หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ รักสุดฤทธิ์

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
22 ธันวาคม 2556 19:08 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 อวสาน (ต่อ)
       
       สองปีผ่านไป คัพเอ๊าท์ขนาดยักษ์ของหนังเรื่อง “รักนิรันดร์” ที่มีมณีมันตรากับแม็กซ์แสดงนำติดอยู่หน้าตึกโรงหนังกลางกรุง
       
       ชูชัยลบราคาเดิมของข้าวผัดทิ้งแล้วเขียนเพิ่มใหม่อีก 5 บาท โดยเพิ่มทุกอย่าง ชูชัยเดินมานั่งกินกาแฟกับอิทธิพลที่โต๊ะ ต่างคนต่างหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน
       "นายธรรม์ทลายแก๊งยาบ้าได้อีกแก๊งแล้ว" อิทธิพลบอก
       "ไอ้นี่มันสมกับเป็นลูกเที่ยงธรรมจริงๆ" ชูชัยว่า
       "ชั้นเป็นคนเลี้ยงมันมากับมือนะเว้ย"
       "คนมีเลือดดีอยู่ในตัว ใครเลี้ยงก็เหมือนกัน"
       ชินพัฒน์ในชุดนักฟุตบอลถือลูกบอลวิ่งออกมาโดยวิ่งฟุตเวิร์ควอร์มร่างกาย
       "ผมไปเตะบอลนะ พ่อ"
       "ยังไม่เลิกอีก" ชูชัยว่า
       "ผมติดตัวสำรองแล้วนะ พ่อ"
       "แล้วเมื่อไหร่จะได้เป็นตัวจริง"
       "ใกล้แล้วๆ ใกล้ไปบอลโลกแล้ว พ่อ"
       "เฮ้ย เดี๋ยวๆ แกไปเตะบอล แล้วใครจะช่วยงานชั้น"
       "ท่านผู้การไง พ่อ ฝากด้วยนะครับ ท่าน" ชินพัฒน์ว่า
       ชินพัฒน์วิ่งหนีจู๊ดออกไปทันที อิทธิพลกับชูชัยมองตามขำๆ
       
       ชินพัฒน์วิ่งออกมาจากทางบ้านแล้วก็ชะงักด้วยความตกใจ
       ชินพัฒน์ตะโกน "ช่วยด้วย ! มีคนงัดรถ! ช่วยด้วย!”
       ตี๋เล็กกับบ๊วยกำลังใช้เหล็กยาวๆ งัดเข้าไปในกระจกด้านหลังของรถอยู่ ตี๋เล็กกับบ๊วยสะดุ้งเฮือกเมื่อชาวบ้าน 4-5 คนเริ่มมามุง
       ชินพัฒน์มองเห็นว่าเป็นใคร "เฮ้ย! พี่ตี๋เล็ก พี่บ๊วย กลายเป็นโจรไปแล้วเหรอ"
       ตี๋เล็กกับบ๊วยพูดพร้อมกัน "ไม่ใช่เว้ย!”
       ตี๋เล็กกับบ๊วยช่วยกันงัดจนเปิดล็อคประตูได้ แล้วทั้งสองก็รีบเปิดประตูรถแล้วอุ้มเด็กที่ถูกลืมไว้ในรถออกมา เจ๋งวิ่งนำหน้าแม่ของเด็กมาที่รถ
       "เจอแม่เด็กแล้วๆ" เจ๋งบอก
       แม่ของเด็กรีบเข้าไปรับลูกมาอุ้มไว้ด้วยความดีใจ
       "ขอบคุณนะคะ ขอบคุณทุกคนมากๆค่ะ"
       "โห..พวกคุณ! พวกคุณคือ..ฮีโร่!” ชินพัฒน์ชื่นชม
       "ไม่ใช่! พวกเราคือ..”
       ตี๋เล็ก บ๊วย และเจ๋งพูดพร้อมกัน "แก๊งสุดฤทธิ์ จิตอาสา!”
       ตี๋เล็ก บ๊วยและเจ๋งยืนเก๊กหล่อแล้วบิดตัวหันหลังให้เนื่องจากทุกคนใส่เสื้อกั๊กแบบเสื้ออาสาชุมชน
       ตี๋เล็กนึกได้ "เฮ้ย ! กี่โมงแล้ว"
       "เก้าโมงแล้ว พี่" บ๊วยบอก
       "กลับปั๊มๆๆ เลยเวลาเข้างานแล้ว ป๊าด่าตายเลย" ตี๋เล็กว่า
       "ผมต้องเอารถไปส่งเหมือนกัน"
       "สลายตัว ! ไอ้บ๊วย แกไปกับชั้น"
       ตี๋เล็กดึงบ๊วยให้ไปด้วยกัน ส่วนเจ๋งเดินแยกไปอีกทาง
       "ฮีโร่เป็นต้องกลัวพ่อทุกราย"
       ชินพัฒน์เลี้ยงลูกบอลบนหัวแล้วเดินออกไป
       
       ธรรม์กับกลุ่มตชด.4-5 คนพากันตีล้อมโรงรถไว้ ธรรม์ส่งสัญญาณมือให้แบ่งคนกลุ่มละสองคนแยกย้ายกันไปเพื่อจับแก๊งยาบ้าที่หนีมาซ่อนตัวในโรงรถ ทันใดกลุ่มแก๊งยาบ้าโผล่ขึ้นมาแล้วกราดยิงใส่กลุ่มของธรรม์ ธรรม์และกลุ่มตชด.ยิงสวนกลับจนกระสุนปลิวว่อนไปทั่วบริเวณก่อนจะมีระเบิดควันลงตูมใหญ่ ควันตลบคลุมมิดทั่วทั้งบริเวณจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น
       
       มณีมันตราหน้าซีดเพราะตกใจกลัวขณะมองมือถือที่ดังในระบบสั่นไม่หยุด มณีมันตราค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดรับเพราะกลัวว่าจะเป็นข่าวร้าย
       "ฮัลโหล ! ใช่ค่ะ ขอโทษนะคะ จากไหนนะคะ คุณ..คุณพูดใหม่อีกครั้งได้มั้ยคะ ไม่ค่ะ ดิชั้นจะไม่เชื่ออะไร จนกว่าดิชั้นจะไปดูด้วยตาของตัวเอง..ไม่เชื่อค่ะ ยังไงก็ไม่เชื่อ"
       มณีมันตรากดปิดมือถือแล้วมือถือก็ร่วงหลุดจากมือพร้อมๆกับที่ตัวของมณีมันตราทรุดลงกับพื้น
       "เค้าตายแล้ว..เค้าตายแล้ว"
       มณีมันตรามองแหวนของธรรม์ที่นิ้วนางของตัวเองแล้วร้องไห้ด้วยความเสียใจเหมือนหัวใจกำลังสลาย
       นักศึกษาที่คุมการแสดงตะโกนสั่ง "คัท ! คัท!”
       มณีมันตราเงยหน้าเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มให้กับนักศึกษาที่เดินเข้ามาหา
       "อีกเทคมั้ยคะ พี่ว่า พี่ยังไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่ มันน่าจะใจหายวูบไปเลยเนอะ"
       "โอเคแล้วล่ะครับ พี่ คิวพี่แน่นเอี๊ยด ยังยอมสละเวลามาเล่นให้ พวกผมไม่รู้จะขอบคุณพี่ย่าไงดีแล้ว"
       "พี่เล่นให้ได้ สนุกดีออก ขอให้ได้ส่งประกวดชนะที่หนึ่งเลยนะ"
       "ชนะไม่ชนะไม่รู้ล่ะค่ะ แต่หนังสั้นของเรา รับรองคนดูล้นทะลักแน่ๆ" นักศึกษาอีกคนบอก
       นักศึกษา3-4 คนช่วยกันเก็บกล้องเก็บสายไฟที่เซ็ทไว้สำหรับถ่ายหนังสั้น มณีมันตราเดินหลุดออกมาเซ็ทหนังสั้น รางวัลนักแสดงดีเด่นวางอยู่ 4-5 รางวัลเป็นแบ๊คกราวนด์ เสียงมือถือของมณีมันตราดังขึ้น มณีมันตราเดินไปหยิบมือถือขึ้นมาดูเห็นหน้าจอแล้วรีบกดรับ
       "หวัดดีค่ะ ป้าหนอม ข่าว..ข่าวอะไรคะ ช่องไหนคะ"
       มณีมันตรารีบหารีโมทแล้วกดเปิดทีวี
       
