หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เวียงร้อยดาว

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 6 มกราคม 2557 16:42 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 3
       เวียงร้อยดาว ตอนที่ 3
       
       แผ่นเสียงในห้องเต็มเดือนเปิดคลอเบาๆ
        
       เต็มเดือนที่กำลังปักผ้าอยู่น้ำตารื้นขึ้นมาด้วยความน้อยใจ เธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นปกรณ์ยืนอยู่ตรงหน้าก็แอบดีใจเพราะคิดว่าปกรณ์จะมานอนด้วย
       “คุณพี่...”
       “พี่ซื้อของมาฝาก” ปกรณ์บอก
       ปกรณ์เปิดกล้องหยิบสร้อยไข่มุกออกมาสวมให้เต็มเดือน
       “ชอบไหม”
       เต็มเดือนมองกระจกแล้วยิ้มเศร้าก่อนจะพยักหน้า
       “ของที่คุณพี่ซื้อให้ เต็มชอบทั้งนั้นแหละค่ะ”
       “อย่าน้อยใจพี่เลยนะ เต็ม เรื่อง... สร้อยฟ้า”
       เต็มเดือนได้ยินชื้อนี้แล้วก็น้ำตาไหลเผาะ ปกรณ์เช็ดน้ำตาให้เต็มเดือน
       “พี่อยากมีลูก เต็มก็รู้”
       “น้องผิดเอง ที่มีทายาทสืบสกุลให้คุณพี่ไม่ได้”
       ปกรณ์มองหน้าสร้อยฟ้าอย่างเห็นอกเห็นใจ
       “สร้อยฟ้าเป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็กไร้ญาติขาดมิตร... นึกว่าเวทนาเถอะนะ... อีกอย่าง พี่อยากให้สร้อยฟ้ามาอยู่ด้วยที่นี่ เต็มจะได้ไม่เหงา... พี่จะมีคนนี้อีกแค่คนเดียวเท่านั้น... คนสุดท้ายแล้วจริงๆ... พี่สัญญา”
       เต็มเดือนพยักหน้าแล้วก็น้ำตาร่วงเพราะทำอะไรไม่ได้ ปกรณ์หอมหน้าผากเต็มเดือนอย่างแผ่วเบา แล้วออกจากห้องไป เต็มเดือนมองตามหลังปกรณ์
       
       จงจิตนั่งซึมกระทือเหม่อออกไปที่นอกหน้าต่าง เสงี่ยมนั่งมองอย่างเห็นใจอยู่ข้างๆ พอปกรณ์เดินเข้าห้องมา เสงี่ยมก็คลานออกไปจนเหลือแค่จงจิตกับปกรณ์สองต่อสอง จงจิตยังคงนิ่งขึงราวรูปปั้นเนื่องจากงอนปกรณ์อยู่ ปกรณ์เข้าไปกอดและหอมจงจิต แต่จงจิตสะบัดออก
       “พี่รู้ว่าน้องโกรธ... น้องคงไม่อยากเห็นหน้าพี่ด้วยซ้ำไม่เป็นไร... พี่แค่แวะเอาของที่น้องชอบมาให้”
       ปกรณ์หยิบขวดน้ำหอมฝรั่งราคาแพงออกมา
       “น้ำหอมฝรั่งขวดนี้นำเข้าจากเมืองนอก พี่ซื้อมาฝาก”
       ปกรณ์ฉีดน้ำหอมไปที่ซอกคอของจงจิต แล้วฝังจมูกไซ้ที่ซอกคอจากทางด้านหลัง จงจิตเผลอเคลิ้ม อย่างรัญจวนใจ
       ปกรณ์เอ่ยถาม “กลิ่นนี้... น้องชอบมั้ย ?”
       จงจิตเผลอพยักหน้า แต่น้ำเสียงที่ถามยังเศร้าอยู่
       “คุณพี่ไม่รักน้องแล้วหรือคะ ?”
       “ทำไมพี่จะไม่รักล่ะ หืม”
       “ถ้ารัก... แล้วคุณพี่พาผู้หญิงอื่นกลับมาทำไม ?”
       “สร้อยฟ้าเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่มีอะไรสู้น้องได้เลยสักนิดพี่เห็นขายของอยู่ที่ตลาดสำเพ็ง ไม่มีที่ไป ก็เลยพามาอยู่ด้วย พี่อยากให้น้องเมตตาสร้อยฟ้าสักนิด คิดเสียว่าเป็นน้องเป็นนุ่ง ได้มั้ย... ทูนหัวของพี่”
       ปกรณ์หอมจงจิตฟอดใหญ่จนจงจิตระทวยไปทั้งร่าง จงจิตกำลังจะกอดตอบ แต่ปกรณ์ผละออก
       “ดึกแล้วนอนเสีย” ปกรณ์บอก
       ปกรณ์กำลังจะออกจากห้อง แล้วเขาก็หันกลับมาสั่งจงจิตก่อนออกไป
       “พรุ่งนี้ พี่อยากกินกะปิหลนทรงเครื่อง น้องทำให้พี่ทีนะ”
       จงจิตได้แต่อึ้งเมื่อคิดว่าเขามาเพื่อสั่งเท่านี้เองหรือ เธอมองปกรณ์ที่เดินออกจากห้องไป
       
