หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 18

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
11 มกราคม 2557 16:42 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 18
        คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 18 (ต่อ)
       
       แกละกับซ้งก้มลงกราบคุณหญิงสะบันงา กับคุณหญิงศรีอีกครั้งก่อนลากลับ
        
       “บ่าวขอขอบพระคุณทั้งสองท่านและกราบลาเจ้าค่ะ”
       “กระผมก็เช่นกันขอรับ หลังไปงานคืนนี้ก็จะกลับไปวางแผนกับลออศรีวดี...”
       ซ้งพูดยังไม่ทันจบ คุณหญิงศรี คุณหญิงสะบันงา เมี้ยง โพล่งออกมางงๆ
       “ลออศรีวดี”
       แกละยิ้มอายๆเขินๆ
       “ดิฉันเองเจ้าค่ะ ดิฉันปลาบปลื้มชื่อคุณหญิงลออศรีมากเจ้าค่ะไอ้ครั้นจะใช้ชื่อเก่า เวลาคนเขาเรียกคุณนายแกละมันฟังไม่โก้เจ้าค่ะ”
       คุณหญิงศรีพยักหน้าเข้าใจ
       “ก็เลยขโมยชื่อเพื่อนฉันมาเป็นชื่อตนเสียอย่างนั้น”
       “ก็ แกละเขาเติมวดีให้โก้มากขึ้นไปอีกนะคะ” เมี้ยนเสริม
       “หาใช่แค่นั้นขอรับ เขาพยายามจะเติมให้โก้เข้าไปอีกขอรับว่า ลออศรีวดีสมร ขอรับ”
       คุณหญิงศรีกับเมี้ยนหัวเราะ คุณหญิงสะบันงาถึงกับยิ้มออกมา แกละอายๆ
       “เฮียซ้งน่ะ”
       “กระผมห้ามเอาไว้ทันขอรับ”
       ศีลเดินเข้ามา
       “คุณหญิงเรียกหากระผม...”
       คุณหญิงสะบันงาแปลกใจ
       “เอ...”
       คุณหญิงศรีนึกได้
       “มาก็ดีแล้ว มาคุยกันเรื่องสินค้าที่เสี่ยซ้งกับคุณนายลออศรีวดีสมร เขาจะมาฝากขายในแผนกอาหารของห้าง”
       “ได้ขอรับ”
       คุณหญิงสะบันงาหันไปถาม
       “คุณพราว จัดดอกไม้เสร็จแล้วหรือศีล”
       “เออ...เสร็จแล้วขอรับ แต่...เออ แจกันตกแตกไปแล้วขอรับ”
       “อ้าว”
       ศีลให้นึกห่วงพราวพิลาส
       “ตอนนี้คุณพราวเธอกำลังเก็บของอยู่กับคุณเมขลา ขอรับ”
       เมี้ยนสบตาคุณหญิงศรี คุณหญิงสะบันงาหันมาสั่ง
       “พี่เมี้ยนไปดูหน่อยเถิด”
       คุณหญิงศรีขัดขึ้น
       “ฉันไปเอง เมี้ยนอยู่กับคุณหญิง”
       
       คุณหญิงศรีรีบเขยกออกไปห่วงพราวพิลาส
        

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 18
        คุณหญิงศรีเขยกออกมา มองไปที่รูปเจ้าคุณที่ติดฝาผนัง รูปเจ้าคุณ ราวกับกำลังมองมา คุณหญิงศรีเดินไปหายืนตรงหน้าลูบไล้รูปเจ้าคุณ
       “คุณคะ ลูกทุกคนของคุณกับสะบันงาคือลูกของฉัน ฉันขอสัญญาว่าจะดูแลโอบอุ้มปกป้องพวกเขาไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณดีกับฉันที่สุด ฉันซาบซึ้งในความดีงาม และฉันรักคุณมากกว่าชายใดในโลกนี้ค่ะ ฉันขอโทษที่ไม่มีโอกาสตอบแทนใดๆให้กับคุณ”
       คุณหญิงศรีน้ำตาคลอเปิดผ้าออกมา จูบไปที่รูปของเจ้าคุณ
        
