หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คือหัตถาครองพิภพ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 19

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
15 มกราคม 2557 09:53 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 19
        คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 19 (ต่อ)
       
       ในคลับ...ศีลปรึกษากับเพื่อนร่วมหุ้นเรื่องว่าน่าจะมีนักร้องมาร้องเพลงที่คลับ
       
       “ผมเห็นดีด้วยกับคุณเรื่องที่นี่น่าจะมีนักร้อง นักดนตรีมาร่วมกับเราเพิ่มขึ้นแต่ขอเน้นแบบคลาสสิคน่ะครับ ไม่หวือหวา”
       เพื่อนเห็นด้วย
       “ผมก็เห็นด้วย เราจะเน้นเปียโน ไวโอลิน หรือไม่ก็เป่าทรัมเป็ต”
       “เรียกว่าใช้ความสามารถพรสวรรค์ส่วนตัวของผู้เล่นโดยเฉพาะ”
       “แล้วเราจะไปหาที่ไหน”
       ศีลคิดๆ ภาพพราวพิลาสเล่นเปียโนแว่บเข้ามา ศีลถอนใจ
       “หาน่ะพอจะได้ แต่ใครเขาจะยอมให้ลูกสาวมาทำตัวเต้นกินรำกินตามคลับตามห้องอาหาร แม้จะเป็นโรงแรมหรู”
       “ผมเชื่อฝีมือคุณศีลว่าจะสามารถชี้แจงกับพ่อแม่เขาได้”
       “ผมจะพยายามครับ อ้าว”
       ศีลเห็นพนักงานลงมาหน้าตาไม่ค่อยจะดี
       “เรียบร้อยแล้วหรือ”
       พนักงานอึกอัก
       “เออ”
       “มีอะไรหรือเปล่า”
       “เออ...ไม่มีค่ะ” พนักงานไม่กล้าบอกเพราะมีแขกนั่งด้วย “แค่เล็กน้อยค่ะ ขอตัวนะค่ะ”
       ศีลพยักหน้า
       
       คุณหญิงสะบันงามาหยุดหน้าห้องพราวพิลาส กำลังจะเคาะห้องเข้าไปชะงักได้ยินเสียงแพรวพรรณราย...
       “คุณศีลเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดทั้งกาย วาจา และใจมิใช่ดีแต่ปากพูดพล่อยๆ”
       คุณหญิงสะบันงาแนบหูไปฟัง แล้วอดยิ้มไม่ได้
       “คุณแพรวตัวร้ายสอนน้องเป็นด้วยหรือนี่ แถมที่พูดออกมานั่นคือความจริงเสียด้วย ไหนว่าแอบอยู่แต่ในห้อง แล้วรู้ได้อย่างไรกัน”
       คุณหญิงสะบันงาแอบฟังต่อไปยิ้มดีใจอีกครั้ง...แพรวพรรณรายวางท่าเป็นผู้ใหญ่สอนต่อ
       “อย่านึกว่าพี่งอนนายแม่กับทุกคนแล้ว พี่ไม่เงี่ยหูฟังทุกข์สุขของทุกคนในบ้านนะ พี่รู้ทุกอย่างในบ้านนี้เพราะพี่ชอบแอบฟังแอบดูแอบสังเกตรู้ไหมว่าคุณพริ้มกับคุณหมออุดรเขาชอบกันมาก แต่ชอบแบบบริสุทธิ์ซาบซึ้งในรสพระธรรมไม่มีการแต่งงานมีลูกมีเต้า”
       พราวพิลาสอึ้งๆ
       “จริงหรือคะ”
       แพรวพรรณรายพยักหน้า...
       “เชื่อพี่นะ ว่าอีกหน่อยสุดท้ายบั้นปลายของชีวิตคุณพริ้มเธอบวชชีแน่ๆ”
       คุณหญิงสะบันงาตกใจมาก
       “คุณพริ้มของแม่จะบวชชี แล้วแม่จะทำใจได้อย่างไรกัน”
       คุณหญิงศรีโผล่มายืนข้างคุณหญิงสะบันงาจับมือบีบให้กำลังใจ
       “ถ้านั่นคือความสุขของยัยพริ้ม ก็ให้แกเลือกทางเดินไปสู่ความสุขของแกเถิดสะบันงา เราเป็นแม่จงเป็นฝ่ายสนับสนุนให้แกทำในสิ่งที่แกเลือกและเป็นสิ่งดีงามนะ”
       “ค่ะ ดิฉันก็ขอให้คุณพราวเธอได้พบความสุขในทางที่คุณแพรวกำลังชี้ให้ด้วยเถิดค่ะ”
       “ไปนอนเถิดอย่าเที่ยวถ้ำมองแอบดูลูกเขาคุยปัญหาชีวิตอยู่เลย เด็กๆพวกนี้โตแล้ว อย่าไปเลี้ยงแกแบบเด็กเล็กๆ แกจะกลายเป็นเลี้ยงไม่โตแล้วจะไปรับผิดชอบลูกของแกในอนาคตได้อย่างไร”
       
