หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 8 มกราคม 2557 08:39 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3 (ต่อ)
       
       โยธินเดินบ่นมองรูปในมือไปด้วย
       
       “เกือบไปแล้ว ดันรีบร้อนไปหน่อย เลยตัดต่อไม่เนียนเข็มนะเข็ม โยนเผือกร้อนให้เฮียอยู่เรื่อย”
       ปิ้งสะกดรอยตามมาด้านหลังได้ยินแว่วๆ
       “เผือกร้อนอะไรวะ”
       ปิ้งสงสัย
       
       ในห้องอาหารพนักงาน จรรยานั่งร้อยอุบะไทยดังภาพ พนักงานชายยกซุ้มเหล็กเข้ามาตั้งวาง 2 ซุ้ม พนักงานหญิงมีกุ้งและคนอื่นถือตะกร้าใส่พวกดอกบัว ใบตอง ดอกไม้ไทยเข้ามาวางที่พื้นใกล้กับซุ้มเหล็ก เขมิกาเดินเข้ามาพวกกุ้งมองอย่างรังเกียจรีบสะกิดกันเดินออกไป จรรยามองเขมิกาแล้วก้มหน้าไม่สนใจ
       “เตรียมงานอะไรกันหรือ” เขมิกาถาม จรรยาพูดโดยไม่มองหน้า
       “คุณชานนท์ไม่ได้บอกหรือไง”
       “รายนั้นหรือ มัวแต่คอยรับคอยส่งหวานใจคนใหม่” จรรยาตกใจ
       “คุณชานนท์มีคนอื่นหรือ แล้วทำไมเธอยอม” น้ำเสียงจรรรยาบอกถึงความเป็นห่วง
       เขมิกานั่งลงขัดสมาธิ”
       “ทำเสียงแบบนี้เหมือนห่วงฉันนะ”
       จรรยารู้ตัวรีบหยุดพูด ร้อยอุบะต่อ เขมิกาหยิบอุบะที่ร้อยเสร็จแล้วขึ้นดู
       “พวงมาลัยอะไรสั้นจุ๊ด” จรรยาแปลกใจ
       “มันคืออุบะ เธอก็เคยร้อยนี่ ฉันเคยสอนเธอเอง”
       “เหรอ ฉันนึกไม่ออกสักที เฮ้อ” เขมิกาหยิบเข็มร้อย หยิบดอกกุหลาบ “ไม่น่ายากนะ ถ้าสมัยก่อนฉันทำได้ ตอนนี้ฉันก็น่าจะทำได้”
       เขมิกาลองเอาดอกกุหลาบเสียบเข็มทั้งดอกเลย แต่กำแน่นไปดอกกุหลาบแหลกคามือกลีบร่วงหมด จรรยารำคาญ ดึงเข็มร้อยคืน
       “เธอไปเถอะ อย่ามาทำให้ฉันทำงานลำบากขึ้น”
       “แต่ฉันตั้งใจมาหาเธอนะ ฉันอยากจำอะไรได้บ้าง เธอเล่าให้ฉันฟังบ้างสิ นะ ขอร้องล่ะ” เขมิกาพูดเบาๆ ทำให้จรรยาใจอ่อน แต่เสียงยังแข็งๆ อยู่
       “อยากรู้อะไรล่ะ”
       “เม่นลูกชายคุณนม สมัยก่อนสนิทกับฉันแค่ไหน”
       “ใครๆ ก็รังเกียจเม่น มีแต่เธอที่คอยเอาใจใส่เขาสารพัด จนทำให้เม่นรักเธอมาก เขาบอกใครต่อใครว่าเธอเป็นนางฟ้า แต่หลังจากเธอหายตัวไป เม่นก็คลุ้มคลั่ง จนคุณนนท์จับขัง”
       “ทำไมคลุ้มคลั่ง”
       “ฉันก็อยากรู้เหมือนกันแต่บ้านนั้นไม่ใช่ใครอยากเข้าออกก็เข้าไปได้ตามใจชอบ”
       เข็มคิดๆ ไม่เข้าใจ กุ้งพาอึ่งเข้ามาหาเรื่องเขมิกา
       “แหม เห็นเพื่อนเก่ากลับมาขึ้นหิ้งเลยเลียกันตัวเปียกเลยนะ” อึ่งต่อว่า
       “เสียงตัวอะไรมาเห่าแถวนี้”
       “อ๋อ หมาบ้านะ ขวัญ มันชอบหลุดมาอาละวาดบ่อยๆ”
       “แกด่าฉันเป็นหมา มาเลย มาลุยกันให้แตกหักกันไปข้างหนึ่ง”
       อึ่งยกตะกร้าดอกไม้ที่ถือมาฟาดใส่เขมิกา เขมิกาเอามือรับไว้ทัน จรรยาช่วยยกพานใส่ดอกรักทุ่มใส่หัวอึ่ง
       กุ้งเข้ามาตีจรรยา เขมิกาลุกยืน อึ่งตบใส่ เขมิกาหลบทันแล้วออกแรงเหวี่ยงอึ่งกระเด็นไปโดนซุ้มเหล็ก ซุ้มเหล็ก 2 อัน ล้มเป็นโดมิโน ทับใส่กระด้งดอกไม้บนพื้น แหลกไปหมด อึ่งแค้น คว้าตะกร้าวิ่งเข้าหาเขมิกา
       “หยุด หยุดเดี๋ยวนี้ หัดทำตัวให้มีการศึกษากันหน่อย” ประชาต่อว่า อึ่งหยุด ชี้ไปทางเขมิกา
       “คุณขวัญมาก่อกวนการทำงานของพวกเราค่ะ ดูสิคะ” อึ่งชี้ดอกไม้ที่แหลกหมด “เขาแกล้งทำให้ข้าวของพังหมดเลย เธอตั้งใจทำให้พวกฉันถูกเจ้านายด่า จรรยาก็ร่วมมือด้วย”
       “ฉันทำคนเดียว ไม่เกี่ยวกับจรรยา” เขมิกาบอก จรรยาซึ้งใจ “จะเอาผิด ก็มาเอาผิดกับฉันได้เลย”
       เขมิกาจูงมือจรรยาไป ประชามองตาม
       
