หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ พรมแดนหัวใจ

พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 18 ธันวาคม 2556 03:55 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6
       พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6
       
       ในขณะที่บ็อบบี้นั่งต่อเลโก้วุ่นวายอยู่ตรงระเบียงเรือนหลังใหญ่ของคุ้มอมรา พิมพรเดินนำจีรณะเข้ามา
       “แม่ไม่อยู่ไปต่างจังหวัด พิมถึงกล้าพาคุณมา”
       “ผมไม่ได้เป็นลูกหนี้ แม่เลี้ยง ผมไม่กลัวหรอกครับ”
       พิมพรยิ้มแล้วหันไปเรียกลูกชาย “บ็อบบี้ ดูซิใครมา SURPRISE”
       บ็อบบี้เห็นจีรณะก็ดีใจ ยิ้มร่ารีบลุกมากอดทัก “มิสเตอร์จี”
       “เป็นยังไงไอ้เสือบ็อบบี้ของครู”
       “คุณจีจะมาติวภาษาไทยให้บ็อบบี้ก่อนเข้าเรียนหนังสือที่นี่ดีมั้ยจ๊ะ”
       “ดีครับดี มิสเตอร์จี MY TEACHER”
       บ็อบบี้จับมือเช็กแฮนด์กับจีไปมา
       
       ครู่ต่อมาพิมพรเดินนำจีรณะกับบ็อบบี้เข้ามานั่งที่โต๊ะสนาม บ็อบบี้ถือหุ่นยนต์เลโก้ จีรณะเมียงมองไปรอบๆ มองหาโสภิต
       พิมพรเอ่ยขึ้น “นั่งเรียนกันตรงนี้ดีมั้ยคะ”
       จีรณะชี้ไปที่สำนักงานในคุ้ม “ในนั้นละครับ”
       “นั่น ออฟฟิศแม่ เป็นที่ทำงานของยัยภิต คงไม่สะดวก”
       “แล้วนี่คุณภิต อยู่มั้ยครับ”
       “ไม่เห็นรถนะคะ คงจะออกไปข้างนอก”
       “งั้นตรงนี้ก็ได้ ว่าไงบ็อบบี้”
       “ได้ครับ ตรงนี้เย็นดี”
       “ถ้าอย่างนั้นฝากบ็อบบี้ด้วยนะคะ พิมจะไปให้แม่บ้านหาพวกผลไม้มาทานกัน”
       พิมพรเดินไป จีรณะมองไปที่ออฟฟิศแววตาหมายมาด
       
       ส่วนโสภิตเดินเข้ามาในสนุกเกอร์คลับของพีรพงษ์ มองหายศ เห็นยศกำลังแทงอวดสาวๆ
       “ถ้าลูกนี้พี่แทงลง ต้องให้พี่หอมแก้มทีนึงนะ”
       ยศเล็งลูกแล้วแทง ลูกกลิ้งมา โสภิตคว้าไว้ยศโมโห “เฮ้ย อะไรวะ”
       ยศเงยหน้าเห็นโสภิตท้าวสะเอวอยู่ รีบทิ้งไม้วิ่งหนีออก
       “พี่ยศๆ”
       โสภิตตาม ทุกคนมองงงๆ
       
       ยศวิ่งมาจะขึ้นรถขับหนีแต่ยังไม่ทันถึง โสภิตคว้าคอเสื้อไว้
       “อย่าหนีนะ หยุดเดี๋ยวนี้”
       “ปล่อยพี่ ยัยภิต พี่ไม่กลับไปให้แม่ฆ่าหรอก”
       “แม่น่ะไม่ฆ่าพี่หรอก แต่คนที่จะฆ่าพี่คือภิต”
       โสภิตชักที่ช็อตไฟฟ้าขึ้นมา “ยัยภิต อย่านะ จะบ้าเหรอ พี่ไปทำอะไรให้”
       “บอกมา เมื่อคืนพี่ตั้งใจวางยาคุณนิตยาใช่มั้ย”
       “ยาอะไร พี่ไม่รู้เรื่อง ยัยนิตยาใส่ร้ายพี่ละซิ”
       “ถ้าภิตไม่ได้กินยานั่นเข้าไป ภิตก็คงไม่รู้ว่าพี่ยศคิดแผนชั่วอะไร ได้ ถ้าไม่ยอมพูดความจริงตรงนี้ก็กลับไปพูดกันต่อหน้าแม่”
       “เฮ้ย ไม่ไป”
       “งั้นก็พูดมา”
       ยศมองเครื่องช็อต โสภิตทำท่าจะจี้ยศแหกปาก “โอ๊ย อย่าๆๆ พี่แค่อยากแกล้งคุณนิตเล่นๆ แต่บ๋อยมันคงสลับแก้ว”
       “แกล้งเหรอ พี่ยศรู้มั้ยว่าภิตก็กินยานั่นเข้าไปด้วย แล้วคุณพงษ์ก็กะจะพาภิตไปทำมิดิมิร้าย”
       ยศเถียง “ไม่จริง คุณพงษ์ไม่ทำอย่างงั้นหรอก งานนี้คนที่ร้ายจริงก็คือคุณนิตยานั่นแหละ เค้าโทร.ไปตามจิตราให้มารับพี่ไปที่บ้าน จนเกือบถูกไอ้จีมันฆ่าตาย”
       โสภิตอึ้ง “จริงเหรอ”
       “ก็จริงน่ะซิ ดีไม่ดี เป็นแผนไอ้จีด้วยซ้ำ มันคงอยากแบล็คเมล์พี่ โชคดีที่คุณพงษ์ช่วยพี่ไว้”
       โสภิตครุ่นคิดภาพแว่บเข้ามาตอนที่จีรณะพาโสภิตไปโรงแรม โสภิตชักลังเล
       
