หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
6 มกราคม 2557 04:24 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       ไม่นานต่อมา รถโยธินวิ่งมาเรื่อยๆ ตามเส้นทางในกรุงเทพฯ เขมิกามองแผนที่แล้วรีบบอก
       
       “จอดตรงนี้ๆ เฮีย”
       “ถึงแล้วหรือ เข็มบอกอีกสองร้อยเมตรถึงไม่ใช่หรือ”
       “เข็มกลัวเข้าไปแล้วจะกลับรถออกมาลำบาก ในแผนที่มันเป็นซอยตันด้วย เฮียจอดรอที่นี่ดีแล้ว เดี๋ยวเข็มกลับมา”
       เขมิกาถือเป้จะไป โยธินดึงมือเขมิกาไว้
       “เข็มยังไม่บอกเฮียเลยนะว่าจะไปไหน”
       “เข็มยังบอกตอนนี้ไม่ได้ เดี๋ยวเข็มกลับมาบอกละกัน”
       เขมิการีบลงไปทันที โยธินรั้งไว้ไม่ทัน
       “เข็ม! เฮ้ย ปิดๆ บังๆ อย่างนี้หรือจะทำเซอร์ไพรส์ให้เราดีใจ หรือเข็มจะ…”
       “เฮีย”
       โยธินหันไป เห็นเขมิกานั่งอยู่ในรถก็ตกใจ
       “ทำไมเข็มกลับมาไวจังละ” เขมิกายิ้มหวาน
       “ขอมือเฮียหน่อยสิ” โยธินงงค่อยๆ ยื่นออกไป เขมิกาสวมแหวนทองเกลี้ยงๆ ให้โยธินที่นิ้วนาง “เข็มจองเฮียแล้วนะ ห้ามปันใจไปให้หญิงอื่น ไม่งั้นตาย” โยธินดีใจมาก
       “เข็ม เข็มก็ใจตรงกับเฮียเหมือนกันหรือจ๊ะ”
       เขมิกายิ้มหวานพยักหน้า โยธินดึงเข็มเข้ามากอด แต่กลายเป็นว่าโยธินเพ้อสร้างภาพไปเอง โยธินกอดหมอนอิงแนบอก หลับตาเคลิ้มอยู่คนเดียว โยธินลืมตาขึ้นมา
       “ถ้าเข็มเซอร์ไพร์สแบบนี้ก็ดีนะสิ เฮียจะได้ขอเข็มแต่งงานตามแผนที่วางไว้”
       โยธินยิ้มฝันหวาน
       
       เขมิกาปลอมตัวเป็นผู้ชายใส่สูทแบบเสื้อเอวเชฟ ใส่หมวก ใส่วิกผมสั้นแบบผู้ชาย ใส่แว่นดำยืนอยู่หน้าสปา มองป้ายชื่อ “จวงจันทร์สปา”
       เขมิกายืนมองทางเข้าพอจะก้าวเท้า ชิ้นก็ถืออุปกรณ์ซ่อมประปาตรงมาจากอีกทาง
       “มาหาใครหรือครับคุณ” เขมิการีบหันมา
       “คือ น้าคือ…”
       “ผมชื่อชิ้น เป็นหัวหน้าช่างซ่อมบำรุงที่นี่ วันนี้ที่ร้านปิดซ่อมระบบประปา 1 วัน ถ้าจะมาใช้บริการคงต้องเป็นพรุ่งนี้ครับ”
       เขมิการีบดึงโปสเตอร์ที่พับไว้ส่งให้ชิ้น
       “ผมเป็นโมเดลลิ่ง อยากจะติดต่อผู้หญิงนุ่งผ้าไทยในรูปนี้ ไปเป็นดารา เป็นละครแนวจักรๆ วงศ์ๆ นะครับ”
       อึ่งได้ยินวิ่งแจ้นเข้ามา
       “เป็นดาราหรือ ช่อง 7 หรือเปล่า พัชราภาเล่นได้ทุกบท แต่บทคนใช้ไม่เอานะ กลัวคนดูไม่อิน พอจะมีบ้างมั้ยจ๊ะ” เขมิการีบซัก
       “ได้สิครับ แต่ต้องบอกผมก่อนว่าผู้หญิงคนนี้อยู่ที่ไหน ขอเบอร์โทร หรือที่อยู่ก็ได้ พี่พอจะมีมั้ยครับ จะได้ชวนไปเทสหน้ากล้องพร้อมกันเลย”
       ชิ้นคลี่ดูเห็นรูปขวัญตาก็ท่าทางตกใจ
       “ที่นี่ไม่มี ไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้”
       เขมิกาหันไปทางอึ่ง
       “โอ๊ย ฉันไม่รู้หรอก” อึ่งเดินหนีไปเลย
       “อ้าว เดี๋ยวสิพี่ ไม่เล่นละครแล้วหรือ”
       ชิ้นดึงแขนเขมิกา เขมิกาเห็นท่าไม่ดี
       “ออกไปซะดีกว่า ขืนถามมากๆ คุณอาจจะเดือดร้อน”
       เขมิกามองชิ้นท่าทางเอาเรื่อง
       “โอเคๆ ครับน้า ผมเดินออกไปเองได้”
       เขมิการีบเดินไป แล้วแกล้งเดินเลี้ยวหลบมุมคล้ายจะไปหน้าสปา เยาว์โผล่มาหน้าอาคาร
       “พี่ชิ้น มัวทำอะไรอยู่ คนงานมันรอพี่มาสั่งงานอยู่”
       “ไปเดี๋ยวนี้จ้ะ”
       ชิ้นตามเยาว์ไป เขมิกาโผล่หน้าออกมา รีบเดินกลับเข้าไปคนละทางกับชิ้น
       
