หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เวียงร้อยดาว

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 24 มกราคม 2557 15:23 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 9
       เวียงร้อยดาว ตอนที่ 9
       
       สร้อยฟ้านุ่งกระโจมอกผืนเดียวยืนอยู่เบื้องหน้าพ่อปู่ที่มองเธออย่างหื่นกระหาย
       
       “จะมัวรีรออะไรอยู่เล่า ถอดออกสิ ! ข้าจะได้เริ่มพิธี”
       สร้อยฟ้ากระอักกระอ่วนแต่ก็ยอมทำตาม เธอปลดผ้าถุงออกมาให้ร่วงกองที่พื้น พ่อปู่ตาลุกวาวเมื่อเห็นเรือนร่างของสร้อยฟ้าเต็มๆตา จงจิตซึ่งสะกดรอยตามมาแอบดูเห็นพ่อปู่กำลังร่วมเสพสมกับสร้อยฟ้า
       “ที่แท้...ก็มาลงของกับไอ้แก่ตัณหากลับนี่เอง บัดสีบัดเถลิง”
       จงจิตเหยียดยิ้มอย่างสะใจเมื่อได้รู้ความลับของสร้อยฟ้า แล้วเธอก็เดินลอยหน้าออกไป
       
       ร้อยดาวเดินนำเต็มเดือนที่ประคองดำรงมายังเรือนพ่อปู่
       “หล่อนแน่ใจนะ แม่ร้อยดาว ?” ดำรงถาม
       “แน่ใจค่ะ ดิฉันเห็นกับตาว่าญาติของคุณสร้อยฟ้าเป็นพวกคลั่งลัทธิ ทำพิธีกรรมทรงเจ้าเข้าผีไม่ผิดแน่” ร้อยดาวบอก
       “เป็นไปไม่ได้ ! ญาติแม่สร้อยฟ้า เท่าที่ฉันเห็นเป็นแค่ชาวนาจนๆสิ้นไร้ไม้ตอกเท่านั้น ไม่น่าจะใช่หมอผีหมออาคมอย่างที่หนูเข้าใจ”
       “หยุดเถียงกันเสียที จะเป็นชาวนาหรือว่าพ่อมดหมอผี เดี๋ยวจะได้รู้กัน” ดำรงตะโกน “ใครอยู่บนนั้น ลงมานี่ซิ !”
       เต็มเดือนร้อนใจ เธอแอบชำเลืองร้อยดาวด้วยสายตาตำหนิที่สอดรู้ไม่เข้าเรื่อง
       
       เสียงตะโกนของดำรงดังลั่น สร้อยฟ้าซึ่งกำลังร่วมหลับนอนกับพ่อปู่ได้ยินเสียงดำรงก็รีบผละออกทันที
       สร้อยฟ้าหน้าตาตื่น “เสียงคุณพ่อนี่ !!”
       พ่อปู่กระซิบกระซาบ “เอ็งรีบลงไปรับหน้าก่อนไป !”
       สร้อยฟ้ากระวีกระวาดแต่งเนื้อแต่งตัวอย่างรีบร้อน
       