       ตรงโต๊ะสนามนอกคุ้ม บนโต๊ะมีน้ำมะนาวกับข้าวเหนียวมะม่วง จีรณะกับบ็อบบี้กำลังเล่นเกมทายคำศัพท์กัน โดยจีรณะหยิบน้ำมะนาวยกขึ้น ออกเสียงเป็นชื่อภาษาอังกฤษ แล้วให้บ็อบบี้ตอบเป็นภาษาไทย
       “lemon juice”
       “น้ำมะนาวคร้าบ”
       “coconut”
       “มะพร้าว”
       ระหว่างนี้พิมพรยืนยิ้มกอดอกดูอยู่ไกลๆ รู้สึกดีที่ลูกมีความสุข พวงเข้ามามองท่าทีไม่สบายใจ
       “คุณพิมหื้อผู้ชายคนนั้นเข้ามาในคุ้ม จะดีเหรอเจ้า ถ้าแม่เลี้ยงฮู้เข้าต้องโกรธแน่ๆ”
       “ก็แม่ไม่อยู่ แล้วถ้าแม่กลับมา ป้าก็อย่าบอกแม่สิจะได้ไม่มีเรื่อง”
       “แต่ว่า...”
       “บ่ฮู้ บ่หันน่ะ เข้าใจก๊ะ”
       พิมพรเดินออกไป พวงเครียดจัด
       
       ด้านจีรณะตักกะทิที่ใช้ราดข้าวเหนียวมะม่วงบนโต๊ะ “coconut milk”
       “นมมะพร้าวครับ”
       “ไม่ใช่ ภาษาไทยเค้าเรียกกะทิ คนไทยชอบเอามาทำอาหารไทย แล้วบ็อบบี้เคยเห็นต้นมะพร้าวมั้ยเป็นยังไง”
       “เคยครับ”
       “ดี งั้นลองวาดต้นมะพร้าวให้ครูดูหน่อย ครูขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ”
       “เดี๋ยวบ็อบบี้พาไป”
       “ไม่เป็นไร ครูไปได้ ครูเคยมาที่นี่แล้ว”
       จีรณะลุกเดินไป บ็อบบี้มองตาม
       
       รถโสภิตแล่นเข้ามาจอด โสภิตลงจากรถ หอบถุงขนมมาหลายถุงตรงมาที่หลานชาย
       “บ็อบบี้ ดูซิ น้าภิตซื้อขนมมาเยอะแยะเลย”
       “ดีจังเลยครับ ครูจีจะได้กินด้วย”
       
       โสภิตอึ้ง “ครูจี?”

พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6
       จีรณะมีท่าทีระแวดระวังขณะเดินมาจะเปิดเข้าห้องสำนักงาน โสภิตส่งเสียงเข้มมาจากข้างหลัง
       
