หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ รักสุดฤทธิ์

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 22 ธันวาคม 2556 19:08 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 อวสาน (ต่อ)
       
       ธรรม์พามณีมันตรามานั่งลงตรงที่นั่งในโรงละคร มณีมันตราหยิบสูจิบัตรมาเปิดอ่านอย่างสนใจ
       
       “ย่าไม่ได้ดูละครเวทีมานานมากแล้วนะเนี่ย”
       มณีมันตราเงยหน้ามองธรรม์แล้วยิ้มประจบ
       “ขอบคุณพี่ธรรม์อีกครั้งนะคะ วันนี้จะเป็นวันที่มีความทรงจำดีๆของเราอีกวันทุกนาทีที่เราได้อยู่ด้วยกันมีค่าเสมอ แล้วเราก็จะมีเวลาอยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปอีกนานๆ”
       “รู้มั้ยว่า พี่เพิ่งเข้าใจความหมายของการใช้ชีวิตทุกวันเหมือนเป็นวันสุดท้ายในวันนี้นี่เอง เพราะเราไม่รู้ว่า วันสุดท้ายของเราจะมาถึงวันไหน”
       “ฟังแล้วเศร้าอะ ไม่นะคะ เราคิดอย่างนี้ดีกว่า คิดว่า เราต้องมีวันพรุ่งนี้เสมอ”
       ไฟในโรงละครเริ่มหรี่มืดลง เสียงปรบมือของคนดูดังสนั่นเป็นสัญญาณว่าละครเวทีจะเริ่มแล้ว ธรรม์ไม่ตอบอะไรอีก เขาเอื้อมมือไปกุมมือมณีมันตราไว้และจับไว้อย่างนั้นตลอด มณีมันตรามองไปที่เวทีแบบตั้งใจรอดูละครอย่างใจจดใจจ่อ ธรรม์หันมามองมณีมันตราไว้อย่างนั้น
       
       อิทธิฤทธิ์เอาสองมือบังตาชนมนไว้แล้วพาบอกทางให้เดินตรงไปเรื่อยๆถึงกลางสนาม
       “ช้าๆ คราวนี้ยกเท้าสูงนิดนึง แล้วค่อยๆก้าวไป เดินต่อๆ เอ้า ถึงแล้ว อย่าเพิ่งลืมตาล่ะ”
       ชนมนหลับตายืนอยู่กลางสนามที่มีพลุไฟเย็นปักไว้เป็นวงกว้างรอบตัว
       “ยืนอยู่ตรงนี้นะ ห้ามขยับตัวไปไหนเด็ดขาด”
       อิทธิฤทธิ์รีบหลบออกไปจัดการภารกิจ
       “นายจะให้อะไรชั้นอีก ให้ชั้นทายนะ ถุงมือหรือไม่ก็แจ็กเก็ตหนังไว้ใส่ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์นายใช่มั้ยล่ะ”
       ชนมนได้ยินเสียงไฟดังฟู่ๆเบาๆ เธอลืมตาแล้วพบว่ารอบตัวของเธอเต็มไปด้วยไฟเย็นที่พุ่งขึ้นจากพื้นเหมือนน้ำตกไฟที่พุ่งขึ้นไม่ขาดสาย อิทธิฤทธิ์เดินเข้ามาหาชนมนที่ยืนชื่นชมความสวยสดใสของบรรยากาศรอบๆตัว
       “ชอบมั้ย คราวนี้ชั้นลงมือทำเองคนเดียว ชั้นทุ่มแรงกายแรงใจสุดๆ เพราะเธอเป็นคนพิเศษเพียงคนเดียวในชีวิตของชั้น ชนมน...”
       ชนมนเขินเลยแกล้งทำเฉยๆใส่ “นึกว่าคืนนี้จะมีอะไร แค่นี้เองเหรอ”
       “โห..นี่ชั้นวิ่งวุ่นทั้งวันเลยนะ ทั้งขนของทั้งขุดดินเองคนเดียว ไม่ยอมให้ใครช่วย เหนื่อยสุดๆ!”
       “ก็ดีแล้วนี่ เธอจะได้รู้ว่า ตอนที่ชั้นช่วยนายจัดฉากเพื่อบอกรักมาย่าน่ะ ชั้นเหนื่อยแค่ไหน ชั้นเหนื่อยกับนายตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน แล้วก็ไม่รู้ว่าจะต้องเหนื่อยไปอีกนานแค่ไหน..”
       “ที่ชั้นบอกให้เธอรู้ว่า ชั้นเหนื่อย ก็เพื่อจะบอกว่า ชั้นทำทุกอย่างเพื่อจะได้มีวันดีๆของเราสองคน ไม่ว่าเหนื่อยแค่ไหน ชั้นก็ยอม ชั้นอยากให้เธอมีความสุข เธอจะได้ไม่มีวันลืมวันนี้ แต่..ชั้นคงเหนื่อยเปล่า เพราะทุกอย่างที่ชั้นทำลงไป มันไม่มีความหมายสำหรับเธอ”
       “อิท!!”
       อิทธิฤทธิ์เดินงอนๆออกไป ชนมนตกใจเพราะไม่คิดว่าอิทธิฤทธิ์จะโกรธจริง
       
