หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 23 ธันวาคม 2556 09:34 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 10
       คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 10
       
       เด็กน้อยในอ้อมกอดของคุณหญิงสะบันงา มีเจ้าคุณโอบกอดอยู่ ทั้งสองคนมีความสุขมาก
       
       “ในที่สุด ฉันก็มีลูกชายกับสะบันงา ฉันมีความสุขเหลือเกิน”
       “ฉันก็ดีใจ และยินดีมากที่ให้ลูกชายกับท่านได้”
       “ฉันตั้งชื่อเขาแล้ว คล้องจองกับพี่สาวทั้งสาม เรียกเขาว่าพฤกษ์นะสะบันงา”
       “ค่ะพฤกษ์ แต่ใช่ว่าท่านจะมีลูกชายกับฉันเท่านั้นนะคะ ลูกชายของเดือนพี่ชายที่แก่กว่าลูกพฤกษ์สามวันนั่นอีกคน ท่านจะให้ชื่อเขาว่าอะไรคะ”
       “พจน์เหมาะที่สุด คุณหลวงหมออดุลย์กำลังจะพาพจน์กับเดือนมาเยี่ยมนายแม่สะบันงา ผู้ที่ฉันยกย่องให้เป็นใหญ่ที่สุดในบ้านสมิติภูมิ”
       เจ้าคุณหอมแก้มคุณหญิงสะบันงา หลงรักไม่เสื่อมคลาย
       “เดี๋ยวคุณหลวงกับเดือนมาเห็นค่ะ”
       “ลูกพฤกษ์เห็นแล้วเขายิ้มใหญ่ ดีใจที่แด๊ดดี้รักนายแม่ของเขามาก”
       “ลูกยังไม่ทันลืมตาเลยค่ะ ท่านว่าเอาเอง เออออเอาเองแท้ๆ”
       เสียงเคาะประตู พยาบาลเข็นรถเดือนที่อุ้มพจน์เข้ามา คุณหลวงหมออดุลย์ตามมาด้วย
       “มาแล้วค่ะ พาพี่ชายมาดูคุณน้องชายค่ะ” เดือนบอกอย่างยิ้มแย้ม
       “ไม่ใช่แค่ลูกพฤกษ์เป็นคุณน้องชายเท่านั้น ลูกพจน์ก็ต้องเป็นคุณพี่ชายเท่าเทียมกันจ้ะ เดือนส่งคุณพจน์มาให้ท่านอุ้มสิ”
       เดือนส่งพจน์ เจ้าคุณรับมาอุ้ม ยิ้มยินดีมีแต่ความสุข
       “คุณหลวงดูผมสิ รอมาแสนนานจนจะแก่ตายไม่มีลูกชาย บทจะมีลูกชายขึ้นมา มาทีเดียวสองคน โตขึ้นเป็นทั้งพี่ทั้งน้องและเพื่อนกันนะ ลูกพจน์ ลูกพฤกษ์”
       “แข็งแรงมากทั้งคู่ขอรับ สุขภาพดีมาก”
       “ขอบใจคุณหลวงมาก”
       “ยินดีขอรับ เย็นนี้ท่านพาคุณทั้งสอง และคุณลูกชายกลับบ้านได้ขอรับ”
       “คิดถึงลูกสาวอีกสี่คนที่บ้านเต็มทน ดีใจจริงๆ ฉันมีลูกหกคนแล้วว่าจะมีอีก”
       คุณหญิงสะบันงาส่ายหน้า
       “ฉันพอแล้วค่ะ เดือนแน่ะ...”
       “แหม..แค่คนเดียวเดือนก็...”
       เดือนพูดไม่ทันจบ เจ้าคุณขัดขึ้น
       “ก็มีอีกได้”
       เจ้าคุณหัวเราะ คุณหญิงสะบันงากับเดือนยิ้มแย้ม ทั้งหมดมีความสุขปลาบปลื้มยินดี
       
