้อ ซ่องสาม
Hoayakjs@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แค่อ่านก็ปวดหัวเรื่องชื่อแล้ว
ทำไมไม่ตั้งชื่อให้มันง่ายๆหน่อยนะ
เป็ดปุ๊ก..ไก่กุ๊ก ฯลฯ เฮ้อเหนื่อย
คนดู
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014