       จรรยาเข้ามานั่งในห้องผสมน้ำมันหอมระเหย แล้วดึงมือเขมิกาไปทายาหม่อง เขมิกาดึงมือออก
       “ไม่ต้องหรอกน่า ไกลหัวใจ”
       “เธอกล้าขึ้นมากนะ แต่ก่อนเธอไม่ยอมสู้ใครเลย ได้แต่ยอมให้ยัยอึ่งแกล้งอยู่ฝ่ายเดียว”
       เขมิกาแกล้งยกมือปิดหน้า สะอื้น
       “ฉันไม่น่ากลับมาเลย น่าจะตายๆ ไปซะ” จรรยาตกใจ
       “ขวัญ เป็นอะไร ทำไมพูดอย่างนี้”
       “เธอลองคิดดูนะ ถึงฉันจะกลับมา แต่ก็เหมือนตัวคนเดียว ไม่มีใครเลย จะพูดจะคุยกับใครก็ไม่มีคนเขาคบด้วย ฉันมันเลวอะไรนักหนา”
       “คนเราต่อให้ทำดีมาทั้งชีวิต แต่ถ้าพลาดทำผิดเพียงครั้งเดียวความดีทั้งหมดมันก็หายวับไปจนหมด”
       “เธอก็เชื่อหรือว่าฉันคบชู้จริงๆ”
       “จริงหรือไม่จริงเธอก็รู้อยู่แก่ใจ รวมถึงเรื่องที่เธอบอกว่าความจำเสื่อมด้วย”
       เขมิการู้สึกผิด ฝืนยิ้ม
       