       “ค่ะ ขอบคุณมากค่ะคุณพี่ ถ้าไม่มีคุณพี่คอยบอกแนะนำชี้ทางให้ดิฉันคงไม่อาจนำพาบ้านสมิติภูมิไปตลอดรอดฝั่งแน่”

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 19
        คุณหญิงศรีดึงคุณหญิงสะบันงามาโอบกอดไว้
       “ฉันรักศุกลเพียงใด บัดนี้ความรักนั้นมันได้ถ่ายทอดมาใส่ในตัวสะบันงาจนหมดสิ้น ฉันระลึกถึงความรักความดีงามที่เจ้าคุณมอบให้ฉันเพียงใด บัดนี้มันได้ถูกมอบให้ลูกๆของเขาจนหมดหัวใจเช่นเดียวกัน แม้เราไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่เราคือชีวิตเดียวกัน พวกเธอทุกข์ ฉันทุกข์ พวกเธอสุข ฉันสุข”
       คุณหญิงสะบันงาก้มลงกราบแทบเท้า
       “พระคุณคุณพี่ล้นเหลือเกินกว่าใครในโลกนี้เหลือเกินค่ะ”
       คุณหญิงศรีประคองมาโอบไว้
       “เราจะดูแลกันและกันไปจนวันตาย”
       สองคนยิ้มให้กันทั้งน้ำตาซึมซาบซึ้งใจ
       
       แพรวพรรณรายกอดพราวพิลาสไว้ เอาหัวแนบชิดน้อง
       “พี่รักคุณพราวมากรู้ไหม ทั้งรักทั้งเอ็นดู เชื่อพี่นะว่าคุณศีลคือผู้ชายที่ดีที่สุดและเขารักเธอบูชาเทิดทูน แต่เขาไม่อาจเอ่ยปาก เพราะเธอมีพี่ธรรม์ในหัวใจ แกะพี่ธรรม์ออกไปนะ”
       พราวพิลาสอ้ำอึ้ง
       “พราว พราว...”
       “เธอไม่รู้จักหัวใจตัวเองหรอกคุณพราว หัวใจเธอน่ะทุ่มเทไปให้คุณศีลเขาตลอดมา เธอลองนึกสิว่าตลอดเวลาที่เธอทุกข์ เธออยากได้อะไร ใครกันที่จัดสรรมาให้เธอราวกับเนรมิตร เธอเองก็เอาแต่เรียกร้องจากเขาทุกประการ รองถามใจตัวเองซิว่าถ้าไม่มีเขาในใจแล้วทำไมจึงนึกถึงเป็นคนแรกเสมอ”
       “คุณแพรว มองอย่างนั้นหรือคะ”
       “ใช่สิ แต่พี่ธรรม์คือไอดอลของเธอ เพราะมีรสนิยมเรื่องดนตรีเช่นเดียวกัน พี่ธรรม์คือความฝังใจที่มีแต่ความผิดหวัง มิใช่ความรักความอบอุ่นความอ่อนหวานเบิกบานของเธอ”
       แพรวพิลาสหอมแก้มน้องสาว
       “พราวช่างโง่แท้ๆ ใช่ไหมคะ”
       “เธอไม่ได้โง่ พี่ไปก่อนนะเด็กน้อย นั่งไตร่ตรองแยกแยะให้ถูกต้องว่ารักกับหลงนั่นผลลัพธ์มันต่างกันนัก หลงน่ะทุกข์ รักน่ะสุข นะน้องรัก ถ้าเขาขอรีบรับรักเขาทันทีจำไว้ ท่องเอาไว้ เขารักเธอ เขารักเธอ”
       แพรวพรรณรายเดินออกไปจากห้อง พราวพิลาสนั่งคิดต่อ ภาพธรรม์แว่บเข้ามาแล้วต่อด้วย ภาพศีล
       “แล้วทำไมคุณศีลจึงไม่เคยบอกพราวสักคำค่ะ”
       
