หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ในสวนขวัญ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 1 มกราคม 2557 17:15 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ในสวนขวัญ ตอนที่ 2
       ในสวนขวัญ ตอนที่ 2
       
       ตอนเช้า ตั๊กแตนกับฝ้าย คนงานของไม้ของร้านต้นไม้สวนขวัญ กำลังช่วยกันกวาดร้านคุยกันไปด้วย
       
       “เมื่อคืนคิดว่าจะไม่รอดซะแล้ว โชคดีหนีออกมาได้ทัน”
       “ทำยังไงถึงหนีทันล่ะ” ฝ้ายถามอย่างสงสัย
       “ก็ใส่ตีนหมาน่ะซิพี่ นี่ แต่นึกแล้วยังอดขำไม่ได้”
       “ขำเรื่องอะไร”
       “ก็ตอนที่จะหนีออกมาน่ะซิ มีผู้หญิงคนนึงกำลังจะขึ้นรถ”
       ระหว่างนั้น ไม้กำลังจะเข้ามาในร้านพอดี พอได้ยินตั๊กแตนก็เลยหยุดฟัง
       “แตนว่าจะขออาศัยรถผู้หญิงคนนั้นหนีออกมา”
       “รู้จักเขาเหรอ ใคร เขาจะให้ขึ้นรถง่ายๆได้ยังไง”
       “ไม่รู้จักหรอก แต่แตนขอให้เขาช่วย บอกว่า ช่วยด้วยค่ะ ผู้ชายคนนั้นร้ายมากๆ เขาเป็นพวกโรคจิต”
       ตั๊กแตนหัวเราะ
       “โรคจิตเหรอ” ฝ้ายหัวเราะตาม “เธอนี่แสบจริงๆ แต่ก็ฮาดี”
       สองคนหัวเราะด้วยกัน
       “เสียดายที่พี่ไม้ตามมาถึงซะก่อน แตนเลยต้องวิ่งหนีออกมา”
       “แล้วผู้หญิงคนนั้นเขาไม่วิ่งตามเธอออกมาเหรอ โดนคนโรคจิตไล่มาแบบนั้น” ฝ้ายหัวเราะอีก
       “ไม่รู้ซิ ไม่ได้หันไปมอง” ตั๊กแตนหัวเราะขำ
       ไม้เดินเข้ามา
       “เขาไม่โง่พอที่จะเชื่อหรอก”
       ทั้งตั๊กแตนและฝ้ายชะงักกึก หันมามอง พอเห็นว่าเป็นไม้ ก็หงอลงไป
       “ไปเที่ยวพูดแบบนั้นได้ยังไง ยังโชคดีนะที่เขารู้จักพี่”
       ฝ้ายสงสัย
       “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ”
       “คุณเป็ดปุ๊ก บ้านอยู่ติดกำแพงสวนนี่ไง”
       “อ๋อ บ้านที่คุณไม้ให้ฝ้ายซื้อก๋วยเตี๋ยวไปให้”
       “อ้าว เหรอ แหม น่าจะเป็นตำรวจหญิง จะได้จับคนไข้โรคจิตส่งโรงพยาบาล” ตั๊กแตนยังหัวเราะอีก
       ไม้เข้ามาเขกหัวตั๊กแตนโป๊กหนึ่ง
       “พี่เป็นเพื่อนเล่นเหรอ”
       ตั๊กแตนลูบหัวป้อยๆ
       “โห พี่ไม้อ่ะ เจ็บนะ”
       “พี่บอกแล้วใช่ไหม ไม่ให้ไปยุ่งกับไอ้ภูมิมัน ทำไมไม่เชื่อ”
       “ยุ่งอะไรที่ไหน มันเป็นเพื่อนแตน”
       “แต่มันเป็นคนไม่เอาถ่าน เรียนหนังสือก็ไม่จบ งานการก็ไม่ยอมทำ”
       “เขาแต่งรถนี่ไง”
       “มันทำเล่นๆไปงั้นเอง พ่อมันต่างหากที่จ่ายเงินเลี้ยงมัน ไปคบกับคนแบบนี้ วันนึงมันจะพาแตนไปติดคุกติดตะราง”
       “แตนดูแลตัวเองได้น่า สอนอยู่นั่นแหละ”
       “พูดแบบนี้กี่คนแล้วที่ต้องไปนอนบนโรงพัก ถ้าอยากเที่ยว ก็บอก พี่จะพาไปเที่ยวเอง”
       “กับพี่ไม้เนี่ยนะ คงหนุกแย่ ไม่เอาหรอก รอให้แตนเบื่อภูมิมันก่อนแล้วค่อยให้พี่พาเที่ยว”
       ตั๊กแตนจะเดินออกจากร้าน ไม้ถามทันที
       “แล้วจะไปไหน”
       “ก็ไปเรียนน่ะซิ สายแล้ว”
       ตั๊กแตนออกไป ไม้หงุดหงิด แล้วหันมาเจอฝ้ายยิ้มค้างอยู่
       “เราก็อีกคน ยุยงส่งเสริมกันดีนัก แทนที่จะช่วยห้ามน้อง”
       “อุ๊ย ฝ้ายมีหน้าที่ทำสวนค่ะ ไม่ใช่คุมเด็ก นี่ ว่าแต่คุณไม้เหอะ หัดทำตัวให้มันเย็นลงบ้างได้ไหมคะ”
       “ฉันก็เป็นแบบนี้ ทำไมเหรอ”
       “ก็ถ้าเป็นแบบนี้ แล้วใครบอกว่าคุณเป็นพวกโรคจิต เขาก็ต้องเชื่ออยู่แล้ว”
       ไม้ชะงัก ฝ้ายรีบหลบออกไป
       
