หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ในสวนขวัญ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
2 มกราคม 2557 20:55 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ในสวนขวัญ ตอนที่ 3
        ในสวนขวัญ ตอนที่ 3 (ต่อ)
       
       นภลงมาถึงชั้นล่าง มารอรับเชียร
       
       เชียรไต่บันไดลงมาเรื่อยๆอย่างช้าๆ เป็ดปุ๊กก็มองลุ้นอยู่ตลอด
       “ระวังด้วยนะคะ บางขั้นมันมีตะไคร่ด้วย มันจะลื่น” ฝ้ายบอก
       “ไม่เป็นไรๆ เล็งไว้แล้ว”
       พูดยังไม่ทันขาดคำ เชียรก็เหยียบบันไดลื่นไถลตกลงมา จากความสูงเกือบสามเมตร
       “โอ๊ย”
       นภเข้าไปช่วยรับเชียร แต่เชียรลื่นผ่านนภตกลงมาถึงพื้น แล้วก็ล้มนอนอยู่อย่างนั้น นภเข้าไปประคองเชียร เป็ดปุ๊กกับฝ้ายรีบวิ่งเข้าไปดูพ่อ ไม้เองก็ตกใจ รีบปีนลงมาจากต้นไม้
       “พ่อเป็นยังไงบ้าง”
       พอเป็ดปุ๊กช่วยขยับตัว เชียรก็ร้องลั่น
       “โอ๊ย...เจ็บ”
       เป็ดปุ๊กยิ่งตกใจ
       “พ่อเจ็บตรงไหน”
       “สงสัยขาหักหรือเปล่าครับ”นภถาม
       เป็ดปุ๊กหน้าเสีย ไม้เข้ามาใกล้ๆตัวเชียร เอื้อมมือมาจับที่ขา เชียรไม่ร้อง
       “ขาไม่หัก”
       “สะโพก มันเจ็บสะโพก”
       ไม้เอื้อมมือจะมาจับสะโพก
       “นายจะทำอะไร”
       “ก็จะดูว่าพ่อคุณเจ็บตรงไหน”
       “นายเป็นหมอเหรอ จับเกะกะอาการพ่อหนักขึ้นจะทำยังไง”
       “ถ้าผมไม่ตรวจดูก่อน ผมจะรู้ได้ไงว่าพ่อคุณอาการหนักแค่ไหน”
       “อย่าเพิ่งเถียงกันได้ไหม พาพ่อไปโรงพยาบาลเถอะ”
       “ผมจะอุ้มคุณเชียรไปที่รถนะครับ”
       “ให้ผมช่วยไหมครับ” นภเข้ามาดู
       “ไม่ต้องหรอก”
       ไม้เข้าไปจะอุ้มเชียร เป็ดปุ๊กต้องถอยออกมา
       “ถ้าเจ็บก็บอกนะครับ”
       ไม้อุ้มช้อนเชียรขึ้น เชียรทำหน้าเจ็บ
       “โอ๊ะๆ...”
       “เจ็บเหรอครับ”
       “นิดหน่อย ฉันทนได้”
       “ตามรถพยาบาลมาดีกว่าไหมคะ” เป็ดปุ๊กกังวล
       “แล้วเขาจะเอาเตียงเข้ามาในสวนนี่ได้ยังไงครับ ต้องอุ้มไปที่ร้านอยู่ดี”
       “ไปเลยเถอะไม้ ฉันพอทนได้ ไปให้ถึงหมอให้เร็วที่สุดดีกว่า”
       “ทนนิดนะครับ” ไม้พูดกับนภ “นภกลับบ้านไปก่อนเลย”
       นภพยักหน้ารับคำ ไม้อุ้มเชียรขึ้นทันที เชียรพยายามทนกับความเจ็บ ทั้งเป็ดปุ๊กและฝ้ายต่างก็ช่วยลุ้น ขณะเดียวกันเป็ดปุ๊กก็ทึ่งกับความแข็งแรงของไม้ ที่อุ้มผู้ชายตัวใหญ่ขนาดพ่อได้
       
