หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ในสวนขวัญ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 2 มกราคม 2557 20:55 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ในสวนขวัญ ตอนที่ 3
       ในสวนขวัญ ตอนที่ 3
       
       ไม้นั่งกินข้าวอยู่กับย่าขวัญ ที่มองเขาอย่างแปลกใจ
       
       “แล้ววันนี้ไม่ไปจัดสวนเหรอ ถึงมากินมื้อเที่ยงกับย่าได้”
       “ครับ วันนี้ว่าง”
       “อย่าขี้เกียจไม่ได้นะ คุณหทัยเขาจะว่าเอาได้”
       “ไม้ไม่สนหรอก ขอแต่อย่ามาว่าย่าก็พอ”
       “เขาเคยที่ไหน แล้วจะแบ่งไปให้คุณบ้านโน้นบ้างไหมล่ะ เขากินเป็นหรือเปล่า ต้มส้มปลาทูเนี่ย”
       “เอาไว้ก่อนก็ได้ย่า เพลาๆบ้างก็ดี”
       “ทำไมเหรอ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
       “ไม่มีหรอกครับ”
       “แต่ก่อนเห็นไปทำงานอยู่บ้านเขาทุกวัน สองสามวันนี้ไม่เห็นไป กลับมาขลุกอยู่บ้านย่า”
       “ก็ไม้อยากมานั่งเล่นบ้านย่า สบายใจดี หรือว่าย่าไม่อยากเจอไม้”
       ย่าขวัญหัวเราะ
       “คนแก่ๆน่ะ จะมีความสุขก็ได้เจอลูกหลานนี่แหละ”
       “จริงเหรอ แล้วถ้าไม้หายหน้าไปสักอาทิตย์นึงล่ะ”
       “แค่วันสองวันก็แย่แล้ว มันเหงา”
       “ย่าไม่เห็นเคยบอก”
       “คนแก่ๆ ถ้าไม่มีใครมาคุยด้วยเล่นด้วย ก็ต้องอยู่เงียบๆ ได้แต่แก่ลงไปเรื่อยทุกวันๆ”
       “คนแก่เป็นเหมือนกันหมดไหมย่า”
       “เป็นเหมือนกันหมดแหละ แต่จะไปเรียกร้องอะไรเขาก็ไม่ได้ เขาก็ต้องทำมาหากินกันทั้งนั้น”
       ไม้นิ่งคิดถึงเชียร ไปขณะที่ย่าก็พูดไปเรื่อย
       “ย่าถึงต้องหาอะไรทำให้มันไม่มีเวลาคิด ไม่มีเวลาเหงาไง ถึงวันพระวันโกน ก็ไปคุยกับหลวงพ่อที่วัด”
       