       เป็ดปุ๊ก แก้ว และผู้จัดการบริษัทออกมาจากในบริษัทจิวเวลรี่แห่งหนึ่ง ผู้จัดการมาส่งทั้งสอง เป็ดปุ๊กบอกกับผู้จัดการ
       “ขอบคุณมากนะคะ” เป็ดปุ๊กยกซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมา “จะรีบส่งแบบใหม่ๆนี่ไปให้ลูกค้าดูทันทีเลย คิดว่าลูกค้าต้องสนใจมากเลยค่ะ ยังไงถ้าได้ออร์เดอร์มา จะรีบแจ้งทางบริษัทเลยนะคะ”
       “ขอบคุณครับ ฝากความระลึกถึงคุณพิมพาด้วยนะครับ”
       เป็ดปุ๊กกับแก้วไหว้ลา ผู้จัดการกลับเข้าบริษัทไป สองสาวเดินมาที่รถของเป็ดปุ๊กที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถ แก้วดูนาฬิกา
       “จะบ่ายสามแล้ว แก้วขี้เกียจกลับเข้าบริษัทจัง”
       “จะกลับเลยเหรอ”
       “กว่าจะฝ่ารถติดกลับเข้าไป ก็เลิกงานพอดี เราแยกย้ายกันเลยเหอะเป็ด”
       เป็ดปุ๊กเห็นด้วย
       “ความจริงเป็ดก็อยากกลับไปดูพ่อเหมือนกัน แต่ก่อนเลิกงานค่ำมืดก็ไม่รู้สึกอะไร แต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้แล้ว เป็นห่วงพ่อ”
       “งั้นก็กลับบ้านเลย พี่พิมไม่รู้หรอก”
       เป็ดปุ๊กมองแก้วยิ้มๆ
       “มีนัดกับลูกชายเจ้าของหมู่บ้านจัดสรรล่ะซิ”
       แก้วไม่ตอบ ได้แต่ยิ้ม เป็ดปุ๊กคิดอะไรบางอย่าง
       “ความจริงกลับบ้านเร็วก็ดีเหมือนกัน เผื่อจะได้เจอนายนั่น”
       “แน่ะ มาแซวเขา ตัวเองก็มี someone เหมือนกัน”
       “คนสวนน่ะ ชอบแอบมาตีสนิทกับพ่อตอนกลางวัน ตอนที่เราไม่อยู่ วันนี้กลับเร็วหน่อยจะได้เจอตัวเป็นๆ”
       “คนสวน” แก้วยิ้มแหย่ๆ “ต้อง Dark Tall and Handsome แน่เลย ถึงอยากเจอตัวเป็นๆ”
       “อยากเจอตัวจะได้ถามว่าต้องการอะไรแน่ ถึงมาป้วนเปี้ยนไม่เลิก”
       “แล้วถ้าเกิดเขา...ต้องการลูกสาวคุณพ่อล่ะ”
       “จะได้ด่าให้น่ะซิ นี่ ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก เป็ดว่าอาจจะมาดูลาดเลาว่าพ่อมีของมีค่าอะไรหรือเปล่า พอเผลอก็เข้ามาขโมยซะมากกว่า”
       แก้วนึกแล้วสยอง
       “แล้วยังอยากไปเจอเขาอีก ไม่กลัวเหรอ”
       “ก็จะไปขู่ไว้ก่อนไง ไม่ให้มาคิดร้ายอะไรกับพ่อจริงๆเป็ดปุ๊กก็นึกกลัวเหมือนกัน แต่เพื่อความปลอดภัยของพ่อ มันจำเป็น” เป็ดปุ๊กบอกอย่างรู้สึกกังวล
       
       แก้วนั่งรออยู่ที่เก้าอี้ม้ายาวบริเวณสวนหย่อมของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง มีมือของชายคนหนึ่งเอื้อมเข้ามาปิดตาแก้วไว้
       “คุณโอม”
       โอมเป็นคนปิดตาแก้วไว้ แล้วก็หัวเราะ พร้อมกับอ้อมมานั่งที่เก้าอี้ม้ายาวข้างๆ
       “ทำไมรู้ล่ะครับ”
       “เป็นคนอื่นใครเขาจะกล้าทำแบบนี้ แต่ที่ทำให้รู้แน่ๆ ก็กลิ่นน้ำหอมของคุณโอมนั่นแหละ”
       “จริงเหรอครับ น้ำหอมผมกลิ่นแรงขนาดนั้นเลยเหรอ” โอมทำเป็นดมตัวเอง
       “ไม่แรงหรอกค่ะ แต่แก้วเป็นคนจมูกดี”
       โอมจับมือแก้วไว้
       “ผมดีใจนะ ที่แก้วรู้ว่าเป็นผม เพราะกลิ่นน้ำหอม อย่างน้อยก็ได้รู้ว่า ผมสำคัญสำหรับแก้ว”
       “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วล่ะค่ะ” แก้วดูนาฬิกา “เกือบห้าโมงแล้ว จะทำอะไรก่อนดีคะ ดูหนังเลย หรือหาอะไรกินก่อน”
       “เราไปจองตั๋วก่อนละกัน ถ้ามีเวลาก็ไปหาอะไรรองท้อง”
       “ดีค่ะ”
       