       เวียงแก้วเอามือปัดเปลวเทียนที่เชิงเทียนมุมห้องเพราะคอยดูแลฟืนไฟในบ้านให้เรียบร้อยเป็นหน้าที่สุดท้าย ปกรณ์ออกมาจากห้องของจงจิตแล้วพบเวียงแก้วเข้าพอดี เวียงแก้วรีบคุกเข่าก้มหน้านิ่ง ปกรณ์เพ่งสายตามองฝ่าความสลัวไปยังเวียงแก้ว
       “เป็นคนใช้มาใหม่เหรอ ?” ปกรณ์ถาม
       เวียงแก้วตอบสั้นๆ “เจ้า...”
       ปกรณ์พอเห็นเค้าว่าเวียงแก้วสวยแต่ก็ยังเห็นไม่ค่อยถนัดตา
       “ชื่ออะไรน่ะเรา ?”
       “เวียงแก้วเจ้า”
       “เวียงแก้ว... ชื่อเพราะดีนี่... ใครตั้งให้ล่ะ ?”
       “พ่อข้าเจ้าตั้งให้เจ้า...”
       ปกรณ์ยิ้มน้อยๆ ให้กับท่าทางที่สงบเสงี่ยมเจียมตัวของเวียงแก้ว ทันใดนั้น สร้อยฟ้าในชุดนอนสุดเซ็กซี่ก็เข้ามาออดอ้อนออเซาะปกรณ์
       “คุณพี่ออกไปไหนมาคะ... ไหนบอกว่าเมื่อยป่ะ ! ไป “นวด” กันต่อ”
       สร้อยฟ้าลูบไล้แผงอกปกรณ์ต่อหน้าเวียงแก้ว เวียงแก้วเหลือบเห็นแล้วก็หน้าชาเพราะอายแทน ปกรณ์ตระกองสร้อยฟ้าแล้วพาเดินไป เวียงแก้วมองตามแล้วนึกในใจว่าช่างไม่อายผีสางเทวดาเสียบ้างเลย
       เสียงของเวียงแก้วดังขึ้นมา
       “ในโลกนี้ จะมีอะไรที่ทุกข์ทรมานและเจ็บปวดไปกว่า การเห็นคนที่เรารัก ไปมีความรักกับคนอื่น”
       
       เต็มเดือนนั่งปักผ้าอยู่ในห้องที่มีบรรยากาศหดหู่ น่าอึดอัด
       เวียงแก้วบรรยายต่อ “หลังจากนั้นมา คุณเต็มเดือนก็กลายเป็นคนเงียบขรึม เย็นชา พูดน้อยลง วันๆเก็บตัวอยู่แต่ห้อง ไม่ยอมออกไปไหน”
       เต็มเดือนลงเข็มปักลายผ้าบนสะดึงที่ขึงจนตึงเปรี๊ยะ
       
       ปั้นเปิดประตูรถให้จงจิตขึ้นไปนั่ง
       “ส่วนคุณจงจิตใช้วิธีหนีความทุกข์ด้วยการออกไปแสวงหาความสุขข้างนอกบ้าน... ไม่มีใครรู้ว่าทุกๆวัน เธอออกไปไหน ทำอะไร และกับใคร”
       รถของจงจิตแล่นออกไปนอกรั้วบดินทร์ธรอันกว้างใหญ่ไพศาล
       