       เรือนใหม่ของเจ้าคุณที่อยู่กับคุณหญิงสะบันงา...พริ้มเพรา แพรวพรรณราย พราวพิลาส นั่งเล่นตุ๊กตาด้วยกัน พริสซิลล่าเล่นคนเดียวไม่สนใจใครเช่นเดิม ดาควบคุมดูแลเด็กอยู่ โดยมีจิ๋มกับจุ๋มคอยช่วย
       “คุณพริสซี่ขา มาเล่นกับคุณน้องๆสิคะ”
       ดาพยายามชวน พริสซิลล่าเฉยเมยเหมือนไม่ได้ยิน ไม่ได้ฟัง
       “เธอไม่สนใครหรอกค่ะ เธอจะอยู่ของเธอคนเดียว มองอะไรเงียบๆ” จิ๋มบอก
       “เหมือนเธอรู้อะไรคิดอะไรของเธออยู่คนเดียวค่ะ” จุ๋มเล่า
       ดาทอดถอนใจ
       “โลกของเธออยู่ที่ตัวเธอคนเดียวแท้ๆ แต่ใช่ว่าจะไม่รู้อะไรนะ เมื่อใดที่เธอพอใจเรื่องที่คนอื่นพูดกัน นั่นแหละเธอจึงจะมาร่วมวงเอ่ยถึง”
       “อย่างนี้ก็ไม่ใช่ปัญญาอ่อนอย่างที่เขาเอาไปแอบเล่ากันสิคะ” จิ๋มสงสัย
       “เรื่องดีๆไม่มีใครชอบกล่าวขวัญ ดันไปนิยมชมชอบจะกล่าวถึงเรื่องที่พูดแล้วคนอื่นเสียหาย” ดาบอกอย่างไม่พอใจ
       “ใช่ค่ะ หนูฟังแล้วเคืองแทนมากค่ะ” จุ๋มเห็นด้วย
       “ขอบใจมากจ้ะที่เคืองแทนคุณพริสซี่...คุณพริ้ม คุณแพรว คุณพราว คุณพริสซี่ หิวข้าวหรือยังคะ แม่ดาจะไปดูแลอาหารให้นะคะ จุ๋มกับจิ๋มดูคุณๆให้ดีๆนะ”
       จุ๋มกับจิ๋มรับคำ ดากำลังจะออกไป พริสซิลล่าทำไม่สนใจแต่รู้แล้วว่าดาออกไป
       “หานายแม่” พริ้มเพราพึมพำ
       แพรวพรรณราย กับพราวพิลาสพูดตาม
       “หานายแม่ๆ”
       ดาหันกลับมาบอก
       “นายแม่ ไป...”
       พริสซิลล่าพูดแทรกขึ้นมาทันที
       “ออกน้อง”
       ดา จุ๋ม และจิ๋มตกตะลึงตื่นเต้นมาก
       “คุณพริสซี่ นั่นปะไร โง่เสียที่ไหน ฉลาดเหลือเกิน ใครว่าไม่รู้เรื่องกันนะ ฉลาดเกินคนด้วยซ้ำ รู้ได้อย่างไรคะว่านายแม่ไปออกน้อง”
       ดาถาม พริสซิลล่าไม่สนใจอะไรอีกต่อไป ดาจึงเดินออกไปทิ้งเด็กทั้งสี่ไว้กับพี่เลี้ยงตามลำพัง เกิดการแย่งของเล่นกันอีก แพรวพรรณรายแย่งของจากพริ้มเพราแล้วตี
       “จะเอานะ”
       จุ๋มเข้ามาขวาง
       “อย่าตีคุณพี่ค่ะ คุณแพรว”
       “จะตี”
       จุ๋มเห็นจิ๋มห้ามไม่ได้ ต้องมาแยก
       “รีบอุ้มคุณพราวสิ เดี๋ยวโดนลูกหลงไปด้วย คุณแพรวขา ทำไมดุร้ายนักคะ”
       จิ๋มรีบอุ้มพราวพิลาสไว้กลัวโดนลูกหลงของแพรวพรรณราย พริสซิลล่านั่งเหม่อ คิดถึงคุณหญิงศรีที่กล่อมเธอแล้วยิ้ม เธอไม่รู้สึกหวาดกลัวหน้าผีนั่นสักนิด
       “เลิฟ ยู มามี่”
       
       พริสซิลล่าพูดเบาๆคนเดียว แล้วลุกเดินออกไป พริ้มเพรากับพราวพิลาสมีจุ๋มคอยจัดการเรื่องของเล่น ส่วนจิ๋มอุ้มแพรวพรรณรายไว้ สองคนไม่สังเกตว่าพริสซิลล่าเดินออกไปแล้ว

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 10
        
       ท้ายอาณาเขตบ้านเจ้าคุณ เหมาะกับซัง ลอดรั้วไม้ที่ทำไว้แค่แสดงอาณาเขตเท่านั้นเข้ามา
        
