หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 4 มกราคม 2557 17:10 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15
       คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15
       
       เมี้ยน นายบุญ นายสอน สำรวจสถานที่บริเวณบึง มีรอยครูดกอหญ้าแหวกเป็นทางและรองเท้าหนึ่งข้างของพฤกษ์ สามคนโพล่งออกมาพร้อมกัน
        
       “รองเท้า”
       เมี้ยนก้มลงไปหยิบรองเท้าของพฤกษ์ขึ้นมา
       “รองเท้าของคุณพฤกษ์” เมี้ยนมองไปที่น้ำในบึงเบื้องหน้า “ไอ้ทองมันพาคุณพฤกษ์นั่งเรือไปจากตรงนี้แน่ๆ นายสอนนายบุญเรามีเรือไหม”
       นายสอนรีบบอก
       “มีครับ แต่เก่าแล้วไม่ได้ใช้งานมานานมากแล้วครับ”
       “ผมซ่อมเรือเป็นครับ” นายบุญอาสา
       เมี้ยนร้อนใจ
       “ซ่อมให้ไวที่สุด นายสอนมาช่วยนายบุญด้วย คืนนี้ไม่ต้องนอน ทำเพื่อคุณพฤกษ์ได้ไหม”
       สองคนรับคำ
       “ได้ครับ”
       “ลงมือได้ ทำเสร็จแล้วมาบอกฉันทันที”
       “ครับ”
       เมี้ยนกำรองเท้าข้างหนึ่งของพฤกษ์ไว้แน่น
       
       คุณหญิงสะบันงานั่งกระสับกระส่ายอยู่กับคุณหญิงศรีที่โถงบ้าน
       “คุณพี่ขาสะบันงาใจจะขาด” คุณหญิงสะบันงาเครียดมาก
       “ใจเย็นๆไว้ รอฟังพวกที่ออกไปตามหาก่อน”
       พริ้มเพรา แพรวพรรณราย พราวพิลาสหน้าหมองเข้ามาปลอบใจคุณหญิงทั้งสอง
       “นายแม่ขา คุณป้าขา บางทีนายทองอาจพาคุณพฤกษ์ไปเล่นสนุกที่ไหนสักแห่งก็ได้ค่ะ ไปกันจนเพลิน” พริ้มเพราปลอบ
       คุณหญิงสะบันงากังวล
       “ถ้ามันเป็นเช่นนั้นก็คงจะดี แต่แม่เกรงว่าถ้ามันไม่ใช่แม่คง...”
       “แต่แพรวว่าไม่มีทางหรอกค่ะ ไอ้ทองมันตางูเห่าชัดๆ”
       คุณหญิงสะบันงานึกถึงภาพตางูเห่าที่พบในฝันและตาทองที่เคยมองเธอบางครั้ง คุณหญิงสะบันงาน้ำตาไหล
       “ใช่ ตานายทองเหมือนตางูเห่า งูเห่าดุร้ายในฝันที่แม่เจอ โธ่คุณพฤกษ์ของแม่”
       “นายแม่ขา แค่ความฝันเท่านั้นค่ะ นายทองเล่นกับคุณพฤกษ์มาตั้งแต่คุณพฤกษ์ยังเป็นเด็กๆคงไม่คิดร้ายกับน้องหรอกค่ะ” พราวพิลาสปลอบ
       แพรวพรรณราย ขัดขึ้น
       “โฮ๊ย...คนมันคิดร้ายใครมันจะมาแสดงให้เห็นแต่แรกว่ามันคิดร้าย มันก็ต้องจ้องหาจังหวะสิ”
       พริ้มเพราหันไปปรามแพรวพรรณราย
       “คุณแพรวขา ถ้าพูดไปแล้วไม่มีอะไรดีขึ้นมีแต่แย่ลงก็ไม่ควรพูดนะคะ ไม่เห็นหรือคะว่านายแม่ก็กำลังไม่สบายใจ”
       “เห็นค่ะ แต่แพรวแค่ไม่อยากให้มองคนเลวเป็นคนดี แพรวขอโทษค่ะ นายแม่ แพรวไม่อยากหลอกตัวเองว่ามันจะพาน้องไปเล่นสนุก”
       แพรวพรรณราย เข้ามากอดแม่ พราวพิลาสกับพริ้มพามาโอบกอดไว้
       
       ทองพาพฤกษ์ลงเรือมาอีกฝั่งแล้ว พฤกษ์บาดเจ็บ
       “พี่ทองจะพาฉันไปไหน”
       “ไม่ต้องมาถามมาก กูจะพามึงไปกราบศพแม่กู แล้วกูจะฝังมึงไว้ที่นั่น ที่ปลายตีนของแม่กูให้เป็นขี้ข้ารับใช้แม่กูบ้าง”
       “ฆ่าคนทั้งบาปทั้งผิดกฎหมาย ฆ่าน้องชายตัวเองหัวใจพี่ทองจะเป็นสุขสมดังที่หวังไว้จริงหรือ”
       ทองสะอึกไปอีกมองหน้าพฤกษ์ใจอ่อนวูบหนึ่ง
       “มึงอย่ามาหว่านล้อมกู กูไม่นับญาติกับลูกอีคนใจทรามอำมหิตเลือดเย็น เหมือนแม่มึง”
       “ไม่จริง นายแม่ของฉันไม่มีวันเป็นคนเช่นนั้น”
       ทองตบปากพฤกษ์
       “หยุดแก้ตัวให้แม่มึงนะ ถ้ามึงไม่หยุดกูจะฆ่ามึงเดี๋ยวนี้”
       “เอาสิ ถึงพี่จะฆ่าฉันให้ตายฉันก็ไม่มีวันยอมเชื่อว่านายแม่ของฉันเป็นดังที่พี่บอก”
       “ไอ้โกหกพกลม คนอ่อนแอปวกเปียกอย่างมึงน่ะหรือไม่กลัวตาย”
       “ฉันกลัวตาย แต่ถ้าตายเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของนายแม่ ฉันไม่กลัวหรอก ไม่ว่าพี่จะพูดอย่างไร ฉันขอยืนยันตลอดไปว่านายแม่ของฉันไม่ใช่คนเช่นนั้น”
       ทองเงื้อมีด
       “มึงอย่าวอน”
       พฤกษ์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าทอง แล้วเงยหน้ามอง
       “ฉันกำลังวอนขอให้พี่มีเหตุผลบ้าง วอนขอให้พี่เอาความโกรธจนขาดสติทิ้งไปก่อน”
       ทั้งสองสบตากัน ดวงตาของทองเริ่มไม่มั่นคง
       
