หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 11

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
27 ธันวาคม 2556 07:52 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 11
        คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 11 (ต่อ)
       
       เดือนกับคุณหญิงสะบันงานั่งอยู่ที่ซุ้มต้นไม้ มองทองกับเจ้าคุณ
        
       “นายทองทำท่าราวกับว่าจะพูดอะไรกับท่าน”
       “เดือนเห็นหลายครั้งแล้วนะคะ ว่านายทองชอบแอบมองท่าน”
       “แปลกมาก ฉันก็เคยสังเกตเห็นเช่นกัน นายทองถือว่าเป็นคนงานที่ท่านให้ความเมตตามาก จึงไว้ใจให้เล่นกับลูกชายของเราทั้งสองคนได้”
       “แต่นายทองก็เอาใจเก่งนะคะ คุณพฤกษ์กับลูกพจน์ติดแจ”
       “ท่านคิดถูก ที่ให้เด็กทั้งสองมีพี่เลี้ยงเป็นผู้ชาย ท่านว่าถ้ามีแต่แนนนี่ ลูกชายเราอาจกลายเป็นกะเทย”
       สองคนยิ้มย่องขำๆ พอใจทองมาก
       
       ว่าวลอยบนท้องฟ้า พร้อมกับเสียงร่าเริงของเด็กชายสองคนที่กำลังดึงเชือกว่าวไปมา มีทองคอยช่วยดึง
       
       ทองกำลังปีนอยู่บนต้นไม้ พจน์กับพฤกษ์พยายามหัดปีนเล่น
       “ค่อยๆปีนขอรับคุณหนู” ทองรำพึงในใจ “ประเดี๋ยวเถิดมึงเอ๊ย”
       ทองปีนลงมาช่วยสองคนหัดปีน สองคนขึ้นไปได้นิดหนึ่ง นั่งห้อยขาเล่น
       “เราหิวน้ำ” พฤกษ์บ่น
       “รอประเดี๋ยวขอรับ”
       ทองเดินเลี้ยวหายไปหลังพุ่มไม้มาหยิบขวดน้ำและแก้ว ซึ่งเขาวางถุงกระสอบใบหนึ่งไว้ ภายในมีงูเห่าตัวใหญ่ที่จับมา
       “กูไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อยที่ได้กำจัดลูกมึงอีคุณหญิง”
       ทองยกถุงขึ้น เทออกมาแล้วเดินเลี่ยงหนีไป งูเห่าชูคอตั้งอยู่ แล้วค่อยๆเลื้อยออกไปนอกพุ่มไม้
       
       พจน์ กับพฤกษ์ไต่ลงมาจากต้นไม้ ทองรับลงมาทีละคน พามานั่งกินน้ำที่พุ่มไม้ ทองนึกถึงงูเห่าอยากให้เลื้อยออกมาทางนี้
       “ไหนน้ำ” พฤกษ์ถาม
       “นั่นครับ ไปนั่งที่พุ่มไม้สิครับ มันเย็นดีครับ”
       สองคนพากันไปนั่งที่พุ่มไม้ ทองมองเลยไปภายในพุ่มไม้ หวังในใจให้งูโผล่มากัดเด็ก
       
       คุณหญิงศรีเดินมากับเมี้ยนที่ถือเสียมติดมือมา ได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงของพจน์กับพฤกษ์
       “พรวนดินนิดเดียวเดือนละครั้งสองครั้ง ต้นสะบันงาของคุณศุกลก็งามขึ้นต่อไปเรื่อยๆ”
       เมี้ยนชวนคุย คุณหญิงศรีชะงักฟังเสียง
       “นั่นเสียงคุณพฤกษ์กับคุณพจน์เล่นอะไรกัน สนุกสนานกันดีแท้ๆ”
       “นายทอง ที่ท่านเจ้าคุณตั้งให้เป็นพี่เลี้ยงคุณหนูสองคนนั่นแหละค่ะ มันช่างหาของเล่นมาหลอกเด็ก”
       “ได้ยินว่ามันอยู่มาหลายปีแล้ว น่าจะไว้ใจได้สินะ”
       “ค่ะ ถ้ามันไม่ซื่อมันคงออกลายมาให้เห็นแล้วค่ะ หน้าตามันก็ดี๊ดีค่ะ”
       “เสียงอยู่ตรงนี้เอง หลังพุ่มไม้นี่”
       คุณหญิงศรีมองไปแล้วตกใจ
       “เอ๊ะ งู นั่นงูเห่า เมี้ยน เร็ว เด็กอยู่ตรงนั้น”
       “งู งูเห่าเอาเด็กหนีไปเอาเด็กหนีไป”
       เมี้ยนถือเสียมร่อนไปที่งูเห่าทันที
       