       เขมิกาแกล้งทำเป็นเดินหลงเข้าไปตรงจุดสระน้ำแร่ด้านนอก เขมิกามองสำรวจหาคน
       “จะเริ่มจากตรงไหนดีวะ”
       เขมิกามองไปทางสระน้ำแร่ เห็นชานนท์นอนแช่สบายใจ ท่อนบนเปลือยหมด เขมิกาตกใจรีบถอยหลบหลังต้นไม้ จ้องหน้าชานนนท์
       เขมิกานึกย้อนกลับไปตอนที่พิมพ์ชื่อชานนท์ เลิศวิริยะ ในกูเกิ้ล หน้าจอปรากฏรูปชานนท์
       “ชานนท์ สามีพี่ขวัญนี่” เขมิกาพึมพำออกมาอย่างจำได้ ชานนท์ลุกจากสระน้ำแร่ เขมิกาเห็นชานนท์โป๊ไม่ได้ใส่กางเกง “โหย เต็มๆ”
       เขมิกาตาโตตกใจลุกยืนจะหลบไปจากตรงนั้น แต่หัวดันไปชนกับโมบายแท่งอลูมิเนียมที่แขวนอยู่บนกิ่ง
       ต้นไม้เหนือหัวของเขมิกาพอดิบพอดี
       “โอ๊ย!”
       เสียงโมบายดังกรุ๊งกริ๊ง ชานนท์ตกใจรีบลงแช่ในสระต่อ
       “ใครน่ะ”
       เขมิกาหลบวูบ รีบวิ่งหนีเข้าไปในตัวอาคาร ชานนท์มองเห็นไม่ถนัด รีบขึ้นจากสระคว้าเสื้อคลุม
       
       ตะกร้าหวายใส่ผ้ากระเด็นมาโดนขาจรรยา จรรยากำลังเก็บอุปกรณ์นวดตัวอยู่ จ้องหน้าอึ่ง อึ่งที่เก็บคลุมเตียงยิ้มเย้ยลอยหน้าลอยตา
       “ต๊ายขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ มันลอยออกจากมือพัชราภาไปเอง” จรรยาไม่อยากยุ่ง จะเดินหนี “เป็นไงไม่มีนังขวัญตาคอยแทะเห็บหมัดให้ หงอยเลยละสิ”
       จรรยาหันขวับ โกรธ
       “จะพูดถึงชื่อนี้ขึ้นมาอีกทำไม”
       ขณะนั้นเขมิกากำลังวิ่งหลบชานนท์ผ่านมาพอดี เขมิกาหูผึ่ง รีบหลบฟังหลังกระถางต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ตกแต่งหน้าห้องอยู่
       “ทำไม ได้ยินชื่อนี้แล้วมันบาดใจมากหรือไง ก็น่าหรอกนะผู้หญิงหน้าด้านอย่างมัน ใฝ่ต่ำคบชู้ ดันโง่คบมันเข้าไปได้” จรรยากำมือแน่น อดกลั้นไว้ “หรือว่าแกรู้เห็นเป็นใจให้มันสวมเขาให้เจ้านาย”
       “นังวอนนอนคุก ขอสักทีสองทีเถอะ”
       จรรยาโกรธจัดหยิบตะกร้าใบเดิมขึ้นมาพุ่งเข้าหาอึ่ง เอาตะกร้าฟาดอึ่ง
       “โอ๊ยๆๆ อีหนังหน้าปลากระเบน เล่นทีเผลอหรือ”
       อึ่งเจ็บ จับตะกร้าอีกด้านได้ ยื้อกัน
       “ขวัญส่วนขวัญ ฉันส่วนฉัน อย่าเอามาเกี่ยวกันอีก”
       “ว้าย แบบนี้เขาเรียกว่า พอเพื่อนตกต่ำก็ถีบหัวส่ง ดีเนอะ”
       จรรยาตบเปรี้ยง อึ่งสู้
       
       เขมิกายืนอึ้งอยู่หน้าห้องไม่คาดคิดว่าจะได้ยินเรื่องแบบนี้
       “พี่ขวัญหนีตามผู้ชายหรือ”
       เขมิกาเห็นเยาว์วิ่งมาแต่ไกล เขมิการีบก้มหลบอย่างระวัง เยาว์วิ่งเข้าห้อง แยกสองสาว
       “อย่าๆ เห็นหน้ากันอยู่ทุกวี่ทุกวัน ตีกันทำไม นังอึ่งไม่ได้ยินหรือบอกให้หยุด”
       “ก็มันตบฉันก่อนนี่แม่” อึ่งโวยวาย จรรยาเดินหนี อึ่งจะตาม เยาว์ยึดมือไว้
       “อยากโดนไล่ออกหรือไง ลืมแล้วหรือว่าแกโดนคาดโทษอยู่” อึ่งชะงัก
       
