หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เวียงร้อยดาว

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 18 มกราคม 2557 19:25 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
       เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       ณ เรือนนมแสงตอนกลางคืน น่านฟ้าตื่นเต้นกับการช่วยร้อยดาวกางมุ้งปูที่หลับที่นอนด้วยกัน
       
       “ไม่ยักรู้ ว่าพี่เคยผ่าตัดเปลี่ยนดวงตา” น่านฟ้าบอก
       ร้อยดาวตกใจจึงนิ่งไปชั่วขณะ “คุณหญิงทราบได้ยังไงคะ”
       “นายมาร์คตัวดีนั่นแหละบอก… แถมยังบอกอีกว่า... หลังจากที่พี่ร้อยดาวผ่าตัดตา ก็มักเห็นอะไรแปลกๆ จริงหรือเปล่าคะ ?”
       ร้อยดาวค่อยโล่งอกที่น่านฟ้ายังไม่รู้ความจริงทั้งหมด
       “ก็มีบ้างค่ะ” ร้อยดาวตอบ
       “นึกแล้วเชียว ! แสดงว่าดวงตาของพี่มีสัมผัสพิเศษ สามารถมองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปเขามองไม่เห็น อย่างเช่น... กลุ่มพลังงานหรือไม่ก็... วิญญาณผู้ชายที่อยู่ในห้องใต้ดิน ! บางทีวิญญาณคุณพ่อแท้ๆของพี่ร้อยดาว อาจกำลังต้องการสื่อสารอะไรบางอย่างกับพี่ก็ได้นะคะ”
       ร้อยดาวครุ่นคิดตามน่านฟ้า
       
       ร้อยดาวนอนไม่หลับจึงออกมาเดินเล่นดูดาวที่ด้านนอก เธอคิดถึงคำพูดของน่านฟ้า
       “บางทีวิญญาณคุณพ่อแท้ๆของพี่ร้อยดาว อาจกำลังต้องการสื่อสารอะไรบางอย่างกับพี่ก็ได้นะคะ”
       ปั้นซึ่งถือมีดเดินอาดๆ เข้ามาทางด้านหลังร้อยดาว ปั้นเงื้อมีดขึ้นสุดแขนจะแทงร้อยดาวทางด้านหลัง
       เสียงปรมัตถ์เรียก “คุณหนู !”
       ปั้นเห็นปรมัตถ์กำลังเดินมาก็รีบหลบฉากหลังต้นไม้ด้วยความเจ็บใจก่อนหนีหายไปในความมืดปรมัตถ์เดินเข้ามาหาร้อยดาว
       “ยังไม่นอนอีกหรือครับ”
       “อืมมม ฉันนอนไม่หลับ เลยลุกออกมาดูดาว”
       ร้อยดาวกับปรมัตถ์แหงนดูดาวที่ดูริบหรี่บนท้องฟ้าคืนแรม
       “คืนนี้ ดวงดาวดูริบหรี่ ไม่สุกสดใสเอาเสียเลย นายว่ามั้ย ?”
       “ดวงดาวก็เหมือนชะตาชีวิตคนมังครับ บางคราวก็ริบหรี่ บางคราวก็สุกสว่าง แล้วแต่จังหวะชีวิตขึ้นลง”
       “ถ้างั้น ชีวิตฉันตอนนี้คงริบหรี่เต็มทน”
       ปรมัตถ์ชี้ไปทางดาวศุกร์ที่ส่องสว่างทางทิศตะวันตก
       “คุณหนูดูโน่นสิครับ ! ในคืนเดือนมืดใช่ว่าจะมืดมิดไปซะหมด ยังมีแสงจากดาวศุกร์ส่องสว่างอยู่ ต่อให้ไม่มีพระจันทร์ “ดวงดาว”ก็ใช่ว่าจะโดดเดี่ยวอ้างว้าง”
       ปรมัตถ์มองตาร้อยดาวที่แฝงความความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ข้างใน
       “เหมือนผมที่จะอยู่เคียงข้างคุณหนูร้อยดาวเสมอไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์”
       “ตั้งแต่เดินทางมาอยู่ที่นี่... ชีวิตฉันดูมืดมนไปหมด แต่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉัน ก็คือการได้รู้จักกับนาย... ปรมัตถ์”
       ร้อยดาวส่งยิ้มให้ปรมัตถ์อย่างจริงใจ
       