       “คุณเข้ามาทำอะไรที่นี่”
       “คุณพิมขอให้ผมมาสอนหนังสือบ็อบบี้ เผอิญมันฉุกละหุก” จีรณะชูของในมือให้ดู “ไม่ได้เตรียมอุปกรณ์มา เลยเข้ามายืมดินสอ ปากกา กระดาษเป็นอุปกรณ์การสอนหน่อย”
       “แต่ฉันเห็นบ็อบบี้ มีครบทั้งดินสอปากกา คุณหาข้ออ้างเพื่อจะเข้ามาขโมยของมากกว่า”
       “คุณนี่มองคนในแง่ร้ายจริงๆ”
       จีรณะจะออก โสภิตขวาง “เดี๋ยวยังไม่ไหนไม่ได้ ฉันขอค้นตัวคุณก่อน”
       “ไม่มีปัญหา แต่ระวังหน่อยแล้วกัน ผมบ้าจี้”
       จีรณะวางของแล้วยกมือขึ้นให้ค้นโสภิตเข้าไปลูบตัว “ดีๆ นะระวังไปจับถูกอะไรเข้า”
       “บ้า ทะลึ่ง”
       “โอ๊ยๆๆ” จีรณะร้อง
       “ร้องทำไม”
       “ผมบ้าจี้”
       โสภิตดึงกระเป๋าตังค์ออกมา เปิดดู เห็นภาพครูเจือพ่อจีรณะยิ้มอยู่
       “นั่นรูปพ่อผม ผมไม่มีแฟนก็เลยพกรูปพ่อ”
       “ใครอยากรู้”
       โสภิตค้อนแหวกดูในกระเป๋ามีเงินอยู่ห้าร้อยกับเศษไม่กี่บาท
       “เดือนนี้ค่าวิจัยยังไม่ออก เลยเหลือแค่นั้น น่าสงสารมั้ยเฮ้อ นี่ยังไม่รู้เลย ว่าจะเอาเงินที่ไหนไปไถ่ทะเบียนรถคืน รู้อย่างงี้ผมจำนำคุณดีกว่า ยังไงก็คนกันเอง”
       โสภิตหมั่นไส้ยื่นคืนจีรณะจับมือ “พอแล้วเหรอ ค้นยังไม่ทั่วเลย”
       “ใครทำอะไรไว้ กรรมก็ต้องสนองเอง”
       “คุณเชื่อเรื่องบุญกรรม แต่ผมเชื่อเรื่องบุพเพสันนิวาสมากกว่า”
       จีรณะพูดลอยๆตั้งใจกวนตีน แต่พอพูดไปแล้ว ก็อึ้งเอง ทั้งคู่จ้องตากัน
       
       พิมพรเข้ามาเห็นพอดี “ยัยภิต” ทั้งคู่ผละออกจากกัน “มาทำอะไรกันในนี้คะ”
       “ผมมาหาพวกแมกกาซีน จะเอารูปไปสอนบ็อบบี้น่ะครับ”
       “หนังสือพวกนั้นอยู่ในห้องรับแขกค่ะ” พิมพรบอก
       “อ้อ งั้นก็ต้องขอโทษด้วยครับ”
       โสภิตหน้าตึงไม่มอง พิมพรมองอย่างสังเกตสังกา
       
       สองสาวอยู่ในสำนักงานที่คุ้มอมรา โสภิตไม่พอใจมาก
       “พี่พิมทำแบบนี้ไม่ถูกนะคะ”
       “ไม่ถูกยังไง ก็บ็อบบี้ต้องเข้าเรียน คุณจีเค้าอาสามาติวให้ เงินทองก็ไม่ต้องจ่าย”
       “แต่เขาไม่บริสุทธิ์ใจ เขาตั้งใจจะแอบเข้าไปในสำนักงานในนั้นมีเอกสารสำคัญเต็มไปหมด”
       “เขาก็บอกแล้วว่าจะเข้าไปเอาหนังสือ เธอเองก็ค้นตัวเค้าแล้วไม่ใช่เหรอ”
       “ก็เพราะภิตเข้ามาทันไงเวลาไงคะ ผู้ชายคนนี้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวมาก เค้าไม่ได้เป็นอย่างที่พี่เห็น”
       พิมพรจ้องหน้าน้องสาว “ดูเธอจะรู้จักเค้าดีจัง ทำไมเค้าเป็นยังไง”
       “เอาเป็นว่าเรื่องนี้ภิตจะเก็บไว้ไม่บอกแม่ แต่พี่พิมต้องไม่พาเขาเข้ามาในคุ้มอีก ไม่อย่างงั้นถ้าเกิดอะไรขึ้น ภิตจะไม่รับผิดชอบ”
       โสภิตตัดบทแล้วเดินหนี พิมพรไม่พอใจที่น้องมาวางอำนาจ
       “มันจะเกินไปแล้ว พอแม่ไม่อยู่ก็วางอำนาจเชียว ยัยภิต”
       
       จีรณะเดินเข้ามาในสำนักงานเอ็นจีโอมองภีมะ และหมู่มวลงงๆ ชาวบ้านบางคนมีร่องรอยถูกทำร้าย “มีอะไรกันเหรอครับพี่”
       “ชาวบ้านโดนพวกแม่เลี้ยงรังแกอีกแล้ว”
       บัวหอมฟ้องเสริม “มันเล่นยึดข้าวของทำมาหากินไปหมดเลยคุณจี”
       สายพิณ เสริม “พวกนี้โดนทำร้ายโตย โดนพังบ้านโตย ต้องไปอาศัยวัดอยู่กันแล้วคุณจี”
       ทุกคนแย่งกันฟ้องจีรณะให้แซ่ด “เดี๋ยวครับใจเย็นๆ ผมรู้ว่าทุกคนเดือดร้อน แต่ตอนนี้ผมกำลังหาหลักฐานเอาผิดแม่เลี้ยงฐานฉ้อโกงอยู่ ถ้าสำเร็จ หนี้ของทุกคนก็อาจจะได้รับการผ่อนผัน”
       ทุกคนดีใจบัวหอมถามย้ำ “แต๊ก๊ะ พ่อจี”
       “ครับ”
       ทุกคนไชโยกันจีรณะบอก “เพราะฉะนั้นขอให้ทุกคนอดทน อย่าเพิ่งกระโตกกะตากเรื่องนี้”
       ภีมะฉงน “นายจะทำยังไง”
       “ผมมีวิธีก็แล้วกัน” แววตาจีรณะมุ่งมั่นมาดหมายมาก
       