       ในห้องของปกรณ์ สร้อยฟ้าเอาปากคาบองุ่นป้อนใส่ปากปกรณ์แบบยั่วยวนบนเตียง
       “ไม่มีภรรยาคนไหนอยากเห็นภาพบาดตาเวลาที่คุณสร้อยฟ้าพะเน้าพะนอ พลอดรักอยู่กับสามีตัวเอง”
       
       ปกรณ์ทับร่างสร้อยฟ้า ก่อนที่ชุดนอนของสร้อยฟ้าจะถูกถอดออกช้าๆ

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 3
       ร้อยดาวนั่งฟังเวียงแก้วอย่างตั้งใจ และเผลออดเห็นใจเต็มเดือนกับจงจิตไม่ได้
       
       “แล้วคุณแม่ล่ะคะ ?” ร้อยดาวเอ่ยถาม
       เวียงแก้วทำท่าจะเล่าต่อ ขณะที่แสงเงินแสงทองเริ่มจับท้องฟ้าพอดี
       “เช้าแล้ว... แม่ต้องไปก่อน...”
       แสงยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่าง กระทบร่างเวียงแก้วที่โปร่งแสงและเลือนลางลงทุกที
       “เดี๋ยวก่อนค่ะ... ถ้าหนูอยากจะกราบหลุมศพของคุณแม่ หนูจะต้องไปที่ไหนคะ ?”
       “เวียงร้อยดาวว”
       เวียงแก้วพูดจบก็เลือนหายวับไป
       “ศพคุณแม่อยู่ที่เวียงร้อยดาวจริงๆด้วย”
       ร้อยดาวครุ่นคิดหาวิธีที่จะไปยังเวียงร้อยดาวให้ได้
       
       ร้อยดาวยืนมองที่ริมบึงบัว เธอเห็นหลังคาเวียงร้อยดาวตั้งตระหง่านอยู่ในดงไม้ ในบึงไม่มีเรือจอดอยู่เพราะเรือลำเก่าจมไปแล้ว ร้อยดาวขมวดคิ้วและหาวิธีข้ามบึงบัว
       “จะข้ามบึงบัวนี่ไปได้ยังไง ?”
       เสียงกริ่งจักรยานบังหนั่นดังขึ้น ร้อยดาวหันไปมอง เห็นบังหนั่นปั่นจักรยานเข้ามา
       “อีนี่จ๋า... คุณหนูมายืนทำอะไรคนเดียวตรงนี้จ๊ะ... ?”
       “บังหนั่น มีเรือมั้ย ?”
       “คุณหนูจะเอาเรือไปทำอะไรจ๊ะนาย...?”
       “เอ่อ... ฉันอยากจะเก็บดอกบัวดอกใหญ่ๆ... เอาไปไหว้พระบังหนั่นช่วยหาเรือให้ฉันหน่อยสิ”
       “เรือเรออะไรบังหนั่นไม่มีหรอกจ้ะ มีแต่จักรยาน จะเอามั้ยล่ะจ๊ะ คุณหนูร้อยดาว ?”
       ร้อยดาวส่ายหน้าแล้วทรุดนั่งยองๆ เพราะคิดไม่ตกว่าไม่มีเรือจะข้ามไปได้ยังไง
       “ว๊า... ไม่มีเรือ ก็จบเห่...”
       “แต่บังหนั่นซะอย่าง... เรื่องแค่นี้จัดการได้สบายอยู่แล้วจ้ะนาย”
       ร้อยดาวแปลกใจว่าบังหนั่นจะจัดการให้ได้อย่างไร
       
       บังหนั่นเข็นเรือลงน้ำให้ร้อยดาว
       “ไปเอาเรือมาจากไหนน่ะ บังหนั่น ?”
       “ยืมเขามาจ้ะนาย”
       “บังหนั่นนี่หัวใสชะมัด”
       “ถึงจะหัวใสแต่ก็ไม่ได้ล้านเลี่ยนนะจ๊ะ” บังหนั่นหัวเราะ “คุณหนูแน่ใจนะจ๊ะ ว่าจะไม่ให้บังหนั่นอยู่ช่วยเก็บดอกบัวเป็นเพื่อน”
       “ไม่กลัวใครเขาจะหาว่าบังหนั่นอู้ยามที่ประตูใหญ่เหรอ ?”
       “เออ !!! จริงด้วยนะจ๊ะนาย !!! เกิดใครเอาไปรายงานคุณท่าน มีหวังบังหนั่นโดนตะเพิดไล่ออกจากงานแหงๆ”
       “งั้นก็รีบกลับไปสิ !!! รับรอง ! ว่าฉันจะปิดเป็นความลับ”
       “อีนี่ขอบคุณมากนะจ๊ะ...นายจ๋า”
       “บังหนั่นก็เหมือนกัน อย่าบอกใครนะ ว่าฉันมาที่นี่”
       “ได้จ้ะนาย... ไม่บอกก็ไม่บอก... ไปแล้วๆ”
       บังหนั่นรีบปั่นจักรยานออกไป ร้อยดาวชะเง้อมองพอเห็นบังหนั่นลับตาก็รีบลงเรือทันที
       