       ปรมัตถ์เดินหัวใจพองโตด้วยความรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจเข้ามาภายในห้องนอน ทันใดนั้น ดารกาในชุดนอนวาบหวิวก็โผเข้ามากอดปรมัตถ์จากด้านหลังแบบไม่ทันตั้งตัว
       “พี่ปรมัตถ์คะ ! ดารักพี่ ยอมเป็นของพี่คนเดียว ! เห็นใจดาเถอะนะคะ ได้โปรด... อย่าใจร้ายกับดาอีกเลย...”
       ปรมัตถ์ขัดขืน เขาแกะมือของดารกาที่กอดตัวเองแน่นออก
       “ปล่อยผมเถอะครับ คุณหนู... อย่าทำอย่างนี้เลย...ใครมาเห็นเข้า จะไม่ดี”
       “ดีสิคะ ทำไมจะไม่ดี ให้รู้กันไปเลยว่าดารักพี่มากแค่ไหน”
       “แต่ผม ไม่มีใจรักใครได้อีกแล้ว นอกจาก...”
       “ใคร นังร้อยดาวใช่มั้ย !”
       ปรมัตถ์นิ่งแทนคำตอบทำให้ดารกาโกรธจนตัวสั่น น้ำตาของเธอไหลออกมาด้วยความแค้น
       “ดาอยากรู้จริงๆ นังร้อยดาวมีดีอะไร ดาสู้มันไม่ได้ตรงไหน ทำไมพี่ถึงได้หลงมันนัก”
       “อย่างน้อยคุณหนูร้อยดาวก็รักในศักดิ์ศรีของตัวเอง ไม่ทำอะไรประเจิดประเจ้อ ให้อับอายขายหน้าวงศ์ตระกูล... เชิญคุณหนูออกไปได้แล้ว”
       ดารการู้ว่าไม้นวมไม่ได้ผลก็ใช้ไม้แข็ง เธอขู่ปรมัตถ์ทันที
       “ดาไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ถ้าคุยกันดีๆไม่รู้เรื่อง ดาก็จะใช้วิธีของดา”
       ดารกาค่อยๆ ฉีกชุดนอนของตัวเองให้ขาดวิ่น
       “คุณหนูจะทำอะไร ?”
       ดารกาเอามือขยี้ผมตัวเองให้ยุ่งเหยิงแล้วเอามือตบหน้าตัวเอง ซ้ายที ขวาที จนแดงเป็นปื้น ก่อนจะแกล้งทรุดลงไปกองกับพื้นแล้วแสยะยิ้มให้ปรมัตถ์อย่างคนโรคจิต ทันใดนั้นดารกาก็ร้องกรี๊ดลั่น
       “กรี๊ดด !!”
       ปรมัตถ์ได้แต่ยืนอึ้งตะลึงเพราะทำอะไรไม่ถูก
       เสียงบังหนั่นดังขึ้น “อีนี่ ! เกิดอะไรขึ้นจ๋า.... !”
       บังหนั่นวิ่งหน้าเริ่ดเข้ามาก่อนเป็นคนแรก
       ดารการ้องไห้แบบเสียขวัญ “บังหนั่น ! ช่วยฉันด้วย....”
       บังหนั่นตกใจ “ฮ๊า .... !! นี่คุณหนูดารกา ถูกนายปรมัตถ์...”
       
       นมแสงและปั้นวิ่งตามบังหนั่นกรูกันมา ทุกคนเห็นแล้วก็แทบไม่เชื่อสายตา

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
       ดำรงนั่งเป็นประธานชำระความภายใต้บรรยากาศที่น่าอึดอัด
       