       ถนอมคุยโทรศัพท์กับมณีมันตรา
       "ไม่ต้องเปิดดูหรอกค่ะ ข่าวตำรวจได้รับบาดเจ็บน่ะค่ะ" ถนอมบอก
       "พี่ธรรม์เหรอคะ พี่ธรรม์บาดเจ็บหรือคะ"
       "ไม่ใช่คุณธรรม์ค่ะ ฝ่ายตำรวจถูกแก๊งยาบ้าถล่ม แต่ไม่มีใครเป็นอะไร ป้าเลยรีบโทรมาบอก กลัวคุณย่าจะไปได้ข่าวผิดๆ"
       มณีมันตราถอนหายใจด้วยความโล่งอก
       "ป้าเห็นข่าวตำรวจยิงกับผู้ร้ายทีไร ก็ใจหายทุกที ไม่คุยเรื่องไม่สบายใจดีกว่าพรุ่งนี้แล้วใช่มั้ยคะ คุณย่า"
       "อิทเค้ารู้แล้วใช่มั้ยคะ" มณีมันตราถาม
       "รู้แล้วค่ะ เตรียมแต่งหล่อเต็มที่เพื่องานใหญ่ของคุณมาย่า"
       "ไม่ใช่งานรอบพรีเมียร์หนังของย่านะคะ เรื่องพี่ชนน่ะค่ะ"
       "ป้าไม่แน่ใจค่ะ เห็นคุณอิททำแต่งาน ไม่เห็นพูดอะไรเลย"
       "คนปากแข็ง เดี๋ยวย่าจัดเองค่ะ"
       มณีมันตรายิ้มอย่างมีแผนการ
       
       เช้าวันใหม่ ชูชัยจัดโต๊ะในร้านด้วยท่าทางปกติ ชินพัฒน์ที่แต่งตัวหล่อวิ่งออกมาแล้วตรงออกไปหน้าบ้าน ชินพัฒน์วิ่งกลับมาหาชูชัย
       "ยังไม่มาเลย พ่อ ได้ยินเสียงรถ มาแล้วๆๆ"
       ชินพัฒน์วิ่งออกไปดูอีกแล้วก็วิ่งกลับมาหาชูชัย
       "ทำไมเราไม่ไปรับพี่ชนที่สนามบินล่ะ พ่อ"
       "ไอ้ชนไม่ยอมให้ไปรับ ไม่ยอมบอกเที่ยวบิน แล้วแกจะไปนั่งรอนอนรอที่นั่งเรอะ นั่งลง! อยู่เฉยๆ พี่เค้ากลับมา ก็เห็นเองแหละ"
       ชินพัฒน์นั่งลงแล้วแล้วผุดลุกขึ้นยืนอีก
       "คนมันตื่นเต้น อยู่เฉยๆ ไม่ไหว"
       แล้วชินพัฒน์ก็ลุกวิ่งไปอย่างเร็วแล้วต้องชนเข้ากับชนมนจนต้องถอยหลังออกมา
       ชินพัฒน์แหกปาก "พี่ชน!”
       ชนมนสะพายกระเป๋าพร้อมแฮนด์แบ๊คหนึ่งใบมายืนมองชินพัฒน์ขำๆ
       "เออ...ชั้นเอง"
       ชินพัฒน์ส่งเสียงดังอีก "พี่ชน..." แล้วชินพัฒน์ก็พูดเสียงเบาลง "ทำไมไม่เห็นเปลี่ยนเลย" ชินพัฒน์เข้ามาดมตัวชนมน "ไม่มีกลิ่นนักเรียนนอกซักนิดเลย ไปเรียนนอกมาจริงป่าวเนี่ย"
       "ชั้นไปสองปีเอง จะให้เปลี่ยนแค่ไหน แกก็ไม่เปลี่ยน ยังอ้วนดำเหมือนเดิม พ่อ! หนูกลับมาแล้ว"
       ชนมนโยนกระเป๋าทั้งหมดแขวนไว้ที่ชินพัฒน์แล้วรี่เข้าไปไหว้ชูชัยที่ไหล่แล้วกอดแรงๆ เพราะคิดถึง
       "คิดถึงๆ คิดถึงพ่อที่สุด" ชนมนสั่งชินพัฒน์ "ไปยกกระเป๋าที่หน้าบ้านให้ด้วย ไอ้ชิน!”
       "พ่อก็คิดถึงแก ไอ้ชน"
       
        ชูชัยกอดชนมนด้วยท่าทีนิ่งๆแต่ก็สุขอย่างเต็มเปี่ยม ชินพัฒน์สะพายกระเป๋าซ้ายขวาพร้อมลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่อีกสองใบเข้ามาในบ้าน

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        ชนมนเปิดประตูเข้ามาแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงตัวเองอย่างมีความสุข แล้วชนมนก็ต้องหยุดชะงักแล้วลุกขึ้นมานั่งทันที
        