       พฤกษ์กับพจน์กำลังนั่งกินน้ำ ได้ยินเสียงตะโกนของเมี้ยน
       “งู งูเห่า เอาเด็กหลบไปนายทอง”
       เด็กสองคนหน้าเหลอไม่รู้ว่างูเห่าดุร้ายหน้าตาอย่างไร ส่วนทอง ฉุนกึกคำรามในคอ
       “อีเมี้ยนขวางกูอีกแล้ว”
       ทองทำรีรอใจเย็น
       “เราอยากเห็นงูเห่า เราจะดูงูเห่า” พฤกษ์บอก
       “แต่ป้าเมี้ยนบอกให้ทองพาเราหนีไปนะคุณพฤกษ์”
       “ก็เราอยาก...”
       พฤกษ์กับพจน์ต่างตะลึงเพราะลักษณะอันน่าเกรงขามของงูเห่า ทองแอบยิ้มไม่กระตือรือร้น งูเลี้อยมาประจันหน้าทั้งสามคน ชูแม่เบี้ย เมี้ยนกับคุณหญิงศรีพรวดมาถึง
       “มันมาแล้ว นายทองยืนนิ่งๆค่อยๆเอาคุณหนูถอยไปข้างหลังแก ให้งูมันเผชิญหน้ากับแก แล้วฉันจะลอบตีมันเอง ฉันจะแหย่มันให้หันมา พอป้าเมี้ยนแหย่มันคุณหนูรีบถอยนะคะ”
       เมี้ยนเอาเสียมแหย่งู พองูหันมา ทองแสร้งดูเงอะงะ คุณหญิงศรีไม่ทันใจ
       “ชักช้าจริงๆ”
       คุณหญิงศรีปราดเขยกไปที่เด็กสองคนดึงออกมาทันที ดึงด้วยอ้อมแขนเพราะอีกมือใช้ไม่ได้ พอเด็กมาพ้น คุณหญิงศรีกลับสะดุด ล้มคะมำ
       “โอ๊ย”
       งูเห็นความเคลื่อนไหวทางด้านเด็กหันมาฉกอีก คุณหญิงศรีคลานมาทับเด็กไว้
       “อย่าดิ้นอย่าออกไปจากตัวป้า”
       เมี้ยนตีงูเห่า ทองถอนใจแล้วตัดสินใจเลยตามเลย ทำเป็นดีเอากระสอบโยนมาครอบงูไว้ แล้วทำการจับงูดังที่เคยจับมาตั้งแต่อยู่ที่บ้าน พจน์กับพฤกษ์ดีใจ ร้องเฮๆ
       “นายทองจับงูเห่าได้”
       “รีบพาคุณหนูกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย” คุณหญิงศรีโล่งใจ จะลุกแต่กลับล้มเจ็บขา
       “โธ่ เจ็บตัวอีกแล้วนะคะ นายทองรีบพาคุณหนูไปก่อน”
       ทองจำใจพาสองคนออกไป เมี้ยนปราดมาดูคุณหญิงศรี
       
       ในเรือนเจ้าคุณ พริสซิลล่าเกาะอยู่ที่เปียโนไม่สนใจใครเล่นเองโดยไม่มีโน้ต แพรวพรรณรายกำลังรายงานคุณหญิงสะบันงา เดือนนั่งฟังอยู่ด้วย
       “แพรวตบมันอย่างแรง หน้างี้หงายไปเลยคะนายแม่”
       คุณหญิงสะบันงาไม่สบายใจ
       “ทำไมคุณพริ้มไม่ห้ามน้องคะ”
       “ห้ามแล้วค่ะ คุณแพรวฟังซะที่ไหนคะนายแม่”
       พราวพิลาสเสริม
       “คุณแพรวก็โดนเขาหยิกเขาข่วนเอานะคะนายแม่”
       แพรวพรรณรายคุยโอ่
       “แพรวขึ้นกูขึ้นมึงกับอีรำพึงไปเลยค่ะ นายแม่”
       “คุณแพรวขา” เดือนเตือน
       คุณหญิงสะบันงาบอกเสียงเข้ม
       “ตายจริง ลูกสาวแม่ อย่าคึกคะนองปากจนเกินไปนะคะ นายแม่ต้อง ทำโทษกันแล้ว โกรธอย่างไรก็ห้ามใช้คำพูดเช่นนั้นค่ะ”
       “เธอทนไม่ได้ค่ะ ที่มีใครมาใส่ร้ายนายแม่ของเธอ” เดือนอธิบาย
       “นายแม่ไม่ใส่ใจ มันไม่จริงอย่าไปสนใจกับคำพูดไร้สาระของคนอื่น”
       “แม่มันก็พอกันค่ะ มันยืนยันคำพูดลูกสาวมันค่ะ ต่ำมาก” แพรวพรรณรายหงุดหงิด
       “เขาต่ำมา เราก็อย่าไปต่ำเหมือนเขาสิคะ รำพึงที่ว่านี่แม่เขาเป็นใครคะ”
       “โอ๊ย ลูกอีบ้าอะไรก็ไม่รู้ค่ะ”
       “เอาอีกแล้วคุณแพรว”
       พริ้มเพราหันมาบอก
       “ลูกคุณหญิงฉวีค่ะ นายแม่”
       แพรวพรรณรายเล่าต่อ
       “พวกเรารบกับยัยสองแม่ลูกนี้มาหลายปีแล้วค่ะนายแม่ มันดูถูกคนจน”
       คุณหญิงสะบันงาหนักใจ คิดหาวิธี
       “แม่ว่าเราน่าจะเชิญเขามาเที่ยวบ้านเราสักครั้งนะคะ”
       สามคนพี่น้องตกใจ
       “นายแม่”
       พริ้มเพรานึกได้ รีบเสนอ
       “ให้เมขลามาด้วยนะคะ”
       “ใครคือเมขลาคะ”
       แพรวพรรณรายเบ้ปาก
       “เพื่อนกินของคุณพริ้มค่ะ แรกๆก็น่าสงสารดีหรอกค่ะ แต่มาภายหลังนี่ขี้ขอไปเสียทุกอย่างอีกหน่อยมันคงขอให้คุณพริ้มถอดกางเกงในที่ใส่ให้มันไป สงสัยจะเป็นลูกนางช่างขอค่ะ”
       คุณหญิงสะบันงาไม่พอใจ
       “คุณแพรว ถ้าไม่เลิกพูดจาอย่างนี้ นายแม่จะไม่ให้ไปเล่นที่สวนกล้วยท้ายบ้านนะคะ”
       “งั้นแพรวไปเล่นถนนหน้าบ้าน”
       “ต๊าย คุณแพรว” เดือนเหนื่อยที่แพรวพรรณรายช่างเถียง
       เมี้ยนหน้าตื่นเข้ามา
       “คุณพจน์กับคุณพฤกษ์เกือบโดนงูเห่าฉกเอาเจ้าค่ะ”
       “อะไรนะ”
       ทุกคนพากันออกไป พราวพิลาสเดินมาเกาะมองพริสซิลล่าเล่นเปียโน
       “คุณพริสเล่นเปียโนเก่งจัง พราวอยากเล่นเก่งอย่างคุณพริสบ้าง”
       