       “ดิฉันได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้นจากเรือนรับรอง จึงรีบวิ่งมาดูก็เห็นคุณหนูดารกา มีสภาพอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ” นมแสงเล่า
       ดารกาได้แต่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นในสภาพผมยุ่ง ชุดนอนที่ขาดวิ่นมีเสื้อคลุมทับอีกชั้นกันโป๊ ปั้นกำหมัดแน่นเพราะอยากเข้าไปต่อยหน้าปรมัตถ์ จงจิตเหลือบไปจ้องตาดารกา แต่ดารกาไม่กล้าสู้ตา จงจิตอ่านออกว่าเป็นแผนการของดารกา
       “ยัยดารกาถูกข่มเหงขนาดนี้ คงต้องเรียกทนายทวีป ให้มารับรู้พฤติกรรมต่ำทรามของลูกชายที่บังอาจกินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา ดูซิ ! จะมีหน้ารับผิดชอบลูกสาวดิฉันยังไง” จงจิตว่า
       “ฉันยังสืบสาวราวความไม่ทันจบ หล่อนก็รีบด่วนสรุปเสร็จสรรพ กลัวแม่ลูกสาวหล่อนขายไม่ออกหรือไง ถึงได้รี่ใส่พานถวาย !แม่ดารกา ! กลางค่ำกลางคืน หล่อนลงไปทำอะไรที่นั่น ?” ดำรงบอก
       ดารกาเล่า “เอ่อ..คือ..หนูลงไปเดินเล่นค่ะ แต่อยู่ๆ พี่ปรมัตถ์ก็เข้ามาลวนลาม พอขัดขืน ก็ทำร้ายตบตี แล้วก็ฉุดกระชากเข้าห้อง หมายจะขืนใจ”
       ดำรงอ่านออกแต่แรก พอฟังดารกาแล้วก็ถึงกับแค่นหัวเราะออกมา
       “ว่าไง ! เจ้าปรมัตถ์ หลานสาวฉันมันหาว่าเธอจะปล้ำ”
       ดาหลากลัวว่าปรมัตถ์จะทำเช่นนั้นจริงๆ
       “กระผมไม่ได้ทำครับ คุณท่าน ไม่เคยแม้แต่จะคิด” ปรมัตถ์บอก
       “หมายความว่าแม่ดารกากุเรื่อง ปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมางั้นสิ” ดำรงถาม
       “หนูไม่ได้โกหก ! หลักฐานที่ปรากฏบนตัวหนูเป็นพยานได้”
       “แล้วเธอล่ะ มีพยานยืนยันความบริสุทธิ์หรือเปล่า” ดำรงถาม
       ปรมัตถ์ก้มหน้านิ่งเพราะไม่มี หลักฐาน ดารกายิ้มอย่างผู้ชนะ เสียงร้อยดาวดังขึ้น
       “ดิฉันเป็นพยานให้นายปรมัตถ์ได้ค่ะ”
       ทุกคนหันไปมองร้อยดาวที่เดินเข้ามายังโถงกลางเป็นตาเดียวกัน
       “แม่ร้อยดาว เธอรู้เห็นอะไรก็ว่ามา ?” ดำรงบอก
       “ก่อนเกิดเรื่อง นายปรมัตถ์ยืนคุยเป็นเพื่อนดิฉัน...”
       ร้อยดาวเล่าเหตุการณ์ให้ทุกคนฟัง
       
       เหตุการณ์ในอดีต ร้อยดาวกำลังยืนคุยกับปรมัตถ์ ร้อยดาวเหลือบไปเห็นดารกากำลังทำลับๆล่อๆ ก่อนจะเข้าไปในห้องของปรมัตถ์ ปรมัตถ์ลาร้อยดาวแล้วเดินกลับเข้าห้องไป
       ร้อยดาวเล่า “เผอิญดิฉันเห็นคุณหนูดารกาทำลับๆล่อๆ ที่หน้าห้องนายปรมัตถ์ด้วยความสงสัย ดิฉันก็เลยสะกดรอยตามไปดู จึงได้รู้ว่า...”
       ร้อยดาวปีนหน้าต่างไปแอบดูก็เห็นตั้งแต่ตอนดารกาเข้าไปกอดปรมัตถ์แต่ปรมัตถ์ขัดขืนจนถึงตอนทั้งสองมีปากเสียงกัน ดารกาทำร้ายตัวเองแล้วร้องกรี๊ด
       