       ไม้กลับมาที่บ้านต้นไม้ แล้วยืนที่หน้าต่าง มองไปที่บ้านเป็ดปุ๊ก เห็นเชียรนั่งทำอะไรบางอย่างอยู่ เห็นเชียรปาดเหงื่อ เขาเห็นเชียรทำงานหนักแล้วรู้สึกไม่สบายใจ เชียรลุกขึ้นยืน แล้วเกิดอาการหน้ามืด เซจะล้ม
       ไม้ตกใจ เหมือนอยากจะลงไปช่วยเชียรเดี๋ยวนั้นเลย แต่แล้วก็ต้องหยุดตัวเองไว้ เชียรหยุดรอให้อาการดีขึ้นครู่หนึ่ง แล้วเดินไปล้างมือที่ก๊อกน้ำริมกำแพง เสร็จแล้วก็ตัดสินใจกลับเข้าบ้านไปดื่มน้ำ แล้วนอนพักที่โซฟา ไม้ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงเชียรขึ้นมา แต่ตัดสินใจหันกลับ ไม่อยากจะดูต่อ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ไม้เอาโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นเป็นเบอร์เชียร เขาอึดอัด แต่ตัดสินใจกดรับ
       “สวัสดีครับ”
       “ไม้ใช่ไหม”
       “ครับ คุณเชียร”
       “ทำไมไม่เห็นมาที่บ้านเลย หลายวันแล้วนะ”
       “เอ่อ..ผมขอโทษครับ”
       “ไม่เป็นไร แล้ววันนี้จะมาหรือเปล่า ฉันอยากทำให้มันเสร็จๆ สวนไม้น้ำของเธอน่ะไม่งั้นต้นไม้มันจะตายหมดก่อน”
       “คือ...คงไปไม่ได้ครับ”
       “ทำไมล่ะ ติดธุระเหรอ”
       “ครับ”
       “ไปจัดสวนบ้านไหนล่ะ ในหมู่บ้านหรือเปล่า ซอยอะไร จะได้เดินไปหา”
       ไม้นิ่งไป พูดไม่ออก
       “ว่าไงไม้”
       “ผมไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านครับ ผม...อยู่ต่างจังหวัด”
       ไม้พูดไปแล้วก็รู้สึกไม่ดีเลย
       “อ้าว เหรอ แล้วก็ไม่บอกแต่แรก เดี๋ยวนี้รับงานต่างจังหวัดด้วยเหรอ ไปจังหวัดไหนล่ะไปกี่วันแล้ว”
       “สองวันแล้วครับ ไปไม่ไกลหรอกครับ แถวนี้เอง”
       “อยุธยาเหรอ”
       “ครับ...เอ่อ...อ่างทองครับ”
       “แล้วเมื่อไหร่กลับล่ะ”
       “เอ่อ...คงอีกหลายวันครับ ต้นไม้พวกนั้น ถ้ามันตายก็ทิ้งมันไปเลยครับ แล้วคุณเชียรค่อยไปเอาต้นใหม่ที่ร้านวันหลัง หรือผมว่า เปลี่ยนเป็นสวนแบบอื่นไหมครับ ผมจะให้ฝ้ายพาเด็กๆเข้าไปทำให้”
       “ไม่ต้องหรอก อย่าเลย ฉันอยากให้ไม้มาทำมากกว่า ฉันเชื่อใจเธอ กลับมาเมื่อไหร่ก็โทรมาบอกละกัน”
       “ครับ เอาอย่างนั้นก็ได้”
       เชียรกดวางสายไป ไม้ก็กดวางสายด้วย ไม้จับจมูกตัวเองดู
       
       “จมูกยาวไปถึงไหนแล้ว พินอคคิโอเอ๊ย” ไม้นั่งลงกับพื้น ไม่สบายใจ “แล้วนี่ฉันมิต้องบอกว่าย้ายไปอยู่อ่างทองเลยเหรอ ไม่น่าไปรับปากคุณเป็ดปุ๊กเล้ย”

ในสวนขวัญ ตอนที่ 3
       บริเวณถนนติดกับสวนหย่อมของหมู่บ้านใกล้ๆสำนักงานขาย
        
       พิกุลยืนอยู่ที่รถของเธอซึ่งจอดอยู่ริมถนน กำลังไขกุญแจเปิดประตู เชียรในชุดวอร์มเดินผ่านมาพอดี
       “สวัสดีค่ะคุณเชียร มาออกกำลังกายเหรอคะ”
       “ครับ อยู่บ้านคนเดียวมันเหงาๆ เลยมาเดินเล่นหน่อย”
       “งั้นแสดงว่าเรียบร้อยแล้ว”
       “อะไรเรียบร้อยครับ”
       “ก็สวนในบ้านคุณเชียรน่ะซิคะ คุณ...นายไม้เขามาคุยให้ฟังว่าจะทำสวนไม้น้ำให้คุณเชียร”
       “ยังไม่เสร็จหรอกครับ ต้นไม้ที่เตรียมไว้ก็จะตายหมดแล้ว”
       “อ้าว ทำไมล่ะคะ”
       “ก็ไม้เขาต้องไปทำงานต่างจังหวัดไงครับ ไม่ได้ไปทำโครงการของคุณเหรอที่อ่างทองน่ะ”
       “ไม่ค่ะ เราไม่มีโครงการอยู่ต่างจังหวัด แล้วจริงๆนายไม้ก็ไม่ได้ไหนด้วย พิกุลยังเห็นเขาอยู่เลย”
       “เจอกันเมื่อไหร่ล่ะครับ ถ้าสองวันก่อนน่ะอาจจะยังอยู่”
       “ไม่ค่ะ เพิ่งเจอเมื่อบ่ายนี้เอง”
       “แต่เขาบอกผมว่า...” เชียรพอจะรู้แล้ว “ทำไมต้องโกหกกันด้วย”
       พิกุลค่อนข้างตกใจ รู้ว่าพูดมากไปแล้ว
       “ โกหก...นั่นซิคะ ทำไม”
       