       ร้อยดาวพายเรือในบึงบัวมุ่งหน้าไปยังเวียงร้อยดาวได้ครึ่งทาง ท้องฟ้ามืดทะมึนก่อเค้าฝนมาแต่ไกล ลมพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ
       “โอ๊ย ! ฝนฟ้าจะมาตกอะไรตอนนี้เล่า !”
       ร้อยดาวพูดยังไม่ทันขาดคำ ฝนก็ลงเม็ดโปรยปรายลงมา
       “ลงเม็ดแล้ว !! ทำยังไงดีล่ะ ! ตกหนักเสียด้วย”
       ร้อยดาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
       “ไหนๆก็ไหนๆแล้ว พายไปหลบฝนที่นั่นดีกว่า !”
       ร้อยดาวเห็นเวียงร้อยดาวตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจนเกินเอื้อม ทั้งลมทั้งฝนพัดกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อยๆ ฟ้าคำรามครืนคราม ร้อยดาวรีบวาดพายถี่ๆ มุ่งหน้าสู่เวียงร้อยดาวทันที
       
       ร้อยดาววิ่งฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักเพื่อเข้าไปหลบยังชายคาเวียงร้อยดาว ลมพัดสายฝนกระเซ็นสาดมายังร้อยดาว จนเธอต้องถอยร่นชิดบานประตู ร้อยดาวเห็นประตูล็อคด้วยแม่กุญแจตัวใหญ่แถมล่ามด้วยโซ่อีกทีหนึ่ง ร้อยดาวขยับประตูแรงๆ แต่ไม่มีวี่แววว่าจะสามารถเปิดออกได้ เธอมองก้อนหินที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะยกขึ้นมาทุ่มใส่แม่กุญแจแรงๆ แต่ก็ไม่เป็นผล
       ร้อยดาวอารมณ์เสีย “โธ่เอ๊ย !”
       ทันใดนั้น แม่กุญแจก็ปลดล็อคเองอย่างไม่น่าเชื่อ สายโซ่ที่คล้องพันอยู่เลื่อนหลุดลงมากองที่พื้น ประตูค่อยแง้มเปิดออกอย่างช้าๆ คล้ายเชิญชวนให้ร้อยดาวเข้าไปในนั้น ร้อยดาวเดินเข้าไปด้วยความประหลาดใจ
       