       โรงพยาบาล...ไม้กับเป็ดปุ๊กนั่งอยู่ที่เก้าอี้ ทั้งสองกังวลมาก
       “ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของนาย ที่พาพ่อฉันขึ้นไปบนนั้น”
       “ผมก็ปฏิเสธแกแล้ว แต่แกยืนยันให้ผมพาขึ้นไปให้ได้”
       “นี่นายจะบอกว่าพ่อฉันผิดเองใช่มั้ย”
       “ผมไม่ได้พูดแบบนั้นซะหน่อย”
       “นายคิดดูนะ ถ้าพ่อตกลงมา แล้วอาการหนักกว่านั้นล่ะ ยังไงนายก็ผิด แล้วก็ผิดที่นายสร้างบ้านต้นไม้บ้าๆนั่นด้วย”
       “คุณนี่เก่งยัดเยียดความผิดให้คนอื่นจังเลยนะ ผมจะบอกอะไรให้ ความผิดไม่ได้อยู่ที่ผมหรอก มันอยู่ที่ คุณต่างหาก”
       เป็ดปุ๊กไม่พอใจ
       “นายว่าไงนะ”
       “ถ้าคุณเข้าใจพ่อคุณดีพอ รู้ว่าเขากำลังรู้สึกอะไร คุณก็ควรจะดูแลเขาให้ดีกว่านี้ ไม่ปล่อยให้เขาต้องรู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนอยู่คนเดียวในโลก แล้วเขาก็คงไม่มาหาผม แล้วให้ผมต้องทำหน้าที่แทนคุณอยู่นี่ไง”
       เป็ดปุ๊กนิ่งไป แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
       “ฉันเป็นลูกที่แย่มากใช่มั้ย ทำให้นายต้องทำหน้าที่แทนฉัน ทั้งหมดนี่มันเป็นความผิดของฉัน”
       เป็ดปุ๊กก้มหน้าสะอื้น ไม้ทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าจะรุนแรงแบบนี้
       “ผม...เอ่อ...ไม่ได้ตั้งใจจะ...ว่าคุณแบบนั้น”
       เป็ดปุ๊กส่ายหน้า โทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ไม้เอื้อมมือมาจะแตะบ่าเป็ดปุ๊กเพื่อปลอบ มือของไม้อยู่ห่างเป็ดปุ๊กไม่ถึงคืบ แต่ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกมาก่อน พยาบาลออกมาจากในห้อง เป็ดปุ๊กเงยหน้าขึ้น ไม้รีบชักมือออกทันพอดี เป็ดปุ๊กไม่ทันเห็น
       “ญาติคุณเชียรคะ”
       เป็ดปุ๊กรีบเช็ดน้ำตา
       “คะ”
       “เชิญข้างในค่ะ”
       เป็ดปุ๊กเดินเข้าไป
       
       เชียรนอนอยู่บนเตียง ครู่หนึ่ง เป็ดปุ๊กกับไม้เข้ามาที่เตียง
       “สะโพกคราก” เชียรยิ้ม
       “อะไรนะคะ”
       “หมอบอกไม่เป็นอะไรมาก มันตกลงมากระแทกแรงไปหน่อย” เห็นตาเป็ดปุ๊กแดง “แล้วเป็นอะไร ยังกับร้องไห้มา”
       เป็ดปุ๊กอึ้งๆ ไม่รู้จะตอบยังไง
       “เขาเป็นห่วงคุณมากน่ะครับ”
       เป็ดปุ๊กหันมามองไม้ ไม่รู้จะขอบใจดีหรือเปล่าที่ไม้ตอบแทนให้
       “มานี่มาลูก”
       เป็ดปุ๊กเข้าไปหาพ่อ เชียรจับมือเป็ดปุ๊กไว้
       “พ่อขอโทษนะที่ทำให้ลูกต้องเป็นห่วง พ่อไม่น่าซุ่มซ่ามเลย”
       “ผมก็ต้องขอโทษด้วยครับ”
       เชียรไม่เข้าใจ
       “เธอเกี่ยวอะไรด้วย”
       “ผมไม่น่าจะให้คุณเชียรขึ้นไปตั้งแต่แรก”
       