       ฟากยศหลบมาอยู่ที่บ้านพีรพงษ์
       “ดีแล้วที่คุณไม่บอกความจริง ริเป็นผู้ร้ายต้องปากแข็งให้ถึงที่สุด”
       “แล้วคุณน่ะ เอาน้องสาวผมไปปล้ำจริงเหรอ”
       “เฮ่ย บ้า ผมจะพาไปส่งบ้าน แต่มีคนฟาดผมจนสลบแล้วก็เอาตัวน้องคุณไป มันต้องเป็นไอ้จีแน่”
       ยศมึนงง “ทำไมยัยภิตไม่บอกผมเรื่องไอ้จี หรือว่า...ไอ้จีกับยัยภิต เฮ้ยเป็นไปไม่ได้”
       “บอกตรงๆ ผมเองก็คาใจอยู่ น้องคุณทำท่ารังเกียจรังงอนผมตลอดเวลา ถ้าเป็นเพราะรักนวลสงวนตัวผมทนได้ แต่ถ้าต้องมารอของมือสอง ผมไม่ไหว”
       “ผมก็ไม่ยอมให้ไอ้จีมาเป็นน้องเขยผมเด็ดขาด น้องเขยผมต้องเป็นคุณเท่านั้น”
       
       พีรพงษยิ้มพอใจ
       
       จีรณะจอดมอเตอร์ไซค์หน้าคุ้มอมรา กดออดยืนรอ เปิดมาเจอโสภิตยืนกอดอกรออยู่
       “อ้าว สวัสดีครับ แหม วันนี้ออกมารอต้อนรับผมเองเลย สงสัยจะคิดถึงกันมาก”
       “คุณกลับไปเถอะค่ะ เราหาครูที่จะมาติวบ็อบบี้ได้แล้ว คงไม่ต้องรบกวน”
       โสภิตจะปิดประตู จีรณะดันไว้ “เดี๋ยวคุณ คุณพิมไม่เห็นบอกผมเลย”
       “ก็ฉันบอกอยู่นี่ไง
       จีรณะไม่ยอม “ผมขอพบคุณพิมกับบ็อบบี้ก่อน”
       “พี่พิมกับบ็อบบี้ไม่อยู่”
       เสียงบ็อบบี้ “ครูจี”
       “โกหกตกนรกนะครับ”
       บ็อบบี้วิ่งมาหา “สวัสดีตอนเช้าครับ บ็อบบี้กำลังรออยู่เลย”
       จีรณะแหย่โสภิต “แต่น้าภิตบอกว่าบ็อบบี้ไม่อยากเรียนกับครูแล้ว”
       “โน ผมไม่ได้พูดนะครับ”
       “บ็อบบี้ ครูจีมีงานเยอะมาก น้าภิตก็เลยหาครูคนใหม่ให้แล้ว”
       พิมพรเดินเข้ามา “ไม่มีครูคนใหม่คนไหนทั้งนั้นแหละ ครูของบ็อบบี้ก็คือครูจีรณะนี่แหละค่ะ เชิญคุณจีข้างในค่ะ”
       “พี่พิม เราตกลงกันแล้วนะคะ”
       “เธอพูดของเธอฝ่ายเดียวต่างหาก ฉันตกลงรับปากคุณจีไปแล้วฉันก็ต้องรับผิดชอบ เชิญค่ะ”
       พิมพรเดินนำ บ็อบบี้จูงจีรณะไป โสภิตโกรธมาก
       
       สามคนนั่งอยู่ตรงโต๊ะสนามจีรณะแสร้งทำเป็นไม่สบายใจ
       “ผมทำให้คุณพิมลำบากใจหรือเปล่าครับ ผมกลับก็ได้”
       “ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละค่ะ พิมอยากให้ยัยภิตรู้ว่าพิมก็มีสิทธิ์ในบ้านนี้เหมือนกัน”
       
       โสภิตเดินเข้าออฟฟิศมาอย่างหงุดหงิด แล้วตรงไปที่หน้าต่างมองไปที่จีรณะ บ็อบบี้ และพิมพร เห็นสามคนคุยหัวเราะกันเฮฮา ยิ่งโมโห โทรศัพท์ดังโสภิตรับสาย
       “ฮัลโหล สวัสดีค่ะ คุณแม่ไม่อยู่ ไปธุระที่เพชรบูรณ์ค่ะ มีอะไรคะ ค่ะ ได้ได้ เดี๋ยวดิฉันไปเคลียร์เอง”
       