       ชานนท์หน้าเครียดหลังฟังประชาเล่าเหตุการณ์การตีกันของพนักงาน
       “คุณนนท์คิดดูให้ดีนะครับ คุณขวัญกลับมาได้ไม่กี่วัน ก็ทำให้พนักงานแบ่งกันเป็นฝักฝ่าย แตกแยก ไม่เป็นอันทำงานทำการ ขืนให้คุณขวัญมาที่นี่ พนักงานส่วนใหญ่อาจไม่พอใจ”
       “พนักงานทุกคนต้องปฏิบัติตามคำสั่งของผู้จัดการอยู่แล้ว คุณควรควบคุมให้เขาทำงานตามหน้าที่ไม่ใช่หรือ”
       “แต่อดีตพนักงานที่ทำตัวไม่เหมาะสม สามารถกลับมาเดินในสปาได้เหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น เป็นผมก็ทำใจยอมรับยาก” ชานนท์อึดอัดใจ
       “เรากำลังจะขยายตลาดไปจีน ถ้าปัญหาระหว่างผมกับขวัญตาถูกตีข่าวให้เสื่อมเสียขึ้นมาอีก ธุรกิจเราก็จะสะดุดทันที ผมจึงต้องเลือกวิธีอดทนรอ”
       “แต่ผมก็ห่วงคุณ”
       “ดูแลงานให้ดี เท่ากับคุณห่วงผมแล้ว ถ้าคุณไม่ช่วยผม ผมปะทะกับทุกด้านที่เข้ามาพร้อมๆ กันไม่ไหวหรอกประชา”
       
       ชานนท์ขอร้องอย่างจริงใจ ประชาจนด้วยคำพูดของชานนท์

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3
         
       ประชายืนดักรอเขมิกาอยู่ตรงทางออก เขมิกาเดินอาดๆ ออกมาเพื่อจะกลับ ประชาอยากทดสอบจึงเดินมาขวางหน้า
        
       “คุณขวัญแวะเวียนมาที่นี่อยู่เรื่อยๆ เพราะอยากตามหาอดีตของตัวเองหรือไงครับ”
       “เขาว่าคนอ่านใจคนเก่งเนี่ย ล้ำลึกและน่ากลัวใช่ย่อยนะ”
       “ผมก็แค่อยากจะช่วย ตามประสาคนที่เคย...” ประชาแกล้งยั้งไว้ “เป็นลูกน้องที่ดี”
       “แล้วคุณผู้จัดการคิดว่าจะช่วยให้ฉันผุดความจำอะไรขึ้นมาได้บ้างละ”
       ต่างคนต่างหยั่งเชิงกัน
       
       ประชาเปิดประตูห้องซาวด์น่าให้เขมิกาเดินเข้ามา เขมิกามองตู้อบแบ่งเป็นสัดส่วน เขมิกามองสำรวจ ประชายืนจ้องอยู่ด้านหลังด้วยท่าทางไม่น่าไว้วางใจ
       “ห้องนี้มีอะไรดี ทำไมถึงพาฉันมาเดินทัวร์”
       “ลองพยายามนึกๆ ดูซิครับ ว่าคุณขวัญ มีความทรงจำบางอย่างกับห้องนี้หรือเปล่า”
       เขมิกาหันกลับไป แกล้งทำเป็นนึก
       “อะไรน้า น่าจะมีคำใบ้ หรือแย็บๆให้ฟังหน่อย”
       ประชาคิดถึงขวัญตา อดใจไม่ได้ เดินเข้าไปใกล้เขมิกา เอื้อมมือมาแตะต้นแขนเขมิกาเบาๆ เหมือนการลูบ
       เขมิกาตกใจหันมาสะบัด ผลักอกประชา
       “เฮ้ย เล่นอะไรแบบนี้” เขมิกาง้างหมัดจะต่อย
       “อย่าเข้าใจผิด ผมแค่จะสะกิดให้คุณเดินไปอีกทางทำไมครับ คุณกลัวผมจะทำอะไร”
       “ถ้ากลัวคุณ ฉันจะกล้าเข้ามากับคุณสองต่อสองหรือ”
       “ตอนโดนจับ คุณมีของมีค่าติดตัวด้วยหรือเปล่า ไอ้โม่งมันถึงคิดร้ายกับคุณ”
       ประชาเริ่มซักอยากรู้เรื่องเงินสินสอด เขมิกาคิดๆ ไปมาว่าจะตอบยังไงดี
       “ของมีค่าหรือ ฉันไม่แน่ใจ” มือถือเขมิกาดังขึ้นพอดี เขมิการีบเบี่ยงตัวออกไปรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล”
       ประชามองตามเสียดายที่พลาดโอกาส
       