       เป็ดปุ๊กมองไม้ ไปๆมาๆไม้ก็ยอมรับว่าตัวเองผิด

ในสวนขวัญ ตอนที่ 3
        “ฉันบังคับให้เธอพาฉันขึ้นไปต่างหาก”
       
       เชียรพยายามลุกขึ้นนั่ง เป็ดปุ๊กประคองพ่อขึ้นนั่ง เชียรพูดกับไม้
       “นี่ แล้วจะบอกให้นะไม้ ถึงจะต้องเจ็บ แต่มันก็คุ้มที่ได้ขึ้นไปบนนั้น”
       เชียรพูดกับเป็ดปุ๊ก
       “วันหลังพ่อจะพาขึ้นไป”
       “ไม่มีวันหรอกค่ะ”
       “บนนั้นน่ะมันห้องนอนผม ผู้หญิงที่จะขึ้นไปบนนั้นได้ มีแต่เจ้าสาวของผมเท่านั้น” ไม้สวนทันควัน
       “ถ้างั้นชาตินี้ก็คงไม่มีผู้หญิงคนไหนได้ขึ้นไปบนนั้น”
       “พูดแบบนั้นได้ยังไงลูก” เชียรปราม
       ไม้พูดกับเชียร ยิ้มๆ
       “ถ้าคุณเชียรไม่เป็นอะไรมาก ผมต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ”
       เชียรพยักหน้ารับ ไม้เดินออกไป เป็ดปุ๊กนึกอะไรขึ้นมาได้
       “เดี๋ยว”
       เป็ดปุ๊กรีบตามไปที่ประตู เปิดประตูออกไปมองแต่ก็ไม่เห็นไม้แล้ว จึงเดินกลับเข้ามาในห้อง
       “คนหรือผีเนี่ย”
       “มีอะไรเหรอลูก”
       “ว่าจะถามเขาเรื่องโทรศัพท์เป็ดน่ะค่ะ เป็ดเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะในครัว”
       
       เป็ดปุ๊กกับเชียรนั่งมาในรถด้วยกัน เชียรอธิบาย
       “เขาเอามาคืนพ่อเมื่อตอนกลางวัน บอกว่าเจอมันอยู่ใต้ตู้ที่ร้าน”
       “ถ้าเป็ดไม่ไปขู่ก็คงไม่เอามาคืน”
       “เขาว่าพอลูกไปถาม เขาถึงให้เด็กในร้านช่วยกันหา ถึงได้เจอ เขารู้ว่าเดือดร้อนมาก ก็เลยรีบเอามาให้พ่อ” “พูดยังไงก็ได้ถ้าไม่ไปถามก็คงจะเก็บไว้ แล้วเอาไปขายต่อ”
       เชียรนิ่งไปนิดหน่อย
       “แล้วเขาบอกว่า เขาเผลอไปกดผิด มันเลยลบข้อมูลในเครื่องไปหมด แต่ลูกเซฟข้อมูลเก่าไว้แล้วใช่ไหมล่ะ ก็คงไม่มีปัญหาเท่าไหร่”
       “เป็ดว่าเขาตั้งใจรีเซ็ทโทรศัพท์มากกว่า เวลาไปขายต่อจะได้ตรวจสอบไม่ได้นี่ก็คงถอดซิมทิ้งแล้วมั้ง เป็ดโทรเข้าไม่ได้เลย”
       “เขาบอกว่าเขาถอดซิมออกมาดู แล้วมันหล่นหายไป”
       “แหม ปั้นเรื่องได้ไม่มีช่องโหว่เลย นายคนนี้”
       เชียรนึกไม่ชอบ แต่พูดเรียบๆ
       “ทำไมไม่คิดว่าเขาพูดความจริงบ้างล่ะ”
       “ก็เพราะมัน...”
       “เมื่อไหร่ลูกถึงจะเชื่อพ่อสักทีว่าไม้น่ะ เขาเป็นคนดี”
       “โธ่พ่อ...”
       “สองอาทิตย์ที่ย้ายมาอยู่บ้านใหม่เนี่ย ถ้าไม่มีเขา พ่อยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะเป็นยังไง”
       “เขาเอาใจพ่อก็เพื่อ...”
       “เพื่อจะมาขโมยของ มีอะไรหายบ้างล่ะ”
       “โทรศัพท์ของเป็ดไงคะ”
       “นั่นลูกไปทำตกไว้ที่ร้านต้นไม้เอง แต่ของในบ้านทุกอย่างก็ยังอยู่ครบใช่ไหมล่ะ พ่อก็บอกลูกแล้ว ในบ้านเรามีของมีค่าซักกี่ชิ้นกัน พ่อขอร้องนะ เลิกมองไม้ในแง่ร้ายสักที เขาดีกับพ่อ ดีกับพวกเรามาก ถ้าไม่มีเขา...พ่อก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองจะเป็นยังไง”
       แล้วเชียรก็เงียบไป เป็ดปุ๊กเองก็อึ้งไปกับสิ่งที่พ่อพูด
       
