หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 3 มกราคม 2557 16:30 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
       คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
       
       เมี้ยนกันคุณหญิงศรีพากันกลับมาที่บ้านหลังเล็ก พอก้าวเข้ามาพบ คุณหญิงสะบันงานั่งอยู่จ้องมองด้วยสายตาขมขื่นมาก
       
       “พี่เมี้ยน”
       “คุณสะบันงา”
       คุณหญิงศรีอุทาน
       “มาแล้วจริงๆ”
       คุณหญิงสะบันงาลุกมาหาเมี้ยน
       “ฉันต้องการรู้ว่ากระดูกของคุณศุกลมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
       เมี้ยนอึกอัก
       “เออ...เออ...”
       “อย่าบอกว่าไม่รู้ นี่แหวนของเขา”
       คุณหญิงสะบันงาชูแหวนให้ดู
       “คือ...คือ เมี้ยนก็ไม่ทราบค่ะ”
       “โกหก แล้วยังเรื่องคุณหญิงของฉันอีก ใครฆ่าคุณหญิงแล้วเอาศพไปซ่อนไว้ที่ไหน”
       เมี้ยนตอบไม่ถูก คุณหญิงสะบันงาลุกพรวด
       “ไม่บอกใช่ไหม ดี มันต้องมีใครสักคนที่รู้ ไม่เช่นนั้นกระดูกของคุณศุกลคงไม่มาอยู่ที่นี่ เพราะเขาถูกฆ่าตายที่นี่ ไหนว่ารักเทิดทูนคุณหญิง ทำไมพี่เมี้ยนจึงเมินเฉยต่อการหายตัวไปของคุณหญิง หรือเพราะว่าพี่เมี้ยนรู้ว่าท่านตายแล้ว ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าใครฆ่าท่าน”
       “คุณสะบันงาขา อย่าเพิ่งโกรธเมี้ยนสิคะ”
       “ฉันโกรธคนที่ฆ่าคุณศุกลกับคุณหญิง พี่สาวคะกรุณาสั่งสอนน้องสาวด้วยว่าเหตุไฉนจึงไม่กตัญญูรู้คุณคุณหญิง หรือว่าแท้ที่จริงพี่เมี้ยนมีส่วนรู้เห็นเรื่องราวของทั้งสองคนนี่”
       พูดจบคุณหญิงสะบันงาเดินออกไปโกรธมาก คุณหญิงศรีสะอื้นออกมา
       “โธ่...สะบันงา”
       เมี้ยนมาโอบปลอบโยน
       “เห็นหรือยังคะว่าคุณสะบันงาเธอรักเธอห่วงคุณหญิงของเธอเพียงใด เลิกปิดบังตัวตนกับเธอเถิดค่ะ แค่คุณหญิงบอกเธอคำเดียวเท่านั้น”
       คุณหญิงศรีเอาแต่ร้องไห้ส่ายหน้า
       
       เจ้าคุณนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง แพรวพรรณรายเข้ามาหา
       “คุณป๋าขา อย่ามัวมานั่งอ่านหนังสือยู่คนเดียวสิคะ”
       “มีอะไรหรือฮันนี่”
       “นายแม่เป็นลมค่ะ”
       เจ้าคุณลุกพรวด
       “นายแม่อยู่ที่ไหน”
       “ห้องนั่งเล่นด้านโน้นค่ะ คุณป๋ารีบไปดูนายแม่นะคะ”
       เจ้าคุณรีบเดินออกไป แพรวพรรณรายออกไปเช่นกัน
       
