หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ในสวนขวัญ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 4

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 5 มกราคม 2557 16:59 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ในสวนขวัญ ตอนที่ 4
       ในสวนขวัญ ตอนที่ 4 (ต่อ)
       
       ถนนหน้าบ้านเป็ดปุ๊ก รถกระบะของไม้จอดอยู่ริมรั้ว ครู่หนึ่งรถของเป็ดปุ๊กแล่นมาจอดต่อท้าย ทั้งคู่ลงมาจากรถ
       
       “อ้าว นายไม้อยู่นี่”
       “คงกำลังรอเราอยู่” เชียรบอกยิ้มๆ
       “ก็ดีเหมือนกัน จะได้ต่อว่าสักหน่อย อยู่ดีๆหนีกลับมาก่อนได้ยังไง”
       “แต่พ่อว่า ลูกน่าจะขอบใจเขามากกว่านะ”
       “ขอบใจ...เรื่องอะไรคะ”
       ทันใดเสียงหมาเห่าดังเข้ามา เป็ดปุ๊กมองเข้าไปในบ้านผ่านประตูรั้ว ไม้เดินออกมาจากข้างบ้าน นภวิ่งเล่นกับยักษ์เบิ้มซึ่งเห่าตามออกมา เป็ดปุ๊กประหลาดใจและดีใจ รีบเปิดประตูรั้ว แล้วเข้าไปในบ้าน
       “ยักษ์เบิ้ม”
       ยักษ์เบิ้มหันมาทางเป็ดปุ๊ก แล้วผละจากไม้และนภมาหาเป็ดปุ๊กทันที เป็ดปุ๊กลูบหัวลูบตัวยักษ์เบิ้ม
       “เป็นไง ยักษ์เบิ้ม”
       เชียรเดินเข้ามาหา แล้วลูบหัวยักษ์เบิ้มด้วย
       “มันน่ารักมาเลยครับ แต่แรงเยอะมาก ชนทีเกือบล้ม” นภเล่า
       “ชนพี่ล้มประจำ” เป็ดปุ๊กมีความสุข “มิน่า ทำไมพ่อถึงบังคับให้รีบกลับนักแหม แต่อย่างน้อยอยู่ในรถก็น่าจะบอกกันหน่อย”
       “ตอนแรกก็ตั้งใจจะบอกอยู่ แต่คิดอีกที เก็บไว้ให้เซอร์ไพร้ส์ดีกว่า”
       เป็ดปุ๊กหัวเราะ
       “สำเร็จจริงๆด้วย”
       ไม้มองเป็ดปุ๊ก รู้สึกดีที่เห็นเป็ดปุ๊กยิ้ม
       “ขอบใจมากนะไม้”
       เป็ดปุ๊กหันไปมองไม้ด้วย สายตาทั้งสองสบกันแว่บหนึ่ง ไม้รีบหันไปทางอื่น
       “ไม่เป็นไรครับ”
       เป็ดปุ๊กยืนขึ้น ขยับมาใกล้ไม้
       “ฉันก็ขอบใจนายด้วย”
       “ครับ” ไม้ยิ้มนิดหน่อย พยักหน้ารับ
       “แต่วันหลังมีแผนอะไรบอกกันหน่อยก็ดี”
       “คราวหน้าจะบอกครับ”
       เป็ดปุ๊กนึกบางอย่างขึ้นมาได้
       “เอ๊ะพ่อ แล้วเราเอายักษ์เบิ้มมาแบบนี้ พี่เก็จเขาจะหาว่าเราเป็นขโมยหรือเปล่า”
       เชียรชะงัก
       “เออ ไม่รู้ซิ”
       “ก็หมาของคุณไม่ใช่เหรอครับ เราเอาหมาของเรามา จะเป็นขโมยได้ยังไง” ไม้ถาม
       “แต่เราเอามาจากบ้านเขา” เป็ดปุ๊กกังวล