       เมื่อมาถึงบ้าน เชียรเปิดประตูลงจากรถ ในมือหิ้วถุงยาที่ได้จากโรงพยาบาลมาด้วย เชียรยังมีอาการเดินเขยกอยู่นิดหน่อย เป็ดปุ๊กเปิดประตูลงมา มองตามพ่อไป รู้สึกไม่ดีที่พ่อเงียบไป
       เชียรเอาถุงยาวางไว้บนโต๊ะ จะกินยาแก้อักเสบกับยาแก้ปวด เชียรหายาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปบอกเป็ดปุ๊ก
       “สงสัยพ่อทำยาหล่น”
       “ที่โรงพยาบาลน่ะเหรอคะ”
       “ไม่ใช่ ก่อนขึ้นรถมันยังมีครบอยู่ สงสัยหล่นในรถ”
       “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเป็ดไปดูให้”
       เป็ดปุ๊กกลับออกจากบ้านไป
       
       เป็ดปุ๊กเปิดประตูด้านข้างคนขับออกมา แล้วนั่งลงดูที่หน้าเบาะ เห็นซองยาซองหนึ่งตกอยู่
       เป็ดปุ๊กเอื้อมมือเข้าไปหยิบซองยานั้นมา แต่ก่อนจะลุกขึ้น เป็ดปุ๊กก็ชะงัก เห็นอะไรบางอย่าง เธอเข้าไปใต้เบาะ เห็นโทรศัพท์มือถือของตัวเองตกอยู่ที่นั่น แล้วหยิบออกมาดู นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ก็นึกรู้ว่าตัวเองทำตก เพราะมัวแต่แต่งหน้าอยู่ในรถ จนรถเกือบชน
       เป็ดปุ๊กเดินเข้ามาในบ้านอย่างมีอะไรอยู่ในใจ เดินไปหยิบกระเป๋าถือของเธอที่วางอยู่ที่โต๊ะ
       แล้วจะเดินขึ้นบันได เชียรซึ่งอยู่ในครัวหันมามอง
       “เจอไหมลูก”
       เป็ดปุ๊กรู้สึกตัว
       “อ๋อ ค่ะ”
       เป็ดปุ๊กเดินมาที่ครัว แล้วเอายาของพ่อมาวางลงบนโต๊ะ แล้วก็เดินเหม่อออกไป
       
       เป็ดปุ๊กนั่งลงที่เตียง เอากระเป๋าถือของเธอวางลงด้วย แล้วเปิดกระเป๋าถือ หยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมา เป็ดปุ๊กเอามือถือทั้งสองเครื่องมาถือไว้ แปลกใจกับสิ่งที่ไม้ทำ
       “นายทำแบบนี้ทำไม”
       