       “ได้ข่าวว่าอีตาท่านเจ้าคุณมันเอานังผู้หญิงที่เป็นคู่รักของไอ้ศุกลมาตั้ง เป็นเมียเอก นางนั่นมันได้เป็นคุณหญิงแทนอีนังคนเก่าไปแล้ว”
       “มีลูกมีเต้าด้วยกันตั้งหลายคน รวมทั้งของนังคุณหญิงคนเก่าที่ตายไป แล้วก็สี่”
       ซังบอกอย่างมั่นใจว่าคุณหญิงศรีตายไปแล้ว
       “ไปจับตัวมาเรียกค่าไถ่ได้สักคน ก็คงจะได้เงินหนารวยไปทั้งชาติอยู่นา” เหมาะคิดแผนชั่ว
       “ข้าว่าหาทางให้ได้ไปพบอีตาเจ้าคุณ แล้วข่มขู่มันเอาเงินมาให้กันดีกว่า”
       “แล้วมันจะให้ง่ายๆหรือ ก็ถ้าเราบอกมันว่าเราจะเอาความลับที่มันสั่งผ่านนังน้อยมาจ้างพวกเราฆ่าไอ้ศุกล มันน่าจะกลัวเรื่องแดงนะ”
       “มันบอกว่ามันไม่ได้สั่งฆ่า แต่มันสั่งให้แค่สั่งสอนให้หราบจำ นังน้อยมันยุแยงเอาเองตะหาก”
       “อุบะ ก็นังน้อยตายไปแล้ว ขุดกระดูกมันมาบอกได้ที่ไหน ก็ใส่ร้ายปรักปรำมันไปหน้าด้านๆสิมันไม่กล้าหือหรอก กลัวเสียชื่อกลัวอับอายขายหน้า พวกผู้ดีมันหน้าบาง กลัวที่สุดคือเสียชื่อเสียง”
       ซังเริ่มเห็นด้วย
       “แล้วเราจะพบมันได้ย่างไร ใครจะเข้าถึงตัวมันเจอมันได้”
       “ก็ซุ่มอยู่แถวสวนกล้วยที่เดิมก่อนสิวะ ปะเหมาะได้โอกาสทำอะไรก็ทำไปก่อน กำลังหิวเงินว่ะ”
       “ดี”
       สองคนเดินดุ่มลึกเข้ามาในเขตบ้าน แต่แบบหลบๆ เลาะๆบังๆไป
       
       พริสซิลล่าเดินบ่นงึมงำช้าๆ มาตามทางเข้าไปในสวน
       “มามี่ เลิฟ ยู มามี่ เลิฟ ยู”
       
       ในกระท่อม...คุณหญิงศรี เปรยกับเมี้ยน
       “เมี้ยน ฉันคิดถึงพริสซี่ใจจะขาด”
       “เมี้ยนแอบไปพามาให้นะคะ ไม่มีใครอยู่พอดีอยู่ที่โรงพยาบาลกันหมด”
       “รู้แล้วแหละไอ้เรื่องอยู่โรงพยาบาลนั่น แล้วใครกันที่ดูแลเด็กตั้งสี่คน”
       “เขามีแม่สาวใช้มาใหม่สองคน ชื่อจุ๋มกับจิ๋มค่ะ มีหัวเรือใหญ่คือแม่ดา”
       “แต่คิดอีกทีก็ไม่อยากให้มา ก็อย่างที่ฉันบอกนั่นแหละ ไม่อยากให้พริสซี่จำฉันได้ อยากให้เขามีแม่ที่แสนสวยแสนดีเหมือนสะบันงา”
       “งั้นก็อีกครั้งเดียวก็ได้ค่ะ เมี้ยนไปก่อนนะคะ”
       “ขออีกครั้งเดียว” คุณหญิงศรีทอดถอนใจ
       