       อิทธิฤทธิ์เดินกลับมาจะตรงไปที่มอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ โดยตลอดทางที่เดินมาก็ยังมีพลุไฟเย็นพุ่งขึ้นเป็นระยะๆ อยู่ด้านหลัง ชนมนรีบวิ่งมาดึงแขนอิทธิฤทธิ์ไว้
       “อิท! ชั้นขอโทษ...อย่าโกรธเลยนะ นะ..”
       อิทธิฤทธิ์พูดโดยไม่ยอมมองหน้าชนมน “ไม่ได้โกรธ!”
       “ชั้นอยากจะพูดอะไรดีๆ แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง”
       “งั้นก็ไม่ต้องพูด”
       ชนมนง้อสุดๆ “อิท..”
       อิทธิฤทธิ์ทำหยิ่งสุดๆ “ไรอีกล่ะ”
       อิทธิฤทธิ์ยอมหันหน้าไปหาชนมน ชนมนเขย่งขาสุดตัวแล้วหอมแก้มอิทธิฤทธิ์เบาๆ
       “เค้าง้อแล้วนะ” ชนมนบอก
       อิทธิฤทธิ์ตกใจเพราะคาดไม่ถึง เขาเขินจนทำอะไรไม่ถูก
       “ชน!”
       “ชั้นจะไม่มีวันลืมวันนี้เลย” ชนมนบอก
       “ชั้นก็เหมือนกัน!” อิทธิฤทธิ์บอก
       อิทธิฤทธิ์ได้สติก็กลับมายิ้มกริ่ม เขาขยับเข้าไปหาชนมนที่ค่อยๆถอยหลังหนีอย่างระวังตัว
       “จะทำอะไร”
       “ก็หอมคืนน่ะดิ เดี๋ยวขาดทุน”
       ชนมนวิ่งหนีออกไปทันที
       “อย่าหนีดิ!”
       “อย่านะ ไม่งั้นชั้นฟ้องพ่อ!”
       อิทธิฤทธิ์ตะโกนเล่นๆ “ลุงชู! ขอวันนึงนะครับ”
       ชนมนวิ่งอยู่ในวงของพลุไฟเย็น อิทธิฤทธิ์วิ่งไล่ไปรอบๆ จนคว้าเอวชนมนไว้ได้ อิทธิฤทธิ์กอดชนมนเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาอย่างมีความสุข อิทธิฤทธิ์กับชนมนหยุดเล่นไฟเย็นด้วยกัน
       อิทธิฤทธิ์หมุนไฟเย็นเป็นรูปหัวใจ ชนมนมองอย่างทึ่งๆจนเผลอตัว อิทธิฤทธิ์ย่องมาข้างๆแล้วหอมแก้มชนมนเบาๆได้สำเร็จ
       
       ธรรม์เดินมาส่งมณีมันตราโดยจวนจะถึงตัวบ้านอยู่แล้ว มณีมันตราเดินเกาะแขนธรรม์มาตลอดทาง
       “วันนี้ย่ามีความสุขจังเลย พี่ธรรม์ ตอนนี้ย่าไม่คิดเรื่องงานไม่คิดเรื่องอื่นเลย เวลาเราอยู่กันสองคน..เที่ยวกันสบายๆ แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว..อยากให้ชีวิตเป็นอย่างนี้ทุกวันเลย”
       “เป็นไปไม่ได้หรอก ย่า พรุ่งนี้เราก็ต้องกลับไปทำงาน แล้วเราก็ต้องเจอปัญหาอีก”
       “ไม่ว่าย่าจะต้องเจอเรื่องอะไรอีก ย่าต้องผ่านไปได้ค่ะ ย่ามีพี่ธรรม์อยู่ข้างๆ ย่าไม่กลัวอะไรแล้วล่ะ”
       “ถึงย่าจะไม่มีพี่อยู่ข้างๆ ย่าก็จะผ่านทุกอย่างไปได้ ย่าเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งกว่าที่ใครๆคิด ย่าโตแล้วนะ คิดแค่วันนี้พรุ่งนี้ไม่ได้แล้ว ต้องคิดไปไกลๆคิดเรื่องอนาคตของตัวเองด้วย”
       “พี่ธรรม์แอบซีเรียสนะเนี่ย มีอะไรหรือเปล่าคะ”
       “ไม่มีอะไร แค่ไม่อยากให้ย่าคิดเรื่องเที่ยวมาก คิดเรื่องงานไว้ด้วย ไปนอน ไปดึกแล้ว”
       “กู๊ดไนท์นะคะ พี่ธรรม์ ขอบคุณสำหรับวันนี้”
       มณีมันตราโบกมือให้ธรรม์แล้วจะเดินเข้าไปในบ้าน ธรรม์มองมณีมันตรารู้ว่าจะไม่ได้มาส่งเธออย่างนี้อีกแล้ว
       “ย่า..”
       มณีมันตราหันหน้ากลับมา ธรรม์ก้าวยาวๆไปหาแล้วรวบตัวมณีมันตราเข้ามากอดเหมือนเป็นการกอดครั้งสุดท้าย
       “วันนี้พี่ก็มีความสุขมาก.. ทุกวันของเราจะเป็นความทรงจำที่พี่จะไม่มีวันลืม”
       
       ธรรม์ปล่อยมือจากมณีมันตราแล้วเดินออกไป มณีมันตรามองตามธรรม์อย่างไม่แน่ใจว่าเขาหมายความว่ายังไง

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        ชนมนถือช่อดอกกุหลาบเดินหน้าบานอย่างมีความสุขเข้ามา
        
       ชนมนหยุดชะงักเมื่อเห็นชูชัยนั่งรออยู่โดยตรงหน้าชูชัยมีกล่องใบใหญ่วางอยู่
       “พ่อ..”
       “ไปกับนายอิทมาล่ะสิ”
       “หนูขอโทษนะ พ่อ เออ..คือ..”
       “ไม่ต้องแก้ตัว นายอิทคงอยากจะเป็นคนแรกที่ฉลองให้แกล่ะสิ”
       “ไม่ใช่หรอก พ่อ อิทยังไม่รู้เลยว่า หนูสอบชิงทุนได้”
       “แล้วทำไมแกถึงไม่บอก”
       “หนู..หนูไม่แน่ใจว่า อิทเค้าจะคิดยังไง..ชีวิตของอิทเพิ่งจะลงตัว.หนูไม่อยากให้อิทมีเรื่องไม่สบายใจอีก”
       “ตอนนี้เรื่องเดียวที่แกต้องคิด คืออนาคตของแกเอง รีบบอกเรื่องนี้กับนายอิทซะยิ่งบอกช้าก็จะยิ่งมีปัญหา”
       ชูชัยเดินออกไปแล้วหยุดหันกลับมา
       “กล่องบนโต๊ะเป็นของขวัญจากพ่อ” ชูชัยบอก
       ชนมนเปิดกล่องออกแล้วดึงเสื้อกันหนาวออกมาดู
       “ใกล้ความจริงขึ้นทุกทีแล้ว ไอ้ชน”
       ชนมนกอดเสื้อกันหนาวไว้อย่างเริ่มหนาวในใจขึ้นมาแล้ว
       