       หยากไย่บนเพดานมีแมลงตายเกาะอยู่ ร้อยดาวเดินเข้ามาภายในเห็นข้าวของระเกะระกะเต็มไปหมด เธอรู้สึกว่าบรรยากาศชวนขนลุก
       “ที่นี่น่ะเหรอ...เวียงร้อยดาว ?”
       หยดน้ำฝนที่ซึมลงมาจากหลังคาหยดใส่ศีรษะร้อยดาว เธอจึงแหงนขึ้นไปมอง ร้อยดาวเห็นเชือกเส้นใหญ่ห้อยลงมาจากด้านบน บริเวณเหนือเชือกเส้นนั้นมีผ้ายันต์เก่าแก่ที่ใช้สะกดวิญญาณเวียงแก้วอยู่ และสายสิญจน์พันระโยงระยางอยู่ ด้านล่างมีบายศรีปากชามแห้งกรอบวางอยู่คู่หนึ่ง ร้อยดาวมองด้วยความแปลกใจ
       “แปลก ? เหมือนเคยทำพิธีอะไรสักอย่าง ?”
       ทันใดนั้น นาฬิกาตั้งพื้นโบราณที่ตายแล้วอยู่ๆ ก็ดังขึ้น ร้อยดาวตกใจจึงเดินเข้าไปดูที่นาฬิกาใกล้ๆ แล้วเอามือลูบฝุ่นออก นาฬิกายังคงตายอยู่ที่เวลาตีสองโดยไม่มีวี่แววว่าจะเดินได้อีก
       ที่เงาสะท้อนจากกระจก นอกจากใบหน้าของร้อยดาวแล้วยังมีดวงหน้าของใครอีกคน ร้อยดาวรีบหันกลับไปทันที เธอเห็นร่างของเวียงแก้วยืนอยู่
       ร้อยดาวโล่งอก “คุณแม่เวียงแก้ว !”
       ทันใดนั้น คบไฟและเชิงเทียนที่อยู่ภายในก็ถูกจุดสว่างพรึ่บขึ้นพร้อมกัน
       “ยี่สิบห้าปีแห่งความทุกข์ทรมานที่แม่รอคอย...ในที่สุด ลูกก็กลับมาหาแม่ที่นี่จนได้ ร้อยดาว...” เวียงแก้วร้องไห้
       “คุณแม่ร้องไห้ทำไมคะ”
       “เวียงร้อยดาวแห่งนี้ คืออนุสรณ์แห่งความรักที่พ่อของลูกเคยมีต่อแม่ พอๆกับความเคียดแค้นชิงชังที่แม่เคยได้รับ”
       เสียงนาฬิกาตั้งพื้นโบราณดังขึ้นรัวถี่ๆ ร้อยดาวหันกลับไปมอง เข็มนาฬิกาหมุนทวนเข็มอย่างรวดเร็วคล้ายกำลังย้อนเวลากลับคือสู่อดีต ร้อยดาวจ้องเข็มนาฬิกานั้นคล้ายถูกสะกด
        
       ทันใดนั้นเธอก็มองเห็นภาพในอดีต

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 3
       ภาพในอดีต ร้อยดาวนั่งซักผ้ากองพะเนินให้เต็มเดือน เสงี่ยมเข้ามาวางตะกร้าผ้าของจงจิตดังโครม
       
       “เสื้อผ้าคุณจงจิต ! ซัก...แล้วก็รีดให้เรียบร้อย !” เสงี่ยมบอก
       “เจ้า...”
       “ไม่ต้อง !”
       เวียงแก้วกับเสงี่ยมหันไปเห็นเต็มเดือนเดินเข้ามา
       “ไม่ต้องทำให้ใครทั้งนั้น นอกจากฉันคนเดียว...เอากลับไป”
       “แต่คุณจงจิตสั่ง...” เสงี่ยมยังพูดไม่ทันจบดี
       “ฉันพูด ไม่ได้ยินหรือ” เต็มเดือนพูดเน้น “เอาเสื้อผ้านายของเสงี่ยมกลับไป ฉันไม่ชอบให้ของของฉันปะปนกับใคร”
       “ค่ะ !”
       “ซักผ้าเสร็จแล้ว ขึ้นไปนวดให้ฉันด้วย”
       “เจ้า...”
       เต็มเดือนเดินออกไปอย่างสง่างาม เสงี่ยมแกล้งใช้เท้าเตะแปรงซักผ้าของเวียงแก้วที่วางอยู่ใกล้ๆ กระเด็นอย่างไม่สบอารมณ์ เสงี่ยมเชิดหน้าเอาตะกร้าเสื้อผ้าของจงจิตกลับขึ้นตึกไป
       
       จงจิตตบโต๊ะปังใหญ่ !
       “ถือว่าเป็นสะใภ้ใหญ่บ้านนี้ คิดจะทำอะไรก็ได้หรือไง !”
       “ปล่อยเธอไปเถอะค่ะ เพราะถึงยังไง คุณเต็มเดือนก็ไม่มีสิทธิ์ให้กำเนิดทายาทกับคุณปกรณ์ได้อยู่แล้ว ฉะนั้น จึงไม่ใช่ยังคนที่คุณพึงระวังในตอนนี้”
       “จริงสิ ! นังแม่ค้าสำเพ็งนั่น ดูท่าจะร้ายกว่าหลายเท่า ขลุกกับคุณพี่ในห้องนอนทั้งวันทั้งคืน ไม่รู้มีอะไรดีนักหนา”
       “ธรรมดาของผู้ชาย รักง่ายก็ยิ่งหน่ายเร็ว...เชื่ออิฉันเถอะ ตอนนี้คุณยังไม่ควรเปิดศึกหลายทาง... อย่าลืมว่าศัตรูของศัตรู ก็คือมิตร”
       จงจิตกำมือแน่นแล้วคิดแผนการที่จะกำจัดสร้อยฟ้าออกไป
       