       พราวพิลาสไต่มานั่งเกาะข้าง พริสซิลล่าเอามือพราวพิลาสกดลงไปบนคีย์บอร์ด แล้วหันมายิ้มให้

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 11
         
       เทอเรสหน้าตึก เจ้าคุณโอบกอดลูกชายสองคนไว้คนละข้าง มองทองอย่างขอบใจ     
          
       “นายทองเก่งมาก เก่งที่สุดครับเจ้าคุณพ่อ” พฤกษ์ชม
       “นายทองสอนเราเล่นว่าวขอรับ” พจน์บอก
       “อีกหน่อยนายทองจะสอนเราตกปลาครับ”
       “ป้าเมี้ยนกับคุณป้าที่กระท่อมบอกว่างูเห่ากัดแล้วตาย” พจน์บอกอย่างตื่นเต้น
       พฤกษ์เสริม
       “แต่นายทองก็จับได้ครับ เจ้าคุณพ่อ”
       เจ้าคุณยิ้มให้ทอง
       “ขอบใจมากนายทอง ขอบใจที่ทำให้ลูกชายของฉันสนุกสนานมาหลายปีแล้วตอนนี้นายได้เงินเดือนเท่าไหร่ ฉันจะขอคุณหญิงขึ้นให้นายอีกสามร้อยบาท”
       ตลอดเวลาทองจ้องหน้าเจ้าคุณราวกับอยากจะพูดอะไร แต่ไม่ได้พูด   ทองรำพึงในใจ
       ‘ฟังพ่อกูบอกแล้วอยากจะขยำไอ้เด็กสองคนนี่ให้แหลกคามือหนอย...ลูกชายของฉัน แล้วกูเราลูกหมาหรือว่าอย่างไร’
       เจ้าคุณย้ำ
       “นายทอง ไม่ได้ยินฉันบอกหรือ”
       “เอ้อ...”
       คุณหญิงสะบันงา เดือน เมี้ยน พริ้มเพรา แพรวพรรณรายพากันออกมา คุณหญิงสะบันงาเข้ามาหาลูกอย่างเป็นห่วง
       “คุณพฤกษ์ ตกใจมากไหมลูก”
       “ทีหลังลูกพจน์ต้องคอยระวังน้องด้วยนะลูก” เดือนเตือน
       “มีทองอยู่ทั้งคน ไม่ต้องกลัวอะไรหรอกครับนายแม่” พฤกษ์บอกอย่างไว้ใจ
       “แหม แต่เมื่อสักครู่ ถ้าคุณป้าไม่โดดไปโอบห่างออกมา ก็ไม่แน่นะเจ้าคะ ว่างูมันจะพลาดมาฉกเอาบ้างไหม” เมี้ยนหันไปเตือนทอง “นายทองอย่าพาคุณหนูไปเล่นที่รกๆสิ”
       “ครับ คุณเมี้ยน”
       ทองแอบไม่พอใจเมี้ยน คุณหญิงสะบันงาเอ่ยขึ้น
       “เดี๋ยวฉันจะให้รางวัลนายทอง พี่เมี้ยนไปเอาถุงใส่ทองมาสิ”
       ทองนิ่งมุ่งแก้แค้นมากกว่าอยากมาเอาเงิน แพรวพรรณรายมองทองอย่างสังเกต
       “นายแม่ขา เจ้าคุณพ่อขา แพรวว่าหน้านายทองเหมือนหน้าคุณพฤกษ์กับตาพจน์ค่ะ”
       ทุกคนนิ่งไป แล้วมองหน้าสามคน คุณหญิงสะบันงาเห็นด้วยกับแพรวพรรณราย
       “แปลกจริง ทำไมเหมือนกันได้”
       เดือนเห็นด้วย
       “คล้ายกันจริงๆด้วยค่ะ”
       เมี้ยนหันมาถาม
       “แกมีเชื้อฝรั่งหรือนายทอง”
       “เอ้อ พ่อผมตายตั้งแต่ผมเพิ่งเกิด แม่ไม่เคยบอกว่าพ่อเป็นใครครับ”
       เจ้าคุณพยักหน้า
       “อ้อ เป็นกำพร้าพ่อ”
       ทองรำพึงในใจ
       ‘ถ้าไม่คอยจะแก้แค้นอีนังคุณหญิงตรงหน้าละก็ จะตะโกนใส่หน้าว่าพ่อกูก็อยู่ตรงหน้านี่แหละ’
       “อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ” เจ้าคุณถาม
       “เกือบจะยี่สิบขอรับ”
       เจ้าคุณครุ่นคิดในใจ
       ‘ลูกของสังวรก็ประมาณนี้ อยากรู้เหลือเกินว่าเขาอยู่ที่ไหน ขอเพียงรู้ จะตามไปเอาตัวมาเลี้ยงดูให้สมใจให้หายคิดถึง’
       เจ้าคุณถอนใจ ทองรำพึงในใจ
       ‘พ่อใจร้าย ไม่เคยห่วงหาอาวรณ์ลูกตัวเอง เพราะหลงนังเมียเอก’
       “เอ้อ กระผม จะขออนุญาตลากลับไปเยี่ยมแม่สักหนึ่งอาทิตย์ขอรับ แม่กระผมป่วยขอรับ”
       คุณหญิงสะบันงาเห็นใจ
       “โถ ไปนานสักหน่อยก็ได้ รอให้แม่หายป่วยแล้วค่อยกลับมา   เงินดงเงินเดือนฉันไม่หักนายทองหรอกนะ”
       ทองรำพึงในใจ
       ‘มึงไม่ต้องมาทำปากหวาน’
       ทองพูดออกมา
       “ขอบพระคุณขอรับ แต่อาการป่วยของแม่กระผมมันเกิดจากใจที่โดนคนใจดำทำร้ายเอาขอรับ แม่เขาตรอมใจนะขอรับ”
       เดือนกับคุณหญิงสะบันงาสงสาร
       “โถ”
       เมี้ยนมากระซิบเจ้าคุณอะไรบางอย่าง เจ้าคุณตกใจและกังวล
        