       เช้าวันใหม่ ธรรม์มาขออนุญาตอิทธิพลเพื่อย้ายไปประจำชายแดน โดยธรรม์รอฟังคำตอบของอิทธิพลอยู่ ถนอมมองอิทธิพลที่กำลังคิดพิจารณาอยู่อย่างอดรนทนไม่ไหว
       “คุณท่านไม่ต้องคิดพิจารณาเลยค่ะ ยังไงก็อนุญาตให้ไม่ได้ คุณธรรม์อยากทำงานรับใช้ชาติบ้านเมือง ก็ทำงานที่ไหนก็ได้นี่คะ ทำไมต้องย้ายไปอยู่จังหวัดชายแดน” ถนอมว่า
       “ป้าหนอมครับ เรื่องนี้ผมคิดไว้ตั้งแต่เข้าโรงเรียนนายร้อยด้วยซ้ำ แล้วผมก็ได้ขออนุญาตคุณพ่อไว้นานแล้ว นี่ถึงเวลาแล้วนะครับ คุณพ่อ” ธรรม์บอก
       “แกแน่ใจว่าถึงเวลาแล้วใช่มั้ย” อิทธิพลถาม
       “ครับ ผมแน่ใจ”
       “งั้นพ่ออนุญาต แต่แกต้องไปสะสางเคลียร์ทุกอย่างที่ค้างคาอยู่ให้เรียบร้อยทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว อย่าให้มีเรื่องอะไรให้ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง”
       “ครับ ผมทราบว่า ผมจะต้องทำอะไร”
       “แล้วคุณมาย่าทราบเรื่องนี้แล้วหรือยังคะ คุณธรรม์ เรื่องนี้ไม่ได้จะเคลียร์กันง่ายๆนะคะ คุณธรรม์” ถนอมว่า
       ธรรม์นิ่งอย่างหนักใจที่ต้องบอกมณีมันตราเรื่องนี้
       
       มณีมันตราเดินเข้ามาแล้วหยิบบทละครออกจากกระเป๋ามานั่งอ่าน มณีมันตรานั่งอ่านบทละครไปสักพักก็ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ จากมุมห้อง เธอหันไปมองหาที่มาของเสียงจนเห็นนุกนิกนั่งก้มหน้าอ่านบทไปแล้วเช็ดน้ำตาป้อยๆ มณีมันตราหันกลับมาอ่านบทของตัวเองต่อ นุกนิกส่งเสียงสะอื้นออกมาอีกแล้วฟุบหน้าลงกับบทละคร มณีมันตราจำต้องเดินไปหานุกนิกที่มุมห้อง
       “อินกับบทมากไปหรือไง พักซักแป๊บ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”
       “ไม่ใช่ค่ะ นุกนิกไม่เข้าใจตัวโรสลินเลยน่ะค่ะ ผู้หญิงอะไรจะดีขนาดนี้ แล้วแต่ละฉากก็ย๊ากยาก ยิ่งฉากที่จะซ้อมกันในวันนี้ นุกนิกไม่เข้าใจเลยล่ะค่ะ”
       “ฉากไหนคะ”
       “ฉาก 15 ค่ะ ฉากที่นีรชาไล่โรสลินออกไปจากบ้าน ถ้านุกนิกไม่สามารถเป็นโรสลินได้อย่างที่คุณวตีต้องการ นุกนิกต้องถูกถอดออกจากละครเรื่องนี้แน่ๆ เลยล่ะค่ะ พี่มาย่า”
       “คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เรายังมีเวลาซ้อมอีกตั้งเป็นเดือน ซ้อมบ่อยๆเดี๋ยวก็ได้เอง”
       มณีมันตราเดินออกไป นุกนิกมองตามอย่างขัดใจที่ยังไม่เป็นไปตามแผน
       “พี่มาย่าช่วยซ้อมให้นุกนิกหน่อยได้มั้ยคะ นะคะๆ”
       “ก็ได้ แค่ฉากเดียวนะ”
       มณีมันตราพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก นุกนิกโผเข้าไปกอดมณีมันตราด้วยความดีใจมากจนหัวเราะทั้งน้ำตา
       “ขอบคุณนะคะ พี่มาย่า พี่มาย่าเหมือนนางฟ้าประจำตัวของนุกนิกเลย”
       นุกนิกกอดมณีมันตราแบบกอดแล้วกอดอีกด้วยความดีใจ มณีมันตราอึดอัดใจแต่ก็ฝืนทนอยู่
       
       สองสาวซ้อมบทด้วยกัน มณีมันตรายืนนิ่งเพราะโกรธอยู่ นุกนิกเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง มณีมันตราเหลือบมองไปที่นุกนิกแล้วหันหน้ากลับมาเชิดหน้าอย่างหยิ่งทรนง
       “พี่นีรชาคะ”
       “เธอนี่มันผู้หญิงที่ไร้ยางอายจริงๆ กล้าดียังไงถึงได้กลับมาที่บ้านนี้อีก”
       “น้องขอร้องเถอะนะคะ ขอให้ฟังน้องบ้าง น้องไม่เคยคิดที่จะแย่งคุณราเชนทร์ไปจากพี่นีรชาเลย แต่เรื่องของความรัก”
       ใครคนนึงถือสมาร์ทโฟนเครื่องใหญ่คอยแอบบันทึกภาพไว้อยู่ที่อีกมุมของห้อง
       มณีมันตราหันขวับมาจ้องนุกนิกด้วยความโกรธแค้น
       “รักงั้นเหรอ”
       “ค่ะ น้องรักคุณราเชนทร์ แล้วคุณราเชนทร์ก็รักน้อง เรารักกันค่ะ”
       มณีมันตราเงื้อมือตบนุกนิกเต็มแรงโดยนุกนิกไม่หลบตามคิว
       นุกนิกร้องไห้โฮ “พี่มาย่า!”
       เมนี่กึ่งลากกึ่งพาตัวอรุณวตีเข้ามาเพื่อให้เห็นมณีมันตราที่ตบนุกนิกพอดี
       “ชั้นขอโทษ..ทำไมไม่หลบอย่างที่เคยซ้อมไว้ล่ะ” มณีมันตราถาม
       เมนี่พาอรุณวตีเข้ามาร่วมวงด้วยทันที
       นุกนิกฟูมฟาย “นุกนิกขอโทษค่ะ นุกนิกไม่เคยคิดแย่งบทโรสลินจากพี่มาย่าเลย มันเป็นคำสั่งของผู้ใหญ่ แล้วจะให้นุกนิกทำยังไง”
       “นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” เมนี่ถาม
       “เราซ้อมบทกันอยู่น่ะค่ะ แล้วก็มีการผิดคิวกันขึ้น” มณีมันตราบอก
       นุกนิกกุมแก้มที่แดงปื้นแล้วเข้าไปหลบหลังเมนี่อย่างตื่นกลัว
       อรุณวตีถาม “เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
       “น้องนุกนิก บอกคุณวตีไปว่า เกิดอะไรขึ้น”
       นุกนิกเอาแต่ร้องไห้ตัวสั่นในขณะที่แอบอยู่หลังเมนี่ มณีมันตราเข้าใจแล้วว่าเป็นแผนของนุกนิก
       