       ชุดไทยแบบเสื้อทรงกระบอกแขนยาวอยู่ในตัวหุ่นวางโชว์อยู่กลางห้องโถง ปรียาเข้าไปมองใกล้ๆ แล้วหันมาทางชานนท์
       “ชุดนี้ของปรียาหรือคะ”
       แววนิลมายืนข้างปรียา
       “พี่นนท์อยากให้ปรียาใส่ในงานเลี้ยงขอบคุณเฟรนไชน์ของเรา” แววนิลบอก ปรียายกมือไหว้ชานนท์
       “ขอบคุณนะคะพี่นนท์ มันสวยจนปรียาไม่กล้าใส่”
       เขมิกาเดินเข้ามา
       “โอ้โห อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยแฮะ”
       “แน่ล่ะสิ ปรียากำลังจะได้ออกงานเลี้ยงคู่กับพี่นนท์ แต่ขอบอกไว้ซะก่อนนะว่า งานนี้ส่วนเกินไม่เกี่ยว”
       “งานสร้างภาพพวกนี้ฉันไม่สนหรอก คุณเรียกหาฉัน มีอะไรหรือ” เขมิกาหันไปถามชานนท์แล้วแกล้งถลาเข้าไปเกาะแขน “หรือว่าคิดถึง มอ สระเอีย เมีย”
       ชานนท์เกรงใจปรียา ดึงแขนออก
       “โน่น ของเธอ” เขมิกามองไปที่ถุงใบใหญ่บนโซฟาจึงเดินไปหยิบ ดึงมาดูหน่อยหนึ่ง “เธอต้องใส่ไปงาน เอาไปลองดู ถ้าใส่ไม่พอดีจะได้แก้ทัน”
       “โอ๊ย ให้ใส่ชุดแบบนี้คงคันคะเยอ ไม่เอาด้วยหรอก”
       เขมิกาวางถุง ชานนท์เข้ามาหยิบใส่มือเขมิกา
       “จะไปงานหรือจะไปจากบ้านนี้ ฉันคิดว่าเธอคงคิดเองได้”
       เขมิกาอึ้งไป ปรียาหน้าเสีย
       “แต่น้องไม่ยอม น้องไม่ให้มันไป” แววนิลบอกอย่างไม่พอใจ เขมิกาอยากแกล้งแววนิลจึงแกล้งทำดัดจริตใส่
       “อู๊ย คุณน้องปลานิลแอ่นอกขวางซะขนาดนี้ คุณพี่สะใภ้ยิ่งอยากไป ตกลงฮะ ฉันยินดีรับคำเชิญ” เขมิกาหันไปบอกชานนท์
       
       แววนิลตามมาคุยกับชานนท์ต่อที่ห้องทำงาน
       “ถ้าพี่นนท์ให้มันไป เกิดคนถามเรื่องที่มันสวมเขาให้พี่นนท์เราจะอายเขาเปล่าๆ นะคะ แล้วนักข่าวก็มากันเยอะแยะ”
       ชานนท์ยืนหันหลังอยู่ที่โต๊ะทำงาน หันมา
       “เพราะนักข่าวคนนั้นมาวนเวียนแถวบ้านเรา พี่ถึงต้องให้ขวัญตาไป”
       “นายเก่งกาจนะหรือ”
       “ใช่ พี่เลยคิดว่าจะอาศัยงานนี้ สยบข่าวลือทั้งหมด ไม่ให้มีข่าวเสียหายกระทบธุรกิจเรา” ชานนท์มองไปทางปรียา “ปรียาเข้าใจพี่นะ รอให้พี่หย่าก่อน แล้วพี่จะเปิดตัวปรียาอีกที”
       “ปรียาจะระมัดระวังตัวไม่ให้เกิดปัญหายุ่งยากค่ะ”
       แววนิลแกล้งถอย
       “เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยแบบนี้ น้องจะแย้งอะไรได้อีก”
       แววนิลทำเป็นงอนไป ชานนท์จับมือปรียา
       “พี่หันไปทางไหนก็มีแต่คนทำให้พี่ปวดหัว มีแต่ปรียาที่ทำให้พี่สบายใจขึ้น” ปรียายิ้มเศร้า
       “ปรียาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเชื่อว่าพี่นนท์จริงใจค่ะ”
       