       ทั้งหมดยังคงกังวลมาก คุณหญิงสะบันงาเป็นห่วงลูกมาก
       “ถ้านายทองหวังร้ายกับคุณพฤกษ์จริงๆ ทำไมเขาต้องทำเช่นนั้นเขาทำเพราะอะไร”
       “เพราะเขาเกลียดพวกเราไงคะ แพรวกำลังพยายามคิดว่าทำไมนายทอง จึงเกลียดพวกเรา”
       พราวพิลาสแปลกใจ
       “หมายความว่าที่เขาทำดีมาตลอดนั่นเขาแกล้งทำหรือคะ”
       คุณหญิงศรีครุ่นคิด
       “แสดงว่าที่มันมาทำงานกับเราที่นี่มันจงใจมาเพื่อวันนี้เช่นนั้นหรือ”
       พริ้มเพรามองออกไป
       “โน่นค่ะแม่เดือนกับแม่ดาพาตาพจน์มาแล้วค่ะ”
       ทั้งหมดพากันเข้ามาหน้าตาซีดเซียว คุณหญิงสะบันงาร้อนใจมาก
       “โธ่ ถ้ามีพจน์ไปด้วยอีกคนนายแม่คงโล่งใจกว่านี้ พบอะไรบ้างไหม แม่ดา”
       
       “ไม่พบร่องรอยคุณพฤกษ์เลยค่ะ”