       เมนี่จับหน้านุกนิกหันไปมาแล้วพินิจดูอย่างสงสารเสียเหลือเกิน
       “แดงเถือกไปทั้งหน้าอย่างนี้ นี่ไม่ใช่แค่ผิดคิวแน่ๆค่ะ คุณวตี”
       “นุกนิกผิดเองค่ะที่เผลอพูดไปว่า พี่มาย่าเหมาะเป็นโรสลินมากกว่านุกนิกพี่เค้าก็คงเข้าใจผิด คิดว่านุกนิกประชด พี่มาย่าไม่ได้ตั้งใจทำร้ายนุกนิกหรอกค่ะพี่เค้าคงกำลังเครียดที่ต้องลดตัวมาเป็นนางร้าย อีกหน่อยก็ต้องเล่นเป็นน้าเป็นป้านางเอก เป็นนุกนิกก็คงสติแตกง่ายๆเอาเหมือนกัน”
       “ถึงน้องนุกนิกจะไม่เอาเรื่องมาย่า แต่คุณวตีก็ต้องจัดการเรื่องนี้นะคะ ถ้ามีนักแสดงติ๊สท์แตกอยู่ในทีมละครอย่างนี้ เราจะทำงานกันยังไงต่อไป” เมนี่ยุ
       อรุณวตีเฝ้าจับตาดูมณีมันตราที่นั่งฟังอย่างสงบโดยไม่ตอบโต้ใดๆ
       “ว่ายังไงล่ะ มายา”
       “หนูยังยืนยันคำเดิมค่ะ เราแค่ซ้อมบทกันเท่านั้น ไม่ได้เป็นอย่างที่นุกนิกพูดแม้แต่คำเดียว”
       “ต๊ายตาย นี่เธอหาว่าน้องนุกนิกใส่ร้ายเธองั้นเหรอ ใคร๊ใครที่จะโง่ให้คนตบฟรีๆ นี่นะ เราเห็นตำตาอย่างนี้ ยังไม่ยอมรับสารภาพ ถ้ามีคนอัดคลิปไว้ล่ะก็ เธอดิ้นไม่หลุดแน่ๆ เสียดายจริงๆที่เราไม่มีคลิป”
       แม็กซ์เดินเข้ามาพร้อมกับสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่เครื่องใหญ่เบิ้ม
       “แต่ผมมีคลิปครับ ผมอัดเอาไว้ได้ทันพอดี ทีนี้เราจะได้รู้ว่า ใครกันแน่ที่จะดิ้นไม่หลุด”
       
       นุกนิกกับเมนี่หันมามองหน้ากันแบบเหวอๆ

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        จอสมาร์ทโฟนฉายภาพมณีมันตรากับนุกนิกที่ซ้อมบทกันอย่างจริงจังโดยไม่มีนอกบท
        
       นุกนิกยืนเฉยเพื่อให้มณีมันตราตบเต็มแรง มณีมันตราตกใจมากอย่างเป็นธรรมชาติ แม็กซ์กดหยุดภาพในสมาร์ทโฟนแล้วหันไปยิ้มกับมณีมันตราอย่างเอาใจช่วยเต็มที่ สุวิชนั่งหน้าเคร่งขรึมโดยมีเมนี่กับนุกนิกประกบซ้ายขวา ทุกคนหันไปมองอรุณวตีที่จะให้การตัดสิน
       สุวิชทำมั่วไม่รู้เรื่อง “ผมดูแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรนี่ครับ การซ้อมบท ก็ต้องมีผิดคิวกันบ้าง มาย่าก็ขอโทษนุกนิกไป เป็นเอาหมดเรื่องนะ”
       “เราคงหมดเรื่องได้ ถ้าหากนิดหน่อยไม่ได้กล่าวหาว่ามายาทำร้ายร่างกาย เธอทำผิดร้ายแรงมากนะ นิดหน่อย ที่สร้างเรื่องเลวๆอย่างนี้ขึ้นมา ทำเพื่ออะไร” อรุณวตีว่า
       “ก็เพื่อที่มาย่าจะได้ถูกถอดออกจากละครรักนิรันดร์น่ะสิครับ” แม๊กซ์ว่า
       “น้องนุกนิกจะทำไปทำไมล่ะคะ”
       “ก็เพราะนุกนิกกลัวว่ามาย่าจะได้บทนางเอกแทนไงครับ ใครๆก็รู้ว่ามาย่าเหมาะที่จะเป็นโรสลินที่สุด ผมถึงได้แอบถ่ายคลิป ถ้าปล่อยคลิปนี้ออกไป รับรองมีแต่คนอยากให้มาย่าเล่นเป็นโรสลิน” แม๊กซ์บอก
       อรุณวตีดุเบาๆ “คุณแม้น!”
       “ผมขอโทษครับที่ต้องขัดคำสั่ง ละครผมแป๊กมาหลายเรื่องแล้ว ผมหวังกับละครเรื่องนี้จริงๆ”
       “ชั้นคงต้องขอบคุณที่คุณขัดคำสั่งของชั้น เพราะคลิปวีดีโอนี้ทำให้ชั้นตัดสินใจได้ซักที” อรุณวตีว่า
       นุกนิกโวยทันที “หนูไม่ได้ตั้งใจใส่ร้ายพี่มาย่านะคะ หนูถูกพี่เมนี่บังคับค่ะ แผนการทั้งหมดนี้เป็นแผนของพี่เมนี่เค้า จำได้มั้ยคะพี่เมนี่เป็นคนพาคุณวตีเข้ามาเห็นหนูโดนพี่มาย่าตบแบบได้จังหวะพอดี๊พอดี”
       “อย่าโยนความผิดให้ชั้นคนเดียวนะ นุกนิก เธอเป็นคนวางแผนนี้ ไม่ใช่ชั้นชั้นเป็นคนเตือนเธอด้วยซ้ำว่า แผนมันโบราณเกินไป แต่เธอยืนยันว่าผู้หญิงเต่าล้านปีอย่างคุณวตีต้องเชื่อแผนบ้านๆแบบนี้”
       “ไม่จริงค่ะ หนูไม่รู้ไม่เห็นอะไรกับแผนการนี้เลย หนูนี่โง่จริงๆ หนูโดนพี่เมนี่หลอกใช้ให้มาทำร้ายพี่มาย่า พี่มาย่าคะ ยกโทษให้หนูด้วยนะคะ” นุกนิกบีบน้ำตาไหลพราก
       “ถึงชั้นจะยกโทษให้ก็ไม่มีประโยชน์ ทุกอย่างขึ้นอยู่การตัดสินใจของคุณวตีคนเดียว” มณีมันตราบอก
       “คุณวตีครับ ยังไงคลิปอันนี้ก็ยังไม่ได้หลุดออกไป..ทำลืมๆไปซะเถอะครับ” สุวิชว่า
       “ชั้นคงทำอย่างนั้นไม่ได้ การกระทำทุกอย่างจะต้องมีผลรับตามมาเสมอ ชั้นขอประกาศว่า ชั้นจะขอคัดเลือกนักแสดงละครเรื่องรักนิรันดร์ใหม่” อรุณวตีบอก
       มณีมันตรามองอรุณวตีอย่างไม่แน่ใจว่าจะเป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย
       