       ชานนท์ฝืนยิ้มไม่ค่อยสบายใจ

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3
         
       เช้าวันรุ่งขึ้น จรรยายืนรออยู่ที่ซุ้มศาลาบ้านเลิศวิริยะ แววนิลกับมณฑาเดินเข้ามา
        
       “มาเร็วดีนี่”
       “คุณนิลเรียกดิฉันมา จะเรียกใช้อะไรหรือคะ”
       แววนิลนั่ง พยักหน้าให้มณฑาพูด
       “ฉันรู้มาว่าเธอทำหน้าที่ดูแลรูปแบบงานเลี้ยง”
       “ใช่ค่ะ คุณนนท์ให้ดิฉันประสานงานกับทางออกาไนซ์ค่ะ”
       “ใครเป็นคนที่จะเดินแบบโชว์ผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัท”
       “คุณชานนท์ไม่ได้สั่งเปลี่ยนตัว ก็น่าจะเป็นคนเก่าค่ะ”
       “แม่ขวัญตาเนี่ยนะ คุณหนูต้องการให้เธอเปลี่ยนคน เป็นคุณปรียาแทน”
       “ถ้าเป็นคำสั่งคุณนนท์ดิฉันยินดีจะเปลี่ยนค่ะ” มณฑาเข้ามาล็อกแขนจรรยาด้านหลังอย่างเร็วจนจรรยาตกใจ “คุณนม”
       แววนิลเดินมาบีบแก้มจรรยา
       “แกคิดจะเข้าข้างเพื่อนแกหรือจรรยา ถึงกล้าขัดใจฉัน”
       “เอาเลยค่ะ คุณนิลถนัดใช้กำลังอยู่แล้วนี่ แต่ฉันไม่เหมือนขวัญที่ยอมให้ใครกดขี่ยังไงก็ได้”
       “อย่างงั้นหรือ”
       แววนิลเงื้อมือตบจรรยา และจะตบอีกทีแต่จรรยาเริ่มไม่ยอม
       “ฉันเป็นลูกจ้างทำงานแลกเงิน ไม่ใช่ข้าทาสที่คุณจะใช้อำนาจกดขี่กันอย่างนี้นะคะ”
       “ฉันจะให้พี่นนท์ไล่แกออก”
       “บอกคุณชานนท์เลยค่ะ ฉันก็จะได้บอกเหตุผลที่จำเป็นต้องขัดใจพวกคุณ โดยไม่ต้องเป็นฝ่ายฟ้องก่อน”
       “ระหว่างน้องสาว กับลูกจ้างกระจอกๆ อย่างแก คุณผู้ชายจะเชื่อใคร”
       “ฉันไม่รู้” จรรยาจับแก้มตัวเอง “แต่รอยตบนี่จะเป็นพยานให้ฉัน”
       แววนิลมองหน้ามณฑาจะเอาไง มณฑาผลักจรรยาเซไปกระแทกโต๊ะ จรรยาจะยืดตัวยืน แต่มณฑาตามไปกดไหล่จรรยาแนบโต๊ะ จรรยาเจ็บ
       “อย่าคิดนะว่าจะขู่คุณหนูของฉันได้ ระวังตัวให้ดี แกพลาดเมื่อไหร่ คุณหนูจะเฉดหัวแกออกจากบริษัทให้ดู”
       