       ดากับทองหยอด ช่วยกันยกอาหารเด็กมาด้วยกัน
       “อาหารมาแล้วค่ะ คุณหนูทั้งหลายมาค่ะมานั่งประจำที่” ดาร้องเรียก
       ทองหยอดยิ้มแย้ม
       “น่ารักน่าเอ็นดูกันแท้ๆนะแม่ดา สะสวยกันไปหมดทุกคน”
       จุ๋มกับจิ๋ม พาเด็กๆมานั่งที่เก้าอี้ ขาดแต่พริสซิลล่า
       “คุณพริสซี่ ไปไหน”
       “สงสัยจะเดินเรื่อยเปื่อยไปด้านในค่ะ หนูไปดูนะคะ”
       จุ๋มเดินไปดูรอบๆ ครู่เดียวก็กลับมาส่ายหน้า
       “ไม่มีหรือ ไปหาดูกันให้ทั่วทุกห้อง แม่ทองหยอดจ้ะ ฝากดูคุณหนูสามคนนี่ด้วย จุ๋ม จิ๋มแยกย้ายกันไปหาให้ทั่วทุกห้อง”
       ดาสั่งแล้วพากันออกไปตามหาพริสซิลล่า
       
       พริสซิลล่าเดินต้วมเตี้ยมเข้ามาทางกระท่อม มีต้นไม้บัง
       “มามี่ เลิฟยู มามี่”
       พริสซิลล่าสวนกันกับเมี้ยนที่เดินเข้าไปทางเรือนทั้งหลาย
       “สงสารคุณหญิง ช่างรักลูกเหลือเกิน ห่วงกระทั่งกลัวลูกจะไม่มีแม่สวยงาม นอกจากคุณศุกลไม่เห็นเธอห่วงใครชนิดละเอียดลออลึกซึ้งถึงเพียงนี้ นี่แหละความเป็นแม่”
       สองคนเดินสวนกันมีต้นไม้บัง ไม่เห็นกัน
       
       เหมาะกับซังลอบเดินมาจนถึงสวนกล้วย
       “คลับคล้ายคลับคลาว่านั่นแหละ หลุมฝังศพไอ้ศุกล”
       “มีดอกไม้อะไรไม่รู้มาปลูกอยู่ด้วย” ซ้งบอก
       “ขุดศพมันขึ้นมา”
       “เฮ้ยจะบ้าหรือ ขุดมันขึ้นมาหลอกหลอนหรือวะ”
       “แหวนวงนั้นยังไม่ได้ทันรูดจากนิ้วมัน พอดีนังศรีนั่นมันมาโวยวาย”
       “จะดีหรือวะ”
       “ก็ไม่เลว ได้เงินแน่นอน แหวนนั่นวงใหญ่เอาการนา”
       สองคนส่ายตาหา แล้วเห็นเสียมวางอยู่
       
       ดากับทุกคนหาพริสซิลล่าไม่เจอตกใจกันมาก
       “คุณพริสซี่หายไปไหน ท่านเจ้าคุณกลับมาคุณสะบันงารู้เข้าท่านเอาตายแน่ โธ่ ฉันไม่ควรไปเอาอาหารเลย”
       ดาน้ำตาปริ่ม จุ๋ม จิ๋ม นั่งร้องไห้ ทองหยดตกใจมากต่างกอดอุ้มเด็กไว้คนละคน เมี้ยนเข้ามาเจอทุกคนกำลังตกใจ
       “ร้องไห้ทำไมกัน”
       “คุณพริสซี่หายค่ะ”
       เมี้ยนตกตะลึง
       “อะไรนะ”
       “ฉันไปจัดอาหาร ให้สองคนดูคุณหนูทั้งสี่อยู่ พอกลับมาคุณพริสซี่หายไปเข้าใจว่าเธอจะแอบเล่นคนเดียวเช่นทุกครั้ง แต่ไม่พบ”
       “ทองหยอด จุ๋มจิ๋ม ดูคุณหนูสามคนนี่เอาไว้ อุ้มกอดติดมือไว้อย่าให้ละจากมือ แม่ดาไปบอกนายสอน และทุกคนในบ้านให้ช่วยกันตามหาคุณหนูพริสซิลล่า หาไปจนถึงในสวนถึงท้ายบ้าน ทุกซอกทุกมุม อย่าให้ รอดสายตา เดี๋ยวนี้ด้วย”
       เมี้ยนสั่งเด็ดขาดแล้วรีบพรวดออกมาจากตึกเจ้าคุณ
       “คุณหนูอย่าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับคุณหนูนะ คุณหญิงขาดใจตายแน่”
       