       เขมิกาหาทางหลบออกมานอกอาคาร เขมิกาเห็นชานนท์เดินเลี้ยวมุมอาคารมองหาเธอ เขมิกาสะดุ้ง ชานนท์เห็นเขมิกาเต็มๆ เขมิกาวิ่งหลบ ชานนท์ไล่ตาม
       เขมิกาวิ่งมาเจอทางตัน เขมิกาเลิ่กลั่กมองกำแพงไม่สูงนักจึงตัดสินใจปีนขึ้นแท็งก์น้ำ กระโดดเกาะขอบกำแพง ชานนท์วิ่งมาถึง มองไปตรงจุดที่เขมิกาปีนกำแพงแต่ไม่เห็นเขมิกาแล้ว ประชาวิ่งตามมา
       “เกิดอะไรขึ้นหรือครับ”
       “มีคนลักลอบเข้ามา น่าจะมีจุดประสงค์ไม่ดี พอผมเห็นก็รีบวิ่งหนี คุณช่วยโละรปภ.ชุดเก่า แล้วเปลี่ยนทีมใหม่ พรุ่งนี้เลย”
       
       ชานนท์หน้าขรึมเดินไป

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
        เขมิกาวิ่งหน้าเริ่ดตรงไปที่รถโยธิน เปิดประตูขึ้นไปนั่งหอบ โยธินตกใจ
       
       “เฮ้ย ใครวะเนี่ย คิดปล้นรถหรือ อย่านะ” โยธินตั้งการ์ดเตรียมพร้อม “พ่อฉันมีญาติเป็นนายตำรวจใหญ่ มีเพื่อนซี้เป็นนายพล เพื่อนฉันก็เป็นลูกสส. ถึงแกจะได้รถไปก็ไม่มีทางหนีรอด”
       เขมิกาดึงแว่นดำกับวิกออก
       “อย่าขี้โม้นักเลยเฮีย เข็มเอง” โยธินงง
       “เดี๋ยวๆๆ ตอนออกไปจากรถ เข็มไม่ได้แต่งตัวแบบนี้นี่”
       “เข็มไปเดินแบบมา”
       “เดินแบบอะไร ทำไมเฮียไม่รู้เรื่อง”
       “โห นี่เข็มเห็นอนาคตเลยนะเนี่ย ถ้าได้เฮียเป็นสามี เข็มคงโดนซักขี้แตกขี้แตนเวลาจะทำอะไรแหงๆ”
       โยธินยอม เพราะกลัวเขมิกาไม่ยอมแต่งงานด้วย
       “ก็ได้ๆ เดินแบบก็เดินแบบ เฮียจะท่องไว้ให้ขึ้นใจ “รักเมีย อย่าเถียงเมีย คำพูดเมียใหญ่กว่าใคร รักเมียต้องเข้าใจ ไม่มีใครใหญ่กว่าเมีย ” เขมิกาหัวเราะ
       “ไปคอนโดเฮียเลย ก่อนเข็มจะอ้วกใส่รถเฮีย” โยธินตกใจ
       “เฮ้ย ไปทำไมคอนโดเฮีย”
       “ที่คอนโดมีคอมใช่มั้ยเฮีย เข็มอยากเล่นเกม” เขมิกาตอบหน้าตาเฉย ดูไม่จริงจังอะไร
       “เล่นเกม! แล้วไหนบอกว่าอยากไปเที่ยว”
       
       คอนโดหรูของโยธิน โยธินเดินนำมาถึงหน้าห้องแล้วรีบหันไปหาเขมิกา
       “เข็มยืนรอเฮียอยู่หน้าห้องก่อนนะ เฮียขอเก็บข้าวของข้างในให้เรียบร้อยก่อน คือๆ มันรกมาก”
       “ไม่เห็นเป็นไรนี่ เข็มไม่ถือ”
       เขมิกาจะเปิดประตู โยธินรีบดันไว้
       “แต่เฮียถือ เฮียไม่อยากให้เข็มเสียความรู้สึกถ้าเห็น...”
       “เห็นอะไร”
       “เห็นๆ หนู แมลงสาป ยั้วเยี้ยเต็มห้องไง” เขมิกาสงสัย ดันโยธินออก
       “หลีกไป เฮียเก็บความลับอะไรไว้ในห้องแหงๆ ท่าทางเฮียมันฟ้อง”
       เขมิกาเดินเข้าห้อง โยธินคิดว่าตัวเองซวยแน่เพราะลืมเก็บหนังสือโป๊
       
