หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ พรมแดนหัวใจ

พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 18 ธันวาคม 2556 03:55 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6
       พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6 (ต่อ)
       
       ขณะเดียวกันยศขับรถแล่นมาจอดห่างจากบ้านจีรณะออกไปเพื่อไม่ให้ใครเห็น ยศกอดจูบนัวเนียจิตราพัลวัน
       
       “อย่าค่ะพี่ยศ เดี๋ยวใครมาเห็น”
       “ก็พี่รักจิต ไม่อยากจากจิตแม้แต่วินาที”
       “ถ้ารักจิต ก็ต้องเชื่อจิตซิคะ”
       ยศจำต้องผละออกมา จิตราลงจากรถ หิ้วถุงของกินที่แวะซื้อมาเต็มสองมือ
       อาโปเดินออกมาเทขยะหน้าบ้าน ชะเง้อชะแง้ เห็นรถยศถอยออกไป จิตราเดินมา พอเห็นอาโปก็ชะงัก “อาโป”
       “ใครมาส่งพี่จิตจ๊ะ”
       “เอ่อ เพื่อน เพื่อนที่ทำงานน่ะจ้ะ วันนี้เค้ามาแถวนี้พอดี” จิตรารีบเปลี่ยนเรื่อง “พี่จีกลับมารึยัง”
       “ยังเลย”
       จิตราโล่งใจ “งั้นเข้าบ้านกันก่อน พี่มีขนมมาฝากอาโปเยอะแยะเลย”
       อาโปยิ้มร่า “โห ดีจัง พี่จิตมีขนมกลับมาบ้านทุกวันเลย”
       “ใกล้ๆ ที่ทำงานมีร้านอร่อยๆ หลายร้านน่ะจ้ะ”
       จิตราโกหกไปเรื่อย อาโปช่วยหิ้วเข้าบ้านไป
       
       ท้องฟ้ายามค่ำคืน แลเห็นพระจันทร์เต็มดวงสาดแสงไปทั่วบริเวณริมน้ำตก กระท่อมตกอยู่ในความมืดสลัว ตะเกียงเก่าๆ ส่องแสงวอมแวมอยู่มุมห้อง
       แสงจันทร์ส่องเข้าหน้าต่าง โสภิตนอนหลับบนแคร่ จีรณะพิงข้างฝา โสภิตนอนขดเพราะหนาว
       จีรณะตื่นขึ้นมามอง ถอดเสื้อตัวนอกคลุมให้ มองโสภิต ยิ้มๆ
       
       รุ่งเช้า จีรณะสนุกสนานอยู่กับการดำผุดดำว่ายในน้ำตก ใส่ผ้าขาวม้าผูกโจง
       โสภิตลืมตาตื่น เห็นเสื้อจีคลุมอยู่ รีบลุก แต่ไม่เจอจีรณะแล้ว โสภิตเดินออกไปที่หน้ากระท่อมที่เก็บกวาดแล้ว มองจีรณะเล่นน้ำเห็นแค่ช่วงบน โสภิตเมินมองไปดูวิวทิวทัศน์รอบๆ ตัว มองกลับไปที่น้ำตก จีรณะหายไปแล้ว
       จีรณะใส่กางเกงเปลือยท่อนบน ถือผ้าขาวม้ากับหลอดยาสีฟันยับย่นเข้ามาอีกทาง ยื่นให้ แต่โสภิตมองท่าทีรังเกียจ ไม่รับ จีรณะเลยวางไว้ข้างๆ
       “พอแก้ขัดได้ มีเพิงส้วมหลุมอยู่ข้างหลังด้วย ถ้าคุณขับถ่ายเป็นเวลาก็เชิญได้เลย”
       