       สองคนลุกขึ้น แล้วเดินคลอเคลียกันออกไป

ในสวนขวัญ ตอนที่ 2
       ไม้เดินมาที่สวนข้างบ้านมีต้นไม้ กระถาง อ่างดินเผา หิน ดิน ทราย เตรียมไว้แล้ว เชียรตามมาด้วย
       
       “แล้วตกลง ลูกสาวคุณเชียรโอเคใช่ไหมครับ ที่จะทำสวนไม้น้ำ”
       “ถามเขาแล้ว เขาบอกว่าตามใจพ่อ ก็ไม่รู้ว่าเขาจะชอบหรือเปล่า”
       ไม้นิ่งไปนิดหน่อย
       “เป็ด คงชอบไม้น้ำแหละครับ”
       เชียรหัวเราะ
       “แหม จะเล่นมุกก็ไม่บอก ได้หัวเราะแล้วรู้สึกดีจัง”
       ไม้ลงไปนั่งเตรียมต้นไม้ ด้วยการแกะห่อกระดาษที่ห่อต้นไม้มา
       “แล้วทำไมไม่หัวเราะบ่อยๆล่ะครับ”
       เชียรเข้าไปนั่งทำด้วยเศร้าๆไม่พูด ไม้มองเห็นใจ
       “ถ้าต้องการเพื่อนคุย...ผมยินดีรับฟังนะครับ แต่ถ้า…”
       “ขอบใจมากนะไม้ ฉันอยู่มาจนป่านนี้...”
       “อ้าว แล้วมาลงที่คุณเชียรกับ...เอ่อ ลูกสาวได้ยังไงครับ มันเรื่องของลูกชายไม่ใช่เหรอ”
       “ลูกเรามันไม่ดี ไก่กุ๊ก พี่ชายของเป็ดปุ๊กน่ะ เขาติดเพื่อน แต่งงานมีลูกแล้วก็ยังทำตัวเป็นวัยรุ่น ตกเย็นต้องไปตั้งวงกินเหล้ากับเพื่อน เราก็พยายามเตือน แต่เขาก็ไม่เลิก จนหลังๆทะเลาะกับเมียเป็นประจำ เพราะจริงๆในวงเหล้า มันไม่ได้มีแค่เหล้า”
       “ผู้หญิง”
       “ใช่ ลูกสะใภ้ฉันเขาเลยโกรธมาก”
       “ถึงยังไงก็ไม่ควรจะมาลงที่คุณเชียรกับคุณเป็ดปุ๊ก”
       เชียรถอนใจ
       “เขาคงจะคิดว่า ลูกไม่ดี เพราะพ่อมันเลี้ยงไม่ดีมั้ง” เชียรหัวเราะหึๆ แต่ดูน่าเศร้าใจมากกว่า “ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่เข้าใจกัน แล้วก็กลายเป็นทะเลาะกัน พอคนเกลียดกัน มีอคติต่อกัน จะทำอะไรมันก็ดูไม่ดีไปหมด”
       “สุดท้าย คุณเชียรกับคุณเป็ดปุ๊กเลยต้องเป็นฝ่ายอพยพออกมาหาบ้านใหม่อยู่”
       เชียรพยักหน้า
       “ก็หวังว่าเราไม่อยู่แล้ว พวกเขาอยู่กันลำพัง อะไรมันอาจจะดีขึ้น”
       สองคนเงียบไป ไม้รับรู้ได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดของเชียรแล้วครู่หนึ่ง เชียรก็หันมามองไม้ นึกขำอะไรขึ้นมา
       “ดูซิ อยู่ดีๆก็เอาปัญหาของฉันมาระบายใส่เธอ”
       “ได้ระบายบ้าง มันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นไม่ใช่เหรอครับ”
       เชียรมองไม้นิ่งไปนิดหน่อย แล้วพยักหน้ารับ ไม้หยิบดินเหนียวขึ้นมา
       “ผมจะเอาดินเหนียวลงก้นอ่างก่อน แล้วคุณเชียรค่อยเอาบัวลงนะครับ”
       “ตกลง”
       ไม้เอาดินลงที่ก้นอ่าง เชียรมองไม้ที่กำลังง่วนทำงาน คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจถาม
       “เล่าเรื่องของไม้ให้ฉันฟังบ้างซิ”
       ไม้ชะงัก นิ่งไปนิดหน่อย
       “ผมอยู่กับย่า ย่าเป็นคนสวนแถวนี้ ก็วิ่งเล่นในสวน อยู่กับต้นไม้ต้นไร่มาตั้งแต่เด็กๆ”
       “ถึงได้รู้เรื่องต้นไม้ดี เขาว่าคนรักต้นไม้ เป็นคนมือเย็นใช่ไหม”
       “ไม่ทราบซิครับ แต่ที่แน่ ผมค่อนข้างจะ ใจร้อน ย่ายังบอกว่าไม่น่าตั้งชื่อผมว่า ไม้ น่าจะชื่อ ไฟบรรลัยกัลป์ มากกว่า” ไม้พูดแล้วก็หัวเราะ
       “ผู้ใหญ่เขาดูดวงแล้ว เลยตั้งชื่อข่มไว้มั้ง เออ แล้วย่าของไม้อายุเท่าไหร่แล้ว”
       “เจ็ดสิบสองครับ”
       “แล้ว เอ่อ พ่อกับแม่เราล่ะ”
       ไม้นิ่งไปนิดหน่อย
       “พ่อตายแล้วครับ แม่มีสามีใหม่”
       ไม้ไม่อยากพูดอะไรต่ออีก ปั้นดินก้นอ่างค่อนข้างแรงขึ้น เชียรมองออก เลยไม่กล้าซักอะไรต่ออีก เสียงกริ่งประตูบ้านดังขึ้น สองคนหันไปมองที่ประตู เห็นนภยืนอยู่ที่นั่น ไม้ลุกเดินไปหา
       “พี่เขาบอกพี่ไม้หรือเปล่าฮะ ว่าบ่ายนี้ผมอยู่บ้าน”
       “คุณลุงเขาบอกแล้ว พี่กำลังทำงาน เดี๋ยวเย็นๆจะไปหา”
       “ได้ครับ”
       นภกลับไป ไม้เดินกลับมา เชียรยืนมองอยู่
       “เด็กคนที่เป็ดปุ๊กบอกใช่ไหม”
       “ครับ น่าสงสาร พ่อแม่ส่งให้มาเรียนกรุงเทพ ต้องอยู่บ้านคนเดียว...มาเถอะครับ รีบทำให้เสร็จๆ เดี๋ยวต้องไปอยู่เป็นเพื่อนเขาอีก”
       ไม้กลับลงไปนั่งทำงานต่อ เชียรหันไปมองทางบ้านของนภ
       