       เขมิกาเข้ามาในห้องกวาดตามองหา มองไปที่เตียง เห็นหนังสือโป๊หน้าปกชุดว่ายน้ำเซ็กซี่ เขมิกาเดินไปหยิบดู โยธินรีบวิ่งมาดึงหนังสือจากมือเขมิกาแล้วซ่อนไว้ข้างหลัง
       “ไม่ๆ ใช่ของเฮียนะ สงสัยไอ้ช่างที่มาซ่อมแอร์มันลืมทิ้งไว้”
       เขมิกามองไปยังหนังสือโป๊อีก 3-4 เล่มบนเตียง
       “ท่าจะลืมไว้หลายเล่มเลยนะ”
       “เฮ้ย ยังมีอีกหรือ”
       โยธินตกใจรีบตามเก็บโยนลงถังขยะ
       “เป็นธรรมดาของผู้ชายที่ชอบหมกมุ่นกับเรื่องพรรคนี้”
       “ไม่จริง เฮียคนหนึ่งล่ะที่ไม่ยุ่ง มุ่งแต่รักเข็มอย่างมั่นคง ซื่อตรง ไม่เคยเปลี่ยนแปลง” โยธินบอกเสียงจริงจัง แต่เขมิกาคิดว่าโยธินตลก
       “ตลกแล้วเฮีย เข็มว่าเฮียไปหาซื้อข้าวมาให้เข็มกินแก้เลี่ยนหน่อยเหอะ เข็มทนฟังไม่ไหวละ”
       “อ้าว แล้วดินเนอร์สุดโรแมนติกบนตึกลอยฟ้าของเราล่ะ”
       เขมิกาดันหลังโยธินไปที่ประตู
       “ตอนค่ำๆ สิเฮีย ที่สั่งเนี่ยเอามารองท้องก่อน”
       “ขอเฮียเก็บห้องให้เรียบร้อยก่อนไม่ได้หรือ”
       “อู๊ยย ไม่ต้องแล้ว เข็มหิว รีบไปสิเฮีย อยากเห็นเข็มเป็นลมหรือไง แสบท้องไปหมดแล้วเนี่ย”
       “จ้ะๆ ไปเดี๋ยวนี้ เอาอย่างเคยนะ”
       “ฮะ ไม่ต้องรีบ เข็มจะเล่นเกมรอ”
       โยธินเดินออกไป ปิดประตูห้อง เขมิกามองไปที่คอมพิวเตอร์
       
       เขมิกานั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ พลิกดูรูปแต่งงานขวัญตาด้านหลัง
       “หลังรูปแต่งงานของพี่ขวัญ ลงวันที่กำกับไว้ ก่อนวันที่พ่อเกิดอุบัติเหตุแค่สองวัน คนที่โรงงานด่าว่าพี่ขวัญหนีตามผู้ชายไป แสดงว่าเรื่องมันต้องเกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน”
       ที่หน้าจอคอมเป็นเว็บไซด์ข่าว เขมิกาคลิกดูข่าวย้อนหลังไป 3 เดือน เขมิกากวาดตาเจอข่าวภาพงานแต่งชานนท์ก็ตกใจรีบอ่าน
       “งานแต่งชานนท์ เลิศวิริยะนักธุรกิจแฟรนไชส์สปา ล่มไม่เป็นท่า เจ้าสาวหายเข้ากลีบเมฆ เจ้าบ่าวบินหนีไป
       ต่างประเทศ หลบกระแสข่าว ลือหึ่ง เจ้าสาวมีชู้ หลังจดทะเบียนสมรสผ่านไปไม่ทันข้ามวัน”
       เขมิกาคิดๆ แล้วคลิกไฟล์ที่เปิดทิ้งไว้ขึ้นมาเป็นภาพบ้านเลิศวิริยะอันใหญ่โต
       
       บ้านเลิศวิริยะรายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่ บรรยากาศสดใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ทางเข้าสวนผลไม้หลังตึก
       แป้นพยายามเอาไม้ตะขอเขี่ยชมพู่ มณฑาเดินพรวดเข้ามา
       “นังแป้น”
       แป้นสะดุ้งโหยง
       “ว้าย คุณนม!”
       มือแป้นกระตุกพวงชมพู่หล่นใส่หัวมณฑาพอดี มณฑาโกรธจัด
       “นี่แกมาขโมยผลไม้อีกแล้วหรือ” มณฑาเสียงแข็ง ห้วน พูดเน้นๆ “ไม่รู้หรือว่าตรงนี้คือเขตหวงห้าม ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้ามา”
       “หนูเห็นมันงอมเต็มที่แล้ว ดีกว่าปล่อยเน่าคาต้นอ่ะ”
       “ตะกละตะกลาม ไม่รู้ตายอดตายอยากมาจากไหน อย่าให้เห็นอีก”
       “ค่ะ คุณนม”
       “เจ้าค่ะ ไม่ใช่ค่ะเฉยๆ ฉันไม่ชอบพวกไม่มีสัมมาคารวะ ไม่รู้จักเด็ก ไม่รู้จักผู้ใหญ่ ใช้ไม่ได้ กลับไปทำงานของแกได้แล้ว”
       “เจ้าค่ะ”
       แป้นรีบไปอย่างไว มณฑาเดินเข้าไปด้านในของสวน ในมือหิ้วปิ่นโตใส่อาหาร
       