       ต่อมาไม่นานเห็นโสภิตถือผ้าขาวม้ากับหลอดยาสีฟันลัดเลาะก้อนหินมาพลางเหลียวมองระแวดระวังพลาง
       ส่วนจีรณะคนข้าวในหม้อดำๆเก่าๆ ควันโขมง เห็นไข่เค็ม 2 ใบ ผักดองกระป๋อง ปลากระป๋อง อยู่ข้างๆเตา จีรณะใส่ชุดสวมแจ็กเก็ตทับ
       ด้านโสภิตลอยคอเล่นน้ำ ลูบหน้า ลูบตา มีความสุข
       เวลาผ่านไปอีกสักระยะ โสภิตสวมกระโจมอกด้วยผ้าขาวม้า กำลังพับขากางเกง เสร็จแล้ว หยิบเสื้อที่พับวางไว้บนก้อนหินมาสะบัดๆ โสภิตลื่นเสียหลัก เสื้อหลุดมือตกน้ำ โสภิตร้องลั่น ลุยน้ำตามไปไขว่คว้า ไม่ทันเสื้อลอยไปแล้ว
       โสภิตหันขวับ หน้านิ่ว ตะคริวกินน่องขาร้องโอดโอย โสภิตกะย่องกะแย่งขึ้นจากน้ำ จีรณะวิ่งหน้าตื่นเข้ามา
       “คุณโสภิต คุณภิตๆ คุณเป็นอะไร” เขาประคองโสภิตมานั่งบนก้อนหิน “ไม่เป็นอะไรค่ะ ตะคริวกินขาชั้น”
       จีรณะบรรจงบีบน่องให้ไปมา โสภิตยิ้ม “ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณ”
       จีรณะช่วยดึงมือให้โสภิตลุก “เสื้อคุณล่ะ”
       “ไปกับสายน้ำแล้ว”
       จีรณะถอดแจ็กเก็ตส่งให้โสภิต ทั้งคู่สบตากัน จีรณะหันไปมองอีกทาง
       “ผมทำอาหารเช้าแล้ว กินเสร็จเราจะได้กลับกันซะที”
       “ทำอะไรอบฟางรึเปล่าคะ”
       จีรณะหันไปมองโสภิต โสภิตชี้ไปที่ครัวของกระท่อม เห็นควันโขมง จีรณะตกใจ
       “เฮ้ย ปลากระป๋องคั่ว ของผม”
       จีรณะวิ่งไปโสภิตขำ
       
       ต่อมาจีรณะกับโสภิต นั่งกินข้าวต้ม ไข่เค็ม ผักกาดดอง มีกระทะปลากระป๋องไหม้แช่น้ำควันจางๆ อยู่ไม่ไกล
       “กินเยอะๆ จะได้มีแรงเดินลงเขา”
       โสภิตตักข้าวกิน พร้อมไข่เค็มผักดอง “อร่อยดีนะคะ”
       จีรณะมองโสภิตกินข้าว “ชีวิตคนเรา จริงๆแล้วไม่ได้ ต้องการอะไรมากมายนักหรอกครับ แค่มีกินพออิ่ม มีบ้านให้ซุกหัวนอนขาดอะไรก็ช่วยเหลือแบ่งปันกัน”
       “คุณกำลังว่าชั้นโลภโมโทสันเอาเปรียบกับชาวบ้าน ไม่เห็นอกเห็นใจพวกเค้าใช่มั้ย คุณคิดผิดชั้นเข้าใจความลำบากยากเข็ญ ดีกว่าที่คุณคิด บ้านชั้น ครอบครัวชั้น…”
       
       สองคนสบตากัน โสภิตหลบตามองไปที่น้ำตกที่กำลังสาดซ่า นึกถึงเหตุการณ์ตอนเป็นเด็ก

พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6
       เวลานั้น โสภิต พิมพร และยศ อยู่ในชุดนักเรียน แม่เลี้ยงตักข้าวให้ลูก บนโต๊ะมีกับข้าว 4-5 อย่าง
       