       ร้อยดาวเล่าเรื่องราวให้ทุกคนฟังจนจบ
       “เรื่องสอดรู้สอดเห็น ไม่มีใครเกินหล่อนเลยนะ แม่ร้อยดาวเอาล่ะ ! มีอะไรจะแก้ตัวอีกมั้ย แม่ดารกา !” ดำรงถาม
       ดารกากำมือแน่นแล้วหายใจถี่ๆ เพราะแค้นร้อยดาว เธอหันไปมองร้อยดาวอย่างอาฆาตมาดร้าย
       ดำรงกระแทกไม้เท้าดังปังให้ทุกคนฟังคำตัดสิน
       “อย่านึกว่าฉันเป็นแค่ตาแก่งี่เง่า เลอะเลือน จนดูไม่ออกว่าใครกำลังเล่นละครตบตาฉันอยู่... เจ้าปรมัตถ์ ฉันเห็นมันมาตั้งแต่หัวเท่ากำปั้น จะไม่รู้เชียวหรือว่านิสัยใจคอมันเป็นอย่างไร พอๆกับที่ปู่อย่างฉันรู้เช่นเห็นชาติหล่อนนั่นแหละ แม่ดารกา” ดำรงพูดกับจงจิต “แม่จงจิต ! หล่อนเป็นแม่ ก็หัดสั่งสอนลูกสาวให้รู้จัก“ยางอาย” เสียบ้าง ไม่ใช่เอาแต่คิดแผนหาทางจับผู้ชายทำผัว”
       ดารกาอัดอั้นจนทนไม่ไหว “กรี๊ดด !!”
       ดารกาวิ่งกรี๊ดหนีออกไปด้วยความอับอาย ปั้นมองตามดารกาด้วยความเป็นห่วง ก่อนหันมามองร้อยดาวอย่างเคียดแค้น
       “ยัยดานะยัยตา !!!! หาเรื่องให้ฉันอับอายขายหน้าจริงๆ”
       จงจิตอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน เธอรีบตามดารกาออกไป
       “เอ้า ! จะมัวนั่งหน้าสลอนกันอยู่ทำไม ฟังนิทานหลอกเด็กจบ ก็แยกย้ายกันไปนอนได้แล้ว” ดำรงว่า
       ดาหลาประคองดำรงลุกขึ้นแล้วจะพาไปนอน ร้อยดาวกับปรมัตถ์ยิ้มให้กันด้วยความโล่งใจเมื่อความจริงถูกเปิดเผย
       “ขอบคุณคุณหนูมากนะครับ”
       ดาหลาหันมามองครั้งสุดท้ายแล้วก็แอบเศร้าเพราะรู้ดีว่าปรมัตถ์มีใจให้ร้อยดาวไม่ใช่เธอ
       
       ดารกาเอาหวีค่อยๆสางผมที่ยุ่งเหยิงแล้วมองเงาตัวเองในกระจก
       “อีนังร้อยดาว ! แกกับฉัน คงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้”
       ดารกาหวีผมตัวเองแรงขึ้นๆ แรงขึ้นเรื่อยๆ จนผมติดซี่หวีเป็นกระจุกๆ แล้วเธอก็ยิ้มน่ากลัวคล้ายเป็นโรคจิตมากขึ้นทุกวัน
       
       จานเสียงกำลังแล่นแผ่นเสียงเพลง “กลิ่นยี่โถแดง” อยู่ เต็มเดือนค่อยๆถอดชุดคลุมอาบน้ำลงไปกองกับพื้น เต็มเดือนถอดตะกรุดพ่อปู่ที่คล้องคอออกมาวางที่โต๊ะเครื่องแป้ง เต็มเดือนเดินตัวเปลือยเปล่าเข้าไปในห้องน้ำ
        
       เต็มเดือนฮัมเพลงดังลอดออกมาจากห้องน้ำ มือลึกลับค่อยๆเอื้อมมาหยิบตะกรุดของพ่อปู่ไป

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
       บังหนั่นพายเรือไปกู้เบ็ดราวที่ลงเอาไว้ที่บึงบัว แต่กู้เท่าไรๆ ก็ไม่มีปลาสักตัว
        