       คุณหญิงสะบันงากลับมาที่ห้องนั่งเล่นดังเดิม มานั่งน้ำตานองหน้าถือแหวนในมือ
       “เขาฆ่าทั้งคุณศุกล และคุณหญิง”
       ประตูห้องเปิดออกเจ้าคุณก้าวเข้ามา
       “สะบันงาเป็นอะไร”
       เจ้าคุณชะงักที่เห็นสีหน้าคุณหญิงสะบันงาแปลกใจมาก
       “ไหนว่าเป็นลม ฉันตกใจมาก”
       “ฉันตกใจมากกว่าค่ะ” คุณหญิงสะบันงาชูแหวน “ฉันต้องการความจริงเรื่องนี้ค่ะ”
       เจ้าคุณตกใจสะอึกนิ่งไป
       “แหวนของใคร” เจ้าคุณ ไม่รู้ว่าแหวนของศุกล
       “แหวนขอคุณศุกลคนรักของฉันไงคะ”
       เจ้าคุณหน้าซีด
       “ยอมรับแล้วหรือว่าศุกลคือคนรักของเธอ”
       “ท่านฆ่าเขา ท่านฆ่าเขาทำไม”
       อาการเจ้าคุณเริ่มแย่ลงระหว่างที่ทุ่มเถียงกัน
       “ใจร้ายนักนะสะบันงา เธอเป็นเมียฉันยังมีหน้าไปบอกว่ารักคนอื่น มันนัดพาเธอหนีถ้าฉันไม่รู้เท่าทัน กีดกันเธอไว้วันนั้นเธอหนีไปกับมันแน่ เธออยากมีชู้”
       “เพราะฉันจงรักภักดีซื่อสัตย์ต่อท่านที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี แม้ว่าจะมาจากการขืนใจไม่ได้สมยอม ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะมีชู้ แต่ท่านช่างอำมหิต ฆ่าเขาได้ลงคอ ทั้งที่เขาไม่เคยเป็นชู้ของฉัน”
       “ฉันยอมรับว่าเคียดแค้น แต่ไม่เคยคิดฆ่าเขา”
       “โกหก ท่านไม่มีสิทธิ์ฆ่าใคร แม้ว่าถ้าเขาจะเป็นชู้กับฉันจริงๆก็ตาม”
       “สะบันงาเธอท้าทายฉัน เธอไม่เคยรักฉันแม้แต่น้อย”
       “ไม่เคยรักแต่เทิดทูนบูชาท่านตลอดมา แต่มันมาจบลงสิ้นสุดลงในวันนี้แล้ว วันนี้มีแต่ความเกลียด ๆ ฉันเกลียดท่านเกลียดที่สุดในโลก ได้ยินไหม ได้ยินไหม”
       พูดจบคุณหญิงสะบันงาเดินหนี เจ้าคุณกุมหัวใจ จะล้ม
       “สะบันงา ฟังฉันก่อน”
       คุณหญิงสะบันงาหยุดแต่ไม่หันมา
       “ฉันจะฟังถ้าบอกฉันว่าฆ่าคุณหญิงแล้วเอาศพท่านไปฝังที่ไหน”
       “ฉันไม่ได้ฆ่าศรี ศรียังไม่ตาย”
       คุณหญิงสะบันงาหันมาทันที
       “คุณหญิงอยู่ที่ไหน”
       “สวนกล้วย อยู่กับเมี้ยน”
       คุณหญิงสะบันงาตะลึง
       “ผู้หญิงคนนั้น พี่สาวของพี่เมี้ยน”
       “เธอรู้ความจริงทุกอย่างเรื่องศุกลด้วย”
       คุณหญิงสะบันงาหันกลับอีก
       “ฉันจะไปหาคุณหญิง”
       เจ้าคุณเอื้อมมือไปหาแต่คุณหญิงสะบันงาหันหลังไปแล้ว
       “สะบันงา ฉัน”
       เจ้าคุณล้มฟาดตึงลงไป คุณหญิงสะบันงาตกใจมากหันมา
       “ท่าน”
       คุณหญิงสะบันงาผวาลงไปประคองเจ้าคุณ
       “ไม่นะ ไม่นะคะ ฉันจะไปเรียกคนมาช่วยกัน”
       “อย่าเพิ่งไป สะบันงาฉันรักเธอรักมากที่สุด บอกรักฉันสักคำก่อนตายนะ”
       “ไม่...ไม่ค่ะ ท่านตายไม่ได้”
       
       คุณหญิงสะบันงาน้ำตานอง 

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
        
       พจน์กับพฤกษ์พาทองกลับมาหลังจาก ไปฝังศพเม่นมาแล้ว
        
       “อยากรู้จริงว่านายแม่จะจัดการอย่างไรกับกระดูกของคนนั้น” พฤกษ์เปรย
       คุณหญิงสะบันงาวิ่งออกมา
       “นายทอง รีบเข้าไปอุ้มท่านเจ้าคุณไปใส่รถเดี๋ยวนี้”
       ทองวิ่งเข้าไปทันที พจน์กับพฤกษ์ตกใจ
       “คุณป๋า”
       คุณหญิงสะบันงารีบสั่งสองคน
       “ไปตามนายบุญเอารถมารอที่นี่”
       สองคนรีบวิ่งออกไป คุณหญิงสะบันงาจะเดินกลับเข้าไปกลับล้มลงเพราะหมดแรงะจะเป็นลมอีกครั้ง
       