       “คุณมีหลักฐานว่าเป็นเจ้าของไหมล่ะ อย่างใบจดทะเบียน ฝังไมโครชิพ”
       “ยังไม่ได้ทำเลย กลัวมันเจ็บ หลังๆไม่เห็นเขาจริงจัง ก็เลยลืมไปเลย”
       “งั้นก็ใบฉีดวัคซีน ที่มีชื่อคุณกับชื่อหมา”
       “เออ อันนั้นมีอยู่ เก็บไว้ในกระเป๋าเอกสาร เอามาด้วยนะ”
       “แค่นั้นก็พอแล้วครับ สบายใจได้”
       ทั้งเชียรและเป็ดปุ๊กสบายใจ เมื่อได้ฟังอย่างนั้น
       “เออนี่ แต่ฉันยังสงสัยอยู่ นายพายักษ์เบิ้มมาได้ยังไง เพิ่งรู้จักกันแท้ๆ ทำไมยอมง่ายนัก” เป็ดปุ๊กสงสัย
       “พี่ไม้เขาบอกเขามีของวิเศษครับ” นภบอกขำๆ
       เป็ดปุ๊กไม่เข้าใจ ไม้ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบอะไรบางอย่างออกมา แล้วส่งให้ ปรากฏว่ามันคือถุงเท้านักเรียนเด็ก
       “ฝากคืนแมวเมี้ยวด้วยก็แล้วกัน”
       เป็ดปุ๊กใช้สองนิ้วคีบถุงเท้ามา
       “ใช้ไอ้นี่ล่อมันมาเหรอ”
       เป็ดปุ๊กกับเชียรหัวเราะกัน
       “อ๋อ ตอนที่นายขอคุยกับแมวเมี้ยวก่อนจะออกมาใช่ไหม”
       ไม้พยักหน้า เป็ดปุ๊กอดคิดถึงความรอบคอบของไม้ไม่ได้ เป็ดปุ๊กหันไปบอกยักษ์เบิ้ม
       “ต่อจากนี้แกต้องอยู่ที่นี่แล้วนะ ห้ามคิดถึงแมวเมี้ยวกับนกจิ้บเด็ดขาด”
       ยักษ์เบิ้มทำหน้าเศร้าเหมือนกับจะรู้ว่าเป็ดปุ๊กพูดถึงอะไร มีครางหงิงๆนิดหน่อย
       “แหม ขนาดเรายังอดคิดถึงหลานไม่ได้เลย จะไปห้ามหมามันได้ยังไง” เชียรส่ายหน้า
       ทุกคนหัวเราะกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของเป็ดปุ๊กดังขึ้น เป็ดปุ๊กเอาโทรศัพท์มาดู
       “เบอร์บ้านเก่าน่ะพ่อ สงสัยพี่เก็จโทรมาโวยพอไม่เห็นยักษ์เบิ้ม”
       เป็ดปุ๊กกดรับสาย
       “ฮัลโหล...แมวเมี้ยวเหรอ...กลับถึงบ้านแล้วเหรอ...ใช่ ปู่กับอาพายักษ์เบิ้มมาแล้ว...แม่โกรธใหญ่เลย...บ่นเสียดายเงินหมื่น แม่เขารู้เหรอว่าปู่กับอาพายักษ์เบิ้มไป...แต่สบายใจได้นะ อาไม่ได้พูดถึงแมวเมี้ยวให้แม่เขารู้หรอก...จ้ะ แล้วยังไงเรามากวางแผนกันอีกทีนะว่าจะมาเยี่ยมมันเมื่อไหร่ดี”
       “รอให้แม่เขาหายโกรธก่อน” เชียรรีบบอก
       เป็ดปุ๊กพูดในโทรศัพท์
       “ปู่บอกรอให้แม่หายโกรธก่อน”
       
       เป็ดปุ๊กกับเชียรดูมีความสุขมาก ไม้มองดูทั้งสองแล้วก็รู้สึกดีไปด้วย

ในสวนขวัญ ตอนที่ 4
       เก็จเกยูร ไก่กุ๊ก แมวเมี้ยวนกจิ๊บนั่งกินข้าวกันอยู่ แก้วมาร่วมกินด้วย
       