       เมขลาไม่ค่อยได้ช่วยทำ เก็บๆเป็นพิธี แล้วรีบเล่นงาน
       “พราวพิลาศเมื่อสักครู่เธอเกือบทำให้คุณศีลจูบเธอนะ”
       พราวพิลาสตกใจ
       “เธอพูดอะไรน่าเกลียดจริงเมขลา”
       “เธอต่างหากที่กำลังจะทำให้ตัวเองน่าเกลียดโดยไม่ได้ตั้งใจ”
       “น่าเกลียด หมายความว่าอย่างไรหรือ”
       “คือคุณศีล เออ...ขอพูดตรงๆนะ คุณศีลกับฉันเราชอบพอกัน”
       “ยินดีด้วยจ้ะเมขลา คุณศีลเป็นคนดีมาก”
       “เพราะเขาดีมากใครๆจึงอยากชอบเขา เธอเล่ามีพี่ธรรม์ของเธอแล้ว    จะเปลี่ยนใจมาชอบเขาหรือเปล่า”
       “อย่าเอ่ยถึงพี่ธรรม์สิ เธอบอกว่าเขา เออ...”
       พราวพิลาสเริ่มน้ำตาไหล
       “ขอโทษ” เมขลาแอบยิ้ม “ลืมไปว่าเธอยังคงทำใจไม่ได้ที่เขาไปมีแฟนฝรั่ง”
       “พอที อย่าพูดอีก”
       “ก็ไม่อยากจะพูดตอกย้ำให้ช้ำใจ เพียงแต่เกรงว่าเธอจะผิดหวังมากแล้ว โผไปเกาะคุณศีลของฉัน มันเลยพากันช้ำใจทั่วหน้า”
       “ไม่นะ ไม่นะฉันไม่มีวันทำเช่นนั้น”
       “จะให้ฉันแน่ใจได้อย่างไรไม่ทราบ กล้าสัญญาไหม”
       คุณหญิงศรีเดินเข้ามาในห้อง
       “เธอจะให้พราวพิลาสสัญญาอะไรไม่ทราบเมขลา”
       พราวพิลาสดีใจที่เห็นคุณหญิงศรีมาทันเวลากำลังจนมุม
       “คุณป้า”
       คุณหญิงศรีเดินมาก้มลงดึงพราวพิลาสมาโอบกอดไว้ แล้วมองไปที่เมขลาไม่พอใจรู้ว่าเมขลาต้องว่าอะไรพราวพิลาสแน่  เมขลาเองก็ระย่อเมื่อเห็นทีท่าและสายตาของคุณหญิงศรีที่มองมาแบบตั้งคำถามและดูเอาเรื่อง
       “ว่าอย่างไรเมขลา เธอต้องการให้พราวพิลาสสัญญาอะไรกับเธอ”
       พราวพิลาสแทรกขึ้น
       “ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณป้า เราพูดคุยกันปกติค่ะ คือเมขลาเขาหวังดีมาช่วยพราวเก็บแจกันแตกค่ะ”
       “ดีมากเมขลา จงช่วยต่อไปช่วยเก็บไปให้หมดเช็ดน้ำที่เปียกให้สะอาดด้วย ไปกันเถิดยัยพราว ไปช่วยกันจัดแจกันใหม่ แล้วไปงานศพตาพฤกษ์”
       คุณหญิงศรีดันพราวพิลาสให้กันออกไป แล้วหันมาสบตาเมขลาเชิงสำทับว่าอย่าทีเดียวนะ เมขลามองแล้วให้ระย่อขึ้นไปอีก ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากเถียง ได้แต่ด่าไล่หลังหลัง
       “อีเป๋ อีด้วน ลูกตัวเองก็ไม่ใช่ แกเป็นใครกันนะจึงมาทำใหญ่ที่บ้านของพริ้มเพรา ก็แค่คนพิการมาขออาศัย”
       เมขลาลุกขึ้นแล้วเตะดอกไม้กับเศษแจกันให้เลอะเทอะต่อไปมากขึ้นอีก
       
       “ไม่ใช่ขี้ข้าของที่นี่นะ จะได้มาทำเช่นนี้...นี่ๆ”

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 18
        7 วันผ่านไป ควันลอยจากเมรุ...คุณหญิงสะบันงายืนนิ่งมองควันที่ลอยขึ้นไป คุณหญิงศรียืนเคียงมองขึ้นไปเช่นกัน มีพวกลูกๆและบริวารในบ้าน ห้อมล้อมอยู่ ศีลยืนเยื้องมาด้านหลัง เมขลาเกาะปะกบติดไว้ไม่ยอมห่าง คุณหญิงสะบันงาน้ำตาไหลพราก นึกถึงภาพย้อนไปสมัยพฤกษ์เกิดและเติบโต
       