       พราวพิลาสถอนใจ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 19
        คุณหญิงศรีกับคุณหญิงสะบันงาแอบฟังแล้วปลื้มในตัวแพรวพรรณราย
       “บอกแล้วว่ายัยแพรวแกฉลาดล้ำ”
       “ดิฉันจะบอกแกเรื่องให้ไปนอก”
       แพรวพรรณรายเดินออกมาเจอสองคนยืนยิ้มมองอยู่ เมินหน้าหนีงอนต่อ คุณหญิงศรีเรียกไว้
       “ยัยแพรว นายแม่เขามีอะไรจะบอก”
       “ไม่อยากฟังค่ะ แพรวมันก็แค่ลูกคนกลาง เวนส์เดย์ไชล์ด อย่างที่คุณป้าบอกไม่มีใครมาสนใจใยดีหรอกค่ะ ถ้ารู้ว่าจะมาแอบฟังเราพูดกับน้อง จะนินทาผู้ใหญ่ให้ฟังให้สนุก แพรวขอตัว”
       แพรวพรรณรายน้ำตาซึมเดินกระแทกส้นปึงๆ ออกไปจากที่นั่น คุณหญิงสะบันงาตกใจ
       “คุณแพรวฟังแม่ก่อน”
       แพรวพรรณรายไม่หยุด คุณหญิงศรีดึงคุณหญิงสะบันงาไว้
       “ปล่อยไป เด็กมันร้ายกาจ ร้อนแรง ต้องค่อยๆเอาน้ำเย็นเข้าลูบๆทีละเล็กทีละน้อย”
       คุณหญิงสะบันงา พยักหน้ารับ
       
       เช้าวันใหม่...เมขลายืนหน้าห้องพักศีลเคาะประตู
       “คุณศีลขา คุณศีลขา”
       พนักงานเดินมาบอก
       “ท่านไม่ได้พักที่นี่ครับ ท่านกลับบ้าน”
       เมขลาหงุดหงิดคำรามในใจ
       “กลับบ้านนังพราวพิลาศน่ะสิ ถ้าฉันแย่งเขามาจากแกไม่ได้ แกก็อย่าได้มีความสุขไปจนสิ้นลมหายใจทั้งของฉันและของแก”
       