       เมี้ยนร้อนรนมาก

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 10
        
       พริสซิลล่าเดินต้วมเตี้ยมมาถึงสวนกล้วยเริ่มงงทาง
        
       “มามี่ มามี่”
       เหมาะกับซังกำลังขุดหลุมศุกลจะเอาแหวนเงยหน้าไปเห็น พริสซิลล่าสวยน่ารักราวกับตุ๊กตาแต่งตัวสวยงามไม่ได้สนใจสองคน แต่กำลังมองหาอะไรบางอย่าง
       “เด็กอะไรน่ารักแท้ๆ เหมือนตุ๊กตายังไงยังงั้น” เหมาะมองอย่างสนใจมาก
       “ลูกไอ้ท่านเจ้าคุณแน่นอน หวานละเรา”
       “เหมาะแท้ๆ เข้าแผนเรา ได้ทั้งแหวนได้ทั้งเด็กเอาไปเรียกค่าไถ่”
       สองคนย่างสามขุมเดินเข้าไปหาพริสซิลล่า ในมือของเหมาะถือเสียมติดมืออยู่ พริสซิลล่ายังไม่สนใจสองคนเช่นเคย
       “มามี่ เลิฟ ยู”
       สองคนมาถึงตรงหน้าพริสซิลล่า ดักทั้งหน้า ทั้งหลัง
       “นังหนู จะไปไหน”
       พริสซิลล่าไม่สนสองคนจะเดินต่อไป ไม่มองไม่สนใจ สองคนมองหน้ากันแปลกใจ
       “อีเด็กนี่แปลกแท้ๆ ทำไมมันไม่กลัวเรา”
       “มันไม่สนใจเราด้วย”
       “เฮ้ย ชื่ออะไร” เหมาะกระชากมือไว้
       พริสซิลล่าก็ยังไม่สนใจแต่จะเดินต่อไปซึ่งเดินไม่ได้ เพราะโดนดึงไว้
       “หรือว่ามันพูดไม่ได้ หรือว่ามันหูตึง”
       เหมาะหันมาตรงหน้ารวบตัวพริสซิลล่าไว้
       “พูดไม่ได้หูตึง แถมสวยน่ารักมาก มันน่า...”
       “เฮ้ย นี่แก..คิดจะ...”
       เหมาะพยักหน้า คิดจะข่มขืน
       “ใช่ มันใบ้ หูหนวก มันไม่สนใจไม่รู้อะไรทั้งนั้น มันบอกใครไม่ได้หรอก ถ้าเรา...เสร็จ แล้วก็เรียกค่าไถ่จากพ่อมัน”
       “แล้วแหวน”
       “จัดการอีเด็กนี่ก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยมาเอาแหวน ที่นี่ไม่มีใครมาเดินหรอกนี่พลบค่ำแล้ว”
       เหมาะอุ้มพริสซิลล่าไปที่หลังดงกล้วย ซังตามไปด้วย ตลอดทางพริสซิลล่าสงบเสงี่ยมไม่หืออือ
       
       คุณหญิงศรีรอเมี้ยนพาพริซิลล่ากลับมา
       “ทำไมวันนี้เมี้ยนช้าจริงๆ หรือว่าติดขัดพาออกมาไม่ได้ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเราต้องตัดใจ จริงสิ มัวแต่อยากพบลูกกลับลืมศุกลไปเสียนี่”
       คุณหญิงศรีเดินไปทางหลุมศพศุกล
       
       เหมาะอุ้มพริสซิลล่าที่ไม่สนใจเหมาะกับซัง มาหลังดงกล้วย แล้ววางพริสซิลล่าลงมองหน้าซัง
       “แกหันหน้าไปทางโน้น หรือไม่ก็เดินหลบไปก่อน”
       ซังพยักหน้าถือเสียมไปด้วย
       
       คุณหญิงศรีถือดอกไม้มาถึงหลุมตกใจ เห็นต้นสะบันงาโดนฟันกระเด็น คุณหญิงศรีแทบจะเหยียบ
       “ต้นสะบันงาของศุกลทำไมเป็นอย่างนี้”
       คุณหญิงศรีก้มลงไปหยิบมาดูมองไปเบื้องหน้า เห็นหลุมมีร่องรอยการขุด
       “มีคนมาขุดหลุมศุกล ใครกัน”
       คุณหญิงศรีผวาไปที่หลุม แล้วมองไปรอบๆ
       
       เมี้ยนเข้ามาในกระท่อม
       “คุณขาเกิดเรื่องแล้วค่ะ คุณหนูพริสซี่...”
       ไม่มีคุณหญิงศรีในห้อง เมี้ยนเดาออกทันที
       “คุณไปหาคุณศุกล”
       เมี้ยนรีบพรวดออกไป
       