       ไม้อยู่กับพิกุลที่ร้านต้นไม้ นภนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะไม่ห่างนัก
       “ไปบอกว่าเพิ่งเจอฉันเมื่อบ่าย พูดออกไปได้ยังไง” ไม้โวยวาย
       “ก็ใครจะไปรู้ล่ะคะ ว่าคุณไปโกหกเขาไว้”
       “ฉันไม่ได้โกหก ฉันแค่...ไม่บอกความจริงทั้งหมด”
       “แต่พอพิกุลรู้ว่าเผลอพูดไปแล้ว ก็รีบมาหาคุณเลย”
       “มันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะ”
       “แล้วทำไมคุณถึงต้อง..ไม่บอกความจริงทั้งหมดด้วยล่ะคะ”
       “มันจำเป็นน่ะซิ”
       เสียงโทรศัพท์มือถือของไม้ดังขึ้น ไม้เอาโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วหน้าเหี่ยว
       “คุณเชียรเหรอคะ”
       “ก็ใช่น่ะซิ จะบอกเขายังไงล่ะ” ไม้ส่งโทรศัพท์ให้พิกุล “พูดแทนทีซิ”
       “อุ๊ย ได้ไงคะ เอางี้ คุณก็พูด..ความจริงทั้งหมดไป รวมทั้งความจำเป็นนั่นด้วย นี่แหละค่ะ วิธีที่ดีที่สุด”
       ไม้อึดอัด รู้สึกแย่ แล้วเดินห่างออกไปเล็กน้อย พร้อมกับกดรับสายพิกุลเงี่ยหูฟัง
       “สวัสดีครับคุณเชียร...ครับ ใช่ครับ พิกุลบอกแล้วเหรอครับ...ผมขอโทษนะครับ...เอางี้ละกันครับ เดี๋ยวผมจะไปหาคุณเชียร รอแป๊บนะครับ”
       ไม้เดินมาหานภ
       “ทำไปเองก่อนนะ เดี๋ยวพี่กลับมา”
       นภพยักหน้ารับคำ
       
       ไม้ปีนขึ้นไปบนกำแพงบ้านเป็ดปุ๊ก เชียรยืนรออยู่แล้ว
       “สวัสดีครับคุณเชียร”
       เชียรงอนเล็กน้อย
       “ไม่อยากจะทักคนที่โกหกฉัน”
       “ผมขอโทษจริงๆครับ ยกโทษให้ผมเถอะ ผมมีของมาฝากด้วย”
       “จะเอาอะไรมาซื้อฉันเหรอ”
       “ไม่ใช่ซื้อครับ เป็นการไถ่โทษ” ไม้หันไปพูดกับลูกน้องอีกฝั่ง “ส่งมา”
       ลูกน้องส่งต้นไม้น้ำจำนวนหนึ่ง และถุงใส่ปุ๋ยกับยาบำรุงให้ ไม้รับถุงนั้นมา แต่พอเสียดุลไม้ก็เหมือน
       จะตกจากกำแพง เชียรรีบเข้าไปรับของ
       “มา ส่งมาให้ฉัน”
       ไม้ส่งต้นไม้และของอื่นๆให้ เชียรรับมา แล้วเอาวางลงกับพื้น
       “ผมลงไปนะครับ จะได้อธิบายให้คุณเชียรเข้าใจ”
       
       เชียรพยักหน้าให้ ไม้ลงมาจากกำแพง

ในสวนขวัญ ตอนที่ 3
       ไม้กับเชียรเดินมานั่งลงที่ระเบียงทั้งสองหิ้วต้นไม้กับถุงปุ๋ยมาด้วย
       