       เช้าวันใหม่ เชียรอยู่ที่ครัว กำลังเตรียมอาหารเช้า เป็ดปุ๊กอยู่ในชุดทำงาน ลงมาจากชั้นบน
       “กินอาหารเช้ากันลูก”
       เป็ดปุ๊กดูนาฬิกา
       “สงสัยจะไม่ทันค่ะ ต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวรถติด”
       เป็ดปุ๊กจะออกจากบ้าน แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้
       “เอ้อ พ่อคะ ถ้าวันนี้นายไม้เขามา ให้เขาอยู่รอเป็ดด้วยนะคะ”
       เชียรแปลกใจ
       “จะต่อว่าอะไรเขาอีกล่ะ”
       “ไม่ได้ต่อว่าค่ะ เป็ดอยากจะขอ...คุยกับเขาหน่อย”
       “ไม่รู้เขาจะมาหรือเปล่านะ แล้วถึงมา เขาอาจจะไม่อยากอยู่คุยกับลูกก็ได้ พ่อจะบอกเขาให้ก็แล้วกัน”
       “ขอบคุณค่ะ”
       เป็ดปุ๊กจะออกจากบ้าน แล้วเห็นถุงขยะวางอยู่
       “ขยะเหรอคะ”
       “อืม จะเอาไปไว้ในถังหน้าบ้าน”
       “เป็ดเอาไปเองค่ะ”
       
       เป็ดปุ๊กหิ้วถุงขยะขึ้นมา แล้วออกจากบ้านไป

ในสวนขวัญ ตอนที่ 3
        เป็ดปุ๊กเปิดประตูรั้ว แล้วออกมาที่ถนนพร้อมกับถุงขยะ จะเอาไปทิ้งที่ถัง แล้วเป็ดปุ๊กก็ต้องชะงัก
       
       ที่ถังขยะหน้าบ้าน มีถุงขยะอยู่เต็ม จนขยะล้นออกมาจากถัง
       “น่าจะมาเก็บไปแล้วนี่”
       เป็ดปุ๊กมองไปที่บ้านไข่มุกฝั่งตรงข้าม ขยะก็ล้นถังเหมือนกัน เป็ดปุ๊กเอาถุงขยะไปวางไว้บนขยะที่ล้นออกมาของเธอ ถุงจะหล่น เธอต้องกดๆลงไป เสร็จแล้วเอามือตัวเองมาดม แล้วต้องผงะออกมา
       “แหยะ”
       
       รถเป็ดปุ๊กแล่นมาตามถนนในหมู่บ้าน เห็นรถของพิกุลจอดอยู่ใกล้ๆสำนักงาน พิกุลกำลังเอาของจากกระโปรงหลังรถเธอ เป็ดปุ๊กขับรถเข้าไปจอดข้างๆ แล้วลดกระจกของเธอลง
       “คุณพิกุลคะ”
       “คะ สวัสดีค่ะ คุณเป็ดปุ๊ก มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”
       “เรื่องขยะน่ะค่ะ ไม่เห็นเขามาเก็บเลย มันล้นถังออกมาแล้วค่ะ ในซอยก็ขยะล้นถังทุกบ้านเลย”
       “ไม่ใช่เฉพาะซอยบ้านคุณเป็ดปุ๊กหรอกค่ะ เป็นทุกหมู่บ้านบนถนนนี่เลย”
       “ยังไงคะ”
       “รถขยะของเทศบาลเสียค่ะ เขาเลยมาเก็บไม่ได้”
       “ต้องซ่อมอีกกี่วันล่ะคะเนี่ย”
       “เห็นว่าซ่อมเป็นเดือนนะคะ”
       “อะไรนะคะ ขยะก็ท่วมบ้านน่ะซิ”
       “ใจเย็นๆค่ะ ไม่ต้องตกใจ พิกุลคุยกับเขาแล้วค่ะ เขาบอกจะเกลี่ยรถมาขนไป อาจจะอีกสักวันสองวันยังไงจะคอยจี้เขาให้นะคะ”
       เป็ดปุ๊กพยักหน้ารับ ไม่แน่ใจว่าพิกุลจะทำสำเร็จหรือเปล่า แล้วเป็ดปุ๊กก็ขับรถออกไป
       