       ชนมนมองไปรอบๆ ห้องที่ติดโปสเตอร์และรูปถ่ายของมณีมันตราเต็มห้องไปหมด มีนิตยสารหน้าปกมณีมันตราทุกเล่ม มีตัวอักษร Love Maya พาดเต็มไปหมด ชูชัยกับชินพัฒน์ช่วยกันขนกระเป๋าทุกใบของชนมนเข้ามาให้ในห้อง
       "ไอ้ชิน แกทำห้องชั้นให้เหมือนเดิมเดี๋ยวนี้เลยนะ"
       ชนมนมองหาหมวกกันน็อคสีชมพูด้วยความเคยชิน
       "หาอะไร หมวกกันน็อคเหรอ" ชินพัฒน์ถาม
       "ป่าว! ตุ๊กตาหมีของชั้นหายไปไหน แล้วนี่ไอ้ชินยังไม่เลิกคลั่งมาย่าอีกเหรอ พ่อ" ชนมนทำไก๋
       "คลั่งหนักกว่าเดิมอีก" ชูชัยบอก
       "ก็คนมันรัก คนที่ไม่มั่นคงในความรัก ไม่เข้าใจหร็อก" ชินพัฒน์ว่า
       "ยังไงมาย่าก็ลืมพี่ธรรม์ไม่ได้หรอก" ชนมนบอก
       "ตอนนี้พี่ธรรม์ไม่ใช่ศัตรูหัวใจของผม แต่เป็นพี่อิท"
       ชนมนนิ่งอย่างแปลกใจแต่ก็คิดว่าเป็นไปได้จึงอดที่จะเจ็บแปลบๆ ขึ้นมาไม่ได้
       ชินพัฒน์ว่า "จ๋อยล่ะซี้"
       "จริงเหรอ พ่อ"
       "ไม่รู้ ไม่เคยสนใจเรื่องดารา รู้แต่ว่า นายอิทเปลี่ยนไปเยอะ" ชูชัยบอก
       "คืนนี้ไปด้วยกัน แล้วพี่ชนจะรู้เองว่า พี่อิทเปลี่ยนไปขนาดไหน"
       ชนมนเริ่มเฉาลงไปเรื่อยๆ เพราะไม่อยากจะเดาว่าอิทธิฤทธิ์เปลี่ยนไปยังไง
       
       ณ งานเปิดตัวหนัง”รักนิรันดร์” เวลาผ่านไปที่จอหนังในโรงเป็นฉากสุดท้ายที่มณีมันตราในบทโรสลินยืนร้องไห้อย่างโดดเดี่ยวบนเนินเขา ภาพมณีมันตราบนจอหนังถูกฟรีซไว้แล้วเครดิตตอนท้ายก็เริ่มวิ่งผ่านไปเรื่อยๆ ม่านโรงหนังคลี่ปิดจอ เสียงปรบมือของคนดูทั้งหมดดังกึกก้องอย่างชื่นชมพร้อมเสียงเป่าปากด้วยความชอบใจ
       มณีมันตราในชุดพีเรียดโก้สวยและทีมงานเดินออกมาที่กลางเวทีแล้วโค้งรับ แฟนคลับและคนในวงการพากันส่งช่อดอกไม้ให้ทีมงาน โดยที่มณีมันตราได้รับช่อดอกไม้มากเป็นพิเศษ ชนมนกับชินพัฒน์นั่งเช็ดน้ำตากันอย่างซาบซึ้ง
       "ทำไมจบเศร้าอย่างนี้ รู้ตอนจบแต่ก็อดร้องไห้ไม่ได้" ชนมนว่า
       "พี่มาย่าเล่นเก่งไง ปีหน้ากวาดรางวัลอีกแน่ ไปๆ ไปหาพี่มาย่ากัน"
       ชินพัฒน์ดึงชนมนให้ลุกออกจากที่นั่งไป ผู้คนเริ่มเดินออกจากที่นั่งจนแถวที่นั่งเบาบางจนเห็นธรรม์นั่งอยู่เงียบๆ ที่มุมไกลๆ ธรรม์จับตามองมณีมันตราที่อยู่บนเวทีไว้ตลอด
       มณีมันตราส่งช่อดอกไม้ให้ทีมงานแล้วหันมารับช่อดอกไม้ช่อสุดท้ายจากแฟนคลับ มณีมันตรามองไปที่แถวที่นั่งคนดูที่ตอนนี้ทั้งโรงสว่างจนมองเห็นได้ทั่วแต่มณีมันตราเห็นแต่ที่นั่งว่างเปล่า มณีมันตราเดินกลับเข้าไปด้านหลังเวที ธรรม์ยืนหลบอยู่อีกมุมหนึ่งของโรงหนัง
       
       มณีมันตราเดินเข้ามาในห้องแต่งตัว ทีมงานหอบช่อดอกไม้เดินตามหลังมา
       "พี่เอาดอกไม้ไปเก็บไว้ที่รถให้นะ แล้วช่วงสี่ทุ่มทางพี่กี้ บันเทิงวีคลี่ขอแทรกคิวสัมภาษณ์ย่าด้วยนะ"
       "หนูให้สัมภาษณ์แต่เรื่องหนังนะคะ ไม่ตอบเรื่องอิทแล้ว เบื่อแล้วล่ะค่ะ" มณีมันตราบอก
       "พี่ก็ขอเค้าไว้แล้วล่ะ"
       ทีมงานเดินออกไป ชนมนกับชินพัฒน์ที่มีบัตรพาสคล้องคออยู่เดินเข้ามา ชนมนเข้ามาทันได้ยินที่มณีมันตราพูดถึงอิทธิฤทธิ์ มณีมันตราหันไปเห็นชนมนกับชินพัฒน์ที่เพิ่งเดินเข้ามา
       "พี่ชน!”
       "พี่มาย่า!”
       มณีมันตรารีบตรงเข้าไปกอดชนมน ชินพัฒน์จะเข้าไปกอดชนมนเพื่อจะได้กอดมณีมันตราด้วย
       แต่ชนมนผลักหัวชินพัฒน์ออกไปได้ก่อน
       "กลับมานี่ โหดกว่าเก่าอีก" ชินพัฒน์บ่น
       มณีมันตราพูดเร็ว "พี่ชนเป็นไงบ้าง เรียนยากมั้ย นี่จบแล้ว ไม่ต้องกลับไปอีกใช่มั้ยคะ พี่ชนทำไมกลับมาบ้างเลยล่ะค่ะ ย่าว่าจะไปเยี่ยมก็ไม่มีเวลาซักที ดูซิคะ ปีๆผ่านไปเร็วจังเลย สมน้ำหน้าคนใจร้อนเนอะ ถ้าใจเย็นซักหน่อย ก็คงไม่ต้องอกหักรักคุดหรอก"
       "ย่าพูดช้าๆหน่อย พี่ตอบไม่ทัน ใครใจร้อนเหรอ"
       "ก็อิทไงคะ ถ้าไม่ใจร้อนโวยวายใส่พี่ชน อดทนรอซักหน่อย แค่สองปีเอง เห็นมั้ยคะ แล้วเราก็ได้เจอกันแล้ว นี่ก็ได้แต่ทำตัวเฉาไปวันๆ ไม่มีไรทำก็มาเฝ้าย่าที่กองตลอดเลย"
       "งั้นเหรอ อิทเค้าเรียนต่อหรือว่าทำงานล่ะ ย่า" ชนมนถาม
       มณีมันตราเหลือบไปเห็นช่อดอกไม้สีขาววางอยู่ที่มุมห้อง มณีมันตราเดินไปหยิบมาดูโดยไม่ทันฟังว่าชนมนถามอะไร มณีมันตราเห็นการ์ดที่ติดมากับช่อดอกไม้เป็นการ์ดที่มีลายมือของธรรม์เขียนว่า “ยินดีด้วยนะ ย่า” พร้อมลายเซ็นธรรม์
       "พี่ธรรม์...”
       มณีมันตราหันขวับไปทางชนมนทันที
       "พี่ชนรอย่าแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวย่ามา"
       "ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเรากลับแล้วล่ะ พี่ดีใจกับย่านะ หนังดีมากๆเลย พี่ว่าหนังเรื่องนี้ต้องประสบความสำเร็จ คนดูถล่มทลายแน่ๆ"
       มณีมันตราใจลอย "ค่ะๆ ขอบคุณนะคะ"
       มณีมันตราถือช่อดอกไม้สีขาวเดินออกไปอย่างร้อนใจ ชนมนมองตามอย่างเหวอๆ เพราะไม่รู้ว่ามณีมันตราเป็นอะไร
       