       สร้อยฟ้าตาลีตาเหลือกลงมารับหน้าดำรง
       “ปล่อยให้ฉันโก่งคอตะโกนเรียกอยู่ได้ตั้งนานสองนาน หล่อนหูแตกหรือไงห๊า แม่สร้อยฟ้า !” ดำรงว่า
       “เอ่อ... คุณพ่อมาที่นี่ทำไมคะ ?” สร้อยฟ้าถาม
       “อาณาเขตบดินทร์ธรเป็นของฉัน ทำไมฉันจะไปไหนมาไหนไม่ได้”
       สร้อยฟ้าหน้าเจื่อน เธอสบตาเต็มเดือนเพื่อขอให้ช่วย
       เต็มเดือนพูด “หนูร้อยดาวเขาไปรายงานคุณพ่อนะจ้ะ ว่าญาติผู้ใหญ่ของแม่สร้อยฟ้าเป็นหมอผีหมอเสน่ห์ ยืนกรานเป็นกระต่ายขาเดียวอยู่อย่างนั้น คุณพ่อก็เลยให้ฉันช่วยพามาที่นี่ เพื่อพิสูจน์ให้เห็นกับตา”
       สร้อยฟ้ามองหน้าร้อยดาวแล้วอยากจะปราดเข้าไปตบที่สาระแนนัก
       “ว่ายังไงล่ะ แม่สร้อยฟ้า ขอฉันขึ้นไปดูหน้าญาติหล่อนหน่อยได้ไหม ?” ดำรงถาม
       “ตอนนี้ญาติดิฉันป่วยหนัก คุณพ่ออย่าเพิ่งขึ้นไปข้างบนเลยนะคะ ประเดี๋ยวจะติดโรคเสียเปล่าๆ” สร้อยฟ้าบอก
       “ยิ่งป่วย ฉันยิ่งต้องขึ้นไปเยี่ยม เดี๋ยวญาติหล่อนจะหาว่าฉันแล้งน้ำใจ” ดำรงบอก
       ดำรงพูดจบก็เดินฝ่าสร้อยฟ้าเดินขึ้นบันไดไป สร้อยฟ้าปราดมาขวางหน้าประตูไว้อีกครั้งด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนและมีพิรุธ
       “คุณพ่อ อย่าเข้าไปเลยนะคะ”
       “เอ๊ะ ! แม่สร้อยฟ้า พูดจาภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ถ้าบริสุทธิ์ใจไม่มีอะไรต้องปิดบังอำพรางฉัน ก็หลีกไป”
       ดำรงเอาไม้เท้ากระแทกไปที่ประตูจนเปิดออก สร้อยฟ้ากับเต็มเดือนต่างใจหายวาบ
       
       ดำรงปรี่เข้าไปภายในห้องทันที เขาเห็นห้องว่างเปล่า มีเพียงข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นที่บ่งบอกว่าผู้อาศัยเป็นชาวนาจนๆ พ่อปู่ค่อยๆชันกายจากเสื่อที่นอนอยู่มาไอแห้งๆอย่างคนป่วย ก่อนจะยกมือไหว้ดำรงอย่างช้าๆ ดำรงรับไหว้แล้วมองอย่างเวทนาก่อนจะหันไปจ้องทางร้อยดาวที่กล้าพูดจาเหลวไหล
       ร้อยดาวก้มหน้าหลบสายตาดำรงด้วยความสับสนว่าทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ ร้อยดาวจ้องหน้าพ่อปู่ พ่อปู่ส่งยิ้มนิดๆที่มุมปากให้เธอ เต็มเดือนกับสร้อยฟ้ามองอย่างสะใจ
       
       ดำรงกระแทกไม้เท้าดังปังจนร้อยดาวสะดุ้งเฮือก
       “ฉันไม่น่าหลงเชื่อเด็กเลี้ยงแกะอย่างเธอเลย ! ขายขี้หน้าจริงๆ”
       ร้อยดาวพูดอะไรไม่ออก เธอได้แต่ก้มหน้านิ่ง
       “ใจเย็นๆก่อนนะคะ คุณพ่อ ! เต็มว่าหนูร้อยดาวคงเข้าใจผิด หรือไม่ก็แค่ “ล้อเล่น” สนุกๆเท่านั้น ใช่ไหมจ๊ะ ?” เต็มเดือนยิ้ม
       ร้อยดาวเสียงสั่น “ดิฉันไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นจริงๆค่ะ ไม่ทราบว่าทำไมเหตุการณ์มันถึงกลับตาลปัตรเป็นอย่างนี้ไปได้ ก็ดิฉันเห็นกับตา…”
       “หุบปาก ! เลิกปั้นน้ำเป็นตัวเสียที ! จะไปไหนก็ไปให้พ้นๆ”
       ร้อยดาวก้มลงกราบขอโทษดำรง ดำรงเบือนหน้าไปทางอื่น ร้อยดาวออกจากห้องไป เต็มเดือนมองตามอย่างสมน้ำหน้า
       