       รถของเป็ดปุ๊กแล่นเข้ามา พอจะเลี้ยวเข้าซอยบ้านตัวเอง ก็เห็นรถกระบะของไม้จอดอยู่ริมกำแพงบ้านของนภ เป็ดปุ๊กขับรถเลยไปจอดที่หน้าบ้านตัวเองลงจากรถ มองไปที่บ้านไข่มุก ไม่เห็นรถไข่มุกจอดอยู่ เลยเดินย้อนจากรถตัวเองไปที่บ้านของนภ
       เป็ดปุ๊กค่อยๆย่องมาจนถึงกำแพงบ้าน แล้วพยายามชะเง้อมองเข้าไปในบ้านนภแต่ก็มองไม่เห็นอะไร เธอยิ่งพยายามเขย่ง แล้วใช้เท้าข้างหนึ่งปีนกำแพง เพื่อจะยกตัวให้สูงขึ้น เผื่อจะได้มองเห็นมากขึ้น ไม้เข้ามาทางด้านหลัง
       “ให้ช่วยอุ้มไหม”
       เป็ดปุ๊กตกใจ
       “ว๊าย”
       เป็ดปุ๊กลื่นลงจากกำแพง เกือบจะล้ม
       “มาทำบ้าอะไรข้างหลังฉัน”
       “ก็เห็นคุณชะเง้อดูอะไร เลยมาถามว่าจะให้ช่วยอุ้มขึ้นไปไหม จะได้เห็นถนัดๆ”
       “ไม่ต้องหรอก”
       “แล้ว...คุณพยายามดูอะไรเหรอ” ไม้ทำเป็นชะเง้อดู
       เป็ดปุ๊กรีบแก้ตัว
       “เปล่าสักหน่อย”
       ไม้มองหน้า
       “ไม่จริงมั้ง”
       “น้องเขามาหาฉันเมื่อวาน ให้ช่วยบอกนายว่าเขาอยากให้นายมาหา ฉันก็ฝากบอกพ่อไว้ พอกลับมาเห็นรถนายจอดอยู่ ก็เลยจะมาดูให้แน่ว่า นายกับน้องเขาได้เจอกันหรือยัง”
       “อ๋อ งั้นเหรอ จริงๆก็กำลังจะมาหาน้องเขานั่นแหละ แต่เห็นต้นไม้บ้านโน้นใบมันเหลืองๆ ก็เลยแวะไปดูก่อน”
       “ดีนะ เอาใจใส่งานดี แล้ว...เอ่อ...ต้นไม้ในบ้านน้องเขานี่ล่ะ นายปลูกด้วยหรือเปล่า”
       “ผมปลูกเกือบทุกต้นในหมู่บ้านนี้”
       “ถึงต้องหมั่นเข้าไปดูแล โดยเฉพาะที่บ้านน้องคนนี้”
       ไม้นิ่งไปนิดหน่อย
       “บ้านนี้พิเศษหน่อย”
       “คงสนิทกันมาก”
       “มากกว่าคำว่า เพื่อน ซะอีก”
       “กิ๊ก” เป็ดปุ๊กโพล่งออกมา
       ไม้ชะงัก มองหน้าเป็ดปุ๊ก เหมือนจะถามว่า บ้าหรือเปล่า แต่ก็ไม่ตอบอะไร
       “แล้วเด็กผู้หญิงเมื่อคืนวานล่ะ ไปไล่จับเขาแบบนั้นได้ยังไง”
       “นั่นน่ะเด็กของผม ชอบหนีออกมาเที่ยว”
       “เด็กของนาย หมายความว่า ไม่ใช่ทั้งเพื่อนหรือกิ๊ก”
       ไม้งงๆ
       “พูดเรื่องอะไรของคุณน่ะ ไม่เข้าใจ”
       “คนที่ไม่เข้าใจ ควรจะเป็นฉันมากกว่า”
       “พี่ไม้ มาแล้วเหรอ”
       นภเดินมาที่กำแพง พอเห็นเป็ดปุ๊กก็แปลกใจ
       “สวัสดีฮะ”
       เป็ดปุ๊กยิ้มรับ นภเดินมาเปิดประตูรั้วให้ ไม้เข้าไปในบ้าน แล้วหันมาชวน
       “เข้ามาในบ้านไหมล่ะคุณ”
       “โอ๊ะ ไม่ล่ะ ฉันต้องไปดูพ่อ”
       “พ่อคุณสบายดี ฟิตปั๋งเลย”
       เป็ดปุ๊กอึ้งๆ แล้วโบกมือไม่คุยด้วยแล้ว แล้วเดินออกไป ไม้ขำๆ นภปิดประตูรั้ว โอบไล่นภแล้วพากันเดินเข้าบ้าน
       