       มณีมันตราถือช่อดอกไม้สีขาวเดินตามหาธรรม์ไปตามทางเดินที่จะไปที่จอดรถ จนมาเจอทีมงานอีกคนเข้าที่กลางทาง
       "พี่นิดคะ พี่เห็นคนที่ส่งดอกไม้นี่มั้ยคะ"
       "ไม่เห็นค่ะ ดอกไม้อะไรเหรอคะ"
       มณีมันตราเดินตามหาธรรม์ต่อไป จนมายืนอยู่กลางล็อบบี้ของโรงหนัง เธอมองไปรอบๆตัวก็ไม่มีใครเหลืออยู่แล้ว มณีมันตรามองไม่เห็นวี่แววของธรรม์
       มณีมันตราหันมองไปรอบๆ อีกครั้งแล้วก็ชะงักเมื่อเห็นธรรม์ยืนอยู่ในเงามืด มณีมันตรามองธรรม์อย่างน้อยใจที่เขาไม่ก้าวออกมาหา เธอจึงหันหลังจะเดินออกไป
       ธรรม์เรียกเบาๆ "ย่า...”
       ธรรม์รีบก้าวยาวๆมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ามณีมันตรา มณีมันตราเงยหน้ามองธรรม์นิ่ง
       "ย่านึกว่า พี่ธรรม์จะเดินไปจากย่าอีกเหมือนเคย"
       "พี่อยากเจอย่า แต่พี่กลัวว่า พี่จะทำลายวันสำคัญของย่า"
       "ทำไมพี่ธรรม์ชอบคิดเอง ชอบตัดสินใจเอง"
       "แต่พี่ก็ตัดสินใจไม่ผิด..ไม่ใช่เหรอ"
       "ค่ะ พี่ธรรม์ตัดสินใจไม่ผิด มีแต่คนเสนองานดีๆทั้งหนังทั้งละคร โฆษณาก็เข้ามาไม่ได้ขาด ย่าทำงานไม่ได้หยุด เพราะชีวิตย่ามีแค่นี้จริงๆ มีแต่งาน ก็ดีแล้วล่ะค่ะ เพราะย่าไม่ต้องแบ่งเวลาให้ใครแล้วนี่"
       "ย่า..พี่ก็ไม่มีเวลาให้ใคร ที่พี่ไม่มาหา เพราะมาแล้ว พี่ก็ต้องไปอีก ถ้าเราเจอกันแล้วทำให้ย่าต้องร้องไห้ พี่ก็ไม่อยากให้ย่าเห็นหน้าพี่อีก"
       "พี่ธรรม์ทำได้เหรอ พี่ธรรม์จะไม่มาเจอหน้าย่าอีกเลย ทำได้เหรอคะ"
       "ก็นี่ไง..ทำไม่ได้"
       "เราไม่ต้องคิดเยอะแล้วได้มั้ยคะ เราได้ทำงานที่เรารักแล้ว ทุกอย่างลงตัวหมดเรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่ไหน ก็แค่นั้น เราอยู่โดยไม่ต้องคิดว่า อีกห้าปีข้างหน้าเราจะเป็นยังไง คิดถึงแต่วันนี้วันที่เราสองคนได้อยู่ด้วยกันได้มั้ยคะ พี่ธรรม์"
       มณีมันตราเดินออกไป ปล่อยให้ธรรม์คิดหาคำตอบเอาเอง
       
       ชนมนกับชินพัฒน์เดินออกมาด้วยกัน ชินพัฒน์ทำเดินเป๋ไปเป๋มาอย่างงอนๆ
       "พี่ชนอะ พี่ย่าบอกให้รอไง"
       "รออะไรล่ะ ย่าเค้ามีงานต่อ เดี๋ยวเราเจอกันวันหลังก็ได้"
       "ตอนนี้ยังกับว่าเจอง่ายนักนี่ พี่มาย่าคิวแน่นๆเอี๊ยะๆไปถึงปี 3000 แล้ว"
       "ชิน..อิทเค้า..เป็นไงบ้าง ที่บอกว่าเค้าเปลี่ยนไปน่ะ เปลี่ยนไปยังไง"
       รองเท้าหนังมันวับของอิทธิฤทธิ์กระทบพื้นดังปัง ปัง ปังขึ้นในความเงียบ
       ชนมนถามต่อ "อิทยังอยู่กับกลุ่มแก๊งเค้าหรือเปล่า พวกตี๋เล็กน่ะ"
       ช่อดอกไม้สวยๆ อยู่ในมือของอิทธิฤทธิ์
       "อิทไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรใช่มั้ย"
       ชนมนพะวงถามชินเรื่องของอิทธิฤทธิ์จนไม่ทันมองว่าอิทธิฤทธิ์กำลังเดินช้าๆ สวนทางมา ชนมนเหลือบไปมองแวบๆว่าใครเดินมาอีกทางซึ่งก็เห็นแต่ไหล่ที่ติดยศร้อยตำรวจตรีแวบๆ ชนมนหันไปมองว่าเป็นใครแวบแรกที่เธอคือเห็นหน้าอิทธิฤทธิ์อย่างเดียว ชนมนหยุดชะงักหันไปมองอิทธิฤทธิ์แล้วต้องอึ้งไปอึดใจ
       "อิท!”
       อิทธิฤทธิ์ในชุดตำรวจถือช่อดอกไม้เดินตรงและมองตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว
       ชนมนเรียกเสียงดัง "อิท!”
       อิทธิฤทธิ์ชะงักหยุดเดินแต่ยังยืนนิ่งอยู่ ชนมนก้าวเร็วๆ เข้าไปหาอิทธิฤทธิ์
       "อิทจริงๆ ด้วย! ทำไมไม่บอก?" ชนมนหมายถึงเรื่องที่เขาเป็นตำรวจ
       "แล้วจะให้บอกยังไง ขอโทษนะ ย่ารออยู่"
       อิทธิฤทธิ์เดินหน้านิ่งออกไปอย่างไม่สนใจจะคุยกับชนมนต่อ ชนมนมองตามอิทธิฤทธิ์ชนิดที่ต้องอึ้งมากขึ้นไปอีกเป็นหลายเท่า
       เสียงอิทธิฤทธิ์ดังขึ้น "ไม่ต้องมีคำสัญญา..ไม่ต้องรอกัน ถ้าอยากจะลืมก็ลืมซะ..คนอย่างชั้นไม่มีค่าพอที่จะให้ใครจำ"
       "อิท..เค้าลืมชั้นแล้วจริงๆ"
       