       เหมาะคุกเข่าลงไปมองพริสซิลล่าที่นอนนิ่งไม่มองเหมาะ
       “แบบนี้สิดีนักชอบมาก ช่างเงียบเชียบได้ถูกเวลาแท้ๆ”
       เหมาะก้มลงไปอีก พริสซิลล่าที่ไม่มองหน้าเหมาะ ตะโกนดังมากแบบไม่มอง ไม่กลัว ไม่ตกใจ
       “มามี่ๆ”
       “เฮ้ย มันพูดได้” เหมาะตกตะลึง
       “ตายละวา”
       ซังเข้ามามองตกใจอีกคน
       
       คุณหญิงศรีกำลังมองหาว่าใครมาขุดหลุมตะลึง เมื่อได้ยินเสียงเสียงพริสซิลล่าที่ร้องเรียกมามี่ๆ
       “พริสซิลล่า”
       คุณหญิงศรีวิ่งตะลุยเขยกไปทางดงกล้วย ขณะที่เมี้ยนกำลังวิ่งมาหาคุณหญิงศรีเกือบถึงหลุมศพ ได้ยินเสียงพริสซิลล่าร้องเรียกคุณหญิงศรี
       “เสียงคุณหนูมาตามหามามี่นี่เอง คุณหนู”
       เมี้ยนพุ่งไปทางเสียง
       
       เหมาะเอามืออุดปากพริสซิลล่า
       “อีเด็กเวร ดันร้องออกมาทำไมรนหาที่ตายหรือยังไงวะ”
       “ฆ่ามันให้ตายเสียดีกว่า อีหนูมึงตาย” ซ้งยกเสียมขึ้น
       คุณหญิงศรีพรวดเข้ามาพยายามจะทับตัวพริสซิลล่าไว้ แต่ไม่ถึงดีจึงยื่นมือมากันอีกด้วยตะโกนลั่น
       “อย่าฆ่าลูกกูนะ ไอ้สารเลว”
       เสียมที่ฟันลงมาอย่างแรงบนมือคุณหญิงศรี มือขาดกระเด็นลอยไปมีเลือดพุ่งกระฉูด เหมาะตกใจ
       “นังนี่ยังไม่ตาย”
       “งั้นมึงตายเสียวันนี้เถิด
       “อย่าทำลูกกูๆ”
       เสียงของคุณหญิงศรีที่ดังในความมืด เมี้ยนได้ยินเสียงกรีดร้องของคุณหญิงศรี
       “คุณหญิง คุณหนู”
       