       “น่าโมโหจริงๆ เกือบจะได้เงินหมื่นอยู่แล้ว” เก็จเกยูรบ่น
       “ตกลงพี่เก็จว่าใครพาหมาไปเหรอ” แก้วถามย้ำ
       “ก็จะใครที่ไหนล่ะ ไอ้คนที่มากับพ่อกับยัยเป็ดนั่นแหละ”
       “ก็ใครล่ะคะแฟนเป็ดเหรอ”
       “อะไร เป็ดมีแฟนแล้วเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่” ไก่กุ๊กแปลกใจ
       “ถ้าใช่ก็น่าสมเพช แต่ไม่ใช่หรอก พ่อบอกว่าคนสวนที่หมู่บ้าน” เก็จเกยูรบอกเซ็งๆ
       “คนสวน แล้วไปคบหากันได้ยังไง” แก้วสงสัย
       “พ่อเขาชอบคบหาคนแบบนี้แหละ พวกต่ำๆ” เก็จเกยูรยิ้มหยัน
       “ทำไมพูดแบบนั้น” ไก่กุ๊กไม่พอใจ
       “ทำไมจะพูดไม่ได้ ก็มันจริง คงจะตั้งใจให้มาช่วยจับหมานั่นแหละ แหม แล้วทำมาหลอกฉัน บอกว่าจะจ่ายเงินให้ เผลอแป๊บเดียว อุ้มหมาหนีไปเลย”
       “แจ้งตำรวจจับเลยซิคะ” แก้วยุ
       “ไม่ได้นะครับ อย่าให้ตำรวจจับปู่นะครับพ่อ” แมวเมี้ยวร้องห้าม
       “อย่าเอาปู่เข้าคุกนะคะ” นกจิ๊บช่วยพูด
       “ไม่หรอกน่า หมาของเขา เขามาเอาคืนไป จะผิดได้ยังไง คุณเองก็รำคาญมันจะแย่แล้วไม่ใช่เหรอ เห็นบ่นทุกวัน พ่อเอามันไปก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องคอยเก็บขี้มัน” ไก่กุ๊กบอก
       “ฉันไม่พอใจที่พ่อคุณมาใช้เล่ห์กระเท่กับฉันต่างหาก แล้วสองคนอย่าคิดนะ ว่าจะใช้เรื่องหมามาอ้าง เพื่อจะไปหาปู่กับอา แม่ไม่มีวันให้ไป” เก็จเกยูรเสียงเข้ม
       เด็กสองคนก้มหน้าเศร้า
       “ใจเย็นๆเถอะค่ะพี่เก็จ อีกไม่นานพี่ก็จะได้แก้แค้นเป็ดแล้ว” แก้วบอกยิ้มๆ
       “ยังไง”
       แล้วเก็จเกยูรก็นึกได้ มองไปที่ไก่กุ๊กกับลูกๆ เห็นทั้งสามมองมาที่เธอกับแก้ว รอฟังอยู่
       “อิ่มหรือยัง ไปคุยกันข้างนอกดีกว่า”
       เก็จเกยูรลุกขึ้น หันมาพูดกับไก่กุ๊ก
       “กินกันเสร็จแล้วก็เก็บจานไปที่ครัวด้วยนะ ล้างให้ด้วยก็ดี แล้วเก็จกับแก้วก็ออกจากห้องอาหารไป”
       แมวเมี้ยวหันไปบอกพ่อ
       “พ่ออย่าให้แม่ทำอะไรอาเป็ดนะครับ”
       “เขาจะทำอะไรได้”
       “แล้วพ่อพาเราไปเยี่ยมยักษ์เบิ้มด้วยนะคะ” นกจิ๊บอ้อน
       ไก่กุ๊กนิ่งมองลูกทั้งสอง
       “นี่ถ้าพ่อคิดมากหน่อยนะ พ่อต้องว่าลูกสองคนอยู่เบื้องหลังการพาเจ้ายักษ์เบิ้มไปจากบ้านนี้แน่ๆ”
       เด็กสองคนก้มหน้าหลบตาพ่อ พากันปฏิเสธ
       “ไม่เกี่ยวสักหน่อย”
       “นกจิ๊บไม่รู้เรื่องนะ”
       