       ชนมนเจ็บปวดเสียใจที่อิทธิฤทธิ์เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        เช้าวันใหม่ เด็กแว้นขี่มอเตอร์ไซค์มา 2 คัน เด็กแว้นทั้งสองคันขี่มาคู่กันช้าๆ แล้วก็เอาเท้าแหย่กัน ถีบกัน คุยกันไปเหมือนเป็นเจ้าของถนน
        
       สักพักเด็กแว้นทั้งสองก็พยักหน้าให้กันแล้วบิดเร่งความเร็วซิ่งแข่งกันไปบนถนนโล่งๆ เสียงปรื้นๆของมอเตอร์ไซค์รุ่นใหญ่กว่าหลายเท่าดังขึ้น เด็กแว้นหันไปมองด้านหลังเห็นอิทธิฤทธิ์ซิ่งมอเตอร์ไซค์ไล่หลังมาก็รีบซิ่งเพื่อจะเอาชนะ
       อิทธิฤทธิ์เร่งความเร็วอีกนิดเดียวก็พุ่งนำหน้าเด็กแว้นทั้งสองคนไปได้ อิทธิฤทธิ์ซิ่งรถไปไกลแล้วหยุดรถอย่างรวดเร็ว พร้อมๆกับเหวี่ยงรถกลับมาประจันหน้าจะรอจับพวกเด็กแว้น เด็กแว้นทั้งสองที่ซิ่งรถกันมาต้องรีบเบรกกึกอยู่ตรงหน้ามอเตอร์ไซค์ของอิทธิฤทธิ์ อิทธิฤทธิ์ลงจากมอเตอร์ไซค์อย่างเท่แล้วเดินอาดๆไปหาพวกเด็กแว้น
       "พวกนายถูกจับแล้ว ไอ้เด็กแว้น!”
       "เราไม่ใช่เด็กแว้น!”
       เด็กแว้นคนหนึ่งแก้ตัว "เรามันสายพันธุ์นักแข่ง"
       "เรามันสายเลือดสุดโก่ง"
       "สุดโต่งเว้ย" อิทธิฤทธิ์พูดแก้ให้
       เด็กแว้นคนหนึ่งเริ่มสั่น "ใจเราๆ...”
       อิทธิฤทธิ์พูดต่อให้ “ใจเรามันไม่ธรรมดา” แต่พวกนายเป็นแค่เด็กแว้นธรรมดา นักแข่งจริงๆ ต้องไป
       แข่งที่สนามแข่งรถ ใส่หมวกกันน็อค ใส่ชุดป้องกันทุกอย่างพร้อม ไม่มาแว้นบนถนนอย่างนี้ ! เดี๋ยวได้ตายไม่รู้ตัว"
       "พี่..พี่เป็นนักแข่งหรือเป็นตำรวจครับ"
       อิทธิฤทธิ์ตอบทันที "เป็นตำรวจที่เป็นนักแข่ง! ไป ไปโรงพัก"
       อิทธิฤทธิ์จับเด็กแว้นโดยเอามือไขว้หลังแล้วใส่กุญแจมืออย่างฉับไว
       
       อิทธิพลในชุดตำรวจยืนมองถนอมที่เดินวุ่นวายจัดเก้าอี้สามตัวไปมา
       "ไม่เอาเก้าอี้ดีกว่า เอาออกๆ"
       แดงเข้ามายกเก้าอี้ออกไปทีละตัว
       "คุณท่านมายืนตรงนี้ค่ะ เชิญค่ะ" ถนอมเชิญ
       อิทธิพลเดินไปยืนตรงจุดที่ถนอมชี้ อิทธิฤทธิ์ในชุดตำรวจเดินเข้ามา
       "โทรตามผมมา มีไรเหรอครับ ป้าหนอม"
       "คุณอิทมายืนข้างๆ คุณพ่อตรงนี้ค่ะ"
       ธรรม์ในชุดตำรวจเดินเข้ามา
       "ดูซิคะ คุณอิทว่า ใครกลับมาแล้ว"
       อิทธิฤทธิ์มองธรรม์อย่างไม่แปลกใจ
       "เรามารวมญาติทำอะไรกันหรือครับ ป้าหนอม ผมต้องไปเข้าเวรนะครับ"
       "เราจะมาถ่ายรูปกันค่ะ เอ้าๆ ยืนชิดกันหน่อยค่ะ"
       อิทธิฤทธิ์กับธรรม์ยืนประกบอิทธิพลซ้ายขวาแล้วโพสท่าถ่ายรูปครอบครัว
       อิทธิฤทธิ์แซวลอยๆ "บ้านไม่กลับ แต่ไปหาหญิงก่อน คนเรา"
       ธรรม์แซวกลับ "งอนกลับบ้าน รอให้สาวมาง้อ คนเรา"
       ถนอมถ่ายรูปอีกสามสี่ช็อท
       "ป้าหนอมมาถ่ายรูปด้วยกันดิ แดงๆ ถ่ายรูปให้หน่อย"
       "นึกว่าจะไม่เรียกซะแล้ว"
       ถนอมกระวีกระวาดเข้าไปรวมกลุ่มถ่ายรูปด้วย โดยมีแดงกดชัตเตอร์ให้เป็นระยะ
       "ผู้ชายบ้านนี้หล่อๆกันทุกคน คุณท่านยิ้มอย่างเดียว ไม่พูดอะไรเลยหรือคะ" ถนอมถาม
       อิทธิพลพูด "มีความสุขจนพูดไม่ออก ชั้นเป็นพ่อที่โชคดีที่สุดแล้ว"
       อิทธิพลกอดไหล่อิทธิฤทธิ์กับธรรม์ซ้ายขวาอย่างภาคภูมิใจที่สุด
       
       ชนมนรื้อเสื้อผ้าและข้าวของออกจากกระเป๋าเดินทาง ชินพัฒน์ที่นั่งอยู่ข้างๆ รื้อดูถุงข้าวของของชนมนที่มีแต่หนังสือและหนังสือ
       "ซื้อมาแต่หนังสือนี่ พี่ชนจะกลับมาเป็นติวเตอร์อีกเหรอ"
       "ฮื่อ ก็ทำเป็นงานพิเศษไง"
       "ถ้าเจออย่างพี่อิทอีกล่ะก็ เหนื่อยถึงตายได้เลย"
       ชนมนไม่อยากคิดถึงอิทธิฤทธิ์จึงก้มหน้าก้มตาเก็บแยกเสื้อผ้าและข้าวของไป
       "อยากเจอ ก็ไปเจอเหอะ" ชินพัฒน์บอก
       "ก็เค้าไม่อยากเจอชั้น..เราไม่จำเป็นต้องเจอกันด้วย เราไม่ได้มีสัญญาอะไรกันไว้..แล้วที่สำคัญเค้าก็มีคนอื่นไปแล้ว"
       "พี่ชนนี่หลอกง่ายจริงๆ พี่อิทเค้าไม่ได้เปลี่ยนไปอย่างที่พี่ชนคิด รู้มั้ยว่าหลังจากที่พี่ชนไปเรียนต่อ พี่อิทยังมาบ้านเรา..มาเกือบทุกวันเลย"
       "มาทำไม?” ชนมนถาม
       "มากินข้าวผัด!”
       ชนมนมองชินพัฒน์อย่างไม่เข้าใจอะไรที่น้องชายพูดเลย
       