       เจ้าคุณพาคุณหลวงหมออดุลย์มารักษาขาให้คุณหญิงศรีที่บ้านหลังเล็ก
       “ไม่ถึงกับหักขอรับ แค่กระดูกร้าวขอรับ อยู่นิ่งๆไปสักพักขอรับ กระผมกราบลา”
       คุณหลวงหมออดุลย์ไหว้เจ้าคุณ ไหว้คุณหญิงศรี เธอรีบโบกมือห้าม เจ้าคุณพยักหน้าให้คุณหลวงหมออดุลย์ว่าไม่ต้องไหว้
       “เมี้ยนขออนุญาตไปส่งคุณหลวงเจ้าค่ะ”
       เมี้ยนไปโดยไม่รอคำตอบ เจ้าคุณหันมาหาคุณหญิงศรี
       “ดาหลิง ขอบใจจริงๆ ดาหลิงช่างมีน้ำใจ หาไม่ลูกชายทั้งสองอาจโดนงูเห่ากัด”
       “ฉันทำไปโดยอัตโนมัติ เด็กสองคนนั่นไม่คลอดออกมาเองก็เหมือนลูก เด็กทุกคนในบ้านนี้ ไม่ว่าลูกสะบันงา  ลูกเดือน ฉันมองเป็นลูกหลานทั้งสิ้น โดยเฉพาะพริ้มเพรา แกดีงามเหมือนสะบันงาไม่มีผิด”
       “ฉันก็ว่าจะส่งพริ้มเพราไปเรียนประจำที่อังกฤษ”
       “โถ ยังเด็กนัก จะว้าเหว่”
       “แกเป็นพี่สาวคนโต ให้รู้รอบเอาไว้มากๆ จะได้กลับมาช่วยปกครองดูแลคนในบ้านได้ ศรีต้องการอะไรอีกไหมฉันจะจัดหามาให้”
       “ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ที่เคยต้องการมันผ่านไปหมดแล้ว เหลือแค่ความไม่ต้องการ ขอบคุณมาก”
       “ขอบใจมากที่ช่วยสอนภาษาอังกฤษให้พริ้มเพรา จนก้าวหน้ามาก”
       เจ้าคุณจับมือคุณหญิงศรีมากุม เธอสะบัดมือที่มีผ้าหุ้มไว้แล้วหัวเราะแบบขมขื่น
       “ฉันคืออีด้วน ขาเป๋ หน้าผี”
       
       คุณหญิงศรีหัวเราะไปร้องไห้ไป เจ้าคุณได้พยายามไปปลอบโยน

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 11
         
       ปารีส...ปานวาดเมาไวน์หลับไปจนเช้าตื่นสายมาก ได้ยินเสียงธรรม์ครางฮือๆ ปานวาดหันไปมอง
        