       เป็ดปุ๊กหันกลับมามอง เห็นไม้โอบไล่นภแล้วยิ่งคิดเตลิดไปใหญ่

ในสวนขวัญ ตอนที่ 2
       เป็ดปุ๊กถอยรถเข้ามาจอดในบ้าน เสร็จเรียบร้อยก็ลงจากรถ พร้อมกับกระเป๋าถือ แล้วเดินมาท้ายรถ เปิดกระโปรงท้ายขึ้น เชียรออกมาจากในบ้าน
       
       “ซื้ออะไรมาอีกเหรอ ก็บอกไปแล้วนี่ว่ามีกับข้าวแล้วเยอะแยะ”
       “เป็ดซื้อแต่ขนมมานิดหน่อยเองค่ะ”
       “ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องซุกไว้เต็มตู้เย็น เป็ดปุ๊กเข้าบ้านไปเลย เดี๋ยวพ่อปิดประตูให้เอง”
       เชียรวิ่งเหยาะๆไปที่ประตู เป็ดปุ๊กมองตามไปแล้วหน้าแหย
       “ฟิตปั๋งจริงๆด้วย”
       
       ค่ำนั้น อาหารหลายอย่างวางบนโต๊ะอาหาร เป็ดปุ๊กกับเชียรนั่งทานด้วยกัน
       “วันนี้สงสัยจะกินได้มาก ใช้แรงไปเยอะ”
       เป็ดปุ๊กชะงัก
       “ใช้แรงทำอะไรคะ”
       “ก็ทำสวนไม้น้ำไง เป็ดปุ๊กยังไม่ได้ไปดูใช่ไหม เกือบเสร็จแล้วล่ะ”
       “อ๋อ งั้นเหรอคะ”
       “ไม้เขามาขลุกอยู่กับพ่อตลอดบ่ายเลย ช่วยจัดสวนซะสวย เราคิดว่าเขาแค่คนสวนธรรมดา แต่ที่ไหนได้ เขามีความรู้มากเลยนะ แถมยังมีหัวศิลป์ด้วย สวนไม้น้ำนี่ถ้าเสร็จแล้ว รับรองได้ไม่อายใครเลยจริงๆ ชวนใครมาดูก็ได้”
       “จะชวนใครล่ะคะ”
       เชียรอึ้งๆไป
       “วันก่อนก็ว่าเขาดี วันนี้ชมว่าเก่ง แถมยังมีหัวศิลป์อีก สรุปว่านายคนนี้มีดีทุกอย่าง เป็ดเทียบกับเขาไม่ได้เลย”
       “พ่อไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย”
       “เป็ดไม่อยากให้พ่อไปยุ่งกับเขาเลยรู้ไหมคะ”
       “ทำไมล่ะ หรือว่าเป็ดปุ๊กอิจฉาเขา พ่อไม่ได้คิดว่าเขาดีกว่าลูกเลยนะ”
       “ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก เป็ดไม่มีวันอิจฉานายนั่น”
       “แล้วมันเรื่องอะไร ลูกทำไมถึงต้องมีอคติต่อเขา เขาไม่ดีตรงไหน”
       เป็ดปุ๊กค่อนข้างแรง
       “เขาเป็นพวกโรคจิต”
       เชียรชะงัก นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะขำๆ
       “ไม่มีมุกอื่นเล่นแล้วเหรอ”
       “พ่อ นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ เป็ดพูดจริงๆ นายคนนี้ไม่ใช่คนปกติ เขาเป็นพวกวิปริตทางเพศ”
       “มันเกินไปแล้วล่ะลูก”
       “เขามีอะไรกับเด็กผู้ชายที่บ้านอยู่ปากซอย”
       เชียรตะลึง
       “อะไรนะ”
       “เป็ดเห็นกับตาเลยพ่อ แล้วตัวเขาก็บอกเอง ว่าเด็กคนนั้นเป็นมากกว่า เพื่อน แล้วไม่ใช่แค่เด็กผู้ชายนะพ่อ เขายังมีเด็กผู้หญิงเลี้ยงเอาไว้อีกคน เมื่อวานเป็ดเห็นเขาไปตามล่าเด็กคนนั้นที่ห้าง”
       เชียรไม่เชื่อ
       “กล่าวหาเขาแบบนี้มันเรื่องใหญ่นะลูก”
       “เป็ดไม่ได้กล่าวหาเขากับคนอื่น แต่เป็นแค่อยากให้พ่อรู้...อย่าว่างั้นงี้เลยนะพ่อ พ่อเองก็อาจจะกลายเป็นเหยื่อของเขาสักวันก็ได้”
       เชียรยิ่งอึ้งตะลึง เป็ดปุ๊กถอนใจ มองดูพ่อด้วยความเป็นห่วง
       