       แป้นวิ่งหลบออกมาจากตึก ชนกับโย่งที่มุมตึกตกใจร้องลั่นกันทั้งคู่
       “ว้าย/เย้ย”
       แป้นหน้าตื่น โย่งก็หน้าตื่น
       “ตกใจอะไรมาไอ้โย่ง”
       “ไม่รู้เหมือนกัน”
       “อ้าว แล้ววิ่งมาทำไมเล่า”
       “มันบอกไม่ถูกอ่ะ เหมือนมีคนดะดะเดินตามตลอดเวลา” แป้นชี้ไปข้างหลัง
       “เฮ้ย” โย่งสะดุ้งรีบมาหลบหลังแป้น
       “เย้ย อะไรๆ เห็นอะไร” แป้นหันมาหาโย่ง
       “เปล่า ฉันจะบอกว่า รู้สึกเหมือนกันเลย พูดแล้วขนลุก” โย่งกลอกตาไปมา
       “ผีคุณผู้หญิงหรือเปล่าวะ”
       “แกกล้าแช่งคุณผู้หญิงหรือ แรงไปหรือเปล่า” แป้นโวยวาย
       “ฉันไม่ได้พูดเอง แต่คนในตลาดเขาลือกันให้แซดว่าคุณผู้หญิงของเลิศวิริยะถูกฆ่าตายเพราะหนีตามชู้”
       “ตายแล้วหรือ ไม่จริงมั้ง”
       
       ที่คอนโดโยธิน โยธินหิ้วกล่องข้าวกับน้ำดื่มเดินออกมา
       “อะไรวะ อยากจะมาเที่ยวกรุงเทพฯแต่ดันมานั่งเล่นคอม เฮ้ย หรือว่าต้องการอยู่กับเฮียแบบสองต่อสองเพื่อที่จะ ดู๋ดี๋ จู๋จี๋ อะจึ้ย อิอิ” โยธินเคลิ้มเดินถึงหน้าห้อง ผลักประตูเข้าไป “เข็ม เฮียซื้อข้าวผัดปลาเค็มของโปรดมาให้แล้ว” ภายในห้องว่างเปล่า โยธินเดินเข้าไปมองหาเขมิกา “เข็มจ๋า”
       ที่หน้าจอคอมปิดเรียบร้อยแล้ว แต่มีกระดาษแผ่นใหญ่แปะไว้ โยธินดึงมาอ่าน
       “เฮีย เข็มจะไปหาเพื่อนเก่า เย็นๆ จะกลับ ถ้าปู่โทรมา ให้บอกปู่ว่าเราจะถึงระยองไม่เกิน 2 ทุ่ม”
       โยธินปวดหัว เสียงมือถือดัง โยธินเห็นชื่อ “ปู่จอมโหด” ก็ตกใจ รีบรับสาย
       “ครับปู่ อ้อ โทรหาเข็มไม่ติดหรือครับ คือมือถือของเข็มแบตหมดครับปู่”
       จุมพลยืดเส้นยืดสายอยู่ที่ระเบียง
       “ตอนนี้ไอ้เข็มมันทำอะไรอยู่”
       “ตอนนี้ ตอนนี้เข็มกำลังเดินซื้อของอยู่ครับ”
       “ท่าทางมันดูสบายใจขึ้นมาบ้างหรือเปล่า”
       “สบายครับปู่ ยิ้มแย้มแจ่มใส เดินซื้อของเพลินเลยครับปู่”
       “ดีแล้ว อย่ากลับดึกกันนักล่ะ ขับรถกลางคืนมันอันตราย”
       “กลับไม่ดึกครับปู่ ผมขับรถปื้ดเดียวถึงหัวกระไดบ้านปู่ รับรองไม่เกิน 2 ทุ่ม คร้าบปู่ สวัสดีครับ” โยธินวางสายแล้วทอดถอนใจ
       
       “เข็มนะเข็ม ทำให้เฮียต้องโกหกผู้ใหญ่อีกแล้ว”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
        ขณะนั้นกำลังเกิดพายุ ฝนฟ้าคะนองอย่างรุนแรง ท้องฟ้ามืดครึ้มอย่างฉับพลัน โย่งวิ่งฝ่าฝนออกมาเก็บปลาตากแห้ง
       