       “ธรรม์”
        ปานวาดผวาไปจับตัวธรรม์ตกใจ
       “ธรรม์ตัวร้อนจี๋”
       “ธรรม์ปวดหัว ธรรม์หนาวครับแม่”
       ปานวาดร้องโฮๆ
       “นี่แม่ทำอะไรลงไปกับธรรม์ แม่มัวแต่คิดถึงแด๊ด แม่ห่วงความรู้สึกของตัวเอง สงสารตัวเอง จนลืมลูกไม่สนจิตใจของลูก แม่ขอโทษ แม่ขอโทษ แม่จะไปทำเลวๆอีกต่อไป”
       ปานวาดกอดลูกเอาผ้ามาห่อไว้ร้องไห้
        
       คุณหญิงลออศรีอ่านจดหมายในมือ แล้วขยำทิ้ง
       “มันน่าปล่อยให้มันตายไปทั้งแม่ทั้งลูกนัก”
       เจ้าคุณเกษมสงสัย
       “ใครหรือ”
       “ลูกสาวตัวร้ายของคุณเกษมไงเล่า เขาอยากจะกลับบ้านขึ้นมาแล้ว แต่ไม่มีเงินค่าตั๋วเครื่องบิน”
       “แล้วผัวเขาเล่า”
       “ตายไปแล้วน่ะสิ ถ้าผัวมันไม่ตาย มันไม่อยากกลับมาหรอกผัวมันสำคัญกว่าพ่อแม่ เนรคุณ”
       “แล้วลูกเล่า”
       “โอ๊ย มันก็ต้องหนีบเอามาฉีกหน้าเราให้ยับเยินน่ะสิ”
       “ขี้คร้าน พอเห็นหน้าจะหลงหลานเอาน่ะไม่ว่า”
       คุณหญิงลออศรีค้อน
        