       วันใหม่ ไม้มากดกริ่งประตูหน้าบ้านเป็ดปุ๊ก เชียรโผล่หน้าออกไปมอง เห็นไม้ยืนรออยู่หน้าประตูรั้ว รถกระบะของไม้จอดอยู่ ในรถมีต้นไม้น้ำ และของที่จะมาทำสวนอยู่ที่กระบะ ไม้รออยู่ครู่หนึ่งแล้วกดกริ่งซ้ำอีกครั้ง
       เชียรยืนหลบอยู่ นึกลังเลว่าจะออกไปดีไหม เมื่อนึกถึงสิ่งที่เป็ดปุ๊กพูดถึงไม้ เสียงกริ่งดังซ้ำอีกครั้ง ที่สุดเชียรตัดสินใจเดินไปที่ประตูรั้ว
       “สวัสดีครับ จะมาทำสวนไม้น้ำให้เสร็จน่ะครับ ไม่ทราบสะดวกไหมครับ” ไม้ยิ้มให้
       “ได้ซิ สะดวก”
       เชียรเปิดประตูรั้วให้
       “ต้องกดกริ่งอยู่นาน นึกว่าคุณไม่อยู่”
       “พอดีเข้าห้องน้ำอยู่น่ะ” เชียรมองไปนอกบ้าน “แล้วมาคนเดียวเหรอ”
       “ครับ งานไม่มากเท่าไหร่ เลยให้คนอื่นไปทำงานอื่น”
       ไม้หันไปหยิบของที่กระบะ เชียรเข้าไปช่วย เอื้อมมือไปจะหยิบของ ไม้ยื่นมือมาจับมือเชียรไว้
       “ไม่ต้องหรอกครับ”
       เชียรถอนมือกลับ ไม้ยกของต่างๆออกจากรถ เชียรอึ้งๆอยู่
       
       ไม้ขนอุปกรณ์ทำน้ำตกเล็กๆและต้นไม้น้ำที่เตรียมมาเพิ่ม วางลงที่สวนไม้น้ำ เชียรมองๆ ไม้เงยหน้าขึ้นมาถาม
       “ช่วยกันทำไหมครับ”
       เชียรจำเป็นต้องนั่งลง
       “เอาซิ”
       “พอดีผมมีชุดน้ำตกเล็กๆที่ลูกค้าเขาไม่ใช้ จะเอามาเสริมตรงนี้ ถ้าคุณเชียร...ไม่รังเกียจ”
       “รังเกียจอะไร”
       “บางคนเขาไม่ชอบน่ะครับ ถ้าเป็นของใช้แล้ว”
       “อ๋อ ฉันไม่ถือหรอก”
       “แต่นี่ก็ยังไม่ทันใช้นะครับ จัดไว้ให้เขาแล้วเขาไม่เอา”
       เชียรหยิบโน่นนิดนี่หน่อยช่วยไม้ แอบมองไม้ด้วยหางตา คิดอะไรอยู่ในใจ พอไม้เงยหน้าขึ้นมามอง เชียรก็หลบตา ไม้นึกแปลกๆอยู่เหมือนกัน แต่ไม่ได้คิดอะไร ในที่สุด เชียรตัดสินใจถาม
       “ไม้ ฉันถามอะไรหน่อยซิ”
       “ครับ”
       เชียรยังคิดๆอยู่จะถามดีไหม
       “ครับ ถามอะไรครับ”
       “เอ่อ ไม้...ดูละครไหม”
       “ตอนกลางคืนน่ะเหรอครับ ผมไม่ค่อยมีเวลาดูทีวีเท่าไหร่ เรื่องอะไรล่ะครับ”
       “เรื่องเมื่อคืนน่ะ ฉันจำชื่อเรื่องไม่ได้แล้ว รู้แต่ว่าพระเอกหล่อมากเลย”
       ไม้หัวเราะ
       “ไม่หล่อจะเป็นพระเอกได้ยังไงล่ะครับ”
       “แต่น่าเสียดาย...เขาว่ากันว่า พระเอกคนนี้น่ะ จริงๆแล้ว...เป็นเกย์”
       “เกย์”
       “ชอบผู้ชายด้วยกัน”
       ไม้พยักหน้า แล้วทำงานต่อ
       “น่าสนใจ”
       “น่าสนใจเหรอ”
       “ครับ”
       เชียรอึดอัด แล้วกอบกรวดสีขาวขึ้นมากำหนึ่ง
       “แล้วเธอ...คิดยังไงกับคนที่..เป็นแบบนี้”
       “ก็โอเคนะครับ สมัยนี้เขาไม่ค่อยถือกันแล้ว”
       