       โสภิตรีบคว้ากระเป๋า เดินออกประตูแล้วไขกุญแจล็อกออฟฟิศทันที

พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6
       พิมพรนั่งอ่านหนังสืออยู่ด้วย ฟังจีรณะสอนลูกชาย จีรณะเห็นโสภิตเดินผ่านมาจะไปขึ้นรถ แกล้งพูดเสียงดัง
       
       “วันนี้ เรามาเรียนวิชา หน้าที่พลเมืองกัน ข้อ 1 รักชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์”
       “ผมทราบครับ แม่สอน รักชาติ ไหว้พระ แล้วก็รักในหลวง”
       “เก่งมากครับ ข้อ 2 เคารพกฎหมาย ทำงานสุจริต ไม่คดโกง เอาเปรียบชาวบ้าน หรือคนที่ด้อยกว่าเรา”
       โสภิตชะงักฟัง
       “บ็อบบี้ยังเรียนอยู่ แต่บ็อบบี้สัญญาว่าจะไม่เอาเปรียบคนอื่นครับ”
       “ดีแล้วครับ บ็อบบี้รู้มั้ย กฎหมายประเทศไทย กำหนดให้เจ้าหนี้คิดดอกเบี้ยลูกหนี้ได้ไม่เกินร้อยละ 15 ถ้าคิดมากกว่านี้ กฎหมายสามารถเอาผิดได้”
       บ็อบบี้หน้ายุ่ง เกาหัวไม่รู้ “ยากจัง เจ้าหนี้ ดอกเบี้ย แปลว่าอะไร”
       โสภิตโมโห “สอนแบบนี้ มันหาเรื่องกันชัดๆ”
       “ทำไม ผมพูดอะไรผิดเหรอ”
       โสภิตขี้เกียจทะเลาะกลัวหลานได้ยินอะไรไม่ดี “พี่พิมคะ ภิตมีธุระด่วนต้องไปแบงก์”
       “ก็ไปสิ ทำไมกลัวบ้านหายเหรอ ฉันก็เจ้าของบ้านนี้คนนึง เหมือนกัน ลืมไปรึเปล่า”
       โสภิตเซ็ง เดินออกไป “ท่าทางคุณภิตจะไม่พอใจมาก”
       พิมพรตัดบท “ช่างเถอะค่ะ...ไม่ต้องไปสนใจหรอก”
       
       ขณะที่บุญมีเข็นรถซาเล้งบรรทุกกระสอบข้าวมาสามกระสอบมา มีชีพ กาบ เส่ง และสมุนยืนรายล้อมอยู่ที่ลานบ้าน
       “พวกเอ็งมาทำไมกัน”
       “มาทวงเงินที่คุณอัปสรโสภิตจ่ายดอกเบี้ยให้แกไง”
       “เอ็งพูดอะไร ลูกสาวแม่เลี้ยงจะมาจ่ายดอกเบี้ยให้ข้าทำไม”
       ชีพพยักหน้า สมุน กาบ เส่ง เข้าแบกกระสอบข้าวขึ้นกระบะ
       “เฮ้ย...พวกเอ็งจะทำอะไร”
       ชีพเปิดฉากต่อยบุญมี บุญมีสู้ได้สองสามท่า สมุนเข้ารุมบุญมีจนทรุด เลือดออกปาก จมูก
       “เอ็งเป็นหนี้แม่เลี้ยง ต้องใช้ต้นคืนดอกให้แม่เลี้ยง คนอื่นไม่เกี่ยวจำเอาไว้”
       บุญมีนั่งมองด้วยความแค้นใจ รถกระบะชีพแล่นออกไป สมุน กาบ เส่งนั่งบนกระสอบข้าวท้ายกระบะ
       
       โสภิตเดินมาที่หน้าแบงก์กดโทรศัพท์หาชีพ “ชีพ นายอยู่ที่ไหน”
       ชีพนั่งเบาะคู่คนขับรับสายโสภิต “มาเก็บดอกให้แม่เลี้ยงครับ”
       “นายกลับคุ้มก่อนได้มั้ย นายจีรณะอยู่ที่บ้าน ฉันไม่ไว้ใจ”
       “ครับ ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้”
       โสภิตกำชับ “แค่ไปสังเกตการณ์นะ อย่าทำอะไรรุนแรงเด็ดขาด”
       โสภิตกดปิดโทรศัพท์ แล้วเดินเข้าแบงก์ไป
       