       ทองกลับมาบ้านส่งเงินให้แม่
       “เศษเงินอีคุณหญิงมันหยิบยื่นมาให้ เพราะฉันเอาใจไอ้ลูกชายโง่ๆของมัน”
       สังวรยิ้มพอใจ
       “เอ็งเก่งมากนะที่สามารถเข้าไปตบตาพวกมันได้เป็นนานสองนานโดยที่มันจับไม่ได้”
       “ก็เพราะว่ามันทำท่าจะจับได้นี่แหละ ฉันจึงต้องเผ่นถอยมาตั้งหลัก”
       “ทำไม”
       “จู่ๆอีเด็กลูกสาวมันคนกลางน่ะสิ นังนี่มันร้ายนัก มันดันทักว่าฉันหน้าเหมือนน้องชายมันสองคนนั่น คนโน้นถามนี่ คนนี้ถามนั่น เกือบจะจนมุมเอา”
       “แล้วพ่อแกเล่า เขามีทีท่าอะไรกันแกบ้าง”
       “ไม่สนใจใยดีอะไรฉันหรอก ฉันมันก็แค่ขี้ข้าประจำตัวลูกชายเขาเท่านั้นเอง”
       “ทำไมแกไม่พยายามหาโอกาสพูดกับเขาสักนิด”
       “โอกาสจะเข้าใกล้ตัวยังไม่มี ได้แต่ลอบมอง มองมากจะหาว่าปองร้าย อ้อ...เคยมีครั้งหนึ่ง กำลังจะเอ่ยปากว่าเป็นลูก อีเด็กปัญญาอ่อนมันดันมาขวางฉันอีก”
       สังวรแปลกใจ
       “อีเด็กปัญญาอ่อนไหนกัน”
       “มันเป็นลูกสาวคนโตของนังคุณหญิง”
       “อืม...มันมีลูกหลายคนสินะ”
       “อยู่ที่นั่นฉันกินความขมขื่นเป็นของหวานทุกค่ำคืน ถึงต้องมาหลบทำใจสักพัก หาไม่เช่นนั้นฉันคงเก็บความรู้สึกไว้ไม่ได้ ต้องฆ่านังคุณหญิงปากหวานใจทรามนั่นให้ตายไปตั้งแต่วันแรกที่พบเจอแล้ว”
       “ปากหวานหรือ มันแสร้งทำปากหวานน่ะสิ”
       “แต่นั่นมันไม่ทรมานหัวใจ เหมือนทำร้ายลูกมันหรอก ฉันจะทำลายความหวัง ความรัก ความสุขของมัน ด้วยการฆ่าไอ้เด็กพฤกษ์นั่น”
       ทองสีหน้าดุดันมาก
       ในคอนแวนต์...รำพึงกับคุณหญิงฉวีเดินจูงมือกันมา นินทากันมาด้วย
       “อย่าไปคบหากับพวกมัน ทั้งนังเด็กลูกคุณหญิงบ่าวตั้ง และนังเด็กกุ๊ยสกปรกนั่นนะลูก”
       “นั่นค่ะคุณหญิงแม่ พวกมันพากันเดินตรงมาหาเราแล้วค่ะ”
       “มาสิ มาเลย ขืนมาพูดจาเกะกะระราน แม่จะตบหน้าประจานมันให้ทั่วทั้งโรงเรียนว่าเป็นลูกขี้ข้ามาก่อน”
       เด็กทั้งสี่พากันเดินมาหยุดตรงหน้าสองแม่ลูกที่ตั้งท่าจะเอาเรื่อง
       “จะมาหาเรื่องอะไร” รำพึงถามเสียงแข็ง
       แพรวพรรณรายสวน
       “อยากได้เรื่องอะไรบ้างเล่า”
       พริ้มเพรากระซิบ
       “คุณแพรวนายแม่สั่งมาว่าอย่างไร ลืมแล้วหรือ”
       พริ้มเพราสะกิดเมขลาให้ยกมือไหว้คุณหญิงฉวี ทั้งสี่คนยกมือไหว้พูดออกมาเสียงดัง
       “สวัสดีค่ะ คุณหญิงฉวี”  
       “ไปกินใบลำโพงมาหรือยะ พวกเธอ” คุณหญิงฉวีต่อว่า
       สี่สาวหันไปหารำพึง
       “สวัสดีจ้ะ รำพึง”
       รำพึงงงๆ
       “พวกนี้เป็นบ้าไปแล้วค่ะ คุณหญิงแม่”
       พริ้มเพรายืนซองสีชมพูสวยงามไปให้คุณหญิงฉวี
       “นายแม่ของหนูฝากมาให้คุณหญิงค่ะ”
       “จดหมายด่าหรือยะ”
       แพรวพรรณรายสวน
       “อยากได้จดหมายแบบนั้นมากนักหรือคะ”
       พริ้มเพราสะกิด แพรวพรรณรายเปลี่ยนท่าที
       “จดหมายเชิญค่ะ”
       พราวพิลาสเสริม
       “เชิญไปงานเลี้ยงค่ะ”
       คุณหญิงฉวีอึ้งไป รำพึงก็งง
       “จะเชิญไปงานเลี้ยงเพื่อแก้ตัว หรือว่าจะเชิญไปเพื่อแสดงความคารวะฉัน”
       แพรวพรรณรายจ้องหน้า
       “แล้วจะไปไหมค่ะ หรือว่าไม่กล้า”
       พริ้มเพราปราม
       “คุณแพรว”
       คุณหญิงฉวียิ้มมองหน้าเด็กๆ
       “กล้าเชิญก็กล้าไปสิยะ”
       รำพึงมองหน้าเมขลา
       “ถ้าฉันกับคุณหญิงแม่ไป ต้องไม่มีนัง เอ๊ย...แม่เมขลาไปด้วยนะยะ”
       เมขลายิ้มเย้ย
       “เสียใจย่ะ เพราะฉันก็ได้บัตรเชิญจากนายแม่ของสามคนนี่เช่นกัน”
       คุณหญิงฉวีตัดบท
       “เอาเถิด ฉันก็อยากจะไปดูความเป็นอยู่ของพวกเธอที่บ้านเหมือนกัน จะเชิญแม่นี่ก็ไม่ว่าย่ะ แต่อย่าเอามานั่งโต๊ะเดียวกับฉัน”
       แพรวพรรณรายสวน
       “ใครว่าพวกเราอยากนั่งโต๊ะเดียวกับคุณหญิง เรามีโต๊ะของเด็กๆ แต่ถ้า รำพึงไม่พอใจก็ไปนั่งคนเดียวได้ จะสั่งจัดให้ในดงกล้วย”
       พราวพิลาสปราม
       “ไม่เอาน่าคุณแพรว”
       “อย่าลืมเอาหน้ากากแฟนซีมานะคะคุณหญิง” แพรวพรรณรายย้ำ
       เด็กทั้งหมดไหว้คุณหญิงฉวีแล้วเดินจากไป คุณหญิงฉวีมองตามคิดว่าแม่ของเด็กๆอยากเอาใจ
       “มันเกรงกลัวเรามันประจบเอาใจเรา มันส่งลูกมันมาเป็นทูตเจรจาหย่าศึก”
       