       แววนิลตบโต๊ะอย่างโมโหที่ทำอะไรจรรยาไม่ได้
       “น่าโมโหจริงๆ ต้องเป็นนังขวัญตาที่ให้ท้ายมันแน่ๆ มันถึงได้กล้าต่อต้านนิล”
       “จรรยามันเป็นคนหัวแข็งมาแต่ไหนแต่ไร คุณหนูไม่เห็นต้องเอาทองไปลู่กระเบื้อง เราเขี่ยนังขวัญตาไปเองก็ได้”
       แววนิลสนใจ
       มณฑาถือตะกร้าเปล่าเดินเข้าสวนแต่รู้สึกเหมือนมีคนสะกดรอยตาม มณฑาหยุดเดิน หันหลังมาแต่ไม่เห็นอะไร มณฑาเดินต่อ เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น
       มณฑาเดินมาหยุดที่ต้นรักท้ายสวน สวมถุงมือพลาสติก ใช้มีดตัดช่อดอกรักใส่ตะกร้า เขมิกาโผล่หัวออกมาดูจากมุมที่หลบอยู่
       “นึกว่าจะมาทรมานเม่น แค่ตัดดอกไม้”
       เขมิกาเซ็ง ค่อยๆ ถดหลังออกช้าๆ แต่มือไปจับโดนอะไรบางอย่างนิ่มๆ เขมิกาหยิบขึ้นมาดู เป็นซากงูตัวที่อยู่ในห้องใต้หลังคา เขมิกาคิดว่างูยังมีชีวิตอยู่ เผลอตัวร้องออกมา
       “เฮออออ”
       เขมิกาโยนงูทิ้งเห็นมันนอนนิ่ง มณฑาได้ยินเสียงสะดุ้งหันมาดู มณฑามองไปตรงเขมิกา กระชับมีดในมือ ก้าวเท้าไปช้าๆ เขมิกามองมีดในมือมณฑา มองหาช่องทางเอาตัวรอด ด้านหลังเขมิกาเป็นร่องสวนไม่มีน้ำ มีใบมะพร้าวทับๆ กันอยู่หลายชั้น มณฑาก้าวเท้าเร็วขึ้น ท่าทางเอาจริงพร้อมฆ่าคนได้ เขมิกาคลานหลบๆ ลื่นตัวลงไปในร่องสวน
       มณฑาเข้ามาใกล้ทุกที เขมิกานอนขนานไปกับร่องสวน ดึงใบมะพร้าวมาทับๆ ตัว มณฑามาถึงตรงที่เขมิกาหลบ เขมิกาซ่อนตัวอยู่ใต้ใบมะพร้าวมิดชิด
       มณฑามองไปที่ร่องสวนเหมือนจะรู้ ยกมีดขึ้น ค่อยๆ เดินลงไปในร่องสวน มองกองใบมะพร้าว มณฑาไม่ได้สงสัย เก็บมีด เดินขึ้นไปหยิบตะกร้าออกจากสวน เขมิกาโผล่หัวออกมา รีบดึงใบมะพร้าวออกจากตัว โล่งอก เขมิกานึกอะไรออกรีบขึ้นจากร่องสวน จับงูที่ตายแล้วขึ้นมาพินิจดูจำได้ว่าเป็นงูที่เข็มจับใส่ตะกร้า
       
       เมื่อกลับเข้าห้องเขมิกาอัดคลิปกับโน้ตบุ๊ค
       “ฉันมั่นใจ มันคืองูตัวที่ฉันจับได้ในห้องใต้หลังคาแม่นมคนนี้ใจคอโหดเหี้ยม หรือพี่ขวัญตาจะไม่ได้หายตัวไป แต่ถูกยัยมณโฑนี่ฆ่าตายไปแล้ว นี่ฉันมาช้าไปหรือ”
       
       เขมิกาหยุดการอัดคลิป หน้าเขมิกาหายไปจากจอโน้ตบุ๊ค

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3
         
       แววนิลมาหามณฑาที่ห้องแล้วก็ต้องตกใจกับสิ่งที่มณฑาบอก
        
       “มีขโมยเข้ามาในสวน”
       “อาจจะเป็นไอ้พวกติดยาที่อยู่แถวท้ายสวน คงคิดเข้ามาขโมยผลไม้ของเรา เสียดายที่จับไม่ได้”
       “ช่างมันเถอะ เอางานใหญ่ของเราก่อนดีกว่า ได้มามั้ยคะ”
       มณฑาวางตะกร้าที่มีดอกรักเต็มตะกร้า แววนิลมองแล้วยิ้มร้าย
       