       เก็จเกยูรกับแก้วเดินออกมาหน้าบ้าน
       “เจ้านายไม่พอใจมากเลยเหรอ”
       แก้วยิ้มสะใจ
       “โกรธมากเลยล่ะ แก้วบิ้วด์ซะจนเค้าคิดว่ายายเป็ดปุ๊กทิ้งงานทิ้งหน้าที่แล้วโยนภาระมาให้แก้วทำ”
       “ก็หมายความว่า แก้วก็จะได้หน้า ...”
       “ถูก...ส่วนยายเป็ดปุ๊กก็จะต้องถูกว่า โทษฐานไม่ทำงานตามหน้าที่ แถมยังปล่อยให้ลูกน้องที่แสนดีอย่างแก้วทำอีก”
       เก็จเกยูรทำเป็นปลอบร้ายๆ
       “โถน่าสงสาร แล้วอย่างนี้ ยายเป็ดปุ๊กโทษหนักมากมั้ย”
       “แน่นอน พี่พิม เจ้านายแก้วเกลียดคนที่ทำงานไม่ตั้งใจที่สุด ดีไม่ดี เขาอาจจะปลดยายเป็ดปุ๊กออกจากตำแหน่ง แล้วให้แก้วเป็นหัวหน้าแทนก็ได้”
       “จริงเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็สะใจสุดๆ จริงๆไม่น่าจะทำแค่ให้มันถูกปลดจากตำแหน่งนะ น่าจะทำให้มันไล่ออกไปซะเลย ถ้าได้แบบนั้นจริงๆนะ พี่จะฉลองสามวันสามคืนไม่หยุดเลย”
       เก็จเกยูรพูดด้วยความสะใจ สายตามุ่งร้ายสุดๆ แก้วยิ้มร้ายตั้งใจจะทำให้ได้อย่างนั้นจริงๆ
       
       เช้าวันใหม่ เป็ดปุ๊กออกมาจากในบ้าน กำลังจะไปทำงาน ได้ยินเสียงเรียกมาจากกำแพง
       “คุณ คุณ”
       เป็ดปุ๊กหันไปมอง เห็นไม้นั่งอยู่บนกำแพง บนตักมีถุงใส่อะไรไว้สองสามใบ
       “ทำไมไม่มาทางหน้าบ้าน” เป็ดปุ๊กเดินเข้าไปหา
       “ขี้เกียจอ้อม กลัวจะไม่ทันด้วย”
       “มีอะไรเหรอ”
       “เอาอาหารมาฝาก”
       ไม้ส่งถุงให้สองถุง เหลืออยู่กับตัวอีกถุง เป็ดปุ๊กยื่นมือมารับ
       “ของฉันเหรอ”
       “เปล่า ของหมา”
       
       เป็ดปุ๊กค้อนให้ไม้นิดหน่อย ไม้หัวเราะ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 4
       เป็ดปุ๊กค้อนให้ไม้นิดหน่อย ไม้หัวเราะ
       