       คุณหญิงฉวีกระหยิ่มมาก

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 11
         
       คุณหญิงศรียังกระดูกร้าวไม่หายดี ยิ้มให้พริสซิลล่าที่เข้ามาในบ้าน
        
       “มามี่”
       “มากับป้าเมี้ยนหรือคะ”
       พริสซิลล่าไม่ตอบเดินไปที่หนังสือของคุณหญิงศรี คุณหญิงสะบันงาที่เดินมาพร้อมด้วยถาดใส่ขนมปังสอดไส้ครีม ขนมเค้ก
       “สวัสดีค่ะ พี่สาว”
       คุณหญิงศรีอึ้งไม่คิดว่าคุณหญิงสะบันงาจะมากับพริสซิลล่า
       “นายแม่มา”
       “มีธุระอะไรกับฉันหรือ” คุณหญิงศรีถามเสียงแข็งกลัวคุณหญิงสะบันงาจำได้
       “ฉันมาขอบคุณที่ช่วยลูกชายของฉันทั้งสองไว้วันก่อนค่ะ และก็มาเยี่ยม”
       “ไม่จำเป็น ฉันไม่อยากให้ใครมาเวทนาสงสาร” คุณหญิงศรีกลั้นน้ำตาตัวเอง
       “ฉันไม่ได้เจตนาจะมาทำให้พี่สาวไม่สบายใจ แต่พี่สาวเมตตากับทั้งลูกชายและลูกสาวของฉัน คุณพริ้มเคารพชื่นชมพี่สาวมาก เธอเก่งภาษาทั้งอังกฤษและฝรั่งเศสกว่าเพื่อนทุกคนในฉัน”
       คุณหญิงศรีอารมณ์ดีขึ้นมานิดหนึ่งเมื่อพูดถึงพริ้มเพรา เธอรักพริ้มเพรามาก
       “คุณพริ้มเพราเธอเป็นเด็กดีมาก ดีจนใครๆก็อยากจะรักใคร่เอ็นดู”
       “ได้ข่าวว่าคุณแพรวชอบมาก่อกวน ต้องขอโทษด้วยนะคะ”
       “ก็น่ารักไปอีกแบบ เกิดเป็นคนมันต้องกล้าหาญ ดีเกินไปมันจะทำให้มีทุกข์ได้ สู้คนเอาไว้แหละดี”
       “เออ พี่สาวพูดจาทำนองเดียวกับท่านผู้มีพระคุณของฉัน ท่านพูดเหมือนพี่สาวนี่แหละค่ะ”
       คุณหญิงศรีน้ำตารื้นแล้วตัดบท
       “ขอบใจมากที่มาเยี่ยมวันหลังไม่ต้องลำบาก ตอนนี้ฉันอยากพักผ่อน”
       “ฉันฝากคุณพริสซี่ด้วยนะคะ แล้วค่อยให้พี่เมี้ยนพากลับ ลูกๆของฉันรักพี่สาวทุกคน”
       “คุณหญิงรักพริส เอ๊ย...คุณพริสซี่มากแค่ไหน เพราะได้ยินเมี้ยนบอกว่าไม่ใช่ลูกแท้ๆ”
       “กรุณาอย่าเรียกฉันว่าคุณหญิงค่ะ” คุณหญิงสะบันงาน้ำตาคลอ “ที่นี่มีเพียงคุณหญิงศรีเท่านั้น”
       “ฉันได้ยินว่าตายไปแล้วนี่นา”
       “ฉันไม่เชื่อค่ะ ทุกวันนี้ฉันยังรอท่านกลับมาเสมอ”
       “ไม่กลัวหรือว่าถ้าเขากลับมา จะโดนยึดตำแหน่งเมียเอกคืน”
       “ฉันไม่เคยคิดว่าเป็นเมียเอกที่นี่ค่ะ ฉันคิดว่าฉันเป็นเพียงแม่ของลูกๆ รวมทั้งคุณพริสซี่ด้วยค่ะ ส่วนคุณหญิงฉันเทิดทูนเธอราวกับแม่”
       “ขอบใจ”
       คุณหญิงสะบันงาอึ้ง
       “ขอบใจหรือคะ”
       คุณหญิงศรีพูดเสียงปนสะอื้น
       “หมายความว่า ขอบใจแทนแม่ของพริสซี่น่ะ”
       คุณหญิงสะบันงาให้แปลกใจแต่ไม่กล้าพูดอะไรมาก เพราะดูออกว่าคุณหญิงศรีไม่ต้องการพูดกับคุณหญิงสะบันงามากนัก
        