       “ลูกสาวฉันห้ามไม่ให้เธอมายุ่งกับฉัน”
       “ครับ เขาคงไม่ไว้ใจผม”
       “ยัยเป็ดปุ๊กเอ๊ย”
       “แต่เขาไม่ผิดหรอกครับ ท่าทางผมก็ไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่”
       “คนเราจะดูกันแต่ภายนอกได้ยังไง”
       ไม้มองเชียรเหล่ๆ
       “หมายถึงลูกสาวฉันไม่ควรจะทำอย่างนั้น แล้วจริงๆเธอก็ไม่ดูเป็นโจรผู้ร้ายที่ไหน”
       “ผมไม่อยากขัดใจเขาน่ะครับ แล้วก็ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้คุณเชียรกับลูกต้องมีปัญหากันด้วย”
       “ช่วงนี้ เธอก็เลยจะไม่มาหาฉัน”
       “สักระยะครับ รอให้คุณเป็ดปุ๊กหายร้อนก่อน”
       “จริงๆเขาก็ไม่ใช่คนในร้อนอะไรหรอกนะ แต่ก็ได้ สักอาทิตย์ก็น่าจะมาได้ แต่ต้นไม้พวกนี้ซิ จะรอไหวเหรอ”
       “พรุ่งนี้ผมจะให้ฝ้ายกับเด็กๆมาทำให้ก็แล้วกันครับ พอให้อยู่รอดก่อน แล้วอาทิตย์หน้าผมจะมาตกแต่งให้สวยอีกที”
       เชียรพยักหน้ารับ
       “เอางั้นก็ได้”
       เชียรนิ่งไปนิดหน่อย
       “น่าเสียดายนะ ถ้าเป็ดปุ๊กมีโอกาสได้รู้จักตัวเธอจริงๆ เขาจะรู้ว่า เธอเป็นคนดีแค่ไหน”
       ไม้ยิ้มรับ
       “จะมีวันนั้นหรือเปล่าก็ไม่รู้ครับ”
       
       เสียงโทรศัพท์ของเชียรดังขึ้น เชียรเอาโทรศัพท์มาดู
       “เป็ดปุ๊ก” เชียรกดรับสาย แล้วพูดโทรศัพท์ “ว่าไงลูก..อะไรนะ อยู่หน้าหมู่บ้านเหรอ...ซื้อกับข้าวมาแล้ว ได้ลูกได้ พ่อจะรอกิน”
       ไม้ทำท่าบอกว่าเขาต้องไปแล้ว เชียรพยักหน้ารับ แล้วรีบไปที่กำแพง กระโดดเกาะกำแพง แล้วดึงตัวเองขึ้นไป แล้วกระโดดลงไปอีกฝั่งของกำแพง เชียรโล่งอก
       “ไม่มีอะไรลูก สบายดี แค่นี้ก่อนนะ”
       เชียรกดวางสาย แล้วนึกขึ้นได้ รีบไปยกต้นไม้น้ำและถุงปุ๋ยวางไว้ข้างกำแพงบ้าน แล้วเอาผ้าใบพลาสติคเก่าๆมาคลุมไว้ พร้อมกับเอาก้อนหินมาวางทับอีกครั้ง แล้วเดินไปที่ประตูรั้ว รถของเป็ดปุ๊กแล่นมาถึงพอดี เชียรเปิดประตูรั้วให้ลูกขับเข้ามา
       “พ่อเป็นไงบ้างคะ” เป็ดปุ๊กถามทันทีที่ลงจากรถ
       “ก็ไม่เป็นไง สบายดี กลางวันว่าจะทำสวน แต่ก็เกิดเหนื่อย เลยไปนอนพัก เย็นก็ไปเดินออกกำลังกาย”
       เชียรเข้าไปรับถุงอาหารจากเป็ดปุ๊ก
       “ทำกับใครเหรอพ่อ สวนน่ะ”
       “จะทำกับใคร ก็ทำคนเดียวน่ะซิ ไม้เขาไม่ว่างมาช่วย” เชียรยกถุงกับข้าวดู “ดูน่ากินนะ พ่อหุงข้าวไว้แล้วล่ะ เดี๋ยวเรากินกันเลยก็แล้วกัน”
       เชียรเข้าบ้านไปก่อน เป็ดปุ๊กมองตามพ่อไป ยังนึกสงสัย
       “ถ้านายไม้ไม่มา แล้วทำไมพ่อถึงดูคึกคักนัก ไม่ซึมเหมือนเมื่อวาน”
       เป็ดปุ๊กอดสงสัยไม่ได้ กำลังจะเดินขึ้นบ้าน แล้วบังเอิญหันมองไปที่กำแพง รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงเดินไปดู เห็นผ้าใบพลาสติคคลุมบางอย่างไว้ จึงเอาก้อนหินที่วางทับผ้าออก แล้วเปิดผ้าใบออกดู ต้นไม้น้ำ และถุงปุ๋ยอยู่ใต้ผ้าใบนั้น
        