       ชูชัยตักข้าวผัดใส่กล่องโฟมแล้วรัดด้วยหนังสติ๊ก เขาจัดข้าวกล่องใส่ถุงใหญ่ซึ่งมีข้าวกล่องอยู่หกกล่อง ส่วนชนมนกำลังติวเลขให้กับชินพัฒน์ที่นั่งขยุกขยิกไปมาอย่างเบื่อหน่าย
       “ไหนแกลองทำเลขข้อนี้สิ นาย ก.ยืมเงินนาย ข. เป็นจำนวนเงิน 12000 บาทดอกเบี้ย 24% ต่อปี ทีนี้นาย ข.ยืมเงินไปใช้แค่ 10 เดือน นายข.จะต้องใช้เงินคืนนาย ก.เท่าไหร่”
       “ทำไมนาย ข.ไม่ยืมให้ครบปีไปเลย จะได้คิดเลขง่ายๆหน่อย ข้อนี้ผ่าน ไม่ทำอะมันซับซ้อนเกินไป เค้าไม่ออกข้อสอบกันหรอก” ชินพัฒน์ว่า
       “เลขง่ายๆอย่างนี้ ยังทำไม่ได้ แล้วนี่แกจะสอบขึ้นม.1 ได้มั้ยเนี่ย ถ้าแกสอบไม่ผ่านเสียชื่อติวเตอร์มือวางอันดับหนึ่งอย่างชั้นหมด”
       “กว่าจะถึงตอนนั้น พี่ชนก็คงเดินเล่นชอปปิ้งอยู่ใน”ลั้นดั้น”แล้วล่ะ”
       ชนมนนิ่งเงียบเมื่อนึกถึงเรื่องที่จะไปเรียนต่อ ชูชัยถือถุงกล่องข้าวผัดมามาส่งให้ชินพัฒน์
       “เอาข้าวไปส่งที่โรงพักไป” ชูชัยสั่ง
       “ได้เลย พ่อ! ไว้รวบยอดติวทีเดียวพรุ่งนี้นะ พี่ชน คนภาระเยอะก็เงี้ย”
       ชินพัฒน์คว้าถุงกล่องข้าวผัดแล้ววิ่งปร๋อออกไปทันที
       “ยังไม่บอกนายอิทล่ะสิ” ชูชัยว่า
       “หนูไม่รู้จะบอกยังไงนี่ พ่อ” ชนมนบอก
       เสียงมือถือของชนมนดังขึ้น ชื่อของอิทธิฤทธิ์ขึ้นที่หน้าจอ ชนมนมองอย่างลังเลเพราะไม่อยากรับสาย แต่ชูชัยก็คว้ามือถือมาจากชนมนมากดรับเสียก่อน
       “ฮัลโหล นี่ชั้นเอง มาคุยกันหน่อยสิ” ชูชัยบอก
       ชนมนมองชูชัยด้วยความตกใจ
       