       โสภิตเล่าเรื่องประกอบ “พ่อติดการพนัน เอาคุ้มไปจำนอง แล้วหนีไปอยู่กับเมียน้อย แม่หมดเนื้อหมดตัว” จนเห็นภาพเหตุการณ์
       ทุกคนกำลังกินข้าว นายบ่อนเข้ามากับลูกน้อง ทุกคนตกใจ
       “ผัวแกไม่จ่ายเงินที่บ่อน เฮ้ยขนของให้หมด”
       เหล่าสมุนเข้าเปิดตู้ หยิบข้าวของวุ่นวาย เปิดลิ้นชักวุ่นวาย
       อมราพุ่งเข้าไปหน้านายบ่อน ชี้หน้า
       “หยุดเดี๋ยวนี้ ออกจากบ้านชั้น ชั้นกับลูกไม่รู้เรื่องด้วย”
       โสภิตนั่งมองตาแป๋ว นายบ่อนตบแม่เลี้ยงกระเด็น เลือดออกมุมปาก
       ยศกอดแม่ร้องไห้ตัวสั่น สมุนเอาพระพุทธรูปบูชากับสร้อยมุกสร้อยทองมายื่นให้นายบ่อนดู พิมพรวิ่งไปโดดเข้าแย่ง นายบ่อนผลักพิมพรหัวทิ่มกระแทกเก้าอี้ทรุดนั่ง เลือดไหลจากตีนผมข้างๆ อมราพุ่งเข้าตบหน้านายบ่อนแล้วชี้หน้า
       “อยากได้อะไรก็เอาไป อย่ามาแตะต้องลูกชั้น”
       นายบ่อนลูบแก้ม ชักปืนจะตบอมรา โสภิตเดินเข้าแทรกกลาง พนมมือไหว้นายบ่อน
       “อย่าตีแม่หนูเลยจ้ะ แม่เจ็บแล้ว”
       นายบ่อนสบตาแป๋วของโสภิต ใจอ่อนเก็บปืน จากนั้นนายบ่อนกลับออกไป สมุนขนของตาม ลูกๆกอดขาแม่ร้องไห้ยกเว้นโสภิต
       
       อีกเหตุการณ์แม่เลี้ยงอมรา ลูกๆ พิมพร ยศ และ โสภิต นั่งเรียงกันตาเศร้า มองเจ้าหน้าที่ธนาคาร 3 คนอยู่ในบ้าน
       เจ้าหน้าที่ 1 วางสัญญาเอกสาร ปากกา หน้าแม่เลี้ยง
       “สามีคุณ เอาบ้านไปจำนองที่ธนาคาร ทางเราผัดผ่อนให้มาหกเดือนแล้ว เข้าใจนะครับ”
       แม่เลี้ยง หยิบปากกามือสั่น เซ็นชื่อไป น้ำตาไหลไป
       
       ต่อมา อีกคืนหนึ่งแม่เลี้ยงอมรา ลูกๆ ทั้ง 3 คน ถือกระเป๋าเสื้อผ้า ยืนตากฝนหน้ารั้วบ้านหลังหนึ่ง เพื่อนแม่เลี้ยงถือร่มออกมาจากเรือน
       “ชั้นก็อยากจะช่วยจริงๆ แต่บ้านมันคับแคบ ไม่สะดวกจริงเอา...ชั้นให้”
       เพื่อนแม่เลี้ยงอมรากำเงินส่งให้ใบละร้อย 5 ใบ
       
       อีกวันหนึ่ง พระถือปิ่นโตเถาเล็กๆ 4 ชั้น เข้ามาวางให้แม่เลี้ยงที่พนมมือไหว้พระอย่างตื้นตัน
       พอพระออกไป แม่เลี้ยง แบ่งข้าวให้ลูกๆ หยิบปีกไก่ทอดเล็กๆ ให้คนละ 2 ปีก มีแกงหนึ่งชั้นปิ่นโต พิมพร กับยศแย่งแกงกัน ปิ่นโตชั้นใส่แกงหกคว่ำ ยศและพิมพรช่วยกันหยิบก้อนหมูสับใส่ชั้นปิ่นโตตัวเอง
       แม่เลี้ยงอมราพิงเสา ผินหน้าหนี น้ำตาไหลพราก มือเล็กๆ ของเด็กหญิงโสภิตจับหน้าแม่หันมาหา เช็ดน้ำตาให้แม่
       “แม่จ๋าอย่าร้องไห้”
       โสภิตยกชั้นปิ่นโตตัวเองให้แม่ “แบ่งกัน มีตั้งเยอะ”
       อมราดึงโสภิตเข้ามากอด “เราจะไม่เป็นแบบนี้ แม่สัญญาเราจะเอาของเราคืน เราจะมีให้มากกว่าเดิม”
       