       ทองปราดมาที่เจ้าคุณ ยังคงพยายามพูดอย่างยากลำบาก
       “เธอรักฉันบ้างไหม”
       “พ่อ”
       เจ้าคุณมองทองส่งสายตาแปลกใจ
       “ผมเป็นลูกแม่สังวร”
       เจ้าคุณยิ่งมีแววตาตกใจพยายามจะขุมขมิบพูด
       “ลูกสังวร ลูกฉัน”
       “ใช่ ยอมรับผมนะว่าเป็นลูกของพ่อ บอกทุกคนนะว่าผมเป็นลูกของพ่อ”
       เจ้าคุณมองทอง น้ำตาซึมทั้งสองคน เจ้าคุณไม่สามารถพูดได้แล้ว ทองตกใจ
       “อย่าตาย อย่าตายนะ”
       
       คุณหญิงสะบันงาเซซังมาถึงหน้าห้อง
       “นายทองมัวทำอะไร อุ้มท่านขึ้นมา นายทองอุ้มท่านมาสิ”
       ทองหันมาทางคุณหญิงสะบันงา คำรามเบาๆ เจ้าคุณได้ยินเพียงคนเดียว
       “อีคุณหญิง กูจะฆ่ามึง”
       เจ้าคุณตาเหลือกลาน พยายามกรอกตาไปทางคุณหญิงสะบันบาที่ผวาเข้ามาหาเจ้าคุณ
       “ท่านเจ้าขา ฉัน...ฉันขอโทษ”
       คุณหญิงสะบันงาผวาไปหาเจ้าคุณก้มลงไปมอง เจ้าคุณมองหน้าน้ำตาไหลพยายามจะบอกว่าทองอยู่ด้านหลัง กำลังทำท่าจะบีบคอ คุณหญิงสะบันงาก้มต่ำลงมาอีก
       “ฉันรักคุณค่ะ”
       เจ้าคุณยิ้มทั้งน้ำตารำพึงในใจ
       “ขอบใจมากสะบันงา เธอทำตามสัญญาแล้ว อย่างน้อยชาตินี้ฉันก็ได้ยินเธอบอกรักฉันแม้เพียงครั้งเดียวในวันที่ฉันกำลังจะตาย”
       ทองผวามาอีก แต่ แพรวพรรณราย พราวพิลาส พฤกษ์ พจน์ เดือน พากันเข้ามา
       “คุณป๋า”
       ทองชะงักไม่มีใครทันสังเกตยกเว้นเจ้าคุณที่รู้ แต่พูดไม่ได้แล้ว เจ้าคุณรำพึงในใจ
       “ฉันไม่มีลูกใจร้ายอย่างแก”
       ทุกคนเข้ามา รุมที่เจ้าคุณ ทองจึงออกไป เดือนเรียก
       “ท่านเจ้าคุณเจ้าขา”
       “ได้ยินไหมคะ ฉันรักคุณ ๆ”
       ขาดคำคุณหญิงสะบันงาก้มลงไปจูบ เจ้าคุณยิ้มพยักหน้า แล้วหลับตาลงหมดลมหายใจ คุณหญิงสะบันงาตกใจ
       “ท่านเจ้าคุณ ท่านเจ้าคุณ...โธ่”
       พวกลูกๆร้องลั่น
       “คุณป๋า”
       ทองมองแล้วถอนใจ
       “กูพลาดอีกจนได้”
       คุณหญิงสะบันงาลูบหน้าลูบตาเจ้าคุณ ปาดน้ำตาตัวเอง
       “ท่านหมดลมแล้วโทรบอกศีลให้รีบมา ฉันจะจัดงานศพท่านที่บ้าน”
       เดือนรับคำ
       “ค่ะ”
       ทุกคนน้ำตานองหน้า คุณหญิงสะบันงาหันไปหาลูกๆ
       “เด็กๆไปเปลี่ยนชุดสีดำเราต้องไว้ทุกข์ให้คุณป๋า นายทองพาท่านไปนอนบนโซฟา รอคุณหลวงหมออดุลย์มาดูแล”
       “เออ...ขอรับ”
       คุณหญิงสะบันงามองเจ้าคุณแล้วเศร้าใจนัก
       