       พ่อปู่ร่ายคาถาเป่าพรวดไปเบื้องหน้า ห้องพ่อปู่ที่เป็นห้องนอนซอมซ่อ กลายเป็นห้องพิธีดังเดิม
       สร้อยฟ้าแทบไม่เชื่อสายตา “พ่อปู่ทำได้ยังไงเจ้าคะ !”
       “เล่นไม่ยาก... ข้าก็แค่ร่ายคาถาพรางตา กำบังไว้ ก็ไม่มีใครเห็นแล้ว มาทำพิธีสะเดาะเคราะห์ของเรากันต่อดีกว่า ! กำลังได้ที่เชียว”
       พ่อปู่เป่าคาถาเบาๆที่ข้างหูสร้อยฟ้าให้ระทวยแล้วก้มลงไปหอมหัวไหล่สร้อยฟ้าจนรู้สึกรัญจวน
       
       มารุตตาโตเพราะไม่อยากจะเชื่อ
       “มันจะหายไปได้ยังไง !! หรือตาแก่เจ้าเล่ห์จะเสกคาถา ให้ข้าวของพวกนั้นล่องหนหายไป”
       ร้อยดาวส่ายหน้า “ตอนนี้ไอกลายเป็นคนเหลวไหลในสายตาของใครๆไปแล้ว บอกตามตรงนะ มาร์ค ตั้งแต่ไอเห็นหน้าญาติคุณสร้อยฟ้าครั้งแรก ก็รู้สึกไม่ถูกชะตาเอาเสียเลย ไม่รู้เป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมาแต่ชาติปางไหน”
       “หญิงสังหรณ์ใจ เหมือนตาแก่นั่นคอยจ้องจะเล่นงานพี่ยังไงก็ไม่รู้ พี่ร้อยดาวต้องระวังตัวไว้ให้ดีนะคะ”
       ร้อยดาวครุ่นคิดเพราะรู้ดีว่าเป้าหมายอันดับหนึ่งที่พ่อปู่จะเล่นงานคือผีเวียงแก้ว !
       
       สร้อยฟ้ากลับจากเรือนพ่อปู่ในสภาพหมดเรี่ยวหมดแรง
       “ได้ฤกษ์กลับมาแล้วหรือไงจ๊ะ แม่สร้อยฟ้า ?” จงจิตทักขึ้น
       จงจิตเดินถือพัดลอยหน้ามาหาสร้อยฟ้าแล้วมองจิกอย่างรู้ทัน
       “หายหน้าไปไหนมาทั้งวันล่ะ หืม ?” จงจิตถาม
       “น้องไปปรึกษาพ่อปู่ หาวิธีปราบผีอีเวียงแก้ว” สร้อยฟ้าบอก
       “งั้นเหรอ ? นึกว่าไปทำพิธีสะเดาะเคราะห์ต่อชะตากับพ่อปู่มาเสียอีก ท่าทางจะเคราะห์หนัก ต้องต่อชะตากันหลายยก กว่าจะเสร็จพิธี ถึงหมดเรี่ยวหมดแรงกลับมา เป็นยังไงมั่งล่ะ ลงของกันเหนื่อยไหม”
       จงจิตยิ้มอย่างรู้ทัน สร้อยฟ้าโกรธจนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า
       “อีจงจิต ! มึงแอบสะกดรอยตามกูไปเหรอ ?”
       จงจิตจุ๊ปาก “เบาๆสิจ๊ะ ! อย่าเอ็ดตะโรไป ! เดี๋ยวใครรู้เข้า มันจะไม่งาม”
       จงจิตมองสร้อยฟ้าเหยียดๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนเดินลอยหน้าจะขึ้นบันได สร้อยฟ้าเดือดปุดๆ คว้าผมของจงจิตกระชากจนหน้าหงาย
       “หนอย... สู่รู้เรื่องของกูนักนะ อีจง ! วันนี้ล่ะ กูจะตบมึงให้กินน้ำพริกไม่ได้ไปอีกหลายวันเลย คอยดู”
       “นึกว่ากูกลัวหรือไง ห๊า ! อีช็อคการี !”
       สร้อยฟ้ากับจงจิตตบกันโดยผลัดกันได้เปรียบ เสียเปรียบ ไม่มีใครยอมใคร ทันใดนั้น ก็มีน้ำสาดลงมาจากระเบียงชั้นบน ทั้งสองหยุดตบแล้วหันไปมองพร้อมกัน เต็มเดือนที่ถืออ่างล้างเท้ายืนอยู่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมด
       “เบาๆกันหน่อยสิจ๊ะ ฉันฟังเพลงอยู่ อย่ารบกวนสมาธิ”
       