       เวลาผ่านไป ก่อนถึงวันงาน 1 วัน อึ่ง กุ้ง ชิ้น เยาว์ พนักงาน ช่วยกันตกแต่งซุ้มดอกไม้ จรรยา พนักงานหญิง ช่วยกันจัดกระเช้าลูกประคบสูตรใหม่ ประชาเดินตรวจงานไปมา
       ส่วนที่บ้านเลิศวิริยะ แป้นกำลังทำข้าวต้มกุ้งอยู่ในครัว แป้นหมุนตัวมาข้างหลัง มณฑาโผล่มายืนตรงหน้าแป้น แป้นถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ
       “ว้าย! ผีปอบ อุ๊ย!” มณฑาโกรธ
       “ปากเปียกปากแฉะสอนแกให้มีสมบัติผู้ดี ไม่เคยซึมเข้าไปในกมลสันดาน”
       “ก็หนูตกใจ นึกว่าเจอผีหลอกแต่เช้า”
       “อย่าเถียงผู้ใหญ่ คุณหนูเรียกหาแก รออยู่ที่โถงใหญ่”
       “แต่หนูต้มข้าวต้มอยู่”
       “ฉันดูให้เอง รีบไปสิ อย่าให้คุณหนูรอนาน”
       แป้นออกไป มณฑามองไปที่หม้อข้าวต้มบนเตา
       
       ขณะนั้นเขมิกายังหลับอุตุอยู่บนเตียง แต่มีมือคนไขกุญแจห้อง เปิดประตู เดินเข้ามาและคนที่เดินเข้ามาก็คือชานนท์ ชานนท์ยืนข้างเตียง ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงมองเขมิกา ชานนท์เหมือนอดใจไม่ได้ก้มลงจูบที่แก้ม เขมิกาลืมตาสะดุ้ง
       “อ๊าย ไอ้บ้า ไอ้ลามก ไอ้คนฉวยโอกาส”
       เขมิกาเงื้อหมัดซัดเปรี้ยงออกไป เขมิกาในท่ากระเด้งนั่งชกมือออกไปแต่ไม่มีใครอยู่ตรงหน้าเลย เขมิกางงมองหมัดตัวเอง มองหาคน
       “ฝะฝันหรือ” เขมิกาจับแก้มสองแก้ม “ค่อยยังชั่วหน่อย”
       เขมิกากลืนน้ำลายคอแห้ง เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มีขวดน้ำวางอยู่ เขมิกาหยิบขวดเขย่าดู น้ำหมด
       
       เขมิกาถือขวดน้ำเปล่าเดินมาที่ประตูห้องครัว เขมิกามองเข้าไปในห้องครัวเห็นมณฑากำลังเปิดฝาขวดเล็กๆ ในมือ เทน้ำสีขาวซึ่งเป็นยางต้นดอกรัก ลงในหม้อข้าวต้ม เขมิกาสงสัย มณฑารีบปิดขวด ยัดใส่เสื้อ มณฑาคนๆข้าวต้มให้เข้ากันแล้วปิดเตา มณฑาเดินออกจากครัว เขมิการีบหลบ มณฑาเดินผ่านเขมิกาไป
       
       เขมิกาถือขวดน้ำที่หยิบมาใหม่แล้วรีบร้อนกลับเข้าห้อง หัวใจเต้นเร็ว รีบปิดประตู กดล็อกแน่นหนา
       เขมิกามีอาการหวาดกลัวกับสิ่งที่เจอ เขมิกาเดินมาที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เทน้ำดื่มใส่แก้ว มือสั่นๆ ยกกินรวดเดียวหมดถึง 2 แก้ว เขมิกามองหน้าตัวเองในกระจก
       “พวกมัน รวมหัวกันใส่ยาพิษ กะจะฆ่าฉัน ไม่ใช่สิจะฆ่าพี่ขวัญต่างหาก พี่ไปทำอะไรให้คนพวกนี้เคียดแค้นขนาดนี้นะ”
       เขมิกาพยายามตั้งสติ
       