       เป็ดปุ๊กนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ แก้วนั่งทำงานอยู่เหมือนกัน แต่แก้วท่าทางหงุดหงิด ส่งเสียงฟึดฟัดเป็นระยะ และดูเหมือนไม่มีสมาธิกับงานเท่าไหร่ ครู่หนึ่งเสียงโทรศัพท์มือถือของแก้วดังขึ้น แก้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์ที่โทรเข้า แล้วกดสายทิ้งไม่รับสาย เป็ดปุ๊กเหลือบตาขึ้นมองแก้ว
       โทรศัพท์ของแก้วดังขึ้นมาอีกครั้ง แก้วเอาโทรศัพท์มาดู พอเห็นเบอร์ก็แสดงอาการหงุดหงิด แล้วกดสายทิ้งอีก เป็ดปุ๊กสังเกตอาการของแก้ว พอจะรู้ว่าแก้วกำลังมีปัญหากับแฟนแน่ๆ
       เสียงโทรศัพท์ของสำนักงานที่โต๊ะของเป็ดปุ๊กดังขึ้น เป็ดปุ๊กรับสาย
       “ฮัลโหล...แก้วเหรอคะ สักครู่นะ” เป็ดปุ๊กใช้มือปิดโทรศัพท์ไว้แล้วถามแก้ว “แก้ว ของเธอ ผู้ชายหนุ่มๆ”
       แก้วหันมายกมือโบก ปฏิเสธไม่รับสาย เป็ดปุ๊กอึดอัดนิดหน่อย แล้วพูดโทรศัพท์
       “แก้วไม่อยู่ค่ะ ออกไปข้างนอกแล้ว...ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ...ค่ะ เขากลับมาแล้วจะบอกให้นะคะ...เอ่อ
       ขอโทษนะคะ คุณชื่ออะไรคะ...” เป็ดปุ๊กหันมาบอกแก้ว “วางหูไปแล้ว”
       แก้วยังดูหน้าบึ้งๆ เป็ดปุ๊กลุกขึ้น แล้วเดินมาหาแก้วที่โต๊ะแก้ว
       “ทำไมไม่ยอมรับสายเขาล่ะ”
       “ไม่มีอะไรจะคุยด้วย”
       “ทะเลาะกันเหรอ”
       “เปล่าหรอก แค่...รู้สึกว่าเขาไม่พร้อม”
       “แล้วเขาต้องทำยังไงเหรอ ถึงจะพร้อมสำหรับแก้ว”
       “ก็ไม่ต้องทำอะไรมากหรอก แค่ทำให้รู้ว่าเขาแคร์เรา พร้อมที่จะทำเพื่อเรา ให้เรารู้ว่า ความรู้สึกของเราสำคัญสำหรับเขา”
       แก้วหันกลับไปทำงานต่อ เป็ดปุ๊กคิดไปกับคำตอบของแก้ว
       