       “คุณพฤกษ์ลูกรักทูนหัวดวงใจของแม่ประสบการณ์ชีวิตทุกข์ยากปวดร้าว ทรมานที่ผ่านมาทั้งหลายทังปวงของแม่ไม่มีทุกข์ใดจะทำให้แม่ทุกข์ทรมานกับการจากไปของลูก ลูกจากไปก่อนวัยอันสมควร ลูกต้องมาชดใช้กรรมที่ลูกไม่เคยก่อ ลูกต้องทนทุกข์ทรมานก่อนสิ้นใจ หัวใจแม่ดวงใจแม่ สลายสิ้นแล้วลูกเอ๊ย”
       คุณหญิงสะบันงาน้ำตาไหลอุทานออกมา
       “คุณพฤกษ์ของแม่”
       ขาดคำเธอก็หมดสติไปตรงนั้น ในอ้อมแขนของทุกคนที่กรูมารับไว้ ศีลสะบัดตัวห่างจากเมขลาวิ่งมาทันที อุดรกับคุณหลวงอดุลย์ปราดไป เมขลามองตามแอบยิ้มสะใจ
       “เกิดมาได้เป็นคุณหญิงเข้าหน่อย พอเป็นลมก็แห่ห้อมเข้าไปรุมล้อมราวกับเป็นนางฟ้ามาเกิด อยากจะลองเป็นลมดูนัก ใครมันจะมาเหลียวแล”
       เมขลามองไป เห็นหมาวัดสองสามตัวกระดิกหางให้
        
       หนึ่งเดือนผ่านไป...ทุกคนนั่งหดหู่ ทุกข์ใจ พริ้มเพรากับพราวพิลาสกุมมือกันไว้
       “ทำไมนายแม่ยังไม่ยอมออกจากห้องสักทีคะคุณพริ้ม คุณแพรว” พราวพิลาสถามอย่างเป็นห่วง
       แพรวพรรณรายหน้าเครียด
       “เดือนหนึ่งแล้วนะคะ”
       พริ้มเพราหันมาบอกน้อง
       “พี่ขอป้าเมี้ยนไปเชิญคุณป้ามาแล้วค่ะ”
       ขาดคำคุณหญิงศรีมากับเมี้ยน
       “ว่าแต่นายแม่ของพวกเธอไม่ยอมออมมาจากห้องเดือนหนึ่งเต็มๆ ดูพวกเธอสิ หน้าตาราวกับกำลังถูกผลักไสให้ไปเที่ยวเมืองนรก ยัยพริ้มคงดีคงดีกว่าใครๆ เพราะนั่งทำสมาธิทุกวันทุกคืน”
       “ใช่ค่ะ”
       “ยัยแพรว เราเคยก๋ากั่นนักไม่ใช่หรือ เหตุไฉนไม่ไปขี่ม้าเล่น ป่านนี้ม้ามันก็คงเฉาเพราะรอเธอ ไม่ห่วงมันบ้างหรือ ไปสิไปหาม้าของเธอ”
        “ค่ะ” แพรวพรรณรายรับคำ
       “ยัยพราว มิสแมรี่ของหนูกำลังเสียใจว่าทำไมทิ้งขว้างกัน ไปหามิสแมรี่ทุกข์อะไรก็ระบายให้มิสแมรี่ฟังให้หมดสิ้น ไปสิ ไปกับแม่ดาเขา ไหนว่าสอนกันร้องเพลงไม่ใช่หรือ แม่ดาพาไปเลย”
       พราวพิลาสกับดารับคำ คุณหญิงศรีหันไปหาพจน์
       “ส่วนเราตาพจน์เราน่ะลูกชายคนเดียวของที่นี่ อย่ามัวแต่ทำตัวจ๋อง เริ่มคิดอ่านประการใดว่าจะปกป้องคุ้มครอง นายแม่ แม่เรา พี่ๆของและบริวารในบ้านนี้ได้อย่างไร”
       “ขอรับ”
       “แม่เดือนเรานี่ก็อีกคน มานั่งอมทุกข์ร่วมไปกับเด็กๆอยู่ได้นี่นา”
       “เออ...ขอประทานโทษค่ะ คือ เดือนพยายามแล้วค่ะ เรียกเท่าไหร่คุณหญิงท่านก็แค่สั่งให้เอาอาหารวางไว้หน้าห้อง”
       เมี้ยนถอนใจ
       “ท่านก็รับประทานเหมือนแมวดมมาทั้งเดือน”
       คุณหญิงศรีหงุดหงิด
       “แล้วไม่รีบไปรายงานฉัน หรือจะให้มันเกิดรันทดกันขึ้นมาในบ้านอีกครั้งเพียงแค่ผ่านไปเดือนเดียว ฉันจะขึ้นไปจัดการนายแม่ของเธอ และคุณหญิงพวกหล่อน”
       พูดจบคุณหญิงศรีเดินออกไป ทุกคนมองหน้ากัน แล้วพยักหน้า เมี้ยนหันไปหาทุกคน
       