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15
        
       เดือนแค้นๆ
        
       “มันช่างมีเล่ห์กลเหลือเกิน มันช่างหลอกคุณพฤกษ์กับลูกพจน์ได้”
       “พจน์ขอโทษครับนายแม่ พจน์ไม่ควรหลงเชื่อนายทองพจน์ควรจะอยู่กับน้องตลอดเวลา”
       “แล้วทำไมจึงไม่อยู่”
       “นายทองบอกพจน์ว่าคุณพฤกษ์ให้รออยู่ พจน์ไม่คิดว่าเขาจะหลอกครับ พจน์เสียใจ พจน์โง่เหลือเกิน”
       คุณหญิงศรีมองพจน์
       “เพราะพจน์ไม่เคยมองคนในแง่ร้าย และเล่นกับมันมาตั้งแต่เด็กจนโต มันตบตาพวกเราได้สนิทจริงๆ พจน์ไม่ผิดหรอกนะ”
       แพรวพรรณรายแทรกขึ้น
       “ผิดสิ ผิดมากๆ ดูแลน้องอย่างไรให้โดนมันหิ้วไปทำร้ายได้ นายนั่นแหละผิดทุกประตูนายพจน์ นายอิจฉาน้องมากใช่ไหมที่จะได้ไปเมืองนอกแต่นายอดไป”
       พจน์หน้าตื่น
       “ไม่จริงครับ พจน์ไม่เคยอิจฉาน้อง”
       พจน์เริ่มตาแดงๆ สะบันงาหันมาดุแพรวพรรณราย
       “หยุดนะคุณแพรว หยุดกล่าวหาน้อง”
       “ก็มันจริง หรือว่าแกแอบสมคบคิดกับมันกำจัดน้องฉัน”
       เดือนกับดาตกใจ
       “คุณแพรว”
       เดือนกับดา ร้องไห้ออกมา คุณหญิงสะบันงาโกรธตวาดลั่น
       “แม่บอกให้หยุดคุณแพรว หรือว่าไม่เกรงแม่คนนี้เสียแล้ว”
       คุณหญิงศรีปรามอีกคน
       “หนูแพรวพอที คำพูดของหนูในยามหน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้มันมีแต่จะทำร้ายทำลายจิตใจทุกคนที่นี่ให้ยำแย่ลงไปอีก”
       พริ้มเพราตำหนิ
       “ไม่มีเหตุผลสักนิดว่ามีอะไรจะมารับรองว่าพจน์จะคิดเช่นนั้น พจน์เขายอมคุณพฤกษ์ทุกอย่าง เป็นทั้งพี่ เพื่อน และบ่าวด้วยซ้ำ ครั้งนี้คุณแพรวพูดเกินไปมันจะทำให้ครอบครัวเราแตกแยกนะคะ”
       คุณหญิงศรีมองแพรวพรรณราย
       “หนูกำลังพูดด้วยอคติ เอาความไม่ชอบใจมาเป็นที่ตั้งนะ”
       “พจน์น่ะน้องนะคุณแพรว”
       คุณหญิงสะบันงาเดินมาหาพจน์ดึงมาโอบกอดน้ำตาไหล พจน์สะอื้นร้องไห้
       “มาหานายแม่ นายแม่ไม่มีวันเชื่อว่าพจน์คิดเช่นนั้นพจน์ไม่ต้องเสียใจนะลูก นายแม่พวกพี่ๆทุกคน และคุณป๋าอีกคนเสียอีกที่ควรขอบใจในความรัก ความห่วงใยที่พจน์ดูแลน้องนะลูก แม่ตัดสินใจแล้วว่าพอคุณพฤกษ์กลับมา นายแม่จะยังไม่ให้ไปเมืองนอกนายแม่จะให้คุณศีลจัดการ ให้พจน์ไปเรียนพร้อมกับน้อง จะได้ดูแลกันและกัน”
       แพรวพรรณราย ไม่พอใจ
       “นายแม่ นี่หมายความว่าแพรวยิ่งด่ามันยิ่งได้ดี”
       คุณหญิงสะบันงาหันไปตวาด
       “เอ๊ะคุณแพรว ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้”
       “นายแม่ลำเอียง แพรวไม่ขอโทษมัน”
       เดือนส่ายหน้า
       “ค่ะ ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะคุณแพรว”
       คุณหญิงสะบันงาไม่ยอมสั่งเสียงแข็ง
       “ต้องขอโทษเดี๋ยวนี้”
       แพรวพรรณราย ลุกขึ้นทันทีร้องไห้โฮๆ
       “ไม่ แพรวไม่ขอโทษไอ้ลูกเมียบ่าว ทุกคนเข้าข้างมัน ทุกคนเห็นแพรว เป็นแกะดำไปแล้วใช่ไหม”
       แพรวพรรณราย ร้องไห้วิ่งหนีออกไป เดือนรีบบอกลูกชาย
       “ลูกพจน์รีบออกไปขอโทษคุณแพรวสิลูก”
       “รีบไปสิพจน์” ดาบอกอีกคน
       คุณหญิงศรี คุณหญิงสะบันงา พริ้มเพราห้ามพร้อมกัน
       “อย่านะ”
       คุณหญิงสะบันงาเหนื่อยใจ
       “อย่าให้ท้ายคุณแพรวผิดๆอีกต่อไป อย่าสอนให้ลูกฉันกลายเป็นคนน่ารังเกียจ เดือน แม่ดา พาพจน์ไปนอนเสียดึกมากแล้ว คุณพราวด้วยค่ะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน”
       คุณหญิงสะบันงาพูดจาเด็ดขาดจนทุกคนไม่กล้าหือรีบทำตาม
       “ค่ะ แล้วคุณแพรวเล่าคะนายแม่” พราวพิลาสถามอย่างเป็นห่วงแพรวพรรณราย
       “พี่เอง พี่จะไปชี้แจงกับคุณแพรวเอง เดี๋ยวเธอคงสงบ”
       พราวพิลาสถอยออก พริ้มเพราออกไป คุณหญิงสะบันงาจับมือคุณหญิงศรีมากุมไว้
       “สะบันงาเธอเป็นผู้สมควรอย่างยิ่งที่เจ้าคุณเขาเชิดชูยกย่องให้เป็นคุณหญิง”
       “สะบันงามีคุณพี่เป็นตัวอย่างค่ะ”
       สองคนจับมือกัน
       
       ศีลปรึกษากับตำรวจเรื่องจดหมายอยู่ที่ทางเดินมาตึกเจ้าคุณ
       “ผมยังไม่อยากเอาจดหมายให้คุณหญิงดูตอนนี้ครับ เพราะจะทำให้ท่านยิ่งตระหนกขวัญเสียมากยิ่งขึ้น ดีไม่ดีอาจพาลมีอันเป็นไปเหมือนท่านเจ้าคุณ”
       “คุณศีลจะบอกท่านเมื่อไหร่ครับ”
       “รอจังหวะก่อนครับ ในจดหมายนี้นายทองไม่ได้บ่งบอกว่าจะทำร้ายคุณ พฤกษ์ถึงขั้นเสียชีวิต และถ้าเขาคือลูกของผู้หญิงคนนั้นจริงเขาก็คือลูกของท่านเจ้าคุณ เขาย่อมรู้ดีว่าคุณพฤกษ์คือน้องชายของเขา เขาคงไม่โหดร้ายพอที่จะทำร้ายคุณพฤกษ์ถึงชีวิต”
       “ถ้าเช่นนั้นผมจะสืบหาสถานที่ที่นายทองพาคุณพฤกษ์ไปเงียบๆ”
       “ดีครับผมจะดูว่า เผื่อว่าใครจะมีหลักฐานเพิ่มเติมผมจะรีบให้ข้อมูล คุณตำรวจครับ”
       “ดีครับ”
       เมี้ยนเดินมาหน้าเครียดพบศีลรีบชูรองเท้า
       “คุณศีลฉันพบรองเท้าข้างหนึ่งของคุณพฤกษ์ค่ะ”
       ศีลชูจดหมายของทอง
       “ผมก็พบจดหมายของนายทองฉบับนี้ครับพี่เมี้ยน”
       “เชิญนั่งครับคุณเมี้ยน” ตำรวจบอก
       เมี้ยนพยักหน้า ทั้งสามคนปรึกษากัน
       “พี่เมี้ยนช่วยโทรเรียนคุณหมออดุลย์ให้เตรียมพร้อมด้วยนะครับ บอกให้ท่านทราบเรื่องราวทั้งหมดด้วยว่าเราไม่ต้องการให้เอิกเกริก”
       เมี้ยนพยักหน้ารับ
       “เมี้ยนขออ่านจดหมายได้ไหมคะ”
       ศีลส่งให้ เมี้ยนคลี่มาอ่าน แล้วหน้าตระหนกมาก
       “นายทองมันเข้าใจผิด”
       “นั่นสิครับ ผมก็มั่นใจว่านายทองกำลังเข้าใจผิด แต่ผมไม่ทราบว่าทำไม”
       “เมี้ยนขอจดหมายนี่เอาไปให้คุณหญิง เอ๊ย...คุณท่านอ่านนะคะ คุณท่านนี่แหละค่ะที่จะช่วยหาทางแก้ไขเรื่องนี้ได้”
       “พี่เมี้ยนมั่นใจว่าคุณท่านจะแก้ไขเรื่องนี้ได้หรือครับ”
       “ใช่ค่ะ นายทองมันเข้าใจผิดมาก เสียดายเหลือเกินฉันรู้สึกว่ามันแปลกๆมานานแล้วแต่กลับเพิกเฉย เจ็บใจตัวเองเหลือเกินที่โดนมันหลอกเสียสนิท”
       “ผมก็เคยผิดสังเกตแต่ก็ละเลย”
       เมี้ยนคำรามเบาๆ
       “อีสังวรมึงส่งลูกมาแก้แค้นแต่มันผิดคน ลูกมึงกำลังทำร้ายคนบริสุทธิ์”
       ศีลหันไปหาตำรวจ
       “คุณตำรวจครับรีบไปหาเรือแล้วตามหาคุณพฤกษ์กับนายทองที่ฝั่งโน้นนะครับ”
       “อย่าเพิ่งบอกกล่าวทุกเรื่องกับคุณหญิงนะคะให้เมี้ยนเป็นคนบอกเอง”
       ศีลพยักหน้า
       “ได้ครับ”
       