       “หัวตรูจะรอดจากอัสนีบาตหรือเปล่าวะเนี่ย ยัยแก่แร้งทึ้งเอ๊ย ดีแต่ใช้ ดีแต่สั่ง ดีแต่ด่า นี่ถ้าไม่รักไม่ห่วงคุณผู้ชาย ไอ้โย่งลาขาดไปแล้ว” มีมือคนมาเขี่ยไหล่ โย่งปัดออก “อย่ามาสะกิด เห็นมั้ยว่ารีบ” มือเขี่ยอีก โย่งโมโหหันไปด่า “ฟังไม่รู้ภาษาคนหรือไง ว่ากำลังรีบๆ เจ้ย จ๊ากกกก”
       เขมิกายืนตัวเปียกปอนอยู่หลังโย่ง ผมยาวเปียกแนบหัว หน้าซีดเผือด ผมบางส่วนปิดหน้าดูเหมือนผี และยิ่งฟ้าแลบ ทำให้หน้าเขมิกาเดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด โย่งตกใจอ้าปากค้าง พยายามจะพูดแต่พูดไม่ออก หน้าเหยเก
       “เป๊ะเลย” สุดท้ายก็ร้องบ้านแตก “ผีหลอกกกก”
       โย่งจะวิ่ง เขมิการีบดึงไว้ โย่งยิ่งร้องใหญ่
       “ฉันจะมาหาคน คุณชานนท์อยู่มั้ย”
       แววนิล มณฑา แป้นได้ยินเสียงโย่ง จึงวิ่งมาหน้าตึก เขมิกาปัดผมที่บังหน้าออก แววนิลเห็นหน้าเขมิกา
       “ขวัญตา”
       เขมิกาหันไป แววนิลวิ่งเข้าหาเขมิกา กระชากแขนเขมิกาแล้วตบหน้าชนิดไม่ทันตั้งตัว เขมิกาถลาล้มลง
       แววนิลเข้าไปตบตีเหมือนคนบ้า
       “แก ยังจะกล้ากลับมาอีกหรือ”
       “เฮ้ย อะไรวะ อยู่ๆ ก็เข้ามาตีเอาๆ”
       เขมิกาผลักแววนิลกระเด็น แต่ยังนั่งเจ็บอยู่ที่พื้น มณฑาเข้ามาประคองก่อนล้ม แววนิลแค้น
       “จับมันไว้” แป้น โย่ง ไม่กล้าจับเขมิกา
       “กล้าขัดคำสั่งคุณหนูหรือ” มณฑาบอกเสียงเข้ม แป้นกับโย่งรีบเข้าไปล็อกแขนเขมิกา
       “เดี๋ยวสิ ฟังก่อน ฉันแค่อยากจะมาคุยกับคุณชา...”
       แววนิลจิกผมเขมิกากระแทกหัวเขมิกากับพื้นหญ้า มีเสียงดังโป๊ก! แววนิลตกใจปล่อยมือ เขมิกาค่อยๆ เงยหน้า เลือดไหลจากหน้าผาก เขมิกาหน้ามืดหมดสติ แป้นร้องลั่น
       “ตายแล้ว คุณผู้หญิงตายแล้ว คราวนี้ตายจริงแน่ๆ”
       แววนิลช็อก โย่งมองก้อนหินที่หญ้าคลุมอยู่
       “หัวโขกโดนหินครับ ผมไม่ได้ทำนะครับ ไม่รู้ไม่เห็น” โย่งบอกแล้วลุกยืนถอยหนี แป้นถอยตาม
       “หนูก็ไม่ได้ทำ”
       มณฑารีบอังจมูกเขมิกา
       “ยังหายใจอยู่ค่ะ คงแค่หัวแตก” แววนิลรีบบอกมณฑา
       “ลากมันออกไปทิ้งนอกบ้าน แล้วแกสองคนเย็บปากให้สนิท ถ้าไม่อยากไปทัวร์ฮ่องกง” แป้นกับโย่งมองหน้ากัน “เร็วๆ”
       แววนิลตวาด แป้น โย่ง รีบพยุงปีกเขมิกาออกไป
       
       ฝนหยุดตก รถชานนท์วิ่งมาช้าๆ รถชะลอจอดเพื่อรอประตูรั้วเปิดแต่แล้วจู่ๆ เขมิกาก็โผล่มาเกาะกระจก
       ชานนท์สะดุ้งเฮือก เห็นหน้าผู้หญิงเลือดไหลเป็นทาง เขมิกาที่คุกเข่าอยู่เลื่อนตัวจากกระจกล้มลง ชานนท์รีบเปิดประตู
       “คุณ!” ร่างเขมิกาหมอบอยู่ที่พื้น ชานนท์บอกคนขับรถ “มีคนบาดเจ็บ” ชานนท์รีบประคองเขมิกาขึ้นมา พลิกดูหน้าจึงเห็นหน้าเขมิกา ชานนท์ถึงกับช็อกคิดว่าเป็นขวัญตา “ขวัญตา”
       ชานนท์มองเขมิกาด้วยสายตาที่ทั้งรักทั้งชิงชัง
       