       “ของหมาถุงนึง ของคนอีกถุงนึง ถุงที่เป็นเศษเนื้อต้มน่ะของหมา เมื่อวานไม่ได้แวะซื้ออาหารหมาเข้ามา กลัวมันจะไม่มีอะไรกิน เลยแบ่งของไอ้เอ๋งมาให้ก่อน”
       “ไอ้เอ๋ง”
       “หมาของย่าน่ะอีกถุงเป็นแกงส้มสารพัดผัก คุณกินข้าวเช้าหรือยังล่ะ”
       “ยัง แต่กินไม่ทันแล้ว ไว้ให้พ่อละกัน”
       “งั้นเอานี่” ไม้ส่งอีกถุงที่เหลือในมือให้ “ข้าวเหนียวหมูปิ้ง ไว้กินในรถ เจ้านี้อร่อยมากนะ”
       “นายซื้อมากินของนายไม่ใช่เหรอ”
       “เอาไปเหอะ เดี๋ยวผมไปซื้อใหม่”
       เป็ดปุ๊กยังลังเล
       “เอาไปซิ”
       เป็ดปุ๊กยอมรับถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งมา
       “ขากลับอย่าลืมแวะซื้ออาหารหมามาด้วยล่ะ”
       แล้วไม้ก็กระโดดผลุงลงไปอีกด้าน เป็ดปุ๊กกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่ทันแล้ว จึงได้แต่พูดกับตัวเอง
       “ขอบใจนะ”
       
       เป็ดปุ๊กกลับเข้ามาพร้อมกับถุงอาหารในมือ เชียรลงมาจากชั้นบนพอดี
       “นายไม้เขาเอาอาหารมาฝาก”
       “แล้วไปแล้วเหรอ”
       “เขาปีนกำแพงมาฝาก” เป็ดปุ๊กยกถุงให้พ่อดู “อันนี้ต้มเศษเนื้อให้เจ้ายักษ์เบิ้ม ส่วนนี่ก็แกงส้มของพ่อ”
       “อีกถุงล่ะ”
       “ข้าวเหนียวหมูปิ้ง เขายัดเยียดมาให้เป็ด เอาไปกินในรถ พ่อเอาไปกินก็ได้”
       “เป็ดเอาไว้กินเถอะ พ่อมีแกงส้มนี่ก็พอแล้ว”
       เชียรรับถุงอาหาร เป็ดปุ๊กอดถามไม่ได้
       “ทำไมเขาต้องทำดีกับเรานัก”
       “ไม้น่ะเหรอ คงถูกชะตากันมั้ง”
       “ไม่อยากจะคิด แต่ก็อดคิดไม่ได้”
       “ว่าเขาสนใจลูก”
       เป็ดปุ๊กสะดุ้ง
       “บ้าซิพ่อ หมายถึง เขามีเลศนัยอะไรแฝงอยู่หรือเปล่า”
       “เลิกคิดกับเขาในแง่ร้ายได้แล้ว เอาเป็นว่า เขาอยากทำดีกับเรา เพื่อชดใช้ที่ลูกช่วยไม่ให้เขาติดคุกดีไหมล่ะ”
       “เป็ดไม่ได้ช่วยสักหน่อย แค่พูดในสิ่งที่เห็น เบื่อเหมือนกันนะพ่อ ทำไมต้องมาทำให้เราคิดโน่นคิดนี่”
       “ถ้าเบื่อก็เลิกคิด เวลาคนทำไม่ดีกับเรา เรายังคิดว่าเป็นเพราะกรรมเก่าที่ทำไว้ ตอนนี้มีคนมาทำดีให้เรา ทำไมไม่คิดซะว่าเป็นบุญเก่าบ้างล่ะ”
       “นายไม้เนี่ยนะบุญ”
       เป็ดปุ๊กแสยะปาก แล้วส่ายหน้าแล้วเดินออกจากบ้านไป เชียรหัวเราะขำอาการของลูก
       