       “ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ”

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
        
       คุณหลวงหมออดุลย์ละมือจากการตรวจเจ้าคุณ คุณหญิงสะบันงาร้องไห้ด้วยความเสียใจอยู่ใกล้ๆจับมือเจ้าคุณไว้เอา
        
       “ท่านเจ้าขา สะบันงาเสียใจ สะบันงาขอโทษค่ะ”
       คุณหลวงหมออดุลย์หน้าตาหม่นหมอง
       “กระผมเสียใจด้วยเป็นอย่างมากขอรับคุณหญิง ท่านมีเรื่องตกใจหรือว่ามีสิ่งใดมากระทบกระเทือนจิตใจใช่ไหมขอรับ ท่านจึงช็อคจนหัวใจวายเฉียบพลัน ไม่น่าเลยขอรับ”
       คุณหญิงสะบันงายิ่งฟังหมอยิ่งโทษตัวเอง
       “เพราะฉันไม่ประคับประคองความรู้สึกของท่านเอง ฉันผิดมหันต์เหลือเกิน”
       “อย่ากล่าวโทษตนเองเลยขอรับคุณหญิง มาช่วยกันจัดพิธีศพให้ท่านให้ดีที่สุดเถิดขอรับ”
       “ขอบคุณมากค่ะคุณหลวงที่รีบมาอย่างเร็วที่สุด ท่านไปกะทันหันเหลือเกิน แม้กระทั่งจะพาไปโรงพยาบาลก็ยังไม่ทัน”
       “โรคหัวใจเป็นเช่นนี้เสมอขอรับ”
       “ฉันขอเวลาอยู่ตามลำพังกับท่าน นี่ครั้งสุดท้ายแล้วค่ะ”
       “ขอรับ”
       คุณหลวงหมออดุลย์ถอยออกไป คุณหญิงสะบันงาเดินมากราบที่เท้าเจ้าคุณ สองมือจับเท้าไว้
       “ท่านเจ้าขา ท่านรักใคร่เชิดชูยกย่องสะบันงามาถึงปานนี้ สะบันงายังอกตัญญูต่อท่านเพียงแค่รู้ว่าศพคุณศุกลฝังอยู่ในบ้าน กล่าวหาว่าท่าน คือผู้สั่งฆ่าทั้งเขาและคุณหญิง สะบันงาใยดีคนที่ตายแล้วแม้ว่าเขาจะรักสะบันงา แต่ท่านสิให้ทั้งความรักและทุกสิ่งที่ดีงามแก่สะบันงา เขาสิไม่เคยทำบุญคุณใดๆให้สะบันงาเลย แถมเกือบจะทำให้สะบันงาถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงใจทรามหนีตามชู้ สะบันงาช่างเห็นแก่ตัวเอาชีวิตคนตายมาทำร้ายทำลายชีวิตคนเป็นจนย่อยยับ สะบันงาโง่แท้ๆ”
       คุณหญิงสะบันงาเดินมาซบหน้ากับอกเจ้าคุณแน่นิ่งอยู่เช่นนั้น
       “ท่านดีกับสะบันงามาตั้งแต่แรกพบ ท่านดีกับสะบันงามาตลอด โธ่...สะบันงาทำลายสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตด้วยน้ำมือของตนเองแท้ๆ”
       คุณหญิงสะบันงาร้องไห้คร่ำครวญ
       