       ปกรณ์สวมเสื้อคลุมหลังจากเพิ่งจะร่วมหลับนอนกับสร้อยฟ้าเสร็จ สร้อยฟ้าเกี่ยวแขนปกรณ์รั้งเอาไว้
       สร้อยฟ้าเสียงเพลีย “จะไปไหนคะ คุณพี่...”
       “พี่จะออกไปเดินเล่น สูดอากาศข้างนอกเสียหน่อย”
       “อย่าเพิ่งไปไม่ได้เหรอคะ น้องยังนอนไม่เต็มอิ่มเลยเรานอนต่อกันเถอะนะ... นะคะ...”
       สร้อยฟ้าเริ่มเล้าโลมอีกระลอก แต่ปกรณ์นิ่งเฉยเพราะเริ่มรู้สึกเบื่อแล้ว
       “น้องนอนคนเดียวไปก่อน เดี๋ยวพี่มา !”
       ปกรณ์ลุกออกจากห้องไป ปล่อยให้สร้อยฟ้าอารมณ์ค้างอยู่บนเตียงคนเดียว
       
       ปกรณ์เดินมายังหลังบ้าน เขาเห็นเวียงแก้วหันหลังโดยกำลังตากผ้าตัวสุดท้ายที่ราวเสร็จพอดี เวียงแก้วหันหลับมาเห็นปกรณ์จ้องมองอยู่ก็ตกใจเล็กจนตระกร้าที่ถืออยู่หลุดมือ ปกรณ์อมยิ้มเพราะขำในท่าทางไร้เดียงสาของเวียงแก้ว เวียงแก้วจะก้มลงเก็บ แต่ปกรณ์จะเข้าไปช่วยแบบถึงเนื้อถึงตัว ทั้งสองสัมผัสมือกันเบาๆ เวียงแก้วรีบชักมือออกทันที
       “เคยบอกว่าชื่ออะไรนะ ? ฉันลืมไปแล้ว”
       “เวียงแก้วเจ้า...”
       ปกรณ์พยักหน้าว่าจำได้
       “ทำงานที่นี่ เหนื่อยมั้ย ?”
       “ไม่เหนื่อยเจ้า”
       เวียงแก้วจะรีบออกไป แต่ปกรณ์คว้ามือเวียงแก้วเอาไว้ เวียงแก้วค่อยๆชักมือออก
       “จะรีบไปไหน อยู่คุยเป็นเพื่อนฉันก่อนไม่ได้เหรอ”
       “ไม่ได้เจ้า... คุณเต็มเดือนสั่งให้ข้าเจ้ารีบขึ้นไปพบ”
       ปกรณ์ยืนมองตามหลังเวียงแก้วไปแบบนึกเอ็นดู
       
       เวียงแก้วนวดเท้าให้เต็มเดือนที่นั่งเท้าแขนอยู่บนเตียง จงจิตเปิดประตูห้องเต็มเดือนเข้ามา
       เต็มเดือนว่า “ไม่มีใครเคยสอนมารยาทผู้ดีให้เธอหรือจ๊ะ ว่าก่อนจะเข้าห้องคนอื่นเขา ต้องหัดเคาะประตูเสียก่อน”
       “ดิฉันมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยกับคุณพี่เป็นการส่วนตัว”
       “เวียงแก้วเป็นคนของฉันอยู่แล้ว อยากจะพูดอะไรก็พูด”
       จงจิตเหลือบมองเวียงแก้วเพราะลำบากใจเรื่องที่จะพูดต่อ
       “ดิฉันจะมาถามเรื่อง... สร้อยฟ้า”
       เต็มเดือนพูดกับเวียงแก้ว “ออกไปก่อน !”
       เวียงแก้วคลานเข่าออกจากห้องเต็มเดือนไป
       “มีอะไรก็ว่ามา...”
       