       รถเป็ดปุ๊กติดไฟแดงอยู่กลางถนนใหญ่ ถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ไม้เอามาให้วางที่เบาะข้างคนขับ โชยกลิ่ยหอมตลบอบอวน เป็ดปุ๊กมองเซ็ง
       “บุญเหรอ กรรมละสิไม่ว่า ต้องมานั่งทนดมกลิ่นไอ้หมูเนี่ย เหม็นทั่วรถไปหมดเลย”
       เป็ดปุ๊กรีบหยิบถุงขึ้นมาก่อนจะผูกปากถุงให้แน่น แต่ก็ยังไม่วายแอบลองดมกลิ่นใกล้ๆอีก
       “แต่หมูปิ้งกลิ่นแบบนี้ เขาว่าอร่อยมากเลยนะเนี่ย หรือจะลองสัก ...ไม่” เป็ดปุ๊กได้สติรีบเอาหมูปิ้งไปวางที่เบาะหลัง จะได้ไกลออกไปอีก “เราจะไม่ยอมกินของนายนั่นเด็ดขาด พวกทำดีหวังผล ...”
       เป็ดปุ๊กมุ่งมั่น ก่อนจะหยิบสเปรย์มาฉีดในรถดับกลิ่น ทำเป็นเหมือนไม่สนใจ แต่เสียงท้องร้องหิว... เป็ดปุ๊กหันไปมองถุงหมูปิ้งอยากกินมาก จำใจยอมเอื้อมมือไปเบาะหลังด้วยความยากลำบาก ก่อนจะหยิบถุงมาเปิดออกดู
       “ยังไงหมูมันก็อุตส่าห์ยอมตายเพื่อมาเป็นอาหารเราแล้ว กินเพื่อให้มันตายอย่างคุ้มค่า แล้วเราจะได้ไปทำงานด้วยพลังอันเต็มเปี่ยม ไม่เกี่ยวข้องกับนายนั่นแม้แต่นิดเดียว
       เป็ดปุ๊กทนไม่ไหวหยิบหมูปิ้งข้าวเหนียวของไม้กินอย่างเอร็ดอร่อยสุดๆ
       
       เป็ดปุ๊กเข้ามาในห้องทำงาน ทุกคนในห้องหันมามอง เป็ดปุ๊กอึ้งๆ ดูนาฬิกาข้อมือ แล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน ผ่านโต๊ะของแก้ว
       “เป็ด พี่พิมให้ไปหาน่ะ”
       เป็ดปุ๊กชะงัก
       “วันนี้ไม่สายนะ”
       “เรื่องเมื่อวาน พี่เขากลับเข้ามาตอนบ่ายสอง”
       เป็ดปุ๊กยิ่งอึ้ง
       “ตายล่ะ”
       “แก้วพยายามช่วยพูดแล้ว แต่พี่เขาโมโหมาก”
       เป็ดปุ๊กยิ่งอ่อนใจ เอากระเป๋าถือเก็บเข้าลิ้นชักโต๊ะ รวบรวมสตินิดหน่อย หายใจลึกๆ แล้วเดินออกจากห้องไป
       
       พนักงานคนอื่นๆมองเป็ดปุ๊กด้วยความเห็นใจ แล้วหันมามองกัน เสร็จแล้วต่างก็แอบมองไปทางแก้ว ด้วยสายตาไม่ค่อยพอใจ

ในสวนขวัญ ตอนที่ 4
       เป็ดปุ๊กเดินมาหยุดที่หน้าประตู ใจรู้สึกไม่ค่อยดี พยายามรวบรวมสติอีกครั้ง แล้วเคาะประตูห้อง
       