       ทุกคนมานั่งรวมตัวกันในห้องโถงเศร้าโศกมาก แพรวพรรณรายกับพราวพิลาสกอดกันร้องไห้
       “คุณป๋า โธ่คุณป๋า พราวยังไม่เคยได้ดูแลคุณป๋าสักครั้ง”
       “พี่ก็ยังไม่ได้ทำตัวดีๆเลิกเกเรคนอื่นให้คุณป๋าเห็นสักที”
       เดือนน้ำตานองโอบพฤกษ์กับพจน์ที่ร้องไห้เงียบๆ
       “คุณป๋าไม่อยู่แล้ว คุณพฤกษ์ลูกพจน์ ต้องเป็นเด็กดี ต้องดูแลพี่ๆแทนคุณป๋านะลูก”
       สองคนรับคำ
       “ครับแม่เดือน”
       บริวารทุกคนในบ้านน้ำตาคลอ ทองหยอดร้องไห้สะอื้น
       “ท่านเจ้าคุณของบ่าวช่างแสนดีไม่เคยใช้อำนาจบาตรใหญ่กับพวกเราแม้แต่น้อย”
       โรเบิร์ตหน้าเศร้าสลด
       “พระเจ้ารับท่านไปอยู่ด้วยแล้ว ก๊อต เบลส ฮิม”
       ทองนั่งห่างทุกคนร้องไห้มากกว่าใครๆ ร้องแบบช้ำใจมาก เขารำพึงในใจ
       “จะมีประโยชน์อันใดที่บอกว่าเราเป็นลูกตอนที่พ่อกำลังจะตาย ทำไมพ่อไม่เคยเฉลียวใจบ้างสักนิดว่าผมคือลูก ทั้งที่ผมพยายามแสดงทีท่าตลอดเวลาว่าอยากจะพูดอยากจะบอก ทั้งที่ใครๆก็แปลกใจว่าทำไมหน้าตาผมจึงคล้ายไอ้เด็กสองคนนั่น”
       ศีลเดินเข้ามาหน้าตาแดงกล่ำ
       “นายแม่อยู่ไหนครับ”
       พราวพิลาสกับแพรวพรรณรายวิ่งเข้าหาศีล ร้องไห้โฮ
       “คุณศีล”
       ศีลโอบกอดสองคนเอาไว้ สองคนซบหน้ากับอกเขาคนละข้าง
       “ผมเสียใจ ทุกคนก็เสียใจหาสิ่งใดมาเปรียบไม่ได้ คิดเสียเถิดว่าท่านไปดี แล้วเรามาช่วยกันทำให้ดีที่สุดกับท่านเป็นครั้งสุดท้ายนะครับคุณแพรว คุณพราวเข้มแข็งนะครับ”
       “ค่ะ แพรวจะเข้มแข็ง แต่คุณพราวคงต้องใช้เวลา ฝากคุณศีลปลอบโยนคุณพราวด้วยเถิดค่ะ”
       แพรวพรรณรายถอยห่างออกมา ส่วนพราวพิลาสยังคงซบอกศีลสะอื้นเช่นนั้น
       “ทำไมคุณป๋าต้องทิ้งพราวไปคะ”
       "ทุกคนรีบไปเปลี่ยนชุดดำ แล้วกลับมารวมกันที่นี่รอคำสั่งนายแม่กับคุณศีล” แพรวพรรณรายบอกทุกคน
       ทุกคนถอยออกไป ศีลหันไปสั่งขณะยังมีพราวพิลาสซบอก
       “แม่เดือนแม่ดาครับ ช่วยหาผ้าดำมาทำโบว์ติดหน้าประตูบ้าน แล้วให้ใครรีบติดด้วยนะครับ”
       “ค่ะ ฉันจัดการเองค่ะ” ดารับคำ
       “ผมจะขออนุญาตเป็นคนติดโบว์หน้าต่างประตูให้ขอรับ” ทองอาสา
       เดือนหันไปบอกลูกชาย
       “คุณพฤกษ์ลูกพจน์คะ รีบไปแต่งตัวกันได้แล้วค่ะ”
       สองคนรับคำ
       “ครับแม่เดือน”
       เดือนจูงสองคนออกไป คุณหลวงหมออดุลย์หันมาบอกศีล
       “คุณหญิงอยู่กับท่านในห้องนั่นครับคุณศีล ท่านกำลังเสียขวัญลงโทษตนเองว่าไม่ดูแลท่านเจ้าคุณให้ดี”
       “ผมจะเข้าไปดูแลท่านเองครับคุณหมอ”
       “ผมขอตัวกลับไปก่อนแล้วจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุดครับ กรุณาเช็ดตัวให้ท่านเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดเต็มยศให้ท่านด้วยครับ”
       “ครับ”
       คุณหลวงหมออดุลย์ออกไปอีกคน คงเหลือพราวพิลาสที่ร้องไห้ไม่เลิกอยู่กับศีล
       