       เช้าเดียวกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้น แม่เลี้ยงอมราสะดุ้งตื่นจากภวังค์ คิดถึงความยากลำบากของตัวเองเช่นเดียวกับอัปสรโสภิต เสียงบ็อบบี้เรียกดังตามมา
       “คุณยายครับ คุณยาย”
       อมราลุกไปเปิดประตู “เอะอะอะไรแต่เช้า บ็อบบี้”
       “สิบโมงเช้าแล้วครับ too late (สายแล้ว) คุณยายต้องกินยา”
       
       แม่เลี้ยงตกใจ “ตายจริงสิบโมงแล้วหรือนี่”

พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6
       พวงจัดโต๊ะอาหาร พิมพรกับยศ และบ็อบบี้ประจำที่อยู่แล้ว
       
       แม่เลี้ยงอมราแต่งตัวเสร็จเดินเข้ามา “ยัยภิตล่ะ”
       พิมพรหมั่นไส้ “แหม ลูกหลานนั่งกันอยู่ตั้งหลายคน ถามหาคนเดียว”
       “คนบางคนมันอยู่ก็เหมือนไม่อยู่ เพราะมันไม่มีประโยชน์”
       ยศยักคิ้วใส่ สมน้ำหน้าพี่สาว
       “เดี๋ยวพวงไปผ่อที่ห้องให้เจ้า” พวงว่า
       “ฉันดูแล้ว ยัยภิตไม่อยู่ในห้อง”
       “บ็อบบี้ ไม่เห็นรถน้าภิตด้วยครับ”
       “เอ๊ะ หรือจะออกไปแต่เช้า”
       “ไม่ได้กลับมากกว่ามั้ง” พิมพรว่า
       แม่เลี้ยงอมราโมโห “แกอย่าเอา ยัยภิตไปเปรียบกับตัวแก ยัยภิตไม่ใช่คนเหลวไหล”
       “เมื่อก่อนไม่ใช่ แต่ตอนนี้ไม่แน่ มีเงินในบัญชีตั้งห้าสิบล้าน เป็นหนูก็ไม่อยู่ให้โง่หรอก”
       แม่เลี้ยงฉงน “ใครบอกแก”
       “ไม่ต้องมีใครบอกหรอกค่ะ หนูเห็นในสมุดบัญชี”
       “นี่ตกลงแม่โอนเงินให้ยัยภิตจริงๆ เหรอครับ โห ทำไมลำเอียงงี้ เวลาผมขอมั่ง หมื่นสองหมื่น แม่ยังบ่น”
       “พวกแกไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องเงินกับฉัน เพราะแกไม่เคยช่วยฉันหา ฉันจะโอนให้ใครแกไม่เกี่ยว”
       แม่เลี้ยงกดมือถือหาชีพอย่างร้อนใจ “ชีพ ยัยภิตไม่กลับบ้าน ไม่รู้เกิดเรื่องอะไร แกระดมลูกน้องออกตามหาเดี๋ยวนี้เลย”
       บ็อบบี้เตือน “คุณยาย ต้องกินข้าวกินยานะครับ”
       “ยายไม่ตายง่ายๆหรอกบ็อบบี้ ยิ่งโดนแช่ง ยายยิ่งอายุยืน”
       แม่เลี้ยงมองพิมพรตาขวาง พิมพรวางช้อนข้าวต้มลุกออกไปทันที ยศเซ็งๆ
       