       เมี้ยนกระโจนพรวดเข้าไปในดงกล้วยทันที

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 10
        
       คุณหญิงศรีนั้น แม้ว่ามือจะขาด ยังมีอีกมือผวามากันพริสซิลล่าไว้
        
       “มือมึงขาดไปแล้วมือหนึ่งยังกล้าเอาอีกมือมากัน ดี กูจะฟันให้มือมึงขาดอีกข้าง”
       “ฟันมันให้เละทั้งแม่ทั้งลูก ฆ่ามันให้ตายทั้งสองคน อีนังนี่ตายยากนัก ฟาดลงมาไอ้ซัง”
       คุณหญิงศรีหันหน้าสู้อีกมือกันลูกไว้ ผ้าที่คลุมหน้าคุณหญิงศรีหลุดออกมาเห็นหน้าผีชัดเจน สองคนตะลึง
       “ผี...ฆ่ามัน”
       ซังเงื้อสุดแรงกำลังจะฟาดลงไป เมี้ยนโดดมาจากด้านหลัง ชักมีดที่พกประจำแทงเข้าที่หลัง ซังโดนมีดเมี้ยนแทงฉึกสุดแรง ซังทรุดลงไปกอง มีดปักหลังยังคาอยู่
       “ไอ้เหมาะช่วยกูด้วย”
       เมี้ยนก้มลงไปหยิบเสียม กระโจนไปที่เหมาะที่ตกใจไม่หาย เมี้ยนฝาดเสียมกระหน่ำ เหมาะล้มไม่เป็นท่า ร้องด้วยความเจ็บปวดเมี้ยนก็ไม่ยอมหยุด
       “ไอ้คนชั่วช้าสามานย์ มึงทำร้ายนายกูสองครั้งแล้ว มึงทำร้ายลูกนายกู มึงอย่าอยู่เป็นผู้เป็นคนเลย มึงจงไปนรกทั้งสองคน”
       เหมาะถูกตีด้วยเสียมกระหน่ำๆติดกันจนฟุบนิ่ง เมี้ยนคลั่งแล้ว หันมามองซังที่คว่ำหน้า แต่ยังกระดิก เมี้ยนโจนเข้าใส่ ดึงมีดที่ติดหลังออกมาแล้วจ้วงแทงกระหน่ำลงไปไม่ยั้ง เมี้ยนน้ำตานองหน้า
       “มึงฆ่าน้องกูทำไม” คุณหญิงศรีคร่ำครวญ
       “คุณหญิงถามว่ามึงฆ่าน้องท่านทำไม ไอ้หมานรกตอบมาสิ” เมี้ยนตวาดถาม
       “ใครสั่งมึง”
       เหมาะ กำลังจะตาย
       “อี อี น..น้อย...”
       แล้วเหมาะก็ขาดใจตาย
       “มันตายหมดแล้ว เมี้ยน มาดูคุณหนูก่อน”
       “มามี่ เลิฟ ยู” พริสซิลล่าไม่รับรู้เรื่องอื่นใด
       “คุณหนู” เมี้ยนได้สติ
       เมี้ยนหันมา เห็นคุณหญิงศรีใช้มือข้างหนึ่งโอบกอดพริสซิลล่าไว้ สีหน้าเจ็บปวดมากสุดขีดน้ำตาไหลพราก
       “คุณหญิง มือคุณหญิง”
       คุณหญิงศรีกำลังจะหมดสติ
       “อย่าเรียกฉันว่าคุณหญิง อย่าให้ใครรู้ ไม่ต้องช่วยฉันปล่อยให้ฉันตาย ฝากดูแลลูกฉันด้วย ฉันดีใจที่ไม่ใช่เขาสั่งฆ่าน้องฉัน”
       แล้วคุณหญิงศรีก็หมดสติไปทันที เมี้ยนก้มลงไปอุ้มพริสซิลล่า แบกใส่บ่าไว้ร้องไห้โฮๆ
       “ไม่ ไม่ นะ อย่าทิ้งเมี้ยนนะ อย่าทิ้งๆ เมี้ยน เมี้ยนจะเอาคุณหนูไปบ้านก่อนอย่าเป็นอะไรนะคะ”
       เมี้ยนอุ้มพริสซิลล่าวิ่งสุดชีวิต คุณหญิงศรี นอนหน้าคว่ำหมดสติ ที่ข้อมือเลือดกลบนองไปหมด
       
       เจ้าคุณก้าวลงมาจากรถก่อน แล้วประคองคุณหญิงสะบันงาที่อุ้มพฤกษ์ลงมาจากรถ ดาน้ำตานองหน้าทรุดตัวก้มลงกราบเจ้าคุณร้องไห้โฮ
       “อิฉันผิดไปแล้วเจ้าค่ะ เชิญลงโทษอิฉันเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณแปลกใจ
       “วอท แฮปเพน เกิดอะไรขึ้น ร้องไห้ทำไมแม่ดา”
       คุณหญิงสะบันงาคิดถึงลูกทันที
       “พวกคุณหนูอยู่ที่ไหน”
       “ทุกคนหลับแล้วเจ้าค่ะ ยกเว้น ..คุณหนูพริสซิลล่าเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณ คุณหญิงสะบันงา เดือนตกใจ
       “คุณหนูเป็นอะไร”
       “เธอ เธอ..หาย....”
       เมี้ยนอุ้มพริสซิลล่าที่ทำตัวปกติแต่เมี้ยนร้องไห้ วิ่งมาเหมือนบ้าคลั่ง
       “คุณหนูอยู่นี่เจ้าค่ะ”
       ทุกคนหันมามองดีใจมาก เจ้าคุณยื่นมือมารับพริสซิลล่าไป เมี้ยนกระซิบเบามาก
       “กรุณารีบไปช่วยคุณของเมี้ยนไวๆเจ้าค่ะ”
       “อะไรนะ”
       “เธอโดนคนเลวฟันมือขาดเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณอุทานออกมาเบาๆ
       “โอ มาย ก๊อด โน โน ดาหลิง โน”
       เมี้ยนฉวยพริสซิลล่าจากมือเจ้าคุณ แล้วส่งต่อให้ดา เจ้าคุณ วิ่งไปสุดชีวิต เมี้ยนหันมาบอกคุณหญิงสะบันงา
       “มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นที่สวนกล้วยด้านหลังเจ้าค่ะ เอ้อ พี่สาวเมี้ยนไปช่วยคุณหนูเอาไว้ทันเจ้าค่ะ แต่เธอเองกลับโดยทำร้ายจนปางตายเจ้าค่ะ”
       “โธ่” คุณหญิงสะบันงาน้ำตาไหลพราก
       “รีบพาคุณหนูเข้าบ้านก่อนเจ้าค่ะ เมี้ยนจัดการทุกอย่างเองได้เจ้าค่ะ”
       คุณหญิงบอกให้ทุกคนเข้าบ้าน ตัวเองรู้สึกสะกิดใจนิดหนึ่ง แต่ไม่มีเวลาติดใจที่ได้ยินเจ้าคุณอุทานออกมาว่าดาหลิง
       “นายบุญขับรถอ้อมไปรอทางด้านโน้น มีคนเจ็บรออยู่” เมี้ยนสั่ง
       “ครับ คุณเมี้ยน” นายบุญรับคำ
       เมี้ยนวิ่งออกไปทันที
       