       ทองมายืนไม่สบอารมณ์ที่หน้าตึกมองเข้าไป
       “เพราะอีนังคุณหญิงทำให้กูพลาด ทำกูเสียโอกาสทุกสิ่งที่กูสมควรได้รับมึงทำให้กูพลาดแม้แต่จะบอกกับพ่อว่ากูเป็นลูกในยามที่เขาปกติ มึงสมควรตาย”
       แพรวพรรณรายโผล่ออกมามองทองไม่พอใจ
       “นายทอง”
       ทองสะดุ้งนิดหนึ่งหันมามองแพรวพรรณราย ใจให้นึกเกลียดชังนัก เขาพูดเสียงห้วน
       “มีอะไรจะให้กระผมทำไม่ทราบ”
       “มายืนทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าจะแกงใคร แล้วมองเข้าไปในตึกทำไม”
       “คุณแพรวตาฝาดกระมังขอรับ กระผมมายืนเสียใจที่เหตุใดท่านจึงมาด่วนจากไปต่างหาก”
       พูดแล้วทองก็ตาแดงๆเสียใจเพราะตนเองมาบอกเอาตอนเจ้าคุณจะตาย
       “อืม ขอบใจมากนะที่เสียใจมากกับพ่อของฉัน มิน่าเห็นนายทองร้องไห้มากกว่าคนอื่นจนฉันให้นึกแปลกใจว่านายทองร้องยังกับพ่อตัวเองตายเสียเองอย่างนั้นแหละ มีอะไรก็ไปทำสิ ไปติดโบว์ดำหน้าบ้านเถิด”
       แพรวพรรณรายเดินจากไป ทองมองตาม
       “ประเดี๋ยวเถิด มึงนั่นแหละที่จะร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดเพราะแม่มึงตาย”
       
       ทองปาดน้ำตา

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
        
       ศีลพาพราวพิลาสมานั่งที่โซฟาปลอบโยน
        
       “คุณศีล พราวไม่อยากให้คุณป๋าตาย ทำไมคุณป๋าต้องตาย ทำไมคะ ทำไม”
       พราวพิลาสสะอื้นจนตัวโยน ซุกหน้ากับอกเขาร้องไห้
       “เป็นเรื่องของเกิดแก่เจ็บตายนะครับคุณพราว ทุกคนต้องตาย”
       “แต่พราวไม่อยากให้คุณป๋ามาตายกระทันหันอย่างนี้ พราวเคยกอดจูบลาคุณป๋าก่อนไปโรงเรียน แต่ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีคุณป๋า ใจพราวมันเหมือนกำลังจะหลุดหายไปจากอกแล้วคะคุณศีล”
       ศีลเช็ดน้ำตาให้พราวพิลาสอย่างทะนุถนอมมองแสนรักแสนห่วง
       "คนดี อยากร้องไห้ก็ร้องนะครับ แต่คนดีต้องยอมรับว่าคุณป๋าของคนดีท่านจากไปแล้ว แม้ไม่ได้มองเห็นท่านก็จริง แต่ท่านยังอยู่กับคุณพราวนะครับ อยู่ตลอดไปในใจของคุณพราวนะครับ เชื่อผมนะครับ”
       “จริงนะคะคุณศีล”
       “จริงสิครับ พ่อผม แม่ผมจากผมไปตอนที่ผมอายุไม่กี่ขวบ แต่ท่านก็ยังอยู่ในใจผมมาจนบัดนี้และจะอยู่ต่อไป ยามหมดกำลังใจท้อแท้ให้นึกถึงท่านวิงวอนให้ท่านช่วย แล้วคุณแพรวก็จะหายท้อแท้ครับ”
       พราวิลาสโผหาอกเขาอีกครั้ง รู้สึกอบอุ่นเบาใจขึ้นมาก ศีลโอบกอดลูบหัวลูบหลังไว้
       “พราวจะเชื่อคุณศีล พราวจะพยายามค่ะ”
       “ดีมากครับคนดี”
       “อย่าทิ้งพราวนะคะ คอยเตือนสติพราวนะคะ พราวคิดอะไรไม่ออก คุณป๋าไม่อยู่พราวไม่มีที่ปรึกษา คุณศีลช่วยพราวด้วยนะคะ”
       “ครับ ผมสัญญา ไม่ว่าคุณพราวต้องการให้ผมทำเช่นไร นายศีลคนนี้ยินดีรับใช้ตลอดไปครับ”
       “ขอบคุณมากค่ะ”
       “เราไปดูนายแม่กันเถิดครับ นายแม่คือผู้ที่เสียใจมากที่สุดกว่าทุกคน ผมคุณแพรว คุณพราวต้องช่วยกันดูแลประคับประคองท่านนะครับ ตกลงไหมครับ”
       “ตกลงค่ะ พราวจะเข้าไปดูแลนายแม่”
       “เราจะเข้าไปด้วยกันครับ”
       ศีลจูงมือพราวพิลาสไปเหมือนเด็กๆ
       