       จีรณะสอนหนังสือบ็อบบี้ ชี้บนแผ่นอักษร ก.ถึง ฮ. และ แผ่นอักษร A ถึง Z พิมพรมองอย่างชื่นชม
       บ็อบบี้เกาหัว
       “ครูจี ทำไมภาษาไทยตัวอักษรเยอะจัง ภาษาอังกฤษมีแค่ยี่สิบหกตัวเอง”
       “ค่อยๆท่อง ค่อยๆทำ เดี๋ยวก็จำได้เองครับ”
       บ็อบบี้ บ่น “ยากจัง”
       “ถ้างั้นก็พักกันก่อนมั้ย ไปหาอะไรอร่อยๆข้างนอกกินกัน”
       บ็อบบี้ยิ้มแฉ่ง “ดีครับ”
       จีรณะไม่อยากไป “อำเภอนี้ มีแต่อาหารพื้นบ้าน ผมกลัวจะไม่ถูกปากคุณพิมทานกันที่นี่ดีกว่านะครับ เดี๋ยวผมทำให้ทาน”
       พิมพรทึ่ง “คุณเนี่ยนะคะ”
       “ก็ใช่น่ะซิครับ ถ้าคุณพิมมีของสดอยู่ ผมทำอาหารฝรั่งให้ทานได้นะ”
       พิมพรมองชายหนุ่มงงๆ
       
       ในครัวตอนนี้ มีผักกองเต็มโต๊ะ มีหมู ไก่ พริก
       จีรณะอธิบาย “ผักพวกนี้ทำสลัดได้ น้ำสลัดเดี๋ยวผมปรุงให้ หมูไก่ พวกนี้ ที่จริงผัดกับข้าวก็โอเค แต่ผมว่าถ้าเป็นเส้นสปาเก็ตตี้จะเข้ากว่า ป้า มีมั้ยครับ”
       พวงงง “อะหยังตี้ๆ นะเจ้า”
       บ็อบบี้บอก “สปาเก็ตตี้ครับ ผมอยากกินมากๆ อยู่ที่อเมริกา พ่อทำให้กินบ่อยๆ อร่อย”
       พิมพรอาสา “งั้นเดี๋ยวพิมออกไปซื้อให้ ขับรถไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คุณจีกับบ็อบบี้ทำอย่างอื่นไปก่อนดีมั้ยคะ”
       “ได้เลยครับ เดี๋ยวผมแถมซุปให้อีกอย่าง”
       พิมพรยิ้มชื่นชม “ป้าพวงช่วยดูด้วยนะ”
       “เดี๋ยวค่ะ คุณพิม” พวงเข้าไปกระซิบ “ถ้าแม่เลี้ยงฮู้ ต้องอาละวาดบ้านแตกนะเจ้า”
       “ฉันรับผิดชอบเอง”
       พวงจะแย้งอีก พิมพรเดินออกไปโดยไม่สน
       
       ฟากโสภิตนั่งรอทำเอกสารที่แบงก์ กดโทรศัพท์เข้าบ้าน แปลกใจที่ไม่มีใครรับ
       “ไปไหนกันหมดนะ”
       
       ทุกคนอยู่ในครัว จีรณะตอกไข่ใส่ถ้วยทำน้ำสลัด แล้วใส่ส่วนผสม เกลือ มัสตาร์ด น้ำตาล พริกไทย น้ำส้มสายชู ผสมลงไป
       “เอ้า บ็อบบี้ คนไปแบบนี้นะครับ”
       บ็อบบี้คนอย่างสนุกสนาน พวงคอยพะวง “ระวังจะหกนะเจ้า ค่อยๆ”
       พวงขำเอ็นดูบ็อบบี้ ตัวเองก็หั่นผักหั่นหมูไป
       จีรณะตั้งหม้อซุป “ผักหั่นหมดหรือยังครับ”
       “ได้แล้วเจ้า”
       จีรณะรวบผักใส่ลงหม้อ “ป้าเฝ้าไว้นะครับพอเปื่อยได้ที่ เดี๋ยวเราจะเอาขึ้นมาปั่นทำซุปผักสูตรจีรณะกัน”
       “คุณเก่งจังเลยนะเจ้า เป็นผู้ชาย ยะอาหารได้”
       “เพราะผมไม่มีแม่ครัวเก่งๆ อย่างป้าทำให้กินไงครับ” พวงบ้ายอเลยปลื้ม “พวกซอสมะเขือเทศ อยู่ไหนครับป้า”
       “ในตู้โน่นนะเจ้า”
       จีรณะเปิดตู้ เห็นพวกขวดซอส ก็หยิบลงมา แอบเปิดขวดซอสไว้ แล้วทำเป็นเขย่าฝาหลุด ซอสกระเด็นใส่เสื้อจนเลอะ
       จีรณะร้อง “โอ๊ะ”
       พวงตกใจ “ตายแล้ว เปื้อนหมดเลย”
       “ฝามันหลวมน่ะครับ ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปเช็ดในห้องน้ำ”
       “บ็อบบี้พาไปครับ”
       “ไม่เป็นไร ครูไปเองได้ ทำกันต่อเถอะ”
       
       จีรณะรีบร้อนออกไป เป้าหมายของเขาคือห้องทำงานแม่เลี้ยงอมรา

พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6
       จีรณะเข้ามาที่สำนักงานอย่างรวดเร็ว เอาเครื่องมืองัดแงะเล็กๆ ที่เตรียมมางัดประตูเข้าไป
       