       เจ้าคุณเกษมกับคุณหญิงลออศรีตกตะลึงพรึงเพริด
       “ปานวาด”
       ปานวาดหิ้วกระเป๋าเดินทางมือหนึ่ง อีกมือจูงธรรม์ซึ่งอายุประมาณแพรวพรรณรายมายืนนิ่งกลางประตูห้องรับแขก เจ้าคุณเกษมอึ้ง
       “ปานวาด”
       คุณหญิงลออศรีมองธรรม์
       “เด็กคนนั้น”
       ปานวาดวางกระเป๋า จูงลูกเดินมานั่งตรงหน้าพ่อแม่ แล้วสะกิดลูกกระซิบเบาๆ
       “ธรรม์ กราบคุณตาคุณยายสิลูก”
       สองคนก้มลงกราบ คุณหญิงลออศรีกับเจ้าคุณเกษม ยังคงปั้นปึ่งไม่น้อย แต่สายตายังคงชำเลือกไปที่ธรรม์อย่างสนใจ
       “จะมาทำไมไม่บอก จะได้ส่งคนไปรับ” เจ้าคุณเกษมถาม
       “ปานวาดเกรงใจค่ะ”
       “ช่างพูดออกมาได้หน้าตาเฉย ถ้าเกรงใจจริงคงไม่มั่นใจในผัวฝรั่ง แล้วหอบเด็กลูกครึ่งนี่มาฉีกหน้าพ่อแม่หรอกย่ะ” คุณหญิงลออศรีต่อว่า
       “คุณแม่พูดจาแบบนี้ ก็ได้ค่ะ ปานวาดจะไปขออาศัยวัดอยู่ แล้วหาทางหอบลูกกลับไปปารีสอีกครั้ง แล้วให้มันจบกันไปสำหรับประเทศไทย ไปจ้ะลูกธรรม์”
       ปานวาดประชดกลับรู้ว่าพ่อแม่ไม่กล้า เจ้าคุณเกษมรีบห้าม
       “อย่านะปานวาด แม่เขาแค่เสียใจน่ะ”
       “หนอยแน่ะ นังลูกคนนี้ มันช่างอวดดีเสมอต้นเสมอปลาย ขืนปล่อยแก สองคนแม่ลูกไปอยู่วัด ฉันกับพ่อแกมิต้องเอาหน้าไปมุดดินมุดโคลนตาย หรือนี่”
       “พาเด็กไปพักผ่อนเถิด เดินทางมาตั้งนานคงเหน็ดเหนื่อยกันมาก” เจ้าคุณเกษมตัดบท
       “ก็ห้องเดิมของแกนั่นแหละย่ะ” คุณหญิงลออศรีพูดห้วนๆ
        ปานวาดหันมาต่อว่าแม่
       “คุณแม่ ถ้าอยากจะด่าปานวาดให้เจ็บแสบ ขึ้นมึงขึ้นกูจิกหัวด่าไอ้อีก็ตามสบาย แต่กรุณาอย่ามาแสดงกิริยาเหมือนรังเกียจเดียดฉันท์ ลูกธรรม์เขาเศร้าและปวดร้าวมามากพอแล้ว ขอสัญญาว่าจะไม่รบกวนให้เดือดร้อนกันนานเกินเดือนหรอกค่ะ จะหาผัวคนไทยใจกว้างไม่รังเกียจแม่หม้ายผัวฝรั่งตายลูกติดดีๆโก้ๆสักคน”
       คุณหญิงลออศรีตาค้าง เจ้าคุณเกษมแอบหันไปยิ้ม ปานวาดจูงลูกหิ้วกระเป๋าเดินหายขึ้นบันไดไป ธรรม์เศร้าหมองมาก เขาครุ่นคิดในใจ
       ‘นี่หรือ แกรนด์มา แกรนด์พา ไหนคุณแม่ว่าเขาจะรักเรา นี่เขาไม่ใยดีสักนิด’
       เสียงคุณหญิงลออศรียังโวยวายดังมา
       “มันนั่นแหละชวนฉันทะเลาะ”
       “เด็กนั่นมันหน้าเศร้าจริงๆด้วยนะ  เราสองคนก็เออหนอ ใจจืดแท้ๆ จะทักทายแกสักคำก็หาไม่” เจ้าคุณเกษมต่อว่า
       “ก็หมั่นไส้อีแม่มัน เลยมัวแต่อยากเล่นงานแม่มัน  อืม...เด็กนั่นมันหน้าตาน่ารักมากนะคุณ”
       “แต่เขาดูเศร้าเกินเด็กทั่วไปที่อายุขนาดนี้ เรามัวแต่จะเอาเรื่องปานวาด ไม่ทักทายดีใจที่เจอหลานสักนิด”
       “ก็จริง เด็กนั่นหน้าตาน่ารักออกจะตายไป”
       
       เจ้าคุณเกษมไม่สบายใจ

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 26
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 25
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 24
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 9 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 9 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบท่านเจ้าคุณมากค่ะ แสดงได้ดี สมบทบาท ชอบเวลาเกี้ยวสะบันงา ..เด็ก ค.น.
Saysonya@yahoo.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตั้งแตาอัพสามีจบ คุณหญิงสะบันงา หดลงๆทุกวันนะคะ
แฟน 2 คุณหญิง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ท่านเจ้าขา อัพยาวกว่านี้ได้มั๊ยเจ้าคะ
คุณหญิงฉวีวี่วี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โถ คุณหญิงศรี
www.tangmoosomo@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพวันละหน้าไม่ได้เหรอคะ. อัพมาให้นิดนึงไม่ถึงครึ่งหน้า อารมณ์มันไม่ต่อเนื่อง ฟิล์วมันขาดอ่ะค่ะ.
คิม ยุนฮี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครเรื่องหนูช๊อบ ชอบ หนูชอบพี่ป็อกมากเลย ดาราคนนี้นี้แหละ ที่หนูปลื้มมากที่สุด
อ๋อม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เออ...คุณหญิงศรีหนีเยวปีใหม่สะแล้ว T_T
piper.nonstop@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คนอัพลาพักร้อนกระมังคะ
พราวพรรณราย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพมานิสเดียว หน้านึงต้องอ่านตั้งสามวันเชียวหรือคะ
พริกแกง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สงสารคุณหญิงศรีจัง
ยยย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ม่ายเหนอัพเลยอ่าาาาา อยากอ่านแร็วๆๆๆๆ มาอัพ หน่อยนะค่ะ
pra_mon@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมวันนี้จะ 10 โมงแล้ว ยังไม่ปล่อยคุณหญิงศรีผมมาล่ะคับ T_T
piper.nonstop@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณค่ะ ได้อ่านหน้าสองจบไปอีกครึ่งหน้า อัพไวทันใจดีค่ะ คืนนี้ได้ดูแล้ว ติดอยู่เรื่องเดียวนี่ละค่ะ
เพ็ญ บ้านสวน ชลบุรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มีคนแอบอ่านเยอะนะเนี่ย รออ่านต่อนะคะ แอดมิน จุ๊บ ๆ
เพ็ญ บ้านสวน ชลบุรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014