       “เชิญ”
       เป็ดปุ๊กเปิดประตูเข้าไป พิมพากำลังอ่านเอกสารในแฟ้มอยู่ พอเหลือบตาขึ้นมาเห็นเป็ดปุ๊ก ก็มีสีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที ปิดแฟ้มบนโต๊ะ
       “พี่ต้องการพบเป็ดเหรอคะ”
       “เมื่อวานไปไหนมา”
       “คือ...หลานของเป็ดเขาอยากให้เป็ดช่วยน่ะค่ะ”
       “ลูกพี่ชายน่ะเหรอ”
       “ค่ะ แมวเมี้ยวกับนกจิ๊บ”
       “ช่วยเรื่องอะไร แล้วทำไมพ่อแม่เขาไม่ช่วย ทำไมต้องเป็นเธอ”
       เป็ดปุ๊กอึ้งๆ อึดอัด ไม่รู้จะพูดยังไง
       “ว่าไง หลานมีปัญหาอะไร”
       “แม่ของหลาน พี่สะใภ้น่ะค่ะ เขาขู่จะขายหมาให้ไปทำเป็นลูกชิ้น หลานเลยตกใจ กลัวมากด้วย เลยขอให้เป็ดไปพาหมาออกมาจากบ้าน”
       “ให้ไปช่วยหมาออกจากบ้าน ไม่งั้นพี่สะใภ้จะขายให้ไปทำลูกชิ้น”
       “ค่ะ”
       “มันยังมีอีกเหรอเป็ด ลูกชิ้นเนื้อหมาเนี่ย”
       เป็ดปุ๊กอึดอัด
       “เอ่อ เป็ด..เป็ดก็ไม่ทราบค่ะ”
       “แล้วเธอคิดเหรอว่า พี่สะใภ้เธอเขาจะขายหมาให้ไปทำลูกชิ้นจริงๆ”
       “เป็ดรู้ค่ะ แต่...”
       “นี่มันเรื่องไร้สาระมากๆ เธอทิ้งงานทิ้งการไป เพราะเรื่องแค่นี้เหรอเป็ด”
       เป็ดนิ่งไป ไม่คิดจะพูดอะไรอีก
       “พี่ให้เธอมาเป็นหัวหน้าแผนก ก็เพราะเห็นว่าเธอเป็นคนฉลาด ขยัน มีความรับผิดชอบ แต่หลังๆนี่ เธอเปลี่ยนไปมากเลย งานของเธอบกพร่องมากขึ้นเรื่อยๆ รู้ไหม บริษัทต้องเสียหายแค่ไหน”
       “เป็ดขอโทษค่ะ”
       “พี่คิดว่า พี่จำเป็นต้องหยุดปัญหานี้แล้ว ก่อนที่บริษัทจะเสียหายมากไปกว่านี้”
       “หมายความว่าไงคะ”
       “พี่จะให้คนอื่นมารับผิดชอบแผนกส่งออกแทนเธอ”
       เป็ดปุ๊กนิ่งตะลึง น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว
       “พี่พิมคะ เป็ดอยาก..ขอโอกาส”
       “ประโยคนี้ เหมือนจะเคยได้ยินมาก่อน แล้วพี่ก็ให้เธอมาแล้ว เป็ด พี่คิดหนักกับการตัดสินใจครั้งนี้นะ แต่พี่ไม่มีทางเลือก”
       เป็ดเหมือนจะทรุดลงไป เอื้อมมือไปจับพนักเก้าอี้ไว้ โลกเหมือนจะถล่มทลายใส่เธอ เสียงโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานของพิมพาก็ดังขึ้น พิมพายกหูโทรศัพท์ขึ้นพูด
       “ฮัลโหล ค่ะ ดิฉันพิมพาพูดค่ะ...อ๋อ สวัสดีค่ะ คุณกิตติ สบายดีเหรอคะ...บัวบูชา? ค่ะ อยู่กับดิฉันนี่ มีอะไรเหรอคะ...สาขาที่ญี่ปุ่น...ค่ะ...เท่าไหร่นะคะ...สองร้อยล้าน...ได้ค่ะ แต่ คือตอนนี้ดิฉันกำลังจะให้บัวบูชาไปรับผิดชอบด้านอื่น...ไม่ได้เหรอคะ ต้องเป็นบัวบูชาคนเดียว...ค่ะ ได้ค่ะ แล้วดิฉันจะให้เขาติดต่อกลับไปนะคะ...ค่ะ สวัสดีค่ะ”
       พิมพาวางหูโทรศัพท์ นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้ามองเป็ดปุ๊ก
       “เธอทำบุญด้วยอะไร หืม”
       เป็ดปุ๊กรู้แล้วว่าเธอยังไม่ถูกลดตำแหน่งแต่น้ำตาก็ยังไหลออกมา
       “เธอได้โอกาสอีกครั้งนึง เดี๋ยวโทรไปหาคุณกิตติ ที่ไฮคลาสด้วย”
       เป็ดปุ๊กไหว้พิมพาทั้งน้ำตา
       “ขอบคุณพี่พิมมากค่ะ เป็ดจะทำให้ดีที่สุด ไม่ให้มีข้อบกพร่องอีกค่ะ”
       พิมพาพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบๆ
       