       เมี้ยนวิตกมาก

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15
        
       ทองเอาเชือกมาผูกมือพฤกษ์ไว้
        
       “กูจะผูกมึงไว้ไม่ให้มึงหนีสะดวก และถ้ามึงหนีกูจะตีมึงให้ตาย”
       “ฉันไม่กลัว พี่ไม่กล้าตีฉันตายหรอกฉันรู้ว่าลึกลงไปในจิตใจของพี่ก็มีเมตตาต่อฉันไม่น้อย แต่พี่มีทิฐิว่าพี่ต้องเกลียดฉัน ทำไมพี่ไม่แยกแยะเรื่องของฉันกับเรื่องของแม่พี่ออกจากกัน”
       “เพราะว่ามันคือเรื่องเดียวกันอย่าหวังว่ากูจะเมตตามึง กูเกลียดแม่มึงแค่ไหน กูก็เกลียดชังมึงเท่านั้น”
       “ถ้าพี่ทำร้ายฉันจนตาย สักวันหนึ่งพี่จะเสียใจ ชีวิตของพี่ก็จะต้องมีตราบาป เรื่องที่พี่ทำลงไปกับฉันมันจะตามหลอกหลอนชีวิตพี่ไปจนตาย เท่ากับพี่กำลังทำร้ายตัวเอง”
       ทองตบปากพฤกษ์อีก
       “มึงไม่ใช่พ่อกูอย่ามาสั่งสอนกู ไอ้ลูกอีหน้าเนื้อใจเสือ”
       พฤกษ์เลือดกบปาก
       “แม่ฉันมีแต่ความเมตตาและจริงใจ ฉันอยากจะบอกความในใจของฉันให้พี่รับรู้ พอฉันรู้ว่าพี่เป็นพี่ของฉันจริงๆแม้จะต่างแม่ฉันก็ดีใจเป็นที่สุดที่ความฝันอยากมีพี่ชายของฉันเป็นจริงอย่างเหลือเชื่อ”
       “มึงไม่ต้องมาเสแสร้งทั้งที่มึงกำลังโกรธกู”
       “ฉันไม่โกรธ แต่ฉันแปลกใจ ฉันอยากให้พี่สงบจิตใจไตร่ตรองให้ดีแล้วกลับบ้านด้วยกัน”
       “กูไม่กลับ กูเดินหน้าแล้วกูไม่มีวันถอยหลัง”
       “สบตาฉันสิแล้วพี่จะรู้ว่าฉันจริงใจ ฉันยินดีที่มีพี่เป็นพี่ชายของฉัน”
       พฤกษ์พยายามสบตา ทองตบหัวพฤกษ์จนเซล้ม
       “มึงอย่ามาทำให้กูใจอ่อน หนอยกูหลงนึกว่ามึงโง่ เซ่อ ที่ไหนได้มึงช่างหลอกล่อดีนัก ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้กูจะรีบพามึงไปฆ่าให้ตาย”
       พฤกษ์พยายามลุก แต่ก็ลุกไม่ถนัด เท้าพฤกษ์มีเลือดแดงฉาน
       “ฉันเหยียบฝากระป๋อง มันบาดเท้าฉัน”
       ทองมองใจอ่อนวูบหนึ่งแล้วฮึดมาใหม่
       “ช่วยไม่ได้มึงอยากเซ่อซ่าเอง ทำไมมึงไม่ใส่รองเท้าวะ”
       พฤกษ์ นึกถึงก่อนหน้านี้ ตอนที่ทองทุบตีเขาที่ริมบึงก่อนจะพาขึ้นเรือ ทั้งสองยื้อยุดกัน พฤกษ์รำพึงในใจ
       ‘นายทองเล่นไม่ซื่อกับเราแย่แล้ว เราต้องบอกใบ้ให้ทุกคนรู้’
       มือข้างหนึ่งของพฤกษ์พยายามดึงรองเท้าจนหลุดหล่นลงไปกองที่พื้น
       