       ที่ร้านหนานเทือง ไม่มีรถเข็นบัวหอมอยู่แล้ว หลังจากถูกชีพและลูกน้องยึดไป บัวหอมกำลังยกมือท่วมหัว
       “เจ้าประคู้น ขอให้แม่เลี้ยงเปิ้นหัวใจวายอีกซักเตื้อ เฮาจะได้ลืมตาอ้าปากได้”
       หนานเทืองอบรม “บัวหอมเอ๊ย แทนที่จะแช่งเปิ้น แกต้องแผ่เมตตาหื้อเปิ้น ถึง จะถูก เปิ้นจะได้เมตตาต่อเฮา”
       “เมินเสียเต๊อะ คนอย่างแม่เลี้ยงอมรา บ่มีจิตใจเมตตากรุณาไผหรอก ยิ่งรวย ก็ยิ่งโหดร้าย บ่เห็นโลงศพ บ่หลั่งน้ำตา”
       บุญมี ดุ่ยและไทรเดินเข้ามา บุญมีเอ่ยขึ้น “บัวหอมพูดถูก กับคนชั่ว มันต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน”
       หนานเทืองซักทันที “บุญมี แกหายไปไหนมา หมู่เฮาเป็นห่วง กลัวแกจะคิดสั้น”
       “คนอย่างฉันไม่ทำร้ายตัวเองให้โง่หรอกหนานเทือง”
       “คิดอย่างนั้นได้ก็ดี เพราะถึงหมู่เฮาจะไม่ทำร้ายตัวเอง ซักวันก็คงถูกพวกแม่เลี้ยงเปิ้นกระทืบตายอยู่ดี” บัวหอมบอก
       “มันไม่มีวันนั้นหรอก จริงมั้ยพวกเรา” บุญมีหันไปหัวเราะกับดุ่ยและไทร
       สายพิณวิ่งโร่เข้ามา “มาแล้วๆ พวกแม่เลี้ยงมาแล้ว”
       บัวหอมตบปากตัวเอง “บ่ควรจะอู้เลย”
       สายพิณกับบัวหอมวิ่งหลบใต้โต๊ะ กวักบุญมี แต่บุญมีดุ่ย และไทรไม่หลบ ชีพ กาบ และเส่งเข้ามา
       หนานเทืองขอร้องก่อนกลัวมีเรื่อง “ใจเย็นๆ นะพ่อ อย่าเพิ่งพังร้านเฮาเน้อ”
       “ฉันแค่จะมาถามว่าเห็นคุณอัปสรโสภิตบ้างมั้ย”
       “บ่หันเลยจ้า เปิ้นบ่ได้แอ่วมาหลายวันแล้ว” หนานเทืองบอก
       “ไม่ต้องตามหาหรอก ป่านนี้ คุณอัปสรขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดไปแล้ว” บุญมีพูดกวนๆ
       เส่งโมโห “นี่แกแช่ง คุณภิตเหรอไอ้มี”
       บุญมีตีรวน “แช่งอะไร ก็นางฟ้ามันก็ต้องอยู่บนสวรรค์ไม่ใช่เหรอ”
       ชีพกับลูกน้องทำท่าจะลุย หนานเทืองเข้าขวาง
       “อย่ามีเรื่องกันเลย กราบละ พ่อคุณ”
       ชีพ ชี้หน้า “ฟังนะ ถ้าใครได้ข่าวคุณภิต แม่เลี้ยงจะมีรางวัลให้ แต่...ถ้าฉันรู้ว่าพวกแกทำอะไรคุณภิตละก็ แม้แต่กระดูกแกก็ไม่เหลือ”
       ชีพกับเส่ง และกาบเดินออกไป หนานเทืองโล่งอก พวกบัวหอมออกมาจากที่ซ่อน
       บัวหอมแปลกใจ “ลูกสาวแม่เลี้ยงหายไปเหรอ”
       “สงสัยถูกจับไปเรียกค่าไถ่หรือเปล่า แสดงว่ากรรมมันขายาวแท้ แม่เพิ่งทำร้ายคุณจี ลูกก็ถูกฉุดเลย” สายพิณว่า
       บุญมีพูดอย่างสะใจ “กรรมน่ะมันไม่มีขาเดินมาเองหรอก มันต้องมีเจ้ากรรมนายเวรจัดการโว้ย...แล้วรู้เอาไว้นะว่าต่อไปนี้แม่เลี้ยงจะไม่มีวันมารังแกไอ้จีกับพวกเราได้อีก...ฮะฮ่าๆๆ”
       