       บังหนั่นพายเรือพลางบ่นกระปอดกระแปดตามประสาคนแก่
       “โอ....กุ้งปลามันหายไปไหนกันหมดหนอ กู้เบ็ดเท่าไรๆ ไม่มีติดสักตัว หาปลามาตั้งแต่เด็กจนแก่ป่านนี้ ฉันยังไม่เคยแพ้ปลาเลยสักหน”
       ทันใดนั้น ปลาช่อนตัวเขื่องก็กระโดดจากน้ำขึ้นมาดิ้นกระแด่วๆที่ท้องเรือ
       “ไอ้ช่อนซะด้วย ! โดดมาหาถึงที่ ลาภลอยแท้ ถ้าจะให้ดี น่าจะพาเพื่อนมาอีกสักตัวสองตัว”
       ปลาตัวอื่นๆกระโดดเข้ามาในท้องเรือทีละตัวสองตัวจนเต็มไปหมด
       บังหนั่นตาค้าง “อีนี่ ปลา ! ปลาทั้งนั้นเลย ! โอ...แค่คิดถึงปลา ปลาก็มารึน”
       เสียงเวียงแก้วเรียกดังขึ้น “บังหนั่น !!”
       บังหนั่นยกตะเกียงกวาดตามองหาต้นเสียงแต่ก็ไม่เห็นใคร
       “ใคร ? เสียงใครเรียกฉัน”
       เวียงแก้วปรากฏตัวอยู่ที่หัวเรือในสภาพตัวเปียกปอนและกำลังยิ้มให้บังหนั่น
       บังหนั่นตาค้าง “คะ...คุณ วะ...วะ... “ บังหนั่นตบปากตัวเอง “เวียงแก้ว”
       “อย่ากลัวข้าเจ้าเลย... ข้าเจ้าแค่เอาปลามาให้ ถือว่าเป็นน้ำใจตอบแทนบังหนั่น ที่ดีกับข้าเจ้าเสมอมา”
       บังหนั่นยกมือไหว้ปลกๆ จนตัวสั่นงันงก
       “ไม่เป็นไร... ไม่ต้องมาตอบแทนก็ได้ ฉันเกรงใจนะ นายจ๋า”
       “บังหนั่นจ๋า...ช่วยข้าเจ้าอีกสักเรื่อง... ช่วยนำข้าเจ้าขึ้นจากน้ำที ข้าเจ้าหนาว... หนาวเหลือเกิน”
       ทันใดนั้นร่างของเวียงแก้วก็ค่อยๆเลือนหายไปราวกับอากาศธาตุ
       “ผี !!! ผีหลอกบังหนั่นจ้า !”
       บังหนั่นได้สติจึงจ้ำเรืออ้าวจนน้ำแตกกระจายไม่คิดชีวิต
       
       ดำรงนอนหลับบนเตียงในห้อง สายลมวูบหนึ่งพัดม่านหน้าต่างเข้ามา กล้ามเนื้อบนใบหน้าของดำรงกระตุกเพราะเขากำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝัน
       