       พฤกษ์ตอบทอง
       “รองเท้าฉันหล่นตอนที่พี่พยายามจับตัวฉัน”
       ทองเริ่มตกใจ
       “บ้าแท้ๆป่านนี้พวกมันคงเจอรองเท้ามึงแล้ว มันต้องรู้ว่ากูพามึงข้ามบึงมาที่นี่ พวกมันต้องตามมาจัดการกูแน่”
       “ฉันจะปกป้องพี่ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพี่”
       ทองตวาด
       “โกหก ตอนนี้มึงต้องเกลียดกูมากมาย แต่มึงแกล้งพูดตบตากูพอเจอพวกคนของแม่มึง มึงก็จะให้พวกมันเอากูเข้าตะราง หรือไม่ก็สั่งฆ่ากู”
       พฤกษ์ชูสองมือที่โดนมัดขึ้นบนหัว
       “ฉันสาบาน ฉันไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายพี่เด็ดขาด”
       คราวนี้ทองมองหน้าพฤกษ์ สองคนสบตากัน พฤกษ์น้ำตาไหล ทองเบือนหน้าหนี เขารำพึงในใจ
       ‘อย่าใจอ่อนไอ้ทอง แม่มันทำให้แม่มึงกับน้ามึงตาย’
       ทองสับสนไปหมด
       
       ในห้องโถงบ้านเจ้าคุณ...คุณหญิงศรีกับคุณหญิงสะบันงานั่งกุมมือกันไว้ใจจดใจจ่อ
       “ทำไมทุกคนยังเงียบเชียบเมี้ยนกับศีลก็หายเงียบไป อกสะบันงาจะแตก แล้วค่ะ”
       “อดทนเข้มแข็งเข้าไว้ ใจฉันก็ไม่ต่างกันกับใจเธอสะบันงา ลูกเธอก็คือลูกฉันเช่นกัน”
       คุณหญิงศรีดึงสะบันงามาโอบกอด
       “คุณพี่ขา สะบันงากลัวเหลือเกินกลัวลูกจะโดนทำร้าย”
       “ตาพฤกษ์เป็นเด็กดี ความดีของตาพฤกษ์จะเอาชนะใจนายทองได้เชื่อพี่สิ”
       “สะบันงาไม่เข้าใจว่าทำไมนายทองถึงเกลียดเรามากนัก”
       “นั่นสิ มันเป็นใครกันแน่”
       คุณหญิงศรีพยายามนึก
       
       เมี้ยนกับดาปรึกษากันมาหน้าห้อง
       “แม่ดาทำตามที่ฉันแนะนำนะ”
       “ตกลงค่ะ ว่าแต่คุณหญิงท่านจะยอมหรือคะ”
       “ยอมสิ ถ้าคุณท่านเห็นด้วยคุณหญิงท่านเชื่อฟังเสมอ”
       “ค่ะ ฉันจะพยายาม”
       เมี้ยนดึงแขนดาเข้าไปในห้อง คุณหญิงสะบันงากับคุณหญิงศรีเห็นดีใจที่เห็นทั้งเมี้ยน
       “เมี้ยน”
       คุณหญิงสะบันงาร้อนใจ
       “พี่เมี้ยนพบเจออะไรบ้างไหม”
       “ไม่พบอะไรเลยค่ะ”
       คุณหญิงสะบันงา หน้าเศร้าหมองลง
       “โธ่”
       “แต่เมี้ยนยังไม่ละความพยายามแน่ค่ะ เมี้ยนแค่กลับมารายงานคุณหญิงแล้วเมี้ยนก็จะรีบไปตามหาคุณพฤกษ์ต่อค่ะ”
       เมี้ยนพยายามสบตาคุณหญิงศรีแล้วหันมาสบตาดาลอบพยักหน้า
       “ให้คุณเมี้ยนไปจัดการตามหาต่อไปนะค่ะ ส่วนคุณหญิงควรเข้าไปพักผ่อนก่อนเถิดค่ะ” ดาแนะ
       “ได้โปรดเถิดค่ะไปพักรอฟังข่าว แล้วเมี้ยนจะรีบมารายงานทันทีค่ะ”
       คุณหญิงศรีหันมาบอกอีกคน
       “เมี้ยนพูดถูก สะบันงาควรไปพักรอฟังข่าวอย่ามานั่งทรมานตรงนี้เลย”
       เมี้ยนตัดบท
       “แม่ดาพาคุณหญิงไปพักได้แล้ว”
       “ค่ะ”
       “ไปสิสะบันงา”
       คุณหญิงศรีพยักหน้าบีบมือคุณหญิงสะบันงาปลอบโยน
       