       อรุณวตีเดินออกมาจากทางห้องประชุม โดยมีสุวิชเดินตามประกบอย่างร้อนใจ
       “คุณวตีครับ คุณวตีทำอย่างนี้ไม่ได้นะครับ อย่างนี้ก็เท่ากับว่าเราเริ่มต้นใหม่หมดเราหมดเงินไปตั้งเท่าไหร่แล้วครับ อยู่ๆจะมาเปลี่ยนนักแสดงยกเซ็ตได้ยังไง”
       “ชั้นเปลี่ยนนักแสดงแค่บางคนเท่านั้นเองค่ะ”
       เมนี่กับนุกนิกถลาเข้ามาทันที
       “คุณวตีจะเปลี่ยนใครเหรอคะ ไม่ใช่นุกนิกใช่มั้ยคะ” นุกนิกถาม
       “ใช่นุกนิกใช่มั้ยคะ” เมนี่อยากรู้
       “นักแสดงที่ชั้นจะเปลี่ยนคนแรกก็คือ เธอ นิดหน่อย ชั้นให้เวลาเธอแล้ว แต่เธอก็ไม่สามารถสลัดความจอมปลอมออกไปได้ แอ๊บปั้นหน้าเป็นนางเอกทุกวัน เหนื่อยมั้ยจ๊ะ เธอไม่มีวันเป็นโรสลินได้” อรุณวตีพูดกับสุวิช “เกิดปัญหาแบบนี้ขึ้น เราคงต้องมานัดคุยเงื่อนไขการทำงานกันใหม่นะคะ คุณสุวิช”
       อรุณวตีเดินออกไป สุวิชได้แต่มองหน้าเหวอๆ เพราะทำอะไรไม่ได้
       “สมน้ำหน้าจริงๆ นี่..เธอน่ะ กลับไปเชียร์เบียร์อย่างเดิมเถอะ แม่แน่งน้อย!”
       “รู้ได้ไง เอ๊ย ไม่ใช่ ชั้นไม่เคยเป็นเด็กเชียร์เบียร์ และชั้นก็ไม่ได้ชื่อแน่งน้อย!”
       “ชั้นไปสืบมาหมดแล้วย่ะ แม่แน่งน้อย ชั้นมีหลักฐานเพียบ ทั้งรูปBefore After ก่อนอัพหน้าและหลังอัพดั้ง ใบเปลี่ยนชื่อปลี่ยนนามสกุลก็มี ชั้นรู้ว่า เธอจะต้องพ่นพิษใส่ชั้นเข้าซักวัน แล้วเธอก็ออกฤทธิ์ออกเดชให้เห็นจริงๆ”
       “ช่วยไม่ได้นี่คะ ทุกคนก็ต้องเอาตัวเองรอดไว้ก่อน คุณสุวิชเคยสอนไว้อย่างนี้ แล้วนี่นุกนิกจะทำไงดีต่อไปคะ ไม่ได้เล่นละครของคุณวตีแล้ว” นุกนิกว่า
       “ไม่เป็นไรๆ ไม่ได้เล่นเรื่องนี้ ก็มีเรื่องอื่นให้เล่น ปีนึงๆมีละครเป็นร้อยๆเรื่อง”
       “คุณสุวิช ! นังนี่ประวัติเน่าขนาดนี้ ยังจะเอาไว้อีกเหรอคะ”
       “เค้าเรียกว่ามีประวัติโชกโชน อย่างนี้นักข่าวชอบ มีข่าวให้ทำทุกวัน เผลอๆดังกว่านางเอกใสๆอีกนะ” สุวิชบอก
       “เมนี่เคยดูแลแต่เด็กดีๆ จะให้มาคุมเด็กใจแตกกร้านโลกแบบนี้ ไม่ไหวนะคะ”
       “นุกนิกไม่ให้พี่เมนี่ต้องเหนื่อยหรอกค่ะ เพราะต่อไปนุกนิกจะคุมพี่เมนี่เอง ง่ายๆค่ะ นุกนิกสั่ง พี่เมนี่ทำตามที่สั่ง ไม่น่าเข้าใจยากนะคะ ไปค่ะ คุณสุวิช วันนี้นุกนิกว่างแล้ว ไปสปากันดีกว่า”
       นุกนิกควงแขนสุวิชออกไป เมนี่ยืนอึ้งด้วยความโกรธและหมดหวัง
       
       แม็กซ์ดึงมือมณีมันตราเดินมาจะเข้าห้องแคสติ้ง
       “วันนี้งดซ้อมไม่ใช่เหรอ รอจนกว่าคุณวตีจะประกาศแคสติ้งใหม่” มณีมันตราบอก
       “มาเถอะน่า” แม๊กซ์ว่า
       เมนี่เดินหน้าจ๋อยเข้ามาหามณีมันตรา
       “น้องมาย่าคะ”
       “พี่เมนี่”
       “พี่เมนี่ขอให้น้องมาย่าโชคดีประสบแต่ความสำเร็จนะคะ ถ้าหากพี่เมนี่เคยทำให้น้องมาย่าเจ็บปวดเสียใจ พี่เมนี่ขอโทษ โลกนี้คนดีๆต้องอยู่ได้เหมือนอย่างน้องมาย่า ส่วนใครที่คิดเลวทำเลวก็จะแพ้ภัยตัวเองเหมือนพี่เมนี่นี่ไงคะ”
       “หนูไม่เคยลืมหรอกนะคะ พี่เมนี่เคยสอนหนู เคยดูแลหนูมาหลายปี เราเลือกจำแต่เรื่องดีๆได้นี่คะ พี่เมนี่”
       “พี่ขอให้น้องมาย่าเป็นเด็กดีอย่างนี้ตลอดไปนะ แล้วความดีจะปกป้องหนูเอง แล้วถ้าใครคิดร้ายกับหนู พี่เมนี่ลุยให้เอง ไม่ต้องห่วง แล้วเจอกันนะ”
       เมนี่กอดลามณีมันตราอย่างคนที่ยังมีเยื่อใยต่อกัน แล้วเมนี่ก็เดินหงอยๆออกไป แม็กซ์ยืนมองมณ๊มันตราแล้วแอบยิ้มขำ
       “นางเอกจริงๆ... ไปได้ยัง”
       “มีอะไรก็บอกมาน่า”
       
       แม็กซ์เปิดประตูห้องแล้วให้มณีมันตราเดินเข้าไปก่อน

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        อรุณวตียืนอยู่ตรงหน้าบอร์ดแผนผังตัวละคร “รักนิรันดร์” โดยตรงชื่อ”โรสลิน” ยังว่างเปล่าอยู่
        
       มณีมันตรากับแม็กซ์ค่อยๆเดินตรงไปหาอรุณวตี
       มณีมันตรากระซิบ “คุณวตีจะแคสติ้งใหม่วันนี้เลยเหรอ”
       อรุณวตีหันมาพร้อมกับรูปถ่ายของมณีมันตราที่อยู่ในมือ
       “เราจะไม่เปิดคัดเลือกนักแสดงใหม่ เพราะเรามีนักแสดงที่ต้องการแล้ว มายาชั้นขอมอบบทโรสลินให้กับเธอ!”
       อรุณวตีเอารูปมณีมันตราติดที่บอร์ดเหนือชื่อของ”โรสลิน” โดยที่รูปนุกนิกหายไปแล้ว ส่วนบทนีรชายังไม่มีรูปนักแสดง มณีมันตรายืนมองโปสเตอร์ มองแผนผังตัวละคร แล้วก็จ้องรูปและชื่อโรสลินอย่างนึกไม่ถึง
       “หนู...หนู..หนูได้เล่นเป็นโรสลินแล้ว ขอบคุณนะคะ คุณวตี หนูจะไม่ทำให้คุณวตีผิดหวังค่ะ หนู..หนูดีใจจนพูดไม่ออกเลย..หนู..หนู”
       “หายใจก่อน ย่า หายใจก่อน แล้วอย่าลืมขอบคุณป๋าดันคนนี้ด้วยล่ะ”
       “ขอบคุณนะ แม็กซ์ คุณวตีคะ เราจะเริ่มซ้อมเมื่อไหร่คะ หนูขอเวลากลับไปอ่านบทก่อนนะคะ แล้วหนู..หนูต้องกลับไปบอกข่าวดีกับคนสำคัญของหนูด้วย”
       “ไม่ต้องไปหรอก เพราะคนสำคัญของเธออยู่ที่นี่แล้ว”
       มณีมันตรามองตามสายตาของอรุณวตีที่มองไปทางด้านหลังก็เห็นธรรม์ยืนมองมาทางนี้
       “พี่ธรรม์ พี่ธรรม์มาได้ยังไง”
       “ที่ชั้นตกลงให้เธอรับบทโรสลิน เพราะเธอมีความสามารถและเหมาะสมที่สุด ที่สำคัญหมวดธรรม์ให้คำมั่นกับชั้นว่า เธอจะทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับละครของชั้น”
       มณีมันตราเข้าใจทุกอย่างทันที “พี่ธรรม์!”
       มณีมันตราที่กำลังหัวใจพองโตอย่างมีความสุขต้องค่อยๆ แห้งเหี่ยวลงไป
       