       จีรณะมองบนโต๊ะทำงาน เปิดดูคอมพ์แต่พบว่าต้องใช้พาสเวิร์ดในการเข้าไป
       “พาสเวิร์ด อะไรนะ อายุ วันเกิด ไม่รู้อะไรซักอย่าง”
       จีรณะร้อนรนเปิดลิ้นชักดูโน่นดูนี่หน้าเครียดไม่เจอสิ่งที่ต้องการ ลุกมองรอบๆ ตัว ตรงไปที่ชั้นเก็บแฟ้มเรียงรายอยู่ จีรณะเข้าไปอ่านสันแฟ้มเอามือดันแฟ้มทีละแฟ้ม
       ตรงช่องว่างเล็กๆ ระหว่างแฟ้ม เห็นแฟ้มสีแดงวางหงายซ่อนอยู่ติดผนังชั้นเก็บ จีรณะรีบเอาออกมาเปิดดู เห็นโลโกตราบริษัทแชร์ลูกโซ่ยางพารา จีรณะเปิดดูไปเรื่อยๆ
       จีรณะยิ้มอย่างมีชัย เอาแฟ้มยัดใส่เอวด้านหลัง เป็นแฟ้มพลาสติกหนานิ้วเดียว กว้างยาว ขนาด A4
       
       พีรพงษ์ขับรถมาส่งยศแล้วลงมาจากรถด้วยกัน “สงสัย ยายภิตออกไปข้างนอก ไม่เห็นรถ”
       “งั้นผมไม่แวะละนะ แม่คุณก็ไม่อยู่นี่”
       “ลงมารอก่อนเถอะ เดี๋ยวยัยภิตคงกลับ ไหนไหนก็มาแล้ว”
       “ไม่รู้ไอ้จีรณะมันใส่ร้ายอะไรผมให้น้องคุณฟังมั่ง”
       “ผมจะเป็นพยานให้คุณเองไม่ต้องกลัว”
       ทั้งคู่จะเดินเข้าบ้าน แล้วเห็นมอเตอร์ไซค์จีรณะจอดอยู่
       พีรพงษ์จำได้ “นี่มันรถของ…”
       จีรณะเดินรีบร้อนออกมาชะงักพีรพงษ์เห็นเช่นกัน “เฮ้ย แก แกเข้ามาทำอะไรที่นี่”
       “เจ้าของบ้านเชิญฉันมา” จีรณะบอก
       ยศไม่เชื่อ “โกหก บ้านนี้ไม่มีใครต้อนรับแกหรอก”
       “ได้ งั้นฉันจะไป”
       จีรณะจะขึ้นรถ พีรพงษ์ตะปบแฮนด์รถไว้ มองหน้ากัน
       “เข้ามาแล้ว อย่าหวังจะออกไปง่ายๆ”
       พีรพงษ์เงื้อต่อย จีรณะหลบแล้วเตะพีรพงษ์เซไป ยศเล่นทีเผลอกระโดดถีบ จีรณะหน้าคะมำต้องเอามือจับด้านหลัง กลัวแฟ้มหล่น
       พีรพงษ์กับยศจะเข้ามายำ พิมพรกลับมาพอดี วิ่งมากรี๊ดเข้าผลักยศจนเซไป
       “หยุดนะไอ้ยศแกทำร้ายคุณจีทำไม”
       จีรณะสำออย ทำเป็นจุก ยศจ้องหน้า “มันบุกรุกบ้านเรา”
       “ไอ้บ้า คุณจีเป็นแขกของชั้น ชั้นเชิญเค้ามาสอนหนังสือบ็อบบี้...”
       “สอนหนังสือ ไอ้เนี่ยมันเป็นศัตรูของเรา พี่ไม่รู้เหรอ”
       “ของแกต่างหาก”
       “พอเถอะครับ ขอบคุณคุณพิมมากนะครับ ที่ให้เกียรติผม ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้ผมยินดี แต่วันนี้ ผมคิดว่าผมควรกลับจะดีกว่า”
       จีรณะตัดบท ขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป ปล่อยให้ยศกับพิมพรมองกันจะกินเลือดกินเนื้ออยู่อย่างนั้น
       
       ภีมะและจีรณะดูเอกสารในแฟ้มไปมา
       “หลักฐานครบ ทั้งรูป สำเนาบัตรประชาชนผู้ต้องหา เอกสารการเงิน ตกลงจีจะแจ้งความเมื่อไหร่”
       “ไม่แจ้งตอนนี้ครับ ผมจะเอาหลักฐานทั้งหมดไปให้รุ่นพี่ที่สำนักงานอัยการเขตห้าที่เชียงใหม่ เพื่อความแน่ใจว่าคดีนี้แม่เลี้ยงอมรากับพวกดิ้นไม่หลุดแน่ๆ”
       สองหนุ่มสบตากันอย่างมุ่งมั่น
       