       เจ้าคุณโอบกอดคุณหญิงศรีที่หมดสติร้องไห้
       “ไอ แอม ซอรี่ โซ ซอรี่ ศรีดาหลิง ทำไม ทำไมถึงโชคร้ายอย่างนี้ ทำไมไม่เกิดกับไอ ทำไมไปเกิดกับดาหลิงเท่านั้น ดาหลิงไอเลิฟยู”
       เมี้ยนมาถึง
       “รีบพาไปหาคุณหมอเจ้าค่ะ เมี้ยนสั่งนายบุญเอารถมารอตรงจุดที่ใกล้ที่สุดแล้วเจ้าค่ะ”
       เจ้าคุณยังคงร้องไห้
       “รีบไปสิเจ้าค่ะ เมี้ยนส่งท่านกับคุณหญิงขึ้นรถแล้ว เมี้ยนจะกลับมาจัดการ ศพไอ้เดนนรกสองตัวนี่ เราจะไม่บอกให้ใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ถึงขั้นมีคนตายเจ้าค่ะ”
       “ขอบใจเมี้ยนมาก”
       
       สองคนพยายามช่วยกันประครองคุณหญิงศรี

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 11
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 10
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 9
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 8
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 7
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 4 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กลัวรูปป้าเสื้อชมพู
ugly
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สั้นลงเรื่อยๆ คุณหญิงขอรับ ขอแบบยาวๆให้กระผมชื่นใจสักวันได้ไหมขอรับ ทุกวันนี้นั่งรออ่านจนไม่เป็นทำงานทำการแล้ว T_T
piper.nonstop@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตาท่านเจ้าคุณเหมือนคุณยายอมรา อัศวนนท์จังคะ
เค้าเองแหละ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เนื้อเรื่องอ่านแล้วสนุกมากๆค่ะอยากให้อัพไวๆเลยค่ะว่าตอนรุ่นลูกจะสนุกแค่ไหนแต่ยังไงก็ขอบคุณนะค่ะที่อัพตรงเวลาขอบคุณค่ะ
แฟนคลับ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นึกว่าเรื่องนี้ไปที่สะบันงาเสียอีกที่แท้คือหัตถาหมายถึงคุณหญิงศรีหรอกเหรอเนี่ย
งอมแงม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สุดท้ายพริสซี่ก็รอด โชคดี แต่คุณหญิงศรีรับเคราะเเทน
โอ๊ว!มายกอต
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คือหัตถาที่คุ้มครองลูกน้อยจริงๆ
nnn
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านแล้วคิดแต่หน้าคุณหญิงศรีคือ จารุณีสุขสวัสดิ์
และเห็นจารุณีตอนไปเป็นมวลมหาประชาชนคือคุณหญิงศรี
nnn
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สงสารคุณหญิงศรีมากมาย ใจจะขาดแล้วค่ะ
เพ็ญ บ้านสวน ชลบุรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โธ่ คุณหญิง ทำไมลงน้อยนิดอย่างนี้ล่ะคับ จะลงแดงตายแล้ว เอาแบบเมื่อก่อนไม่ได้หรอ
piper nonstop
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012