       ในความฝัน ดำรงยืนหันหลังอยู่ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง จันทร์ฉายพาเวียงแก้วเข้าห้องมา แล้วพยักหน้าบุ้ยใบ้ให้เวียงแก้วคลานเข้าไป เวียงแก้วคลานเข้าไปกราบที่เท้าดำรงพร้อมด้วยพวงมาลัยกลีบบัวที่ตัวเองร้อยมาให้ ดำรงชักเท้าออกไม่แม้กระทั่งชายตามองเวียงแก้ว
       “เจ้ากี้เจ้าการนักนะ แม่จันทร์ฉาย ! ใครใช้ให้หล่อนพามันเข้ามา”
       “เวียงแก้วเป็นภรรยาคุณปกรณ์ก็ตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่เคยมีโอกาสได้กราบเท้าคุณพ่อ ขอฝากเนื้อฝากตัวเลยสักครั้งนะคะ”
       “หล่อนก็รู้อยู่เต็มอก...ความสัมพันธ์ระหว่างบดินทร์ธรกับเวฬุมาศที่เคยแน่นแฟ้นมาตลอด 20-30 ปี ต้องมาพินาศย่อยยับ กินแหนงแคลงใจ จนแทบมองหน้ากันไม่ติด เป็นเพราะใคร”
       “คุณพ่อคะ...ไม่มีใคร อยากให้เกิดรอยร้าวฉานระหว่างสองตระกูลตอนนี้ ท่านชายวิรุฬเองก็เสกสมรสกับท่านหญิงอาภาแล้ว ทุกอย่างคงจะคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น ปล่อยให้เวลาช่วยลบเลือนเรื่องที่เคยบาดหมางเถอะนะคะ”
       “แต่เวลา มันไม่สามารถทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ! ทางเวฬุมาศประกาศถอนหุ้นกิจการทั้งหมดที่เคยร่วมลงทุนกับบดินทร์ธร ! ตัดขาดเลิกคบค้าสมาคมขั้นนี้ หล่อนนึกว่าเรื่องขี้ผงอย่างนั้นเหรอ ! ฉันไม่น่ารับแม่นี่มาเลี้ยงไว้เลย ตัวซวย”
       เวียงแก้วฟังดำรงแล้วก็น้ำตาตก เธอยกมือไหว้วิงวอนดำรงด้วยท่าทางที่น่าสงสาร
       “ขอสุมาเถอะเจ้า... ข้าเจ้าไม่ได้อยากก่อปัญหา...ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ข้าเจ้าทำลงไป จะส่งผลร้ายใหญ่หลวงตามมาถึงเพียงนี้คุณท่านได้โปรดอภัยให้ข้าเจ้าด้วย จะให้ข้าเจ้าไถ่ถอนโทษทัณฑ์ความผิดอย่างไร บอกข้าเจ้ามาเถิด ข้าเจ้ายอมทั้งนั้น”
       “อวดดี ! ขี้ข้าอย่างหล่อนจะมีน้ำยารับผิดชอบอะไรได้ !”
       จันทร์ฉายเห็นดำรงยังไม่คลายโกรธจึงรีบใช้น้ำเย็นเข้าลูบ
       “ถึงอย่างไร ตอนนี้เวียงแก้วก็ได้ชื่อว่าเป็นสะใภ้คนหนึ่งของบดินทร์ธร ดิฉันก็เลยพาเวียงแก้วขึ้นมากราบขอพรจากคุณพ่อ”
       “จะไปตายที่ไหนก็ไป !!! ฉันไม่รับเป็นสะใภ้ ! แม่จันทร์ฉาย หากหล่อนยังยอมรับนับถือฉันเป็นพ่อผัว ก็รีบไสหัวแม่คนนี้ไปซะ อย่าให้ฉันเห็นหน้า ไปสิ”
       จันทร์ฉายเห็นท่าจะไม่ดีจึงรีบพาเวียงแก้วออกจากห้องดำรง
       ดำรงเขวี้ยงพวงมาลัยที่เวียงแก้วเอามาให้ไล่หลังจนกลีบบัวร่วงกระจุยกระจาย
       
       ดำรงที่นอนอยู่ริมบึงบัวสะดุ้งลุกขึ้นหายใจหอบ ดำรงตกใจมองไปรอบๆ เขางงว่ามานอนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ดำรงเห็นร่างเวียงแก้วค่อยๆคลานขึ้นจากน้ำมาหาเขา เวียงแก้วนั่งพับเพียบพนมมือไหว้ดำรงอย่างน่าเวทนา
       “ช่วยข้าเจ้าด้วย.... ข้าเจ้าอยู่ในนั้น...”
       เวียงแก้วค่อยๆ ชี้ให้ดำรงมองไปที่กลางบึง ณ ตำแหน่งที่ถูกถ่วงศพ ดำรงมองตามไปที่บึงบัวแล้วเห็นภาพในอดีตแวบขึ้นมาเป็นลำดับ
       ภาพศพเวียงแก้วถูกตีตรวนที่มือ 2 ข้าง เท้า 2 ข้าง และคอ รวม 5 ที่ ถ่วงด้วยโซ่ล่ามหีบเหล็ก
       ภาพใครบางคนเอาศพเวียงแก้วที่ตีตรวนแล้วทิ้งตูมจากเรือลงน้ำ
       ภาพศพเวียงแก้วลอยละลิ่วดำดิ่งจมอยู่ใต้บึงบัว ซึ่งเต็มไปด้วยก้านบัวรกเรื้อ
       
       ดำรงตกใจจนแทบช็อค เหงื่อของเขาผุดเต็มหน้า

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
       เหงื่อผุดเต็มหน้าดำรง เขาลืมตาสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากห้วงความฝันที่ซ้อนฝัน
        
       ดำรงสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ดำรงยกมือขึ้นลูบเหงื่อบนใบหน้า เขาเห็นฝ่าเท้าเลอะขี้โคลน ขี้เลนที่ริมบึงบัว
       กลีบดอกบัวแดงซึ่งกระจุยมาจากพวงมาลัยร่วงหล่นลงมาตรงหน้าอย่างเป็นปริศนา ดำรงก้มลงหยิบกลีบบัวขึ้นมาพินิจพิจารณา เสียงนมแสงดังขึ้นทางด้านหลังดำรง
       “คุณท่านคะ !”
       ดำรงใจหายวาบ เขาหันไปเห็นนมแสงสีหน้าเหมือนมีเรื่องรีบร้อน
       ดำรงเอ็ด “พุทโธ่ ! มาไม่ให้สุ้มไม่ให้เสียง ตกใจหมด !”
       “อิฉันขอประทานโทษเจ้าค่ะ คือ...”
       นมแสงกำลังอ้าปากแต่ยังไม่ทันพูด ดำรงก็พูดดักคอขึ้นมาก่อน
       “มีใครเป็นอะไรอีกล่ะ สรรหาแต่เรื่องไม่เว้นวัน ดูซิ !ไก่ยังไม่ทันจะโห่”
       ดำรงมีสีหน้าเอือมระอาที่ต้องรับฟังปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน
       
       นมแสงพาดำรงออกมาที่ตึกหน้า บังหนั่นนั่งตัวสั่นงันงกรออย่างหวาดๆอยู่ที่หน้าตึกเพราะเพิ่งจะถูกผีหลอกมาหยกๆ บังหนั่นชี้แล้วทำท่าทางเล่าเรื่องที่ถูกผีเวียงแก้วหลอกที่บึงบัวให้ดำรงฟัง ดำรงครุ่นคิด ที่บังหนั่นยิ่งตอกย้ำเรื่องศพเวียงแก้วอยู่ในบึงบัวเข้าไปอีก
       
       เช้าวันใหม่ เต็มเดือนหาตะกรุดที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งตามลิ้นชัก ช่องชั้น รื้อกระจุยกระจาย
       เต็มเดือนคิดทบทวนว่าตัวเองถอดตะกรุดวางไว้ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม่ผิดแน่
       “เมื่อคืนวางไว้ตรงนี้... มันจะหายไปได้ยังไง ?”
       เต็มเดือนตาวาวโรจน์ขณะคิดใครมันกล้าล้วงคองูเห่า
       
       กระถินเอาตะกรุดของเต็มเดือนที่ขโมยมามอบให้สร้อยฟ้า สร้อยฟ้ามองตะกรุดในมือแล้วยิ้มย่อง
       “ถือว่ามีของดีอยู่กลับตัว เลยไม่กลัวตาย ! อยากจะรู้จริงๆ พอรู้ว่าตะกรุดนี่หายไป หน้านังเต็มเดือนจะหดเหลือสักกี่นิ้วแกทำดีมาก นังกระถิน...”
       สร้อยฟ้าควักแบงก์ร้อยในสมัยนั้น โยนให้ที่พื้น
       “อ่ะนี่ ! รางวัลของแก”
       กระถินก้มลงเก็บแบงก์ขึ้นมามองสร้อยฟ้า แล้วยิ้ม
       