       เป็ดปุ๊กเปิดประตูห้องทำงานพิมพา แล้วเดินออกมา ความรู้สึกสับสน เธอเกือบสูญเสียตำแหน่งงาน แต่แล้วกลับมีคนมาช่วยไว้ ทั้งดีใจทั้งเสียใจ
       เป็ดปุ๊กเดินผ่านทางออกบันไดหนีไฟ ก็ผลักประตู แล้วเดินไปนั่งที่ขั้นบันได แล้วร้องไห้ออกมา อย่างระบายความสับสนนั้นให้หมดไป เป็ดปุ๊กนึกถึงคำพูดของพิมพาที่ตำหนิเป็ดปุ๊กเมื่อครู่
       ‘แล้วเธอคิดเหรอว่า พี่สะใภ้เธอเขาจะขายหมาให้ไปทำลูกชิ้นจริงๆนี่มันเรื่องไร้สาระมากๆ เธอทิ้งงานทิ้งการไป เพราะเรื่องแค่นี้เหรอเป็ด’
       เป็ดปุ๊กรู้สึกแย่มากๆ สะอื้นร้องไห้ไปอีกครู่หนึ่ง แล้วเอาโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรกลับไปหาพ่อ แล้วถือหูรอครู่หนึ่ง เสียงสัญญาณเรียกดังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเสียงของเชียรก็ดังเข้ามา
       “ว่าไงลูก”
       เป็ดปุ๊กสะอื้นขึ้นมาทันที
       “พ่อคะ”
       “มีอะไรเป็ดปุ๊ก หนูร้องไห้เหรอ”
       “ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วค่ะ มันจบแล้ว”
       “แล้วก่อนนี้มันมีอะไรเหรอลูก”
       เป็ดปุ๊กนิ่งไปนิดหน่อย สะอื้นขึ้นมา
       “พี่เขาจะปลดเป็ดจากหัวหน้าแผนก”
       “อ้าว ทำไมล่ะ”
       “เมื่อวานเป็ดทิ้งงานไปหาแมวเมี้ยว ไปทำเรื่อง...” เป็ดปุ๊กสะอื้น “ไร้สาระ”
       “ไร้สาระที่ไหน เราช่วยไม่ให้หลานต้องเป็นทุกข์ต่างหาก แล้วตกลงยังไง ที่ว่ามันจบแล้วน่ะ”
       “พี่เขาไม่ปลดแล้ว เขาให้โอกาสเป็ดอีกครั้ง”
       “งั้นก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ พระคุ้มครองลูก ไม่ต้องร้องแล้วนะ”
       “เป็ดแค่...อยากเล่าให้ใครฟังสักคน”
       “ทำใจให้สบายนะลูก ตั้งใจทำงาน แล้วเย็นนี้ค่อยมาคุยกัน”
       “ค่ะ เย็นนี้เป็ดจะเล่าให้พ่อฟัง”
       
       เป็ดปุ๊กรู้สึกผ่อนคลายขึ้น เมื่อได้คุยกับพ่อ
        
       อ่านต่อหน้า 4

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ในสวนขวัญ ตอนที่ 12 จบบริบูรณ์
ในสวนขวัญ ตอนที่ 11
ในสวนขวัญ ตอนที่ 10
ในสวนขวัญ ตอนที่ 9
ในสวนขวัญ ตอนที่ 8
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 16 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 16 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ติดตามนะคะ ขอบคุณค่าา
tinybell
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพไวๆๆ นะ รออ่านอยู่ ขอบคุณ
kwan
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
เหมียวขี้เซา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณที่ลงให้อ่านนะคะ
ดิว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014