       คุณหญิงสะบันงายังคงนั่งมองเจ้าคุณเอามือลูบใบหน้าน้ำตาไหลพราก
       “สะบันงาทำร้ายท่านผู้มีแต่ให้กับสะบันงาได้ถึงเพียงนี้ มารู้ตัวเอาตอนที่สายเกินไปเสียแล้ว เพราะความขาดสติ และโง่เขลาของตนเอง”
       คุณหญิงสะบันงาก้มลงไปกระซิบเจ้าคุณ
       “สะบันงารักท่านค่ะ สะบันงารักท่านนะคะ”
       ศีลจูงมือพราวพิลาสเข้ามา ทั้งสองหยุดมองภาพสะบันงาที่โศกเศร้าด้วยความหดหู่
       “นายแม่ขา”
       คุณหญิงสะบันงาหันมา
       “มาหาคุณป๋าสิลูก”
       “คุณป๋า ทำไมทิ้งพราวไปคะ ทำไมคะ ทำไม”
       พราวพิลาสเข้าไปหาคุณหญิงสะบันงาก้มลงโอบกอดเจ้าคุณซุกหน้ากับอกเจ้าคุณ
       “คุณป๋าไม่ได้ทิ้ง แต่ถึงเวลาที่พระเจ้าจะมารับคุณป๋าไปอยู่กับท่านแล้วค่ะ”
       “คุณป๋าโธ่ คุณป๋าทำไมไม่รอให้พราวได้ดูแลตอบแทนพระคุณบ้างคะ”
       “ทำตัวเป็นคนดี ทำตามคำสั่งสอนของคุณป๋าก็เท่ากับได้ตอบแทนพระคุณท่าน เพราะท่านคงหวังจากลูกเพียงเท่านี้”
       สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้ ศีลยืนมองอย่างสงสารมาก
       
       ทองผูกผ้าสีดำผูกเป็นโบว์ติดที่ประตูบ้านเจ้าคุณเสร็จ
       “พ่อ...แม้ว่าอย่างน้อยผมก็ยังทันได้บอกให้พ่อรับรู้ว่าผมคือลูกของพ่อ แต่ผมช้ำใจเหลือเกินที่เห็นสายตาของพ่อเอาแต่อาวรณ์นังคุณหญิงกลัวมันไม่รัก ไม่ใยดีแยแสผมสักนิด ถ้าพวกนั้นเข้ามาไม่ทันผมฆ่ามันแล้ว และผมต้องฆ่ามันให้ได้”
       ทองหน้าดุดันแววตาโหดร้าย
       
       คุณหญิงสะบันงานั่งข้างตั่งพร้อมด้วยลูกๆ ทุกคนใส่ชุดดำสะอื้นร้องไห้ เดือนประคองคุณหญิงสะบันงาไว้ น้ำตานองเช่นกัน คุณหลวงหมออดุลย์ อุดร นั่งสงบใกล้ๆ ถัดไป ดา และบ่าวไพร่นั่งน้ำตาคลอหม่นหมอง ศีลเดินเข้ามาหาคุณหญิงสะบันงา
       “กระผมไปจัดการเชิญพระเรียบร้อยแล้ว และเรียนบอกกล่าวบรรดาท่านทั้งหลายให้มารดน้ำ และเคารพศพท่านบางส่วนได้แล้วขอรับ”
       “ขอบใจมากศีลที่ช่วยจัดทุกอย่างได้เรียบร้อยรวดเร็วมาก”
       ศีลถอยออกไป แพรวพรรณรายกระซิบ
       “นายแม่ขา เรายังไม่ได้บอกป้าเมี้ยนกับคุณป้านะคะ”
       “แม่ตั้งใจจะไปบอกด้วยตัวเองจ้ะ”
       “แพรวไปบอกให้ก็ได้ค่ะ”
       “ไม่ต้อง”
       แพรวพรรณรายถอยไปแล้ว คุณหญิงสะบันงาหันไปสั่ง
       “เดือน แม่ดา ช่วยจัดให้ทุกคนทยอยกันเข้าไปกราบท่านนะ”
       “ค่ะ”
       “ฉันจะไปที่กระท่อม ประเดี๋ยวจะกลับมา”
       “ค่ะ”
       สะบันงาออกไปจะรีบไปหาคุณหญิงศรี
       