       เขมิกานอนอยู่บนโซฟาในห้องโถงบ้านเลิศวิริยะ แป้นแปะพลาสเตอร์ให้เขมิกาแบบแหยงๆ ชานนท์ยืนมองเฉย โย่งยืนก้มหน้าเหลือบมองกันกลัวความผิดที่เอาเขมิกาไปโยนทิ้ง แววนิลวิ่งเข้ามา มณฑาตามติด
       “พี่นนท์ๆ พามันเข้าบ้านเราทำไมคะ มันอาจออเซาะคิดหลอกพี่นนท์อีก”
       ชานนท์ลุกยืนหน้านิ่ง
       “นิลรู้หรือว่าเขาอยู่ข้างนอก”
       แววนิลตกใจที่ตัวเองเผลอหลุดไป
       “เออ มันบอกว่าต้องการกลับมาเอาเงินสินสมรส น้องก็เลยไล่มันไป แต่ที่มันเป็นอย่างนี้ น้องไม่รู้เรื่องนะคะ”
       เขมิการู้สึกตัว ตกใจกระเด้งนั่งขึ้นมา
       “เฮ้ย ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย” เขมิกาบอกเสียงดัง โย่งกับแป้นตกใจเสียงเขมิกา จึงร้องเสียงดังประสานกัน
       “ว้าย!/เฮอ!”
       “พี่ชายต้องไล่ผู้หญิงคนนี้ไปนะคะ มันคบชู้ทำให้ตระกูลเราต้องอับอายขายหน้า” แววนิลบอก เขมิกาลุกยืน”ไม่ใช่นะฮะ คือฉันเป็นน้อง…”
       “หนีตามผู้ชายไป แล้วยังมาตีหน้าซื่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หน้าด้านไม่มียางอาย” แววนิลต่อว่าเขมิกางง
       “ถ้าคิดจะกลับมาเอาเงินสินสมรส อย่าหวัง ฉันไม่มีวันให้เธอแม้แต่บาทเดียว โย่ง แป้น เชิญผู้หญิงคนนี้ออกไป” ชานนท์บอกเสียงเรียบแล้วเดินเข้าด้านใน เขมิกาจะตาม
       “เดี๋ยวก่อนสิคุณ ฟังฉันพูดก่อน”
       “ไม่ได้ยินที่คุณผู้ชายสั่งหรือ”
       มณฑาบอก แป้นกับโย่งดึงแขนเขมิกาคนละข้างดึงไป เขมิกาพยายามอธิบาย
       “ฉันมาดีนะไม่ได้มาร้าย ฉันต้องการมาถามข่าว...”
       “ช้าอยู่ทำไม เอานังโสเภณีนี่ไปให้พ้นหน้าฉัน และอย่าให้มันกลับเข้ามาได้อีก ไม่งั้นพวกแกจะถูกเฉดหัวออกไปแทน”
       แป้นกับโย่งรีบดึงเขมิกาออกไป
       
       “ปล่อยฉันก่อน”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
        เขมิกาถูกผลักออกมานอกประตูรั้ว แป้นกับโย่งรีบปิดประตู เขมิกาพยายามดันประตู
       
       “ฟังนะ ฟังฉันพูดให้ดี แล้วไปบอกเจ้านายเธอด้วย ว่าฉันไม่ใช่พี่...”
       แป้นกับโย่งล็อคประตู
       “คุณผู้หญิงรีบๆ ไปซะเถอะ อย่าให้พวกหนูต้องเดือดร้อนไปกว่านี้”
       “ใช่ไปซะ ก่อนที่ไอ้โย่งจะทนไม่ไหวแก้แค้นแทนคุณผู้ชาย ไปโว้ยนังแป้น”
       โย่งกับแป้นรีบไป เขมิกาเขย่าประตูรั้ว
       “ไรเนี่ย บ้านนี้ต้อนรับแขกกันแบบนี้หรือ”
       ขณะนั้นชานนท์ยืนมองเขมิกาที่ประตูรั้ว สายตายังอาวรณ์ ทั้งรัก ทั้งแค้น
       
       ค่ำวันเดียวกันนั้นโยธินขับรถเข้ามาจอดหน้าคอนโดแล้วตรงดิ่งไปหารปภ.
       “ขอโทษครับ เห็นเพื่อนผมกลับมาหรือยังครับ”
       “ผู้หญิงที่พี่ให้ผมดูรูปในมือถือนะหรือครับ ยังไม่เห็นเลย จะหลงทางหรือเปล่าครับ” โยธินร้อนใจเพราะเป็นห่วงเขมิกา
       “ผมขับรถวนหาแถวนี้หลายรอบแล้ว ไม่มีใครเห็น”
       “ผมว่าแจ้งตำรวจช่วยตามหาดีกว่า”
       “ดีเหมือนกัน ขอบคุณครับพี่”
       โยธินจะตรงไปที่รถ เสียงมือถือดัง โยธินเห็นรูปจุมพลโทรเข้ามา โยธินทำหน้าหวาดเสียวขณะรับสาย
       “ครับปู่”
       “นี่ก็ปาเข้าไป 2 ทุ่มแล้ว ทำไมยังไม่กลับกันอีก ขอสายเข็มหน่อยสิ พอปู่ใจดีเข้าหน่อยก็หลงระเริงกันหมด” โยธินทำหน้าสยอง
       “ขะเข็ม ไปหาเพื่อนครับปู่ ยะยะยังไม่กลับมาเลย”
       “ว่าไงนะ” จุมพลเสียงดังลั่น โยธินแสบหูรีบดึงมือถือห่างหู
       