       มณฑากับแป้นยืนรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วมณฑาก็บ่นออกมา
       “พวกไม่รู้จักเวล่ำเวลา ไม่มีทางเจริญ”
       “สงสัยคงไม่ลงมากินแล้ว เก็บเลยมั้ยคะ” แป้นบอก
       “อย่าสาระแน ถ้าฉันยังไม่สั่ง”
       “ค่ะ” แป้นเสียงอ่อย มณฑาตวาดเสียงดัง
       “หล่อนพูดว่าไงนะ”
       “อุ๊ยลืม เจ้าค่ะ”
       เขมิกาเดินเข้ามานั่ง
       “อ้าว วันนี้มีฉันคนเดียวหรือ คุณสามีขี้เก็กของฉันล่ะ”
       “ออกไปกินอาหารจีนที่ทำงานของคุณปรียาค่ะ” แป้นบอกแล้วยกชามวางตรงหน้าเขมิกา
       “ฉันขอเปลี่ยนใจไม่กินแล้วนะ ขอกาแฟถ้วยเดียวพอ”
       “เห็นทีคงจะไม่ได้ กฎของบ้านนี้ อาหารที่ทำต้องมีคนกิน” มณฑาบอก
       “ฉันจ่ายค่าเสียหายเอง ยกไปแป้น”
       แป้นยก มณฑาตวาด
       “วางลง”
       แป้นถือค้าง เขมิกาแกล้งดึงจากมือแป้น
       “งั้นคุณนมก็กินเองแล้วกัน เฮ้ย” เขมิกาแกล้งทำข้าวต้มหก
       “ว้าย แป้นไม่ได้ทำนะคะ คุณผู้หญิงถือไม่ดีเอง” แป้นรีบบอก
       “แป้น ตักให้คุณผู้หญิงใหม่”
       แป้นตักข้าวต้มใส่ชามใหม่ เขมิกาลุกยืน
       “คุณนมนี่ก็แปลกนะ ทำไมต้องบังคับให้ฉันกินด้วย ข้าวต้มหม้อนี้มีอะไรพิเศษหรือ”
       มณฑาหน้านิ่งไม่สะทกสะท้าน
       “ดูเหมือนคุณผู้หญิงจะลืมไป ว่าเวลาที่ดิฉันโกรธขึ้นมา ดิฉันชอบไประบายอารมณ์กับใครมากที่สุด” เขมิกาคาดไม่ถึง จ้องหน้ามณฑา มณฑาแกล้งสั่ง “นังแป้น ไม่ต้องตักแล้ว”
       เขมิกาอยากเล่นสนุกกับมณฑาจึงแกล้งทำจ๋อยๆ
       “เพื่อความสบายใจของท่านผู้อาวุโส ฉันกินก็ได้”
       มณฑากระหยิ่มคิดว่าเขมิกาหลงกล แป้นวางชามข้าวต้มชามใหม่ให้ เขมิกาหยิบช้อนเขี่ยๆ แกล้งทำเป็นฝืนใจตักขึ้นมา มณฑาจ้อง ลุ้นให้กิน เขมิกากินเข้าไป ฝืนใจกลืนลงคอ มณฑายิ้มมุมปาก เขมิกาตักกินอีกหลายคำ
       “ก็อร่อยดีนะ”
       
       รถชานนท์แล่นเข้ามาจอดหน้าตึก โย่งยืนรออยู่ รีบเปิดประตูด้านหลังให้ ชานนท์กับแววนิลลงมา แววนิลหันมาสั่งคนขับ
       “เย็นนี้อย่าลืมไปรับคุณปรียาที่โรงแรมด้วยนะ”
       คนขับรถน้อมหัวรับคำ แป้นวิ่งออกมา
       “คุณผู้ชายๆๆ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
       “คุณนมเคยอบรมแกแล้วไม่ใช่หรือ ไม่ให้วิ่ง ไม่ให้เสียงดัง” แววนิลตวาด
       “ไม่เสียงดังไม่ได้แล้วค่ะ เพราะคุณผู้หญิงกำลัง...”
       “คุณผู้หญิงก่อเรื่องอะไรอีก”
       “คุณผู้หญิงชักตาตั้งเลยค่ะ”
       
       ชานนท์ตกใจรีบวิ่งไปก่อนอย่างเร็ว โย่งกับแป้นวิ่งตาม แววนิลยังยืนเฉย ยิ้มออกมาคิดว่าแผนสำเร็จ
       
       

       จบตอนที่ 3 
        

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 24 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 24 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังมันส์อยากอ่านต่อจัง
ปลื้มขวัญ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 -1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
น้องขวัญแก้มหายไปไหน ทำไมดูหน้าเหลี่ยมๆจัง
ไม่จริงใช่มั้ยย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014