       ในช่วงสองปีที่ผ่านไป อิทธิฤทธิ์ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์เข้ามานั่งที่โต๊ะ
       ชินพัฒน์เล่า "พี่อิทมาที่ร้านเราทุกวัน แต่พ่อก็ไม่เคยยอมทำข้าวผัดให้กินซักทีพี่อิทก็เลยได้กินแต่ข้าวผัดฝีมือผม..”
       ภาพชินพัฒน์เอาจานข้าวผัดสีดำๆเละๆมาวางตรงหน้าอิทธิฤทธิ์ อิทธิฤทธิ์กินข้าวผัดฝีมือชินพัฒน์ไปอย่างข่มสีหน้ากล้ำกลืน
       วันต่อมา อิทธิฤทธิ์ก็มานั่งกินข้าวผัดฝีมือชินพัฒน์อีก โดยคราวนี้ข้าวผัดสีออกเขียวๆ
       วันต่อๆมา อิทธิฤทธิ์ก็มาตักข้าวผัดฝีมือชินพัฒน์กินอีก คราวนี้ข้าวผัดดูดีขึ้นนิดหน่อย
       อีกหลายวันต่อมา อิทธิฤทธิ์ในชุดฝึกพรางตัวของตำรวจก็ยังมานั่งกินข้าวผัดฝีมือของชินพัฒน์ ชูชัยผัดข้าวผัดไปเฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงของอิทธิฤทธิ์ไป
       
       เดือนต่อมา อิทธิฤทธิ์ในเสื้อยืดสีขาวมีตราตำรวจเป็นกุ้นสีเลือดหมูมานั่งกินข้าวผัดฝีมือชินพัฒน์
       ชินพัฒน์เล่า "ผมว่า..พี่อิทน่าจะได้กินข้าวผัดฝีมือผมไปประมาณ 125 จานเห็นจะได้ อร่อยจนลืมไม่ลงเลยทีเดียวเชียว"
       
       หลายเดือนต่อมา อิทธิฤทธิ์ในเครื่องแบบตำรวจเดินอย่างมั่นใจเข้ามาในร้าน ชูชัยกำลังตักข้าวผัดจากกระทะใส่จานหยุดชะงักมองเล็กน้อย ชินพัฒน์กำลังเช็ดโต๊ะอยู่มองอิทธิฤทธิ์ตาค้าง อิทธิฤทธิ์ถอดหมวกวางลงบนโต๊ะแล้วนั่งลงรอข้าวผัด
       ชินพัฒน์ถือจานข้าวผัดสีประหลาดมาวางไว้ตรงหน้าอิทธิฤทธิ์ อิทธิฤทธิ์พยายามซ่อนความผิดหวังและกำลังจะลงมือกินข้าวผัดฝีมือของชินพัฒน์อีก ทันใดนั้นจานข้าวผัดฝีมือชินพัฒน์ก็ถูกดึงออกไป แล้วจานข้าวผัดฝีมือชูชัยก็ถูกวางแทนที่
       อิทธิฤทธิ์เงยหน้ามองเห็นว่าเป็นชูชัยที่เอาจานข้าวผัดมาไว้ให้เขา ชูชัยตบไหล่อิทธิฤทธิ์อย่างพอใจแล้วเดินออกไป อิทธิฤทธิ์จ้องมองข้าวผัดฝีมือชูชัยอยู่อึดใจแล้วเริ่มกินข้าวผัดด้วยความอร่อยและภูมิใจ
       
       ชินพัฒน์ที่ทำท่ากินข้าวผัดอย่างเอร็ดอร่อยเลียนแบบอิทธิฤทธิ์
       "แล้วความพยายามของพี่อิทก็เอาชนะใจพ่อจนได้ ที่สุดพี่อิทก็ได้กินข้าวผัดลุงชู!”
       "แล้วยังไง" ชนมนถาม
       "ถ้าพี่อิทไม่แคร์พี่ชนแล้ว พี่อิทจะทนกินข้าวผัดฝีมือผมมากว่าสามเดือนเหรอไปหาพี่อิทเหอะ ไป" "ชั้นต้องไปง้อก่อนเหรอ ชั้นไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย"
       "พี่อิทเค้างอนที่ตามไปเรียนกับพี่ชนไม่ได้ จะไม่ให้เค้าเล่นตัวซักนิดซักหน่อยเหรอ"
       "แล้วเรื่องย่าล่ะ ที่แกบอกว่า อิทเป็นศัตรูหัวใจของแก หมายความว่าไง"
       "ถามมากจริง พี่ชนนี่ ก็พี่อิทกันผู้ชายทุกคนไม่ให้มายุ่งกับพี่มาย่า แล้วไม่เรียกว่าเป็นศัตรูหัวใจของผมได้ไง ไม่ต้องถามอีกล่ะว่า พี่อิทกันพี่มาย่าให้ใคร"
       ชนมนลุกขึ้นเดินไปเดินมาตัดสินใจ ชูชัยเดินเข้ามา
       "ไปเถอะ ชน"
       "เห็นมั้ย พี่อิทผ่านด่านพ่อแล้ว จะต้องรออะไรอีก"
       "ถ้าอิทลืมหนูไปแล้วจริงๆ ล่ะ พ่อ"
       "รู้เรื่องทุกอย่าง แล้วจะกลัวอะไรอีก ถ้าหากไม่เป็นไปอย่างที่คิด คนที่สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุด คือนายอิท ไม่ใช่แก"
       ชนมนกอดชูชัยอย่างขอบคุณแล้วผละออกไป
       "แล้วก็เป็นอย่างที่ผมคิดไว้จริงๆ พ่ออยากได้ลูกเขยเป็นตำรวจ"
       ชูชัยตบไหล่ชินพัฒน์จนไหล่ทรุดเป็นการเตือน
       "ไม่ใช่ ชั้นอยากได้”คนจริง”เป็นลูกเขยต่างหากล่ะ" ชูชัยว่า
       "มาเฟียมีลูกเขยเป็นตำรวจ มัน”ใช่” จริงๆเลยนะ พ่อ"
       "ไอ้ชิน!”
       