       ธรรม์เดินเงียบๆ ออกมาจากทางห้องแคสติ้ง มณีมันตราเดินช้าๆ ตามมาทางด้านหลัง
       “ทำไม...ทำไมคะ พี่ธรรม์”
       ธรรม์หันกลับมามองมณีมันตราที่กำลังจะร้องไห้
       “พี่ทำเพื่อย่า....”
       “ย่าไม่ต้องการ รู้มั้ยที่ผ่านมา ถ้าหากจะต้องเลือก ย่าเลือกพี่ธรรม์ทุกครั้งเลือกอย่างไม่เคยลังเลใจ พี่ธรรม์รักย่าบ้างหรือเปล่า ทำไมถึงได้ตัดย่าออกไปจากชีวิตได้ง่ายเหลือเกิน”
       “พี่เลือกที่จะไปจากชีวิตย่า ก็เพราะพี่เห็นชีวิตย่าสำคัญกว่าชีวิตพี่ เราต่างก็รู้ว่า เงื่อนไขของคุณวตีจะเปลี่ยนชีวิตย่าไปทางที่ดี แค่เริ่มต้นย่าก็ได้กลับไปเป็นนางเอก แล้วต่อๆไปจะมีแต่งานดีๆเข้ามา”
       “ไม่มีใครรับประกันได้หรอกค่ะ วงการนี้ไม่เคยมีอะไรแน่นอน”
       “คุณวตีจะเป็นคนดูแลเรื่องงานให้ย่าเอง คุณวตีจะช่วยเจรจาฉีกสัญญาที่ย่า
       เซ็นไว้กับคุณสุวิช ต่อไปนี้ย่าจะเป็นอิสระ ย่าเลือกงานได้เอง คนเก่งๆในวงการมีมากมายนะ ย่า แต่มีซักกี่คนที่ไม่ได้เห็นย่าเป็นสินค้า แต่เห็นคุณค่าในตัวย่าอย่างคุณวตี นี่อาจเป็นโอกาสแค่ครั้งเดียวในชีวิตของย่านะ”
       มณีมันตราน้ำตาไหล “ขอบคุณค่ะ พี่ธรรม์...ขอบคุณที่เป็นห่วงอนาคตของย่า แล้วหัวใจของย่าล่ะคะ พี่ธรรม์เคยคิดห่วงบ้างมั้ย”
       “ย่า...”
       มณีมันตราเดินเช็ดน้ำตาออกไป ธรรม์มองตามอย่างปวดใจไม่แพ้กัน
       
       ชนมนนั่งชะเง้อรออิทธิฤทธิ์อย่างกระวนกระวายใจ ชนมนลุกพรวดขึ้นจะเดินหนีไปแต่ชูชัยกดไหล่ให้ชนมนนั่งลง อิทธิฤทธิ์เดินหน้าสดใสอย่างมีความสุขและมั่นใจว่าชูชัยจะมีข่าวดีให้เขา อิทธิฤทธิ์ยกมือไหว้ชูชัยอย่างเริงร่ามีความสุขมากๆ
       “หวัดดีครับ คุณลุง โทรตามผมมานี่ คุณลุงพร้อมจะทำข้าวผัดให้ผมกินแล้วล่ะใช่มั้ยล่ะครับ”
       อิทธิฤทธิ์นั่งลงข้างชนมนอย่างเตรียมพร้อมแล้วหยิบช้อนและส้อมอย่างมุ่งมั่น
       อิทธิฤทธิ์พูดกับชนมน “ชั้นผ่านด่านพ่อเธอแล้วใช่มั้ย” อิทธิฤทธิ์พูดเสียงดัง “คุณลุงครับ ผมพร้อมแล้วครับ ขอข้าวผัดลุงชูแบบพิเศษใส่ทุกอย่างเลยนะครับ”
       “ถ้าอยากกิน รอไอ้ชินกลับมาก่อน”
       “อ้าว! แล้วโทรเรียกผมมาทำไมครับ” อิทธิฤทธิ์งง
       “ไอ้ชน..มีอะไรจะบอก”
       อิทธิฤทธิ์หันไปมองชนมนแล้วเริ่มรู้ว่ามีเรื่องผิดปกติแล้ว ชนมนค่อยๆเลื่อนจดหมายตอบรับทุนส่งไปให้ อิทธิฤทธิ์หยิบจดหมายตอบรับทุนออกมาอ่าน
       อิทธิฤทธิ์อ่านรวดเดียว “ชน..” อิทธิฤทธิ์เงยหน้าขึ้น “เธอสอบชิงทุนได้ ชั้นดีใจกับเธอด้วยนะ”
       “อ่านใหม่ แล้วอ่านให้ละเอียดๆด้วย” ชูชัยบอก
       อิทธิฤทธิ์อ่านจดหมายอย่างถี่ยิบอีกครั้งแล้วก็ต้องชะงักไปแล้วเขาก็เงยหน้ามองชนมนที่กำลังหวั่นใจอยู่
       “เธอสอบชิงทุนได้..ไปเรียนต่อที่อังกฤษอย่างน้อยสองปี..”
       ชนมนพูดเบาๆเกร็งๆ “เย้ๆ ดีเนอะ ได้ไปเรียนถึงอังกฤษแน่ะ นายไม่ว่าไรใช่มั้ย”
       “มันจะมีสิทธิ์ว่าอะไร” ชูชัยตอบแทน
       อิทธิฤทธิ์พรวดพราดไปดึงชนมนขึ้นมา
       “ชั้นดีใจกับเธอมากๆ ยินดีด้วยนะครับ คุณลุง ชั้นตัดสินใจแล้ว ชั้นจะเรียนต่อป.โท ชั้นจะไปเรียนกับเธอที่อังกฤษ”
       “ไม่ได้!”
       “ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ พ่อผมต้องอนุญาตแน่ๆ”
       “พ่อนายอนุญาต แต่ชั้นไม่อนุญาต นายจะไปเรียนต่อที่ไหนก็ได้ แต่ห้ามไปเรียนประเทศเดียวกับไอ้ชน ไปอยู่ไกลหูไกลตาอย่างนั้น ใครจะไปรู้ว่า จะมีอะไรเกิดขึ้น ห้ามเด็ดขาดนะ ไอ้ชน ไม่งั้นก็ไม่ต้องไป”
       “คุณลุงมีเหตุผลหน่อยได้ป่าวครับ”
       “ชั้นมีเหตุผลที่สุดแล้ว ผู้ชายอย่างนาย มันไว้ใจได้ที่ไหน!” ชูชัยว่า
       “พ่อก็..เรามาคุยกันดีๆก่อนดีมั้ย มันต้องมีทางออกสิ” ชนมนบอก
       “ไม่มีทางออกอื่นแล้ว ไม่ต้องมาขอร้อง ไม่มีอุทธรณ์ ไม่มีฎีกา ปิดคดี!”
       ชูชัยเดินออกไป อิทธิฤทธิ์กับชนมนได้แต่มองหน้ากันตาปริบๆ
       