       เชียรมองไม้ยิ่งสงสัยว่าเป็นหรือเปล่า แต่ไม่รู้จะถามอะไรอีก

ในสวนขวัญ ตอนที่ 2
       ไม้หันมาดู เห็นเชียรถือกรวดจำนวนหนึ่งไว้
       
       “โรยแถวนั้นไปเลยครับ”
       เชียรไม่ทันฟัง
       “หืม”
       “โรยไปทั่วๆน่ะครับ โทษนะครับ”
       แล้วไม่ทันตั้งตัว ไม้ก็เอื้อมมือมาจับมือเชียร แล้วพาไปเขย่าๆให้กรวดในมือเชียรโรยไปทั่วๆ เชียรทำอะไร
       ไม่ถูก พอเสร็จแล้ว ไม้ก็ปล่อยมือ เชียรรีบหดมือเข้าไป แล้วลุกขึ้นยืน
       “ไม้ทำไปคนเดียวเลยได้ไหม”
       “ทำไมเหรอครับ”
       “ฉัน...ปวดเมื่อยไงไม่รู้ เหมือนจะไม่สบาย”
       “อ๋อ ได้ครับ คุณเชียรไปพักผ่อนเถอะครับ”
       เชียรเดินกลับเข้าบ้านไปทันที
       
       เมื่ออยู่ตามลำพังในครัว เชียรรินน้ำเย็นใส่ลงในแก้วแล้วดื่ม ก่อนจะยืนคิดๆเรื่องไม้ เสียงไม้ดังเข้ามา
       “คุณเชียรครับ”
       เชียรหันขวับมา ไม้ยืนอยู่ที่ประตูครัว
       “เห็นคุณบอกว่าไม่ค่อยสบาย อาการเป็นไงครับ”
       “ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่ปวดเมื่อยตามคอตามบ่ากำลังจะทำน้ำเย็นให้เธอ รอเดี๋ยวนะ”
       พูดแล้วเชียรก็หันกลับไปรินน้ำใส่อีกแก้ว ไม้เดินเข้ามาทางด้านหลัง
       “สงสัยจะนอนตกหมอน จับเส้นนิดหน่อยก็หายครับ”
       ไม้ยื่นมือเข้ามาจะบีบบ่าให้เชียร
       “ผมช่วยนะครับ”
       ไม้บีบลงไปที่บ่า เชียรก็สะดุ้งตกใจหันมา แล้วกระโดดลุกจากโซฟา
       “อุ๊ย”
       “ขอโทษครับ ผมไม่คิดว่าคุณจะบ้าจี้”
       เชียรแกล้งเลยตามเลย
       “ใช่..ฉันบ้าจี้ ใครมาถูกตัวไม่ได้ เอ่อ..ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวกินยาแล้วนอนมันก็หายเองแหละ ไม่ต้องลำบากเธอหรอก เธอทำงานของเธอไปเถอะ ขอบใจมาก”
       ไม้แปลกใจในท่าที แต่พยักหน้ารับ
       “ครับ ถ้างั้นคุณเชียรพักผ่อนเถอะครับ”
       “คือ ฉันไม่ออกไปช่วยนะ”
       “ครับ”
       ไม้เดินออกจากบ้านไป เชียรถอนใจอย่างโล่งๆ จับบ่าตัวเองที่ไม้บีบเมื่อครู่ แอบนึกเสียว
       
       ในอาคารจอดรถในห้างแห่งหนึ่ง ที่จอดรถเต็มไปหมด รถของกะรัตแล่นเข้ามา จนถึงประตูทางเข้าห้าง
       รถก็จอด กะรัตเปิดประตูลงมาจากฝั่งตรงข้างคนขับ ศักดิ์สามีของเธอเป็นคนขับรถ
       “ฉันไปรอข้างในก่อน หาที่จอดได้แล้วก็ตามเข้าไปละกัน”
       “โอเค”
       กะรัตปิดประตูรถ แล้วเดินเข้าไปในห้าง ศักดิ์ขับรถออกไป
       