       เต็มเดือนจ้องหน้าจงจิตโดยคอยฟังว่าจะพูดเรื่องอะไร

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 3
       เวียงแก้วนั่งกอดเข่าทอดสายตาออกไปยังบึงบัวกว้างใหญ่ วิรุฬเดินเข้ามา
        
       เวียงแก้วเห็นก็ตกใจและขยับหนีก่อนจะรีบนั่งสำรวม
       “ตามสบายเถอะ ไม่ต้องพิธีรีตองให้มากความ”
       วิรุฬยื่นห่อกระดาษประทานให้เวียงแก้ว
       “ห่ออะไรเจ้า ?”
       “ลองแกะดูสิ”
       เวียงแก้วรับห่อผ้าไปแกะดูก็เห็นผ้าซิ่นสีแดงสวยมาก
       “เราเห็นเจ้านุ่งแต่ผ้าซิ่นผืนเก่าๆ ซีดๆ พอเห็นเข้าเลยซื้อเอามาฝาก ไม่รู้ว่าเจ้าชอบไหม”
       “เป็นพระกรุณาเจ้า... แต่ของสวยของงามอย่างนี้ ราคาคงแพงนัก ข้าเจ้าเห็นจะรับไว้ไม่ได้”
       “เราให้ก็รับไว้เถอะน่า... หรือจะให้เราฟ้องคุณท่านดำรงว่าเจ้ากล้าขัดคำสั่งเรา”
       “รับก็รับเจ้า ข้าเจ้ากลัวแล้ว อย่าฟ้องคุณท่านเลยนะเจ้า...”
       วิรุฬยิ้ม “ดีมาก... ทีหลังอย่าทำให้เราเสียน้ำใจอีก รู้ไหม”
       “ข้าเจ้าไม่กล้าอีกแล้ว... ขอตัวก่อนนะเจ้า....”
       เวียงแก้วรีบหลบฉากออกไป วิรุฬมองตามแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู ปกรณ์เดินเข้ามาพอดี
       “ท่านชาย... เสด็จมาตั้งแต่เมื่อไร ?”
       ปกรณ์ยิ้มทักทายวิรุฬอย่างสนิทสนม
       
       ปกรณ์นั่งคุยกับวิรุฬในห้องโถง
       “ปางไม้ของฝ่าบาท ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
       “เหนื่อยหน่อย... ต้องทำสัมปทานไม้แข่งกับบริษัทของพวกอังกฤษ วิ่งหาตลาดกันให้วุ่น”
       “กระหม่อมพอรู้จักกับเจ้าสัวทำกิจการค้าไม้อยู่ที่กรุงเทพ หากฝ่าบาททรงมีอะไรให้ช่วย กระหม่อมยินดี”
       “ขอบใจเกลอมาก...”
       “ตอนเรียนด้วยกันที่กรุงเทพ หากฝ่าบาทไม่ทรงช่วยอธิบายการบ้านให้กระหม่อม เรียนให้ตาย ก็คงไม่จบ”
       “เรื่องเล็กๆน้อยๆ พรรค์นั้นอย่าใส่ใจเก็บมาคิดให้รกหัวเลย”
       “ไม่ได้พบท่านชายเสียนาน เสวยมื้อค่ำด้วยกันที่นี่สิ กระหม่อมจะได้สั่งแม่ครัวให้ตั้งเครื่องเสวยเป็นพิเศษสำหรับฝ่าบาทโดยเฉพาะ”
       “วันนี้เห็นทีคงไม่สะดวก เราต้องรีบกลับ เตรียมตัวไปรับท่านพี่ที่สนามบิน”
       “โอ... ท่านหญิงรัตนากรเสด็จกลับจากอังกฤษแล้วหรือกระหม่อม”
       วิรุฬพยักหน้าแทนคำตอบ สร้อยฟ้าเดินเข้ามานั่งข้างๆปกรณ์ยกมือไหว้วิรุฬ ประมาณว่าอยากเสนอหน้าร่วมวงสนทนาด้วย
       “หม่อมฉันสร้อยฟ้า เป็นภรรยาอีกคนของคุณพี่ปกรณ์เพคะ ฝ่าบาท”
       สร้อยฟ้ายิ้มให้วิรุฬอย่างออกหน้าออกตา แต่กระนั้นก็ส่งสายตามองวิรุฬอย่างพึงพอใจ ปกรณ์ไม่พอใจการไม่รู้จักกาละเทศะของสร้อยฟ้า
       