       หลุมศุกลถูกขุดและกำลังถูกกลบ หีบขนาดกลางวางอยู่ เมี้ยนยืนปาดเหงื่อ คุณหญิงศรียืนมองเอามือไปลูบกล่อง
       “เรียบร้อยแล้วค่ะคุณ”
       “กลับบ้านนะศุกล เมี้ยนไปที่บ้านนะไปบอกคนรถมารับศุกลกลับไป”
       “แล้วอย่างไรต่อไปคะ”
       “เมี้ยนไปจัดการฝังเขาไว้ที่บ้านของฉัน ก็บ้านเขานั่นแหละ ได้เวลาพาเขากลับบ้านเสียที”
       “จากนั้นเล่าคะ”
       “เราจะไปจากที่นี่กัน ฉันไม่อยากให้ใครหนักใจเพราะเราอีกต่อไป”
       คุณหญิงศรีเสียงเศร้ามาก
       “แน่ใจแล้วหรือคะ ทำไมต้องทำร้ายตัวเองซ้ำๆด้วยคะ เมี้ยนทราบนะคะว่าใจคุณอยู่ที่นี่”
       “เอ๊ะ...นี่แปลว่าจะขัดคำสั่งฉัน”
       “เมี้ยนไม่กล้าหรอกค่ะ แต่ว่าเมี้ยนไม่อยากเห็นคุณทุกข์ยากต่อไปอีกแล้ว”
       เมี้ยนก้มลงไปกอดขาร้องไห้
       “อย่ามาห้ามฉัน”
       “เปลี่ยนใจเถิดนะคะ เอาแค่ส่งคุณศุกลกลับบ้าน แต่อย่าไปจากที่นี่ได้ไหม”
       “ทั้งฉันและศุกลไม่สมควรอยู่ที่นี่ เพราะฉันมันไร้ค่า”
       “ไม่จริงค่ะ ถ้าคุณไร้ค่า ทำไมทุกคนที่นี่รักคุณเคารพคุณทั้งที่ไม่ทราบว่าคุณคือใคร อย่าหลอกตัวเองสิคะว่าคุณเองก็รักทุกคนที่นี่ รักคุณสะบันงา รักคุณพริ้มและเด็กๆ”
       “ฉันจะไปจากที่นี่ เรื่องกระดูกของศุกลจะทำให้เกิดเรื่องใหญ่ ต้องไปก่อนที่จะมีเรื่อง”
       เมี้ยนก้มลงกราบ
       “ทูนหัวของเมี้ยน”
       แพรวพรรณรายวิ่งมาร้องไห้มาด้วย
       “คุณป๋าตายแล้วค่ะคุณป้าผี”
       เมี้ยนกับคุณหญิงศรี ตะลึง
       “ท่านเจ้าคุณ”
       “คุณ...เจ้าคุณ”
       
       แพรวพรรณรายก็วิ่งจากไป คุณหญิงศรีเข่าอ่อนทรุด เมี้ยนรับไว้

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15 (ต่อ)
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 13
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 12
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 3 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 3 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เปิดหาดูก็อยากกดเป็น10รอบแล้วก็ดูไม่ได้แล้วจะเอาลงเน็ตทำไม
พัททา@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอ รอ รอ ค่ะ กำลังมันส์
รักคุณหญิงศรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 -1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อกปดเกเทืหิดิ้กเดื่ไทหอ่ำดืกดิทิเฟื่ฟืพาเพืด่าหำดฟทพืดาดหิด้กหด่พกด้หกเพห้ หกหก ฟิกหด้ห หด้ำดฟเกห้ด ฟพกาเฟกด หกฟาเรด้ฟเห้ดรี ไดกหฟดเ ฟหำด หฟเพเด้ดหาด กห่หกดเห กเดห้กด่ำดหำด ดิ พทืดเหกิพดเกดเ เกพเกพเก้พืเกพ่เก่เก้พเกพิ่เพเกพิเกห
12153148222454
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012