       รถของศักดิ์แล่นขึ้นมาเพื่อหาที่จอดอีกชั้น เขาขับเข้าไปจอดบริเวณที่ว่าง แล้วเดินไปทางบันไดเข้าห้าง ระหว่างนั้นชายฉกรรจ์ในชุดซาฟารีสีดำสวมแว่นกันแดด 2-3 คน เดินเข้ามา ศักดิ์รู้ว่าถูกตามก็ชะงัก หันกลับจะเดินไปอีกทาง ก็มีชายใส่ชุดซาฟารี2-3 คน เดินมาเหมือนกัน ศักดิ์หาทางหนีด้วยการ เดินไปผนังกั้นรถสูง ที่ติดกับชั้นจอดรถอีกชั้นที่อยู่ต่ำลงไปครึ่งชั้น ศักดิ์ปีนขึ้นไปบนผนัง แล้วกระโดดลงไปเลย ชายฉกรรจ์ทั้งสองกลุ่มรีบโดดตาม
       ศักดิ์ตัดสินใจวิ่งไปที่ผนังกั้นรถอีกครั้ง แล้วปีนขึ้นไป กระโดดลงไปที่ชั้นต่ำลงไป แต่ลงผิดจังหวะ ทำให้เกิดข้อเท้าพลิก เขาล้มลง พยายามจะลุกแล้ววิ่งหนี แต่ก็ได้แต่เขยกๆ กลุ่มชายฉกรรจ์กระโดดตามลงมา แล้วก็กรูกันวิ่งเข้ามาจับตัวเขาไว้ได้
       “โอ๊ย เบาๆ ขาเจ็บ”
       หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ ตรงเข้ามาหยุดตรงหน้า กระชากคอเสื้อศักดิ์ขึ้นมา
       “ทำไมต้องให้เหนื่อยด้วยวะ”
       “ก็พวกแกมาตั้งหลายคน”
       “คุยกันดีๆก็ได้ นายให้มาถามเรื่องเงิน”
       “ตอนนี้ฉันยังไม่มีหรอกเงินนะ”
       “เวลาแทงบอลบอกว่าไม่มีปัญหา”
       “ก็นึกว่ามันจะชนะน่ะซิ”
       “อันนั้นพวกฉันไม่เกี่ยว นายต้องการเงินเดี๋ยวนี้”
       “ก็บอกว่าไม่มี ให้เวลาหน่อยซิ”
       “นานแค่ไหน”
       “ขอสักสองอาทิตย์” ศักดิ์มองอย่างขอร้อง
       หัวหน้านิ่งคิดแล้วตัดสินใจ
       “ก็ได้”
       “ขอบคุณมากเลย โต๊ะดีๆแบบนี้รับรองลูกค้าไม่หนีไปไหนแน่”
       หัวหน้ายิ้ม แต่ดูน่ากลัว
       “แต่เพื่อความมั่นใจ ขอมัดจำไว้หน่อยก่อน”
       “มัดจำ”
       แล้วหัวหน้าก็ชกเข้าที่ท้องศักดิ์เต็มแรงจนศักดิ์จุกตัวงอลง
       
       ภายในห้าง กะรัตยืนรอศักดิ์อยู่นานก็เริ่มหงุดหงิด
       “ทำไมนานนัก หิวแล้วนะเนี่ย”
       กะรัตก็เดินไปทางประตูออกสู่อาคารจอดรถ ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงตุ๊บตั๊บของการชกต่อยดังอยู่ไม่ไกล พร้อมกับเสียงร้องของศักดิ์
       “พอแล้ว ไม่ไหวแล้ว ช่วยด้วย”
       “ใครจะช่วยมึง หืม”
       “โอ๊ย โอ๊ย”
       กะรัตจำเสียงศักดิ์ได้ รีบวิ่งไปตามเสียง เห็นศักดิ์กำลังถูกรุมต่อยอยู่
       “พวกแกทำอะไร ปล่อยเขานะ”
       ทั้งกลุ่มหันมามองกะรัต เธอส่งเสียงร้องทันที
       “ช่วยด้วย...ตำรวจ...ช่วยด้วย คนตีกัน”
       กลุ่มชายฉกรรจ์มองไป เห็นรปภ.2-3 คนวิ่งมาสมทบกับกะรัต
       “เรียกตำรวจเร็ว”
       หัวหน้าพยักหน้ากับลูกน้อง คนที่จับตัวศักดิ์ไว้ ปล่อยศักดิ์ให้ทรุดลงกับพื้น
       “สองอาทิตย์นะมึง”
       แล้วกลุ่มชายฉกรรจ์ก็พากันออกไป กะรัตมองเห็นคนกลุ่มนั้นไปแล้ว ก็วิ่งมาหาศักดิ์พร้อมกับ รปภ. ศักดิ์หน้าตาบวม ที่ปากมีเลือดออกร้องโอดโอย
       
       “ขอโทษนะคุณ ผมคงไปกินข้าวด้วยไม่ได้แล้ว”
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ในสวนขวัญ ตอนที่ 8
ในสวนขวัญ ตอนที่ 7
ในสวนขวัญ ตอนที่ 6
ในสวนขวัญ ตอนที่ 5
ในสวนขวัญ ตอนที่ 4
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สงสารคุณเชียรกับเป็ดปุ๊ก
ยักษ์เบิ้ม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014