       ไม้โผล่หน้ามาที่ประตูรั้วหน้าบ้าน แล้วเอื้อมไปกดกริ่ง รถกระบะของไม้จอดอยู่ที่ถนนหน้าบ้าน
       ครู่หนึ่ง เชียรเดินกระย่องกระแย่งออกมาจากในบ้าน
       “สวัสดีครับ คุณเชียร ไม่ต้องรีบครับ”
       “นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว”
       เชียรเดินมาจนถึงไม้
       “เป็นไงบ้างครับ สะโพก”
       “ได้ยาแก้ปวดไป มันก็พอจะดีขึ้น แต่ยังไม่กระฉับกระเฉง กระโดดโลดเต้นเหมือนเก่าไม่ได้”
       ไม้ยิ้ม ดีใจที่เห็นเชียรท่าทางมีความสุข
       “คุณเชียรโทรไปตามให้ผมมามีธุระอะไรเหรอครับ พอดีช่วงเช้ามีงานน่ะครับ เลยมาทันทีไม่ได้” “ก็อยากหาเพื่อนคุย ว่างไหมล่ะ”
       “บ่ายนี้ว่างแล้วครับ งั้นเดี๋ยวจะดูต้นไม้ทั้งหมดให้เลยก็แล้วกัน”
       “ขอบใจนะ”
       เชียรเปิดประตูรั้ว ไม้ช่วยเปิดด้วย
       “แล้วถ้าขอให้อยู่ถึงเย็นล่ะ อยู่ได้ไหม”
       “เย็นแค่ไหนล่ะครับ”
       “จนกว่าเป็ดปุ๊กเขาจะกลับ”
       “ทำไมเหรอครับ”
       “ความจริงเป็ดปุ๊กเขาให้ฉันรั้งเธอไว้ให้อยู่เจอเขา ก็ไม่รู้ว่าเขาอยากจะเล่นงานอะไรเธออีกนะ ถ้าอยู่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”
       “ผมมันออกแนวซาดิสม์ซะด้วย ชอบเจ็บตัว” ไม้หัวเราะ “ไม่เป็นไรครับ ผมจะอยู่รอคุณเป็ดปุ๊ก ทานมื้อค่ำกับคุณเชียรเลยก็ได้ เย็นนี้ย่าว่าจะทำปลาทูต้มเค็ม จะโทรบอกให้ฝ้ายเอามาส่งข้างกำแพง”
       “ปลาทูต้มเค็มเหรอ เดี๋ยวนี้หากินยากนะเนี่ย”
       “ต้องแก่ระดับย่าผมเท่านั้นล่ะครับ ถึงจะกล้าทำ”
       
       พูดแล้วเชียรก็หัวเราะ ไม้ก็หัวเราะไปด้วย สองคนมีความสุขที่ได้สนทนากัน

ในสวนขวัญ ตอนที่ 3
        รถเป็ดปุ๊กแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน
        
       เธอมองดูรถไม้นิดหน่อย แล้วหันจะไปเปิดประตูรั้ว แล้วชะงักเมื่อเห็นถังขยะของตัวเอง ขยะยังคงล้นถังเหมือนที่เป็นเมื่อเช้า เป็ดปุ๊กส่ายหน้าเบื่อๆ แล้วหันไปมองถังขยะบ้านไข่มุก ซึ่งเธอแปลกใจ ที่ถังขยะบ้านไข่มุกไม่มีขยะล้นออกมาเหมือนของเธอ เป็ดปุ๊กเดินมาดูที่ถังขยะบ้านไข่มุก ในถังไม่มีขยะเหลืออยู่เลย เป็ดปุ๊กแปลกใจ
       “ทำไมเป็นแบบนี้”
       
       เป็ดปุ๊กเข้ามาในบ้าน ได้ยินเสียงหัวเราะของพ่อ
       “ขออีกสักอาทิตย์ แล้วฉันลงสนามด้วย”
       เป็ดปุ๊กเดินมาดูที่ครัว เชียรอยู่กับไม้กำลังเตรียมจัดอาหารใส่จาน เชียรเห็นเป็ดปุ๊ก
       “กลับมาแล้วเหรอลูก”
       ไม้หันมา เป็ดปุ๊กกับไม้มองกัน
       “ไม้เขามีทีมฟุตบอลด้วยนะ เด็กที่อยู่บ้านปากซอยก็อยู่ในทีมเขาด้วยนะพ่อยังว่าหายดีแล้วจะไปเล่นด้วย”
       “คราวนี้ผมยืนยันอย่างแรงว่าไม่ได้” ไม้รีบบอก
       “ฟุตบอลไม่ได้ค่ะ ถ้าเป็นรักบี้ เป็ดอาจพิจารณาอนุญาต”
       “เอากันให้ตายไปเลยใช่ไหม” เชียรพูดแล้วก็หัวเราะ
       ไม้พูดกับเป็ดปุ๊ก
       “คุณเชียรบอกว่าคุณอยากเจอผม”
       “ใช่ ไปคุยกันข้างนอกเถอะ”
       ไม้พยักหน้ารับคำ แล้วเดินผ่านเป็ดปุ๊กออกไปข้างนอก เป็ดปุ๊กกำลังจะตามไป เชียรเดินเข้ามาหา
       “เป็ด” เป็ดปุ๊กหันมา “อย่ารุนแรงกับไม้เขามากนะ”
       “จะพยายามค่ะ”
       แล้วเป็ดปุ๊กก็เดินออกจากบ้าน ไปคุยกับไม้
       