       พริ้มเพราตามหาแพรวพรรณรายจนเจอ แพรวพรรณรายหันมาโวยวาย
       “แพรวพูดความจริงไม่ได้โกหก ทำไมทุกคนต้องตำหนิแพรวคะ”
       “ความจริงน่ะถูกต้อง แค่ท่าทีการพูดของคุณแพรวมันบ่งบอกว่าไม่ให้คุณค่าในความเป็นน้องของพจน์ แม้ว่าเขาจะเป็นน้องที่มีแม่เคยเป็นบ่าวก็ตาม แต่เลือดครึ่งหนึ่งในตัวของเขาเป็นเลือดเดียวกับคุณแพรวเขาเลือกเกิดไม่ได้ ลองคิดกลับกันนะว่า ถ้าเธอเป็นเขา และเขาคือเธอ และมีใครมาพูดเช่นนั้นด้วยบ้างเธอจะขมขื่นแค่ไหน เธอเกลียดพจน์มากนักหรือ คุณแพรว”
       “แพรวไม่ได้เกลียดพจน์”
       “แล้วทำไมถึงพูดกับน้องเช่นนั้น นายแม่ของเรายังทนฟังเธอพูดไม่ได้ แล้วแม่เดือนที่โอบอุ้มเลี้ยงดูเธอและพวกเรามา แม้ไม่ใช่แม่ก็เหมือนแม่จะเจ็บช้ำแค่ไหน พี่รู้ว่าเธอจิตใจดีมาก แต่เธอพูดตรงไปตรงมาเกินไป ตอนนี้พวกเรากำลังรอคอยการกลับมาของน้อง ทำไมเราไม่ปรองดองกันไว้เพื่อแม่ของเรา เพื่อครอบครัวของเรา”
       แพรวพรรณราย มองหน้าพริ้มเพราแล้วตาแดงๆ
       “ที่แพรวโวยวายเอะอะก็เพราะแพรวต้องการให้ทุกคนสนใจแพรว เห็นความสำคัญของแพรว แพรวรู้สึกว่าทุกคนสนใจตื่นเต้นกับคุณพริ้ม คุณพราว คุณพฤกษ์ แม้แต่ตาพจน์มากกว่าแพรว”
       “เธอเข้าใจผิด ที่ทุกคนไม่ตื่นเต้นฮือฮากับเธอ เพราะเธอเก่งที่สุดในหมู่พวกเรา เธอเป็นคนเก่งกว่าพี่น้องทุกคนเข้าใจไหม”
       แพรวพรรณราย ฟังแล้วอึ้ง แปลกใจไม่อยากจะเชื่อ
       “จริงหรือคะ”
       “จริงค่ะ”
       แพรวพรรณราย มองหน้าพริ้ม แล้วสองคนก็โผมากอดกัน
       “แพรวขอโทษค่ะ”
       “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
       
       พริ้มเพรายิ้มทั้งน้ำตากอดน้อง

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15
        
       เดือนกอดพจน์ที่ร้องไห้อยู่ในห้อง
        
       “พจน์ไม่โกรธคุณแพรวนะลูก อย่าโกรธคุณแพรว”
       “พจน์ไม่เคยโกรธเธอหรอกแม่เดือน แต่พจน์อยากให้เธอเข้าใจพจน์ ว่าพจน์ไม่เคยอิจฉาคุณพฤกษ์ ตรงกันข้ามพจน์รักคุณพฤกษ์มากที่สุดในหมู่พี่น้อง”
       “แม่รู้ แม่ก็รักคุณพฤกษ์ที่สุดในหมู่ลูกของคุณหญิง”
       แพรวพรรณราย เปิดประตูเข้ามา
       “ก็เพราะว่าแม่เดือนคิดเช่นนั้นน่ะสิ แพรวจึงกลายเป็นหมาหัวเน่าไม่เห็นจะมีใครสักคนรักแพรวที่สุดบ้าง เพราะแพรวเป็นลูกคนกลาง เพราะ แพรวไม่ใช่ลูกชายเหมือนนายพจน์”
       สองคนอึ้ง
       “คุณแพรว”
       เดือนผวาไปจะไปหาแพรวพรรณราย
       “ไม่ต้องมาทำดีกับแพรว ไม่มีใครรักแพรว เพราะแพรวไม่ใช่ลูกผู้ชาย ของบ้านนี้”
       แพรวพรรณราย ถอยหลังกลับออกไป ปิดประตูใส่หน้า สองแม่ลูกกอดกันน้ำตาซึม
       