       เต็มเดือนพูดจบก็เดินไป สร้อยฟ้ากับจงจิตลุกแล้วผละออกจากกันในสภาพเนื้อตัวเปียกปอนทั้งคู่

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 9
       สร้อยฟ้าเข้าห้องมาในสภาพแก้มช้ำหัวยุ่ง เธอเอาผ้าขนหนูเช็ดเนื้อตัวด้วยความโมโห
       
       “ฝากไว้ก่อนเถอะ อีจงจิต สักวันกูจะสาวไส้เรื่องไอ้ปั้นกับลูกสาวมึง !”
       สร้อยฟ้าปราดไปนั่งที่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ทันใดนั้นผีเวียงแก้วมาปรากฏอยู่ด้านหลังสร้อยฟาแต่สร้อยฟ้ายังไม่เห็น สร้อยฟ้าเอายาแต้มทารอยช้ำบนใบหน้า แล้วเธอก็เห็นร่างเวียงแก้วในชุดคลุมยืนอยู่ด้านหลังผ่านกระจก แต่พอหันไปก็ไม่พบ
       สร้อยฟ้าหันกลับมาอีกทีแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระจก ทันใดนั้นใบหน้าของเวียงแก้วก็ชะโงกออกมาจากกระจกแล้วเอามือบีบคอสร้อยฟ้าเอาไว้ สร้อยฟ้าฝืนใจคว้าตะกรุดที่คอออกมายื่นใส่หน้าเวียงแก้ว
       เวียงแก้วหัวเราะลั่น “ตะกรุดเก๊ของมึง ทำอะไรกูไม่ได้หรอก”
       สร้อยฟ้าถูกบีบคอ “หมาย...ความ..ว่า...ยังไง”
       “มึงถูกอีคนใช้ทรยศ สับเปลี่ยนเอาตะกรุดของแท้ไปแล้วน่ะสิ อีโง่ !”
       สร้อยฟ้าถูกผีเวียงแก้วบีบคอจนหายใจไม่ออก เธอหลับตาและกำลังจะขาดใจตาย ทันใดนั้นมือของดาราเรศตะปบที่บ่าของสร้อยฟ้าจนสร้อยฟ้าสะดุ้งเฮือกหลุดจากภวังค์
       “คุณแม่นั่งบีบคอตัวเองหน้ากระจกทำไมคะ ?”
       สร้อยฟ้ายังพูดอะไรไม่ออก เธอไอสำลักแล้วมีแววตาเจ็บแค้นกระถิน
       
       ปั้นนอนตะแคงไม่สวมเสื้อ ผีนายหม่อง นายดำ นายบึก นายเฉิ่ม นายชิด ยืนล้อมรอบก้มมองเขาอยู่ห่างๆ ทันใดนั้นกลุ่มควันดำของผีเวียงแก้วก็ปรากฏขึ้นก่อนสลายไปเป็นผีเวียงแก้วในชุดดำที่เดินย่างสามขุมเข้าหาปั้นที่กำลังนอนหลับสนิท
       “ในฐานะที่แกเป็นคนขับรถพาลูกสาวฉันหวนกลับคืนสู่อ้อมอกแม่ ฉันจะทดแทนคุณด้วยการฆ่าอย่างเมตตา ทรมานน้อยกว่าเพื่อนรักทั้งห้าของแก ถือเสียว่าช่วยโปรดสัตว์ หึๆๆ”
       เวียงแก้วเอื้อมมือเข้ามาหมายจะบีบคอปั้นให้ตาย ทันใดนั้นเสียงโอมอ่านสาธยายมนตราภาษาเขมรของพ่อปู่ก็ดังระรัวขึ้น รอยสักยันต์รูปท้าวเวสสุวรรณ เรืองแสงวาบส่องกระแทกไปยังร่างของเวียงแก้ว เวียงแก้วถูกยันต์ท้าวเวสสุวรรณกระแทกกลับกลายเป็นมวลควันดำฟุ้งกระจาย
       เวียงแก้วหวีดร้อง “กรี๊ดด”
       ผีนายหม่อง นายดำ นายบึก นายเฉิ่ม นายชิด ที่ยืนล้อมรอบอยู่ร