       บุญมีเดินหัวเราะออกไปกับพรรคพวก ทิ้งสามคนงงเต็กมองหน้ากันไปมา

พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 6
       ทางด้านโสภิต ออกมาเดินนอกเพิงพักเห็นกระรอกวิ่งผ่าน นกสีสวยบินมาเกาะกิ่งไม้ ผีเสื้อบินไล่กัน ไปหาเกสรกล้วยไม้ป่า
       
       โสภิตมองอย่างเพลิดเพลิน เหมือนถูกสะกด พยายาม เขย่งปีนจะเก็บกล้วยไม้แต่ไม่ถึง จู่ๆมือจีรณะก็เอื้อมเด็ดให้ พอโสภิตหันไปจีรณะอยู่ข้างหลัง ส่งกล้วยไม้ให้ หล่อนเขินๆ
       “ขอบคุณ”
       “ดูท่าแล้ว เหมือนคุณไม่อยากกลับออกไป”
       “ใครบอก”
       “งั้นก็ไปกันเลย”
       โสภิตเอากล้วยไม้มาดม จีรณะกอดอกมองมา โสภิตเงยหน้ามาสบตาพอดี จีรณะดึงกล้วยไม้มาจากมือหล่อน แล้วเสียบเข้าที่ผมที่รวบไว้ โสภิตอึ้งๆ
       จีรณะพูดเสียงเรียบๆ “จะได้ไม่ต้องเดินถือให้เมื่อย”
       จากนั้นจีรณะก็เดินนำไป โสภิตแตะกล้วยไม้ที่ผม แอบยิ้ม แล้วก็เดินต่อ
       จีรณะเดินแหวกกิ่งไม้ โสภิตตามติด มีบางจังหวะหล่อนเซ จีรณะคว้าไว้ พอถึงบางช่วงที่ลาดชัน โสภิตไม่ถนัดเลยต้องให้จีรณะช่วย แตะเนื้อต้องตัวกันไปมา
       สองคนรู้สึกดีต่อกันอย่างประหลาด
       
       จีรณะกับโสเดินแหวกกิ่งไม้มาเรื่อยๆ แต่แล้วจีรณะชะงักดึงโสภิตให้หมอบหลังพุ่มไม้ โสภิตงง “ทำอะไรน่ะ”
       จีรณะชู้วปาก “มีเสียงฝีเท้าคนเดินมาทางนี้”
       “ฉันไม่เห็นได้ยินเลย”
       ขาดคำเห็นคนสองคนเดินเหยียบใบไม้กรอบแกรบมา แล้วหยุด โสภิตกับจีรณะเห็นแค่กางเกง และปลายปืนที่ถือมา ก่อนจะเดินเลยไป จีรณะประคองโสภิตลุกขึ้น
       “พวกมันเป็นใคร”
       “ไม่รู้ รีบไปก่อนเร็ว”
       จีรณะฉุดโสภิตวิ่ง เสียงดังจากมุมหนึ่ง
       “เฮ้ย หยุด...”
       จีรณะชะงักกระซิบบอกโสภิต “เดี๋ยวคุณวิ่งหนีไปตามทางนี้นะ ผมจะปะทะพวกมันไว้”
       “ไม่ ฉันไม่หนี ฉันไม่ทิ้งคุณหรอก”
       จีรณะมองหน้ารู้สึกประทับใจ ชายสองคนที่เป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้เดินเข้ามาใกล้
       “คุกเข่าเอามือไว้บนหัว”
       ทั้งคู่คุกเข่า ยังมองหน้ากัน เจ้าหน้าที่อ้อมมา มองหน้าจำได้
       “คุณจีรณะ”
       จีรณะเงยขึ้นมอง เห็นว่าเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่รู้จัก แต่ไม่ได้ใส่เครื่องแบบข้าราชการ
       “พี่พจน์”
       