       ชูชัยตบไหล่ของชินให้ทรุดไปอีกข้าง

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        ประตูรั้วบ้านมณีมันตราเปิดออก รถของมณีมันตรากำลังแล่นออกมาจากรั้วบ้าน
        
       รถมอเตอร์ไซค์สีดำแล่นมาจากไหนไม่รู้มาขวางทางรถมณีมันตราไว้ มณีมันตรารีบจอดรถแล้วรีบลงจากรถตรงไปหาคนขี่มอเตอร์ไซค์ที่ใส่ชุดดำเหมือนอิทธิฤทธิ์ทันที
       "เล่นอะไรน่ะ อิท ถ้าชั้นเบรกไม่ทัน จะทำไง เลื่อนรถออกไป ชั้นจะรีบไปไม่มีเวลาเล่นด้วย"
       "จะรีบไปไหน"
       มณีมันตราที่กำลังจะกลับไปที่รถตัวเองได้ยินเสียงก็ต้องชะงักหันกลับมา
       "พี่ธรรม์...”
       ธรรม์เปิด Face Shield ของหมวกกันน็อคขึ้นจนเห็นว่าเป็นธรรม์จริงๆ
       "นึกอะไรขึ้นมาคะ" มณีมันตราถาม
       "ย่าเคยบอกว่าให้พี่ลองเป็นอิทดูบ้างไม่ใช่เหรอ"
       "ย่าไม่ได้อยากให้พี่ธรรม์ขี่มอเตอร์ไซค์เหมือนอิทซะหน่อย"
       "ไปนั่งรถเล่นกัน"
       "อะไรนะคะ"
       "ไหนบอกว่า ไม่ให้คิดเยอะไง"
       ธรรม์ส่งหมวกกันน็อคให้มณีมันตรา มณีมันตราคิดแป๊บเดียวแล้วก็รับหมวกกันน็อคมาใส่ไว้ มณีมันตราขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ ธรรม์ดึงมือมณีมันตรามากอดเอวตัวเองไว้
       "ไม่ต้องห่วงมือใหม่นะ พี่จะระวังที่สุด ชีวิตย่ามีค่ายิ่งอะไรทั้งหมดในโลกนี้"
       ธรรม์ปิด Face Shield แล้วซิ่งรถมอเตอร์ไซค์ออกไป โดยมีมณีมันตรากอดเอวซ้อนท้ายไปด้วย
       
       ธรรม์ขี่มอเตอร์ไซค์แบบสบายๆ โดยมีมณีมันตรานั่งซ้อนท้าย รถมอเตอร์ไซค์แล่นมาเรื่อยๆตามถนนที่มีทุ่งหญ้าสวยๆ อยู่สองข้างทาง
       ภาพในอดีตระหว่างธรรม์กับมณีมันตราตั้งแต่เจอกันอีกครั้งที่สนามยิงปืนแวบขึ้นมา แล้วตมด้วยภาพเรื่องราวของความรักดีๆของทั้งสองคน ตอนที่ธรรม์มาอยู่เป็นเพื่อนมณีมันตราที่โรงพยาบาล ตอนที่ธรรม์อุ้มมณีมันตราเพื่อปกป้องจากนักข่าว ภาพตอนที่ธรรม์กับมณีมันตราปรับความเข้าใจกับมณีมันตรา ตอนที่ธรรมสวมแหวนให้มณีมันตราในวันเกิด
       รถมอเตอร์ไซค์แล่นมาจอดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เป็นปลายทาง
       
       อิทธิฤทธิ์ซิ่งรถมอเตอร์ไซค์แล้วมาวนรถกลับมาจอดที่ใกล้อัฒจันทร์คนดู ชนมนเดินเข้ามาอย่างลังเลและไม่แน่ใจ อิทธิฤทธิ์ถอดหมวกกันน็อควางไว้บนเบาะรถมอเตอร์ไซค์ แล้วอิทธิฤทธิ์ก็หันมาเห็นชนมนที่กำลังเดินเข้ามาหา อิทธิฤทธิ์ก็เดินเข้าไปหาชนมนเหมือนกัน
       "อิท..นายไม่ต้องการคำสัญญา แต่ชั้นก็ได้สัญญากับตัวเองว่า ชั้นเรียนจบเมื่อไหร่ ชั้นจะกลับมาหานาย นี่ไง คราวนี้ไม่มีการผิดสัญญาแล้ว ชั้นมาบอกนายแค่นี้แหละ"
       ชนมนจะเดินออกไปแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่ออิทธิฤทธิ์แกล้งพูดลอยๆ ขึ้นมา
       "แล้วเวลาสองปีที่หายไปของชั้นล่ะ เธอจะชดใช้ยังไง"
       ชนมนฮึดฮัดหงุดหงิดแล้วหันกลับมาหาอิทธิฤทธิ์อีกครั้ง
       "ทำไมชั้นต้องชดใช้ ชั้นหายไปสองปี นายถึงได้มีเวลาคิดได้ คิดถึงอนาคตตัวเอง ได้ทำฝันตัวเองให้เป็นจริง ไม่งั้นนายจะได้เป็นตำรวจให้พ่อภูมิใจเหรอ"
       "ชั้นเป็นตำรวจได้เพราะความดีของเธองั้นดิ"
       "ชั้นแค่พยายามคิดในแง่ดีเท่านั้นแหละ ในเรื่องร้ายๆ มักจะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นเสมอ หรือนายว่าไม่จริง"
       "งั้นลองหายไปซักห้าปีสิบปีดิ กลับมาอีกที ชั้นอาจจะได้เป็นนายพลเลยก็ได้"
       "ชั้นไม่พูดกับนายแล้ว ชั้นจะไม่ขอโทษด้วยที่ชั้นไปเรียนต่อ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ชั้นก็จะตัดสินใจเหมือนเดิม รู้ไว้ด้วย"
       "เธอสัญญาว่า เธอจะไม่ทิ้งชั้น เธอกลับมา ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะชั้นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอจะทิ้งชั้นไปอีก"
       ชนมนมองอิทธิฤทธิ์อย่างอึ้งๆไป
       
       รถมอเตอร์ไซค์จอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เป็นสุดทางของถนน ธรรม์กับมณีมันตรายืนเคียงข้างกันและจับมือกันไว้ ธรรม์ดึงมือมณีมันตราที่ยังสวมแหวนของเขาอยู่ขึ้นมาดู
       ธรรม์ยิ้ม "ดีใจจังที่แหวนยังอยู่ ย่าคงอยากถอดขว้างใส่หน้าพี่หลายครั้งแล้วสิ"
       มณีมันตราชูสองนิ้ว
       "แค่สองครั้งเอง!”
       "พี่จะพยายามไม่ทำให้ย่าเสียใจอีก พี่จะไม่ตัดสินใจแทนย่าแล้ว ต่อไปไม่ว่ามีอะไร เราจะตัดสินใจด้วยกัน"
       "เรามาถึงสุดทางแล้วนะคะ พี่ธรรม์ เรายังไปต่อด้วยกันได้ใช่มั้ย"
       "ที่ผ่านมาเรามากันแค่ครึ่งทางเอง เราแค่หยุดพัก..คิดทบทวนเรื่องของเราเรายังมีเวลาที่จะเดินทางไปด้วยกันอีกนาน...และอีกยาวไกล"
       "ย่ารอพี่ธรรม์ได้นะ ไม่ต้องกลัวว่า ย่าจะรอไม่ได้ พี่ธรรม์รู้ว่า มีย่ารออยู่พี่ธรรม์ต้องกลับมา อย่าหายไปจากชีวิตย่าอีกนะ"
       "พี่ไม่สัญญานะ แต่พี่จะพยายามไม่หายตัวไป ย่าไม่ได้รอพี่ฝ่ายเดียว พี่ก็รอที่จะได้เจอย่า พี่ทำได้แล้วนะ ไม่ต้องคิดเยอะ ไม่ต้องห่วงมาก แค่ใช้เวลานี้ นาทีนี้ที่เรามีอยู่ด้วยกัน"
       "พี่ธรรม์เหลือวันพักร้อนกี่วันนะ ห้าวันใช่มั้ย พรุ่งนี้ไปเที่ยวไหนกันต่อดีคะ"
       "ไม่ต้องไปไหน อยู่ด้วยกันตรงนี้ก็พอแล้วล่ะ ย่า"
       ธรรม์ดึงมณีมันตราเข้ามากอดอย่างอบอุ่นใจ
       