       เมขลาสุดแค้นสุดเกลียดและอิจฉาพราวพิลาศ

คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 19
        ในห้องเปีย...พราวพิลาสนั่งตรงหน้าศีล สีหน้าของเธอแจ่มใสขึ้น ศีลมองหน้าหญิงสาวยิ้มสบายใจขึ้น
       “คุณพราวแจ่มใสขึ้นนะครับ”
       “ค่ะ ต้องขอบคุณคุณศีล และทุกคนที่ให้กำลังใจพราวค่ะโดยเฉพาะคุณแพรว เธอมาอบรมพราวถึงในห้องนอนเลยนะคะ”
       “คุณแพรวน่ารักจริงๆ เธอช่างพูดช่างหาเหตุผลจะตายไปครับ”
       “ค่ะ เธอสอนให้พราวเข้าใจและแยกแยะระหว่างคำว่า...”
       พราวพิลาสหยุดไป
       “ว่าอะไรครับ”
       พราวพิลาสเมินหน้าเขินอาย รำพึงในใจ
       “รักกับหลงค่ะ”
       “คุณพราวไม่ตอบ ไม่เป็นไรครับ นั่นคุณพราวถืออะไรมาครับ”
       “เออ...เพลงค่ะ พราวจะให้คุณศีลดูนะคะพราวแต่งต่อจากวันก่อนน่ะคะ”
       พราวพิลาสยื่นให้ ศีลยิ้มรับมาอ่าน
       “เมื่อวานนี้ฉันพบเธอเผลอใจรัก มาวันนี้ยิ่งสมัครปักใจเธอ เพราะพรุ่งนี้กลัวพลาดรักต้องขาดเธอ ฉันจะต้องเพ้อ จะต้องตรม จนวันตาย”
       พราวพิลาสยิ้มอายๆมองหน้าศีล
       “เป็นอย่างไรคะ”
       “กินใจมากครับ กินใจผมเป็นที่สุด”
       พราวพิลาสดีใจ
       “จริงหรือคะ ทำไมคะ”
       “เพราะผมเป็นเช่นดังในบทเพลงของคุณพราว”
       พราวพิลาสนิ่งอึ้งเสียงแพรวพรรณรายดังก้องในหัว
       “เขารักเธอ เขารักเธอ”
       พราวพิลาสพูดไม่ออก
       “เออ...”
       “คุณพราวครับ...ขอประทานโทษที่ผมบังอาจเอาตนเองเข้าไปเป็นตัวละครในบทเพลงแสนน่าประทับใจนั่น”
       “เออ...”
       “เพราะบางทีคุณพราวอาจหมายถึงใครบางคน ไปเสียแล้ว”
       “มิได้ค่ะ พราว พราว เออ เขียนจากใจของพราว ใจที่กระจ่างแจ้งแล้วหลังจากที่คุณแพรวสอนให้พราวแยกแยะให้ถูกต้องให้เข้าใจ และรู้ใจตัวเองค่ะ”
       “ถ้าเช่นนั้น ถ้าคนที่ผมกลัวว่าผมจะพลาดรักเพราะขาดเธอ จนผมต้องตรอมตรมไปจนวันตายนั่น ผมสามารถจะบอกให้เธอทราบจะได้ไหมครับ”
       “เออ...”
       ศีลจับมือพราวพิลาสมากุมไว้ที่หัวใจตนเองสบตา
       “ผมรักคุณพราวครับ”
       พราวพิลาสพูดไม่ออกทำอะไรไม่ถูก เสียงแพรวพรรณรายดังก้องในหัว
       “รับรักเขา รับรักเขา”
       พราวพิลาสได้แต่สบตานิ่งเขินอายที่จะรับรักศีล
       “ว่าอย่างไรครับคุณพราว ผมรักคุณพราว”
       สายตาพราวพิลาสส่งไปบอกรักตอบ พราวพิลาสโผเข้าซบอกศีลแนบหน้ากับอก
       “ค่ะ”
       “ค่ะ หมายความว่าอย่างไรครับ”
       “เออ...พราว...พราวพูดไม่เก่ง แต่ที่พราว...พราว...เออ ทำเช่นนี้ คุณศีลยังไม่เข้าใจอีกหรือคะ”
       ศีลมีความสุขล้นหลามมาทับหัวใจเต็มๆ
       “คุณพราวรับรักผม”
       “ค่ะ”
       ศีลประคองหน้าพราวพิลาสขึ้นมาจูบที่หน้าผาก
       “ผมจะรอให้คุณพราวพร้อม และให้คุณพจน์ไปนอกก่อน แล้วผมจะบอกเรื่องนี้กับนายแม่ และคุณท่าน คุณพราวว่าอย่างไรครับ”
       “ค่ะ คุณศีลว่าอย่างไรพราวก็ว่าอย่างนั้นค่ะ ชีวิตของพราวมอบให้คุณศีลแล้วค่ะ”
       “ทูนหัว สุดที่รักดวงใจของผม นี่ผมฝันไปหรือเปล่า”
       “พราวก็เหมือนกันค่ะ รักพราวดูแลพราวให้ตลอดไปนะคะ”
       “สาบานครับ ว่าผมจะรักและดูแลปกป้องคุณพราวตลอดชีวิตของผมครับ”
       “ขอบคุณมากค่ะ”
       สองคนกอดกันพราวพิลาสซบอก
       
       เมขลาอยู่หน้าห้องหน้าซีดตัวสั่นเทิ้ม แววตาดุร้าย
       “คุณศีล พราวพิลาศ”
       พริ้มเพราเดินเข้ามา
       “เมขลามาหาฉันหรือจ้ะ”
       เมขลาพูดไม่ออก พริ้มเพรามองมือที่สั่นตัวที่สั่นของเมขลา แล้วเข้าไปโอบ
       “ฉันใจหวิวเหมือนกำลังจะเป็นลม”
       “เมขลา”
       แล้วเมขลาจึงฉวยโอกาส เซใส่พริ้มเพราที่รีบประคองไว้ เมขลา น้ำตาอาบสองแก้มรำพึงในใจ
       “ขอเพียงคนที่รักเราสักคน ยังอับจนไม่อาจหาได้ ทำไม”
       เมขลาเสียงดังขึ้น
       “ทำไมคะ....คุณศีล”
       
       “เมขลา” พริ้มเพราตกใจ

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 26
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 25
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 24
คือหัตถาครองพิภพ ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 4 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015