       ณ ตำหนักจันทร์ สิบทิศตามหารัตนากรจนกระทั่งมาพบรัตนากรเก็บดอกไม้อยู่ในสวนกับบ่าวผู้หญิง รัตนากรเก็บดอกไม้ใส่พานจนพอแล้วก็ให้บ่าวหญิงเอาขึ้นไปจัดใส่แจกัน เธอหันมาเห็นสิบทิศเข้า
       “จะออกไปไหนแต่เช้าเลยล่ะ หืม ? ช้อยกำลังตั้งเครื่อง อีกประเดี๋ยวก็คงเสร็จ ไม่อยู่รอกินข้าวกินปลากับป้าก่อน” รัตนากรยิ้ม
       สิบทิศเห็นสีหน้าท่าทางของรัตนากรชดชื่นขึ้นกว่าเมื่อวานก็สบายใจไปเปลาะหนึ่ง
       “หลานยังรับประทานอะไรไม่ลงท่านป้า เป็นห่วงก็แต่น่านฟ้า วันนี้ หลังจากตรวจที่บดินทร์ธรตามนัดแล้ว หลานว่าจะไปดักรอที่สถานีรถไฟอีกครั้ง เผื่อจะพบน่านฟ้าที่นั่น”
       รัตนากรเห็นสิบทิศท่าทางเป็นห่วงน่านฟ้าจนเครียดก็พยายามบอกใบ้
       “น่านฟ่าจะกลับมาเมื่อไรก็ไม่รู้ ? ไหนๆจะต้องไปบดินทร์ธร ทำไมชายไม่ลองถามข่าวคราวจากหนูร้อยดาวดูล่ะ สองคนนี้เขาสนิทกันมิใช่หรือ ?”
       “หลานลองถามดูแล้ว ท่านป้า แต่ไม่ได้ความสักอย่าง เสียเวลาเปล่าๆ” สิบทิศเสียงเริ่มขุ่น “แม่คนนั้นจะไปรู้อะไร”
       “อย่าตัดสินใคร ด้วยความคิดว่าเรา “รู้” ทั้งๆที่เรา “ไม่รู้”... บนโลกอันกว้างใหญ่ใบนี้ ยังมีเรื่องราวอีกมากมาย ที่เราน่าจะรู้ แต่ยังไม่รู้ บางทีก็เป็น “เรื่องใกล้ๆตัว” เสียด้วยซ้ำ...อาจเป็นเพราะตัวเราเองยังไม่พร้อมจะให้โอกาสเปิดรับ เพราะมัวแต่คิดว่า “รู้อยู่แล้ว”
       “แต่สำหรับเรื่องแม่ร้อยดาว... สิ่งที่หลานรู้มา ไม่ผิดแน่... ผู้หญิงคนนี้เป็นตัวอันตราย สร้างความวุ่นวายไม่รู้จบ น่ากลัวมากกว่าที่หลานคาดคิด ! ตัวการสำคัญที่ทำให้น่านฟ้าหนีออกจากบ้านไม่ใช่ใคร ก็แม่ร้อยดาว ที่คอยปลุกปั่นล้างสมองจนน้องหญิงเสียผู้เสียคน”
       สิบทิศเหลือบมองนาฬิกาข้อมือใกล้ได้เวลานัดดำรง
       “สายมากแล้ว... หลานคงต้องขอตัวไปก่อน ทูลลา !”
       สิบทิศพูดจบก็ลาท่านป้าหลุดออกไป รัตนากรมองตามแล้วส่ายหน้าที่เห็นความไม่ลงรอยระหว่างสิบทิศกับร้อยดาว
       
       สิบทิศกำลังจะขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าตึกเวฬุมาศ พอช้อยเห็นสิบทิศก็รีบวิ่งร้องไห้ฟูมฟาย น้ำตาเรี่ยน้ำตาราดเข้ามาด้วยท่าทางน่าสงสาร
       “คุณชายเจ้าขา.... เมื่อไหร่คุณหญิงจะกลับมาเจ้าคะ ? ช้อยใจคอไม่ดีเลย... เป็นห่วงจนอกจะแตกตายอยู่แล้ว. คุณชายได้ข่าวคราวของคุณหญิงบ้างหรือยังเจ้าคะ ?”
       “ยัง ! แต่ฉันจะตามน่านฟ้ากลับมาให้ได้โดยเร็วที่สุด ฉันสัญญา”
       สิบทิศรับปากกับช้อยเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วขึ้นรถออกไป
       “ขอให้คุณชายตามหาคุณหญิงพบที่เถอะ เจ้าประคุณ”
       
       ช้อยยกมืออธิษฐานตามหลัง
        
       อ่านต่อหน้า 4

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 13
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 11
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 9 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 9 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกสุดๆ
vena
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องไหนสนุก เรื่องนั้นช้า
Piya2512@windowslive.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพเร็วๆหน่อย ได้มั้ยคะ
s
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมเรื่องนี้อัพแค่วันละหน้า ละครช่องเจ็ดอัพกันจัง วันนี้อัพอีกตอนเลยได้ปะ???????????
bamza
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมเรื่องนี้อัพช้าจังนานมากกว่าจะจบตอนนึงอัพวันละหน้าเอง เซง
รอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ปูเสื่อรอ คนอัพ
Lin
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014