       อิทธิฤทธิ์ยืนมองชนมนอย่างกวนๆ เหมือนหาเรื่องมากกว่าหาคำตอบ
       "ชั้นจะไม่ทิ้งเธอไปไหนอีก ถ้าไม่จำเป็น" ชนมนบอก
       "นึกแล้ว"
       "ก็ชั้นต้องกลับมาใช้ทุนนี่ ชั้นยังไม่รู้เลยว่า ชั้นต้องไปสอนหนังสือที่ไหนถ้าชั้นต้องไปสอนที่ไหน นายก็ย้ายตามชั้นไปสิ ไม่เห็นยากไ
       "ยังกับพ่อเธอจะยอมให้ชั้นตามไปงั้นแหละ"
       ชนมนพูดกวนบ้าง "เราแต่งงานกัน ก็แก้ปัญหาได้แล้ว"
       "ไม่อะ"
       "โห ตอบโดยไม่ต้องคิดเลยนะ"
       "ทำไมต้องคิด"
       "จะกวนอีกนานมั้ย นายอิทธิฤทธิ์"
       ชนมนชักโมโหจึงกระชากมืออิทธิฤทธิ์มา แล้วพบว่าอิทธิฤทธิ์ยังใส่สร้อยข้อมือหนังที่เธอทำให้อยู่
       อิทธิฤทธิ์ยังหยิ่ง "มันแกะไม่ออก"
       "ทำไมไม่เอากรรไกรตัดล่ะ ไม่ต้องเป็นอัจฉริยะก็คิดได้นะ นายเลิกโกรธเลิกงอนซักทีได้มั้ย เราไม่เคยรักษาสัญญาได้ นายก็เลยไม่เชื่อคำสัญญา แต่นายจำไม่ได้ว่า ชั้นรักษาสัญญาข้อนึงของเราได้มาตลอด ชั้นไม่เคยมองคนอื่นเลย ไม่เคยรู้สึกกับใคร เหมือนกับที่รู้สึกกับนาย ถ้าแค่นี้ยังไม่พอ ชั้นก็ไม่รู้จะทำไงแล้ว"
       "ไม่เคยมองคนอื่น ไม่เคยรู้สึก! รู้สึก! รู้สึกอะไร พูดสั้นๆมาคำเดียวไม่ได้หรือไง“รัก” น่ะ “รัก” พูดได้มั้ย"
       "ถ้าพูดจะเลิกโกรธมั้ยล่ะ" ชนมนพึมพำ "ทำไมชั้นต้องเป็นฝ่ายง้อ เฮอะ!”
       "พูดมา คำเดียว-สั้นๆ-แค่นี้ พูด-มา"
       "ก็-ได้...ชั้น..รัก..นาย..”
       "และจะรักตลอดไป เรามาทำสัญญากันดีกว่า สัญญากับอิทธิฤทธิ์ ต้องแบบนี้"
       อิทธิฤทธิ์ก้มหน้าลงไปใกล้ๆหน้าชนมนแล้วเอาจมูกชนกับจมูกของชนมนประทับเป็นตราสัญญาไว้
       หน้าอิทธิฤทธิ์อยู่ใกล้กับหน้าชนมนโดยห่างแค่นิ้วเดียว
       อิทธิฤทธิ์ยิ้มอย่างมีความสุขสุดๆ "รักชนที่สุด!”
       อิทธิฤทธิ์ขยับเข้าไปใกล้หมายจะจูบชนมนตอนที่ชนมนมองอย่างเผลอๆ แต่ชนมนหลบวูบได้ทัน เธอผลักอิทธิฤทธิ์ออกไปอย่างตกใจแล้วถอยหลังหนี
       "เฮ้ย!”
       อิทธิฤทธิ์วิ่งคว้าตัวชนมนเข้ามากอดไว้แน่นอย่างสุดเริงร่าเพราะในที่สุดก็ได้ชนมนกลับมาคืนมา
       
       อิทธิฤทธิ์ใส่หมวกกันน็อคสีดำโดยมีชนมนใส่หมวกกันน็อคสีชมพูนั่งซ้อนท้าย รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของอิทธิฤทธิ์แล่นไปตามสนามแข่งรวดเร็วเหมือนจรวดพุ่งปู๊ดออกไปจนเหลือแต่ฝุ่นสีสวยๆ ที่กลายเป็นตัวหนังสือว่า “เมื่อคิดใหม่ ชีวิตก็เปลี่ยน”
        
       จบบริบูรณ์...

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 15
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 14
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 13
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 49 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 47 คน
96 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
4 %
ความคิดเห็นที่ 15 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอปมากเรยคัป
กนกรรณจันทะสนธิ์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผมรักรครเรืยงรักสุดริดมากๆเริยครับ
0914796834
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใช่ เจมส์ จิ แสดงเก่งมาก หล่อมาก คนอะไรไม่รู้หล่อมากมาก ชอบรักสุดฤทธิ์ มากกกกเลย แสดงดีทุกคนเลย
แฟนละครรักสุดฤทธิ์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบเรื่องนี้นะคะเนื้อหาดีมีสาระนักแสดงดีเล่นอินกันทุกคนค่ะ
Piriw
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครสนุกดูแล้วจะหลงรักอิทกับชน
ใครยังไม่ได้ดูก็ลองหามาดู
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นักแสดง.. แสดงดีป่าวไม่รู้

แต่แก่นของเรื่องดี หลังจากอ่านเรื่องย่อจบ ได้แง่คิดหลายอย่างดี
mam
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฟิน...
nutty2504@hotmaiL.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
So much fun
pangpond1313@hotmail.com
 
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมาก อยากให้มีภาคสองต่อจัง และขอคนเขียนบทคนเดิมด้วยค่ะ เรื่องน่ารักมาก
คิดถึงอิทกับชน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณคนอัพมากเลยค่ะ
ละครสนุกมาก จบแล้ว คิดถึงจัง
pui
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จบแย้ววว
น่ารักมาก อิท&ชน
mutoon
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เจมจิหล่อค่ะหนูชอบเจมจิมากๆค่ะ0835792163
หวานค่ะ
 
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เย้ๆๆๆ ตอนจบซึ้งซะ
จบแล้ว ขอบคุณจ๊ะคนอัพ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากได้แฟนแบบนี้จัง อบอุ่นชะมัด ฟินไปเป็นสิบปีแน่ๆเลย เคลิ้มมากกอ่ะ จริงๆ อิจฉาป้าแว่น ฉันอยากเป็นเธอชนมน
ติ่งเจมจิ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วันนี้คนอ่านขาประจำไปอยู่กับลุงกำนันหมดเยย อิอิ
ดาวพร่างฟ้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาแว้ว ทุ่ม20
^_^
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014