       รถโสภิตกับชีพพุ่งมาจอดพร้อมกันโสภิตถาม “ทำไมเพิ่งถึง”
       “ผมต้องเอาของไปเก็บในโกดังก่อน แล้วไอ้จีรณะมาบ้านเราได้ไงครับ”
       มีเสียงเอะอะมาจากในบ้าน ทั้งสองมองหน้ากัน วิ่งเข้าไป
       
       บรรยากาศในห้องรับแขกมาคุสุดๆ ยศกำลังด่ากับพิม บ็อบบี้ยืนหน้าตื่นอยู่กับพวง
       “ไอ้นั่นมันเป็นคนชั่ว ผมจะฟ้องแม่ ว่าพอแม่ไม่อยู่ พี่ก็ชักศึกเข้าบ้าน”
       “แกไปหลอกน้องสาวเค้าจนเกือบเสียผู้เสียคน เค้าไม่ฆ่าแก แถมยังช่วยชีวิตหลานแกอีก คนชั่วคือแกมากกว่า”
       “อ๋อ นึกว่าอะไร ที่แท้ก็หาพ่อใหม่ให้ลูกนี่เอง กินแฮมเบอเกอร์มานาน คงอยากเปลี่ยนรสชาติมากินไส้อั่วบ้างละซิ”
       “ไอ้เลว”
       พิมพรเอาหมอนอิง ฟาดๆๆๆ ยศจับไว้ พี่น้องสู้กัน พวงห้ามไม่มีใครฟัง
       “พอเถอะเจ้า คุณยศ คุณพิม คุณบ็อบบี้ตกใจใหญ่แล้วนะเจ้า”
       โสภิตวิ่งเข้ามา “หยุดนะ อะไรกันอีก บอกให้หยุด”
       โสภิตไปดึงพิมพรออกมา “มันอะไรกันนักหนา พี่ยศ พี่พิม”
       “ก็พี่พิมน่ะซิ ให้ไอ้จีรณะเข้ามาในบ้าน พอเห็นพี่มากับคุณพงษ์มันก็รีบหนีไปเลย มันต้องมีเจตนาไม่ดีแน่”
       “ก็เพราะแกมาถ่อยใส่เค้าน่ะซิ เขาถึงกลับไป เขากำลังเข้าครัวทำกับข้าวให้บ็อบบี้กินดีดี”
       โสภิตแปลกใจ “นายจีรณะน่ะเหรอเข้าครัว”
       “ใช่ครับ ครูจีสอนบ็อบบี้ทำน้ำสลัด แล้วก็จะทำสปาเก็ตตี้ด้วย มามี้เลยออกไปซื้อให้”
       “พี่พิมออกไปข้างนอก แล้วปล่อยให้นายจีระณะอยู่ที่นี่เหรอคะ”
       พิมพรบอก “ใช่”
       “ป้าพวง พอพี่พิมออกไปแล้ว ครูจีทำอะไรบ้าง”
       “เปิ้นก็เอาผักมาต้มน่ะเจ้า เปิ้นอุ้ว่าจะยะซุปผัก แต่พอเปิ้นหยิบซอสๆก็ฮกใส่เสื้อเปิ้นเลอะหมด เปิ้นเลยไปห้องน้ำ”
       ชีพมองหน้ากับโสภิต “ผมจะไปดูที่สำนักงาน” ชีพวิ่งไป
       “ป้าพวงจัดข้าวกลางวันเถอะ ป่านนี้บ็อบบี้หิวแย่แล้ว”
       ยศด่าอีก “โง่ ถูกผู้ชายหลอกยังไม่รู้ตัว”
       พิมพรคว้าของขว้าง ยศวิ่งหนีออกจากบ้านไป
       
       ชีพเข้ามาเปิดประตูเห็นรอยถูกงัด รีบเข้าไปดูในออฟฟิศโสภิตวิ่งตามเข้ามา
       “ประตูถูกงัดครับ” ชีพจะเปิดคอม
       “เขาคงเปิดเข้าไปดูไม่ได้หรอก เพราะฉันตั้งรหัสผ่านไว้”
       ชีพไปตรวจแฟ้มที่เรียงอยู่ “บรรลัยแล้ว”
       “มีอะไร”
       “เอ้อ...บัญชีของแม่เลี้ยงครับ บัญชีแม่เลี้ยงหายไป”
       “บัญชีอะไร”
       “เชื่อมกล้องวงจรปิดให้ผมดูหน่อยครับ”
       โสภิตกดคีย์ไปมา แล้วลุกยืนถอยออกไป
       ชีพเข้ามากดคีย์ไปมา สักครู่หน้าตื่น “ไอ้จี”
       โสภิตเข้าไปเพ่งดู ในจอเห็นจีรณะค้นหาจนได้แฟ้มไป
       “แย่แล้ว ไอ้จีมันขโมยแฟ้มไปจริงๆ”
       “แฟ้มอะไร”
       
       ชีพหลบตาไม่ตอบ รีบวิ่งออกไป โสภิตงงๆ กรอภาพดูใหม่หน้าเครียดจัด
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 7
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 5
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 4
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 3
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 5 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 5 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012