       ต่อมาเจ้าหน้าที่พาทั้งสองเดินเท้ามาจนถึงทางที่รถโฟร์วิวจอดอยู่ ข้างรถมอเตอร์ไซค์ของจีรณะ
       “ผมออกตรวจ เห็นมอเตอร์ไซด์จอดอยู่ จำได้ว่าเป็นของคุณจี เลยลองเดินตามเข้าไป” พจน์ว่า
       “ผมสองคนเข้าไปเดินเที่ยวน่ะครับ แล้วก็เกิดหลงป่า” จีรณะบอก
       พจน์มองโสภิต ชุดไม่เหมาะเดินป่า “ต้องระวังนะครับ ป่าแถวนี้อาจจะไม่มีพวกสัตว์ใหญ่ แต่พวกสัตว์มีพิษก็ชุกชุม”
       “อ๋อ ไม่ต้องห่วงครับ มีพิษแค่ไหนก็ทำอะไร คุณผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ เพราะเธอเป็นเจ้าแห่งพิษ”
       โสภิตโมโห “บ้าเหรอ พิษบ้าบออะไรของคุณ”
       “นั่นซิครับ พจน์งง
       จีรณะอธิบาย “คือ คุณผู้หญิงเธอชื่ออัปสรโสภิตน่ะครับ ผมก็เลยเรียกเธอเล่นว่าคุณอสรพิษ”
       “แรงนะครับเนี่ย” เจ้าหน้าที่ ชื่อพจน์หัวเราะ “เออ แล้วตกลงเอาไงครับ จะให้ผมไปส่งข้างล่างหรือจะขี่รถไปเอง”
       “ผมคงต้องรบกวน พี่พจน์ช่วยไปส่งคุณอัปสรโสภิตด้วย เดี๋ยวผมขับรถผมกลับเอง”
       “แล้วทำไม ไม่กลับลงไปด้วยกัน”
       “โธ่ ไม่อยากแยกจากผมใช่มั้ย เดี๋ยวนะพี่ ขอสั่งลากันแป๊บ”
       จีรณะดึงโสภิตไป “นี่ ฉันไม่ได้พิศวาสคุณนะ แต่ฉันไม่รู้จักคนพวกนั้น”
       “พี่พจน์เป็น อส.ป่าไม้ สนิทกับผม เป็นคนดี ไว้ใจได้....คุณให้เค้าไปส่งที่บ้าน แล้วบอกแม่คุณว่า คุณมาดูที่แล้วรถยางแตกก็เลยติดอยู่ที่นี่ ติดต่อไม่ได้ ต้องให้พี่พจน์ไปส่ง รถคุณเดี๋ยวผมตามกับน้ามีว่าเค้าขับไปไว้ที่ไหน”
       “หมายความว่าฉันต้องปล่อยพวกนายบุญมีลอยนวลงั้นเหรอ”
       “คุณจะแจ้งความก็ได้ แล้วก็อย่าลืมบอกนะว่าผมมาช่วย เลยต้องค้างคืนอยู่ด้วยกัน”
       โสภิตอึ้งไป จีรณะพูดจริงจัง “น้าบุญมีทำผิด แต่ผมก็อยากขอให้คุณอภัยให้แกอีกซักครั้ง ผมสัญญา ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณแบบนี้อีก”
       โสภิตค้อน “ก็ได้ ฉันจะลองเชื่อคุณ”
       “ขอบคุณมาก”
       โสภิตเดินไปขึ้นรถ จีรณะหันมาบอกกับพจน์ “อย่างงี้ละครับ งอนวันละสามเวลาหลังอาหาร”
       พจน์ยิ้มเย้า “ไม่ยักรู้ว่าคุณจีมีแฟนสวยอย่างงี้”
       
       โสภิตนั่งในรถแล้ว เห็นแต่จีรณะพูดกับเจ้าหน้าที่ แต่ไม่ได้ยิน งงที่เห็นสองคนมองมาที่หล่อนแล้วยิ้มๆ กัน
       
       อ่านต่อตอนที่ 7

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 17
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 16
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 15
พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 5 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 5 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014