       ไม้ยืนรออยู่หน้าบ้าน เป็ดปุ๊กออกจากบ้าน แล้วเดินเข้ามาหา
       “เชิญ ผมพร้อมแล้ว คิดอยากเล่นงานผมเรื่องอะไรอีก”
       เป็ดปุ๊กมองไม้นิ่งไปนิดหน่อย แล้วเปิดกระเป๋าถือของเธอ ล้วงมือเข้าในกระเป๋า แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือสองเครื่องออกมา ถือไว้มือละเครื่อง แล้วยื่นมือออกไปให้ไม้ดู
       “นายทำแบบนี้ทำไม”
       ไม้อึ้ง ยืนมองโทรศัพท์สองเครื่องในมือเป็ดปุ๊ก
       “ยังไงเหรอครับ”
       “นายเอาโทรศัพท์เครื่องนึงมาให้พ่อฉัน บอกว่าฉันทำตกไว้ที่นั่น แต่จริงๆแล้ว โทรศัพท์ของฉันมันตกอยู่ใต้เบาะในรถ นายทำแบบนี้ทำไม”
       ไม้นิ่งๆอยู่ ไม่รู้จะตอบยังไง
       “ที่ฉันเกลียดมากๆ ก็คือคนโกหก”
       “ผมไม่ชอบเหมือนกัน แล้วก็ไม่เคยโกหกมาก่อน แต่ตั้งแต่เจอคุณ ผมโกหกเป็นไฟเลย”
       “อะไรนะ จะหาว่าฉันเป็นต้นเหตุให้นายโกหกเหรอ”
       “เปล่า เอางี้ ผมก็แค่...ไม่อยากเห็นคุณไม่สบายใจ ท่าทางคุณเดือดร้อนมาก เวลาไม่มีโทรศัพท์ ผมไม่อยากให้งานคุณเสีย ไม่อยากให้คุณมีปัญหา”
       เป็ดอึ้งมองไม้ สับสน ไม่เข้าใจ
       “ฉันมีปัญหา แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย”
       “เวลาคุณมีปัญหา ผม...ผม...ผมก็ถูกด่า”
       เป็ดปุ๊กนึกว่าไม้จะมีคำตอบทีดีกว่านี้ ได้แต่มองค้อน แล้วเอาโทรศัพท์เครื่องของไม้ยื่นคืนให้
       “เอาของนายคืนไป”
       “คุณเก็บไว้ใช้เหอะ ผมใช้เครื่องแบบนั้นไม่เป็นหรอก ที่ผมใช้ มีแต่กดโทรออก รับโทรเข้า แล้วก็บันทึกเลขหมายได้ แค่นี้ก็พอแล้ว”
       “แต่ฉันไม่อยากเป็นหนี้นาย”
       “ก็ผ่อนใช้ให้ผมก็แล้วกัน”
       เป็ดปุ๊กทนไม่ไหว
       “ฉันไม่อยากมีสองเครื่อง”
       “เผื่อทำตกที่ไหนอีกไง”
       
       “นี่ เลิกกวนประสาทได้แล้วนะ แค่นี้ฉันก็มีเรื่องกวนใจมากอยู่แล้ว”
        
       อ่านต่อหน้า 4

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ในสวนขวัญ ตอนที่ 12 จบบริบูรณ์
ในสวนขวัญ ตอนที่ 11
ในสวนขวัญ ตอนที่ 10
ในสวนขวัญ ตอนที่ 9
ในสวนขวัญ ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 10 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 10 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากตบนังแก้ว
เจลลี่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014