       เมี้ยนกับคุณหญิงศรีพากันมาที่เรือนหลังเล็กในสวนกล้วย
       “เมี้ยนเคี่ยวเข็ญฉันมาที่กระท่อมนี่ทำไม บ้าไปแล้วหรือ”
       “นายทองมันเขียนจดหมายถึงคุณหญิงค่ะ นี่ค่ะ”
       “ไอ้ทองมันเขียนถึงคุณหญิง เอามาให้ฉันทำไม”
       “เพราะมันเขียนถึงคุณหญิงศรีไม่ใช่คุณหญิงสะบันงาค่ะ”
       คุณหญิงศรีชะงัก
       “อะไรนะ”
       “อ่านสิเจ้าคะ”
       คุณหญิงศรีคลี่กระดาษอ่านจดหมายของทอง เมี้ยนนั่งฟังใกล้ๆ
       “ถึง...อีคุณหญิงใจดำอำมหิต กูไอ้ทองลูกแม่สังวรขอแก้แค้นให้กับวิญญาณแม่สังวรและน้าสังเวียนของกู เวรกรรมที่มึงก่อเอาไว้กับแม่และน้าของกู มึงต้องได้รับการชดใช้”
       คุณหญิงศรีกับเมี้ยนตระหนกตกใจมาก
       “ที่แท้ไอ้ทองเป็นลูกนังสังวร”
       “มันส่งลูกมาแก้แค้นเจ้าค่ะ”
       “ในที่สุดคำสาปแช่งของนังสังวรก็เป็นจริง มันส่งลูกของมันกลับมาแก้แค้นฉันจริงๆด้วย”
       “แต่มันแก้แค้นผิดคน มันไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีคุณหญิงสองคน”
       “มันคิดว่าสะบันงาคือฉัน โธ่สะบันงาต้องมารับเคราะห์แทนฉันหรือนี่”
       “อ่านให้จบแล้วช่วยกันคิดว่าจะทำอย่างไรเถิดนะเจ้าคะ”
       คุณหญิงศรีก้มลงอ่านจดหมายต่อไป
       “อีคุณหญิง กูตั้งใจฆ่ามึงมานานมาก กูมาครั้งแรกตาของกูกลับพบ อีเมี้ยนกับนังเป๋มือกุดทำร้ายเอามึงจึงรอดตัวไป”
       คุณหญิงศรีอึ้ง
       “ที่แท้ก็มันนี่เอง ถ้าเช่นนั้นวันแซยิดเจ้าคุณก็ต้องเป็นมัน โธ่พริสซี่ของแม่”
       “มันทำกับคุณพริสซี่ทั้งที่รู้ว่า...คือน้องของมัน”
       “พริสซี่ของแม่ มันแก้แค้นฉันสำเร็จไปแล้วทำไมมันยังไม่เลิกรา แล้วมันยังตามฆ่าสะบันงาอีกทำไม”
       “เพราะมันต้องการชีวิตคุณหญิงสะบันงาเท่านั้น”
       สองคนมองหน้ากัน คุณหญิงศรีก้มลงอ่านจดหมายต่อ
       “มึงดันรอดตาย เพราะอีนังพริสซี่ปัญญาอ่อนมันดันมารนหาที่ตายแทนมึง นังปัญญาอ่อนดันจำกูได้กูจึงต้องฆ่าปิดปากมัน”
       คุณหญิงศรีสะอื้นไห้ เมี้ยนเข้าไปกอดไว้
       “พริสซี่ของแม่ แม่ขอโทษ เพราะแม่เคยคิดร้ายกับพวกมันมันจึงมาแก้แค้นเอากับลูกของแม่ มันกำลังทำร้ายคนบริสุทธิ์หลายคน”
       “เมี้ยนจะตามไปฆ่ามันให้ตายตกไปตามกัน”
       คุณหญิงศรีน้ำตาไหลพราก ส่ายหน้า
       “พอทีเมี้ยน อย่าไปฆ่าใครให้กรรมมันย้อนมาหาฉันอีก ฉันแบกรับกรรมไม่ไหวแล้ว ดูสิกรรมมันทำร้ายฉันจนพิการปานนี้ เมี้ยนจะให้ฉันโดนมากกว่านี้ใช่ไหม จะให้ฉันเสียขาอีกข้าง มือด้วนอีกข้างหรือหยุดได้แล้ว”
       เมี้ยนไม่อยากจะรับปาก คุณหญิงศรีน้ำตาไหลสะอื้น เมี้ยนจึงพยักหน้ารับปาก
       “เจ้าค่ะ เมี้ยนจะหยุด”
       เมี้ยนโอบกอดไว้
       “ฉันจะอ่านจดหมายมันให้จบ”
       คุณหญิงศรีอ่านต่อไป
       “กูจึงตัดสินใจทำให้มึงตายทั้งเป็นด้วยการเอาลูกมึงไปเข่นฆ่า เพราะมึงรักลูกมึงมากเพียงไหนมึงก็จะต้องทุกข์โศกมากเพียงนั้น เพื่อทำให้วิญญาณของแม่และน้าของกูเป็นสุข”
       เมี้ยนกอดคุณหญิงศรีปลอบไว้ เมี้ยนหน้าเคียดแค้นมาก คุณหญิงศรีสงสารพฤกษ์มาก
       “โธ่...ตาพฤกษ์”
       “มันไม่ได้บอกว่าจะฆ่าคุณพฤกษ์ แต่เมี้ยนไม่เชื่อมันเจ้าค่ะ”
       “เวรกรรมมันเกิดเพราะฉันสร้างกรรมไว้เมี้ยน เพราะฉันคนเดียว ศุกลต้องตาย พริสซี่ต้องตาย เจ้าคุณก็ตาย สะบันงาเกือบจะตาย และสุดท้าย ตาพฤกษ์ เมี้ยนอย่าให้พฤกษ์ต้องตาย เมี้ยนต้องช่วยพฤกษ์ให้ได้”
       “เจ้าค่ะเมี้ยนจะช่วยคุณพฤกษ์ให้ได้ และมันนั่นแหละค่ะที่ต้องตายเอง ไม่ใช่คุณพฤกษ์”
       “ฉันจะไปกับเมี้ยนฉันจะไปบอกว่ามันเข้าใจผิด เพราะคุณหญิงที่มันแค้นมากมายจนมันกลายเป็นฆาตกรฆ่าน้องไปแล้วหนึ่งคน และกำลังจะฆ่าน้องมันอีกคนคือฉัน ไม่ใช่คุณหญิงสะบันงาให้ฉันไปกับเมี้ยนนะ”
       “เมี้ยนให้คุณไปด้วยไม่ได้ค่ะมันอันตรายมาก”
       “ฉันจะไป ฉันจะต้องไปเพื่อบอกความจริงกับนายทอง ฉันจะไม่เอาเรื่องมัน ฉันจะขอให้สะบันงารับมันเป็นลูก อภัยให้มัน แล้วบ้านหลังนี้จะสงบสุขโดยแท้จริงเสียที เมี้ยนขอให้ฉันทำกรรมดีกับสังวรและสังเวียนสักครั้ง”
       “เมี้ยนไม่เห็นด้วยค่ะ”
       “ด้วยเหตุนี้ฉันจึงต้องไป ถ้าฉันไม่ไปการแก้แค้นจะไม่มีวันจบสิ้น อย่าห้ามฉันเมี้ยน เหตุมันเกิดเพราะฉัน ฉันจึงต้องเป็นผู้ที่แก้ไขทำให้ มันจบด้วยดี”
       “แต่...”
       “เมี้ยนก็รู้ว่าไม่สามารถห้ามฉันได้ถ้าฉันจะไป และต้องไปให้เร็วที่สุดด้วย”
       “เจ้าค่ะ รอที่นี่ เมี้ยนจะไปดูว่านายบุญกับนายสอนซ่อมเรือเสร็จหรือยัง”
       คุณหญิงศรีพยักหน้า เมี้ยนออกไป
       