       ชนมนเดินออกมาส่งอิทธิฤทธิ์ โดยที่ต่างคนต่างเดินไปคิดไปด้วยความหนักใจ
       “ตั้งสองปีแน่ะ..”
       “แค่สองปีเอง เวลาผ่านไปเร็วจะตายไป อิท”
       “ไม่ไปไม่ได้เหรอ ชน”
       “ไม่ได้ ชั้นพยายามแค่ไหนรู้มั้ย กว่าจะสอบชิงทุนได้”
       “เธอเรียนเก่งจะตาย สอบที่ไหนก็ได้ ทำไมต้องไปเรียนไกลถึงอังกฤษด้วย ชั้นไม่เข้าใจจริงๆ”
       “ชั้นวางแผนเรื่องเรียนต่อก่อนที่จะรู้จักนายอีก ชั้นตั้งใจไว้แล้วว่าจะเรียนต่อให้สูงที่สุด ยิ่งได้ไปเรียนต่อเมืองนอกก็ยิ่งดี ชั้นจะได้มีโอกาสหางานดีๆทำ”
       “งั้นเธออาจจะไม่ได้ไปแค่สองปี...”
       “ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน ชั้นตั้งใจว่าจะเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย อาจจะจบช้าหน่อยแล้วถ้ามีโอกาสชั้นขอทุนต่อได้ ชั้นอาจเรียนจนจบปริญญาเอกเลย”
       “ไม่ให้ไป! ชั้นไม่ให้เธอไป ถ้าเธอไป ชั้นต้องไปด้วย ชั้นขอร้อง..นะ ชน..นะ อย่าไปเลย เราเรียนต่อโทด้วยกันที่นี่ก็ได้ เงินค่าเรียนทั้งหมดให้พ่อชั้นออกให้ก็ได้ ขออย่างเดียว อย่าไปจากชั้น”
       “นายกำลังขอในสิ่งที่ชั้นทำให้นายไม่ได้ ยังไงชั้นก็ต้องไปเรียนต่อ ถึงเวลาที่ชั้นจะต้องคิดถึงอนาคตของชั้นเองแล้ว นายก็เหมือนกันนะ อิท”
       เมื่อคุยกันไม่รู้เรื่อง ชนมนก็เลยหนีปัญหาด้วยการเดินออกไป
       “ชน ! ชั้นไม่ให้เธอไปนะ ไม่ให้ไป! ได้ยินมั้ย ไม่ให้ไป!”
       
       อิทธิฤทธิ์ทั้งโกรธทั้งหงุดหงิดที่ไม่ได้ดังใจ
        
       อ่านต่อหน้า 3

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 15
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 14
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 13
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 49 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 47 คน
96 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
4 %
ความคิดเห็นที่ 15 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอปมากเรยคัป
กนกรรณจันทะสนธิ์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผมรักรครเรืยงรักสุดริดมากๆเริยครับ
0914796834
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใช่ เจมส์ จิ แสดงเก่งมาก หล่อมาก คนอะไรไม่รู้หล่อมากมาก ชอบรักสุดฤทธิ์ มากกกกเลย แสดงดีทุกคนเลย
แฟนละครรักสุดฤทธิ์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบเรื่องนี้นะคะเนื้อหาดีมีสาระนักแสดงดีเล่นอินกันทุกคนค่ะ
Piriw
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครสนุกดูแล้วจะหลงรักอิทกับชน
ใครยังไม่ได้ดูก็ลองหามาดู
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นักแสดง.. แสดงดีป่าวไม่รู้

แต่แก่นของเรื่องดี หลังจากอ่านเรื่องย่อจบ ได้แง่คิดหลายอย่างดี
mam
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฟิน...
nutty2504@hotmaiL.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
So much fun
pangpond1313@hotmail.com
 
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมาก อยากให้มีภาคสองต่อจัง และขอคนเขียนบทคนเดิมด้วยค่ะ เรื่องน่ารักมาก
คิดถึงอิทกับชน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณคนอัพมากเลยค่ะ
ละครสนุกมาก จบแล้ว คิดถึงจัง
pui
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จบแย้ววว
น่ารักมาก อิท&ชน
mutoon
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เจมจิหล่อค่ะหนูชอบเจมจิมากๆค่ะ0835792163
หวานค่ะ
 
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เย้ๆๆๆ ตอนจบซึ้งซะ
จบแล้ว ขอบคุณจ๊ะคนอัพ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากได้แฟนแบบนี้จัง อบอุ่นชะมัด ฟินไปเป็นสิบปีแน่ๆเลย เคลิ้มมากกอ่ะ จริงๆ อิจฉาป้าแว่น ฉันอยากเป็นเธอชนมน
ติ่งเจมจิ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วันนี้คนอ่านขาประจำไปอยู่กับลุงกำนันหมดเยย อิอิ
ดาวพร่างฟ้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาแว้ว ทุ่ม20
^_^
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014