       เต็มเดือนรินน้ำชาจากกาใส่ถ้วยกระเบื้องเคลื่อบเล็กๆ แล้วเลื่อนส่งให้จงจิต จงจิตมองน้ำชาในถ้วยอย่างหวาดระแวงเพราะกลัวว่าจะมียาพิษ
       “กลัวว่าฉันจะใส่ “อะไร” ลงไปหรือ ?”
       เต็มเดือนยิ้มอย่างรู้ทัน เธอเทน้ำชาจากกาเดียวกันใส่ถ้วยแบบเดียวกันแล้วยกดื่มเพื่อจะบอกว่าเธอบริสุทธิ์ใจ เต็มเดือนมองอย่างเชื้อเชิญให้จงจิตดื่ม จงจิตกล้าๆกลัวๆ ก่อนตัดสินยกดื่มจนหมด
       “พูดตามตรงนะคะ คุณพี่... แม่ช็อกการีนั่น ดิฉันไม่ค่อยชอบน้ำหน้ามันสักเท่าไหร่ ยิ่งรู้กำพืดของมันก็ยิ่งขยะแขยง”
       “แล้วยังไงจ๊ะ”
       “คุณพี่ไม่คิดจะหาวิธีกำจัดนังนั่นออกไปให้พ้นจากบ้านหลังนี้ ไม่ให้แปดเปื้อนตระกูลบดินทร์ธรบ้างหรือคะ”
       เต็มเดือนหัวเราะเบาๆ “ทำไมฉันจะต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ ในเมื่อตัวฉันเองก็เป็นหมัน คุณพี่อยากได้ลูกชายมาก เธอก็รู้...บางทีสร้อยฟ้าอาจจะมีทายาทให้คุณพี่ในเร็ววันนี้ก็ได้...อ่อ! แล้วเธอล่ะจ๊ะ มีวี่แววจะตั้งท้องกับคุณพี่บ้างแล้วหรือยัง ?”
       เต็มเดือนมองหน้าจงจิตรู้ทันว่าจะมาหาพวกแล้วยิ้มอย่างเหนือชั้นไม่เห็นต้องเปลืองตัว จงจิตหลบสายตารู้ตัวดีว่ายังไม่มีวี่แววว่าจะตั้งท้องเลยแม้แต่น้อย
       
       ทุกคนรับประทานอาหารค่ำพร้อมหน้าพร้อมตากัน เวียงแก้วรินน้ำให้ทุกคนจนกระทั่งถึงปกรณ์ ปกรณ์จ้องเวียงแก้วไม่วางตาจนเวียงแก้วประหม่าทำน้ำหกใส่ สร้อยฟ้าที่นั่งใกล้ปกรณ์ลุกขึ้นตบเวียงแก้วฉาดใหญ่จนหน้าหัน เต็มเดือนตาวาวโรจน์ไม่พอใจที่สร้อยฟ้าตบตีคนของตน
       “หกเลอะเทอะคุณพี่หมดแล้ว ไม่เห็นหรือไง ห๊า อีไพร่ !”
       “ขอสุมาเต๊อะเจ้า... ข้าเจ้าบ่ได้ตั้งใจจริงๆ”
       “หุบปาก ! ขี้ข้าอย่างแกไม่มีสิทธิ์มาเถียงฉัน”
       “หล่อนจะตะเบ็งด่าคนใช้ข้ามหัวฉันอีกนานไหม แม่สร้อยฟ้า”
       “นั่งลงซะ ! รู้จักเกรงใจคุณพ่อเสียบ้าง”
       “ไม่ต้องป่าวประกาศให้คนอื่นเขารู้ก็ได้นะว่าหล่อนมาจากตลาดไหน”
       สร้อยฟ้ากระแทกตัวนั่งลงที่เก้าอี้แล้วชักสีหน้าไม่พอใจที่ถูกรุมด่า ปกรณ์มองเวียงแก้วที่ก้มลงเอาผ้าเช็ดที่เท้าของปกรณ์ด้วยความสงสาร
       “ไม่เป็นไร... พอแล้ว... ลุกขึ้นเถอะ” ปกรณ์บอก
       ปกรณ์ประคองร่างเวียงแก้วที่ร้องไห้จนตัวสั่นน้อยๆขึ้นมา
       “นมแสง... ช่วยพาเวียงแก้วออกไปก่อน”
       “เจ้าค่ะ”
       
       นมแสงพาเวียงแก้วเดินไป
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 3 (ต่อ)
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 2
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 1
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
ยังไม่มีผู้โหวต
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โดนัท สวยจังเลย แต้วก็สวย โฟกัส น้ำผึ้ง พิมพรรณเง็ก มีแต่คนสวยๆ
ปกป้อง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014