       วันต่อมาบนเรือใหญ่ที่แพปลา จุมพลชี้ไม้ตะพดไปข้างหน้า
       “จับมันไว้”
       ปิ้งกับคนงานเข้าไปล็อกแขนโยธินที่ยืนจ๋อย
       “ปู่ จะทำอะไรผม ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเข็มอยู่ไหน เข็มบอกว่าจะไปหาเพื่อน แล้วๆ ก็หายไปเลย ผมรออยู่เกือบทั้งคืน ก็ไม่มา”
       “เสียแรงที่ผมไว้ใจคุณ แต่คุณไม่เป็นสัปปะรดเลย” ปิ้งต่อว่า จุมพลเอาไม้ตะพดเคาะเข่าปิ้ง ปิ้งกระโดดเหยง “โอ๊ย!”
       “อย่าแย่งข้าพูด” จุมพลพูดกับโยธินต่อ “ใจก็คิดว่าวันหนึ่งจะมาเกี่ยวดองเป็นญาติกัน ถึงได้ยอมให้ไอ้เข็มไปไหนมาไหนด้วย แต่เอ็งกลับไม่มีน้ำยา ทำหลานข้าทั้งคนหายไป เพราะฉะนั้นเอ็งต้องชดใช้ จับมันโยนลงไป”
       โยธินกลัวปู่เอาจริง
       “อย่านะปู่ ถ้าป๋าผมรู้ ปู่จะพูดกับป๋าผมยังไงอ่ะ”
       “ไอ้คิดมันมีเมียเยอะ ให้มันปั๊มเอาใหม่สิวะ โยนลงไป”
       โยธินโดนลากไปที่กาบเรือ โยธินรั้งตัวไม่ยอม
       
       โยธินพยายามดิ้น เหลียวหน้าตะโกน
       “ผมว่ายน้ำไม่เป็นนะปู่ ปู่ก็รู้นี่ เท่ากับฆ่าผมเลยนะเนี่ย”
       “เรื่องของเอ็ง มันดื้อดึงนักก็ถีบมันลงไปเลย”
       “ปู่ใจร้าย มิน่าอาฑิตถึงได้ไปร้องไห้กับป๋าบ่อยๆ”
       จุมพลเข้าไปกระชากคอเสื้อโยธิน
       “อะไรนะ ใครร้องไห้”
       “อาฑิตลูกชายปู่นั่นแหละ เขาว่าปู่เป็นจอมบงการ” จุมพลโกรธจัด
       “ก็เพราะมันอ่อนแอ เป็นได้แค่ไอ้ขี้แพ้ เกิดเป็นผู้ชายชาติหนึ่งมันต้องเข้มแข็ง เป็นหลักให้ครอบครัวได้ เอ็งก็เหมือนกัน ท่าดีทีเหลวดูแลไอ้เข็มไม่ได้ ก็สมควรลงไป”
       โยธินร้องลั่น จู่ๆ เสียงเขมิกาก็ดังขึ้น
       “อย่าปู่” จุมพลชะงัก เขมิกาวิ่งหน้าตื่นเข้ามา เขมิการีบดึงโยธินจากมือจุมพล “ปู่อย่าทำเฮียโยนะ มันเป็นความผิดของเข็มเอง”
       จุมพลดีใจแว่บนึงที่เห็นหน้าหลาน แต่รีบทำเป็นโกรธชี้หน้า
       “เอ็งหายไปไหนมา ไอ้ตัวดี”
       
       เขมิกายืนก้มหน้าสำนึกผิด จุมพลนั่งหน้าบึ้ง
       “คือๆ”
       จุมพลกระแทกไม้ตะพด
       “คือๆ อยู่นั่นแหละ คืออะไร”
       เขมิกาสะดุ้ง รีบถอยไปยืนห่างๆ
       “รถแท็กซี่ที่เข็มนั่งมันเสียกลางทาง ฝนก็ตกหนัก หารถไม่ได้สักคัน เข็มพยายามติดต่อปู่ ติดต่อเฮียโยแล้ว แต่มันโทรไม่ติด”
       “แน่ใจนะว่าพูดเรื่องจริง”
       “โธ่ เข็มจะโกหกปู่ไปเพื่ออะไร” จุมพลคิดๆ ลุกยืน
       “ครั้งนี้จะยกโทษให้ แต่ต่อไปอย่าหายไปโดยที่ปู่ไม่รู้”
       เขมิกาเดินไปหาจุมพล พูดแบบเกรงใจ
       “เข็มไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะปู่ ปู่ไม่เห็นต้องเป็นห่วงเข็มเลย เข็มมีวิชาป้องกันตัวที่ปู่สอน รับรองเอาตัวรอดได้”
       “แต่ปู่ไม่อยากเสียเอ็งไปอีกคน” จุมพลตวาด
       “ทำไมปู่พูดเป็นลางไม่ดีอย่างนี้ฮะ เข็มชักใจไม่ดีแล้วนะ”
       “มันเกิดขึ้นตอนที่เอ็งอายุแค่ขวบเดียว วันนั้น...”
       
       จุมพลเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ในอดีต
       
       อ่านต่อหน้า 2

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 12 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 11 คน
92 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
8 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014