       เป็ดปุ๊กมองด้วยความสงสัย

ในสวนขวัญ ตอนที่ 3
       ถนนบริเวณหน้าร้านต้นไม้ รถหลายคันทยอยแล่นตามๆกันมา ในจำนวนนั้น รถของเป็ดปุ๊กตามต่อท้าย
       
       มาด้วย เป็ดปุ๊กล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือของเธอที่วางอยู่บนเบาะข้างๆ แล้วหยิบตลับแป้งออกมา เธอเห็นรถแล่นไปช้าๆ เลยอาศัยจังหวะนั้นเติมแป้งให้ตัวเอง เธอละสายตาจากถนนแว่บหนึ่งเพื่อมาเปิดตลับแป้ง แต่พอหันกลับไปมองถนนก็ต้องตกใจ รถคันที่อยู่ข้างหน้าเหยียบเบรกไฟแดงกะทันหัน
       เป็ดปุ๊กต้องรีบเหยียบเบรกอย่างแรง จนตัวเองถูกกระชากไปข้างหน้า กระเป๋าถือที่อยู่บนเบาะข้าง หล่นลงกับพื้นรถ รถยังจอดอยู่ เป็ดปุ๊กรีบเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา เอากลับมาวางบนเบาะรถ รถเริ่มขยับต่อไป เป็ดปุ๊กเก็บตลับแป้งลงกระเป๋า ตัดสินใจไม่ตบแป้งอีก
       หน้าร้านสวนขวัญ รถทยอยแล่นผ่านหน้าร้านไป รถของเป็ดปุ๊กแล่นมาถึง เป็ดปุ๊กเปิดไฟเลี้ยวซ้าย แล้วเข้าจอดที่หน้าร้าน แล่งเข้าไปในร้าน แต่ในเวลานั้นไม่มีใคร จึงเอากระเป๋าถือวางลงบนโต๊ะ เสียงไม้ดังเข้ามาจากทางข้างหลัง
       “มาแต่เช้าเลย”
       เป็ดปุ๊กสะดุ้งหันขวับมา มือไปปัดถูกกระเป๋าถือที่วางอยู่ตกลงกับพื้น ที่พื้น กระเป๋าของเป็ดปุ๊กคว่ำหน้ากับพื้น ของในกระเป๋ากระเด็นออกมาเกลื่อนกลาด เธอนั่งยองๆลงไปเก็บของใส่กระเป๋า ไม้เข้ามาช่วยเก็บของส่งให้
       “ไม่ต้องยุ่ง ฉันเก็บเอง” เป็ดปุ๊กตีมือไม้
       ไม้ทำท่าเบื่อๆ แล้วลุกขึ้น เป็ดปุ๊กเก็บของใส่กระเป๋าเสร็จ ก็ลุกขึ้นยืน คราวนี้ปิดกระเป๋าเรียบร้อย แล้วคล้องแขนไว้
       “จะมาดูต้นไม้เพิ่มเหรอ”
       “เปล่า จริงๆฉันอยากจะเอาต้นไม้น้ำที่นายเอาให้พ่อเมื่อวานนี้มาคืนด้วยซ้ำ ฉันคิดว่าพูดให้นายเข้าใจแล้ว ว่าฉันไม่ต้องการให้นายไปที่บ้านฉันอีก ตอนแรกได้ยินพ่อว่า นายบอกว่านายไปต่างจังหวัด ฉันก็ยังนึกชื่นชมนายอยู่ แต่ก็แค่วันเดียว นายก็ไปที่บ้านฉันอีก”
       ระหว่างนั้น ฝ้ายเดินเข้ามา แต่ถูกลูกน้องผู้ชายของไม้ดึงตัวไว้ สองคนเลยแอบฟังอยู่หลังเสา ไม้ตัดสินใจพูด
       “จริงๆผมก็ไม่ได้อยากไป”