       “เชิญค่ะ เชิญทำตามคำแนะนำของคุณท่านเถิดค่ะ”

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 18
        คุณหญิงสะบันงานอนพิงพนักเตียงอยู่ในห้อง จมอยู่บนเตียงไม่ไหวติงตาลอยคว้างน้ำตายังคลอเบ้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง ปากพึมพำ
       “ลูกพฤกษ์ ท่านเจ้าคุณคะ คุณพริสซี่ คุณศุกล ทุกคนตายเพราะฉัน ฉันคือสาเหตุที่ทำให้ทุกคนต้องจากไป”
       เสียงเคาะประตู พร้อมกับเสียงคุณหญิงศรีดังมา
       “สะบันงา สะบันงา”
       คุณหญิงสะบันงาไม่ได้ยิน ยังคงพึมพำต่อไป
       “ถ้าเราทำตามคุณศุกล หนีไปเสียจากที่นี่ คุณศุกลก็ไม่ตาย คุณพฤกษ์ก็ไม่ต้องเกิดมาเพื่อตาย ท่านเจ้าคุณก็ไม่ต้องโดนเราต่อว่าต่อขานกล่าวโทษจนท่านหัวใจวายตาย คุณพริสซี่ก็ไม่ต้องมาตายแทนเรา ทำไมเราจึงบาปหนาเช่นนี้”
       เสียงเคาะประตูดังอีก
       “สะบันงา สะบันงา”
       คุณหญิงสะบันงายังคงไม่ได้ยิน...คุณหญิงศรีเคาะห้อง เดือนอยู่เบื้องหลังกับเมี้ยน
       “สะบันงา เอ...หรือว่าจะเป็นลมเป็นแล้งไปอีก เมี้ยนไปโทรเชิญหมออุดรหรือหมออดุลย์ก็ได้มาที่นี่ด่วน”
       “ค่ะ”
       “เดือนเอากุญแจมาฉันจะไขห้องเข้าไปเดี๋ยวนี้”
       “เจ้าค่ะ” เดือนผละไป
       
       คุณหญิงสะบันงายังคงไม่สนใจใดๆทั้งสิ้นต่อไปเรื่อยๆ
       “ลูกพฤกษ์อยู่ที่ไหนบอกคุณป๋าพากันเอาเรือสวยมารับนายแม่ไปอยู่ด้วยกับลูกนะ แม่ไปพบลูกแล้วใจแม่จะได้สงบเสียที เลิกร้อนรุ่มเจ็บปวดทรมาน”
       คุณหญิงสะบันงาก็ต้องสะดุ้งกับเสียงของคุณหญิงศรี
       “สะบันงา บ้าไปแล้วหรืออย่างไร”
       คุณหญิงสะบันงาสะดุ้งหันมามอง
       “คุณพี่”
       คุณหญิงศรีปราดไปเขย่าตัวมองหน้าตาผมเผ้า
       “นี่เธอบ้าไปแล้วจริงๆ ดูสารรูปสิ ราวกับยัยแก่แร้งทึ้ง ทำไมจึงทำร้าย ตัวเองเช่นนี้”
       “ดิฉันอยากตายตามลูกพฤกษ์ไปค่ะ”
       คุณหญิงศรีตบหน้าคุณหญิงสะบันงาโดยแรง
       “หยุดบ้าเสียที เธอเคยฉลาดสุขุมแหลมคม แต่นี่ทำไมจึงคิดโง่ๆ เช่นนี้ เธอคิดถึงตาพฤกษ์ เธออยากตามไปเจอตาพฤกษ์ แล้วทิ้งเด็กผู้หญิงสามคนนั่นไว้ตามลำพังให้เป็นเหยื่อคนเลวให้เผชิญในโลกกว้างที่นับวันจะมีแต่ความโหดร้ายโดยลำพังอย่างนั้นได้ลงคอหรือ”
       คุณหญิงสะบันงาชะงัก
       “คุณพริ้ม คุณแพรว คุณพราว เป็นอย่างไรบ้างคะ”
       “อยากรู้หรือ ไปดูกับตาเธอเองสิ”
       
       คุณหญิงศรีดึง คุณหญิงสะบันงาลงมาจากเตียง

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 26
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 25
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 24
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 9 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 9 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015