       พราวพิลาสนั่งซึมเศร้าห่วงน้อง ห่วงจิตใจแม่อยู่ในห้อง แพรวพรรณราย พรวดพราดเข้ามากระแทกตัวนั่งโดยแรง
       “คุณแพรว ยังไม่หายโมโหอีกหรือคะ”
       “หมั่นไส้ไอ้พจน์กับแม่เดือน”
       “อ้าว ทำไมคะ”
       “มันแกล้งทำเป็นคนดีให้คนสงสาร แล้วทำให้พี่กลายเป็นนางผีปีศาจ”
       “อย่าไปคิดเช่นนั้นสิคะคุณแพรว”
       “โอ๊ย ก็เพราะตัวเองไม่เคยต้องคิดอะไรน่ะสิ ทำตัวอ่อนๆหวานๆเย็นๆไปเรื่อยๆก็มีแต่คนมารุมหลงรักกันทั้งในบ้านนอกบ้าน”
       “ทำไมคุณแพรวว่าพราวอย่างนั้นคะ”
       “เธอก็อีกคน เลิกทำตัวเป็นคนไม่รู้ภาษีภาษาน่ารำคาญสักที แค่นี้ก็มีคนรักเธอมากมายเกินพอแล้ว พี่เสียอีกสิที่มีแต่คนหมั่นไส้อยากจะเอาเท้าลูบหน้า”
       “คุณแพรวพูดจาหยาบคายใส่พราวทำไมคะ” พราวพิลาสเสียใจน้ำตาร่วง
       แพรวพรรณราย หงุดหงิด
       “โอ๊ย...อยากจะเป็นบ้า หันหน้าไปทางไหนก็เจอแต่คนดีคนอ่อนหวาน คนน่ารักจนฉันกลายเป็นคนน่าเกลียดคนเดียวในบ้าน นี่อย่ามาร้องไห้ใส่กันนะ เบื่อๆ”
       “คุณแพรวอารมณ์ไม่ดีใส่พราวทำไมคะ”
       “เพระเธอมันดีเกินไป เอะอะอะไรก็ต่อมน้ำตาแตกเรียกคะแนนสงสาร”
       “หรือคะ พราวมันอ่อนแอ ชอบร้องไห้ทำให้คุณแพรวรำคาญ พราวไปก็ได้”
       พราวพิลาสส่ายหน้าวิ่งไปจากห้อง แพรวพรรณราย มองตามแล้วเริ่มตกใจ
       “คุณพราวพี่ไม่ได้ตั้งใจ นี่เราทำบ้าอะไรลงไป”
       
       แพรวพรรณราย วิ่งตามพราวพิลาสไป
        

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 16
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 15
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 14
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 13
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 5 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
80 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
20 %
ความคิดเห็นที่ 14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ป้าดดดด เอาลงแค่นี้น่ะ ไม่สมดังที่รอเลยค่ะ
Kunsri_p@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณนะคะที่มาลงให้อ่าน ขอบคุณที่สละเวลามาทำให้ ดีมากๆเลย อย่าท้อนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอ
ยิ้ม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อิฉันจะลงแดงตายอยู่เเล้วเจ้าค่ะ ช่วยอัพหมาก เอ๊ย อัพเดทเรื่อง เวย เวย ด้วย
เมี้ยน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หากว่าพิมพ์ไม่ทัน เดี๋ยวชัวยพิมพ์ก็ได้นะคะ อัพน้อยจนน่าตกใจ
ไม่สบาย หรือเป็นไรหรือเปล่าคนอัพ
รอติดตาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงวันละตอนไม่ได้เหรอ
0878183431
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นี่เรียกอัพแล้วเหรอ?????
แม่เจ้า!!
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถ้าลงวันละแค่นี้ไม่ต้องลงหรอก ลำบากคนติดตาม
Kungyuwadee
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพวันละนิดวันละหน่อย ว่าไปแล้วก็มิได้นำพา
Kungyuwadee
 
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โห.. อัพมา 8 บรรทัด ใจร้ายจริงๆเลยย 55555
ซี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงได้น้อยมากกกกเลยยยอ่ะส
เห้อออ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงเยอะหน่อยได้ไหมคะ ขอร้อง
พัช
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงจัดหนักรับปีใหม่ได้วันสองวัน
กลับมาลงน้อยอีกแล้ว แง ๆ ๆ
ชัญญ่า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ลงน้อยจังเลยคิดถึงคุณหหญิงแย่เลย
น้ำชา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ยังไงก็คิดถึงปรียานุช เสียใจด้วยนะที่ไม่ติด คือเธอเล่นไว้ดีมากๆๆๆๆ
พอทน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่วงนี้ลงกระหน่ำแบบนี้ ผมรักตายเลย
piper.nonstop@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014