       “แต่นายก็ไป หรือว่ายังไม่เจอของที่อยากจะหยิบ เลยต้องกลับไปดูอีกที”
       ไม้ชักไม่พอใจ
       “นี่ คุณ ผมไม่คิดจะขโมยอะไรของคุณนะ”
       “แล้วนายไปที่บ้านฉันอีกทำไม”
       ไม้โพล่งออกมา
       “เพราะพ่อคุณรู้สึกแย่มากๆน่ะซิ ผมถึงต้องไปดูแลเขา”
       “ดูแลพ่อ นายเป็นญาติฝ่ายไหนของพ่อไม่ทราบ”
       “ผมก็อยากจะถามคุณเหมือนกัน ว่าคุณเป็นลูกแบบไหน ถึงได้ปล่อยให้พ่อต้องเป็นทุกข์แบบนั้น”
       เป็ดปุ๊กโกรธ
       “นายไม้”
       “คุณเป็ด”
       “ไม่ต้องมากวน จะบอกให้นะ ฉันพยายามทำสิ่งที่ดีที่สุดให้พ่อของฉัน นายเป็นคนนอก ไม่รู้หรอกว่าเราสองคนต้องเจออะไรมาบ้าง คนอย่างนาย ทำได้ก็แค่หลอกให้คนแก่หายเหงา แต่นายไม่ได้รู้จักพอดี จนพอจะช่วยให้เขาหายทุกข์ แล้วกลับมามีความสุขได้หรอก มันเป็นหน้าที่ของฉันนี่ อย่าได้มาทำเป็นเก่ง ยังไงนายก็ไม่ใช่ลูกของพ่อ”
       ไม้อึ้งไป เป็ดปุ๊กหยุดหายใจ พยายามระงับความโกรธ
       “ถ้าฉันรู้ว่านายไปที่บ้านฉันอีก ฉันให้ตำรวจลากคอนายเข้าคุกแน่ จำไว้ด้วย”
       พูดเสร็จแล้ว เป็ดปุ๊กก็ออกจากร้านไป ไม้รู้สึกแย่ ฝ้ายเข้ามา
       “เขาจะเอาคุณไปเข้าคุกอีกแล้วเหรอ”
       ไม้หันมา หน้าตาไม่ขำด้วย
       “ไปด้วยกันไหมล่ะ”
       “อุ๊ย ไม่ล่ะค่ะ”
       ไม้หันกลับ มองไปข้างนอก
       
       เป็ดปุ๊กมาถึงบริษัท แล้วเดินเข้ามาที่ทางเดิน แล้วชะงัก เมื่อเห็นพิมพากับแก้วเดินมาด้วยกัน
       “ขอบใจมากนะแก้ว ไม่ได้เธอช่วยต้องแย่แน่ๆ”
       “แก้วยินดีเต็มที่เลยค่ะ” แก้วบอกอย่างเอาใจ
       แล้วทั้งสองก็มองมาเห็นเป็ดปุ๊กยืนอยู่ พิมพามองหน้าบึ้งๆ เป็ดปุ๊กยกมือไหว้ แต่พิมพาไม่รับไหว้ แล้วเดินผ่านไปเลย
        
       ปุ๊กมองแก้วอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ในสวนขวัญ ตอนที่ 8
ในสวนขวัญ ตอนที่ 7
ในสวนขวัญ ตอนที่ 6
ในสวนขวัญ ตอนที่ 5
ในสวนขวัญ ตอนที่ 4
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 9 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 9 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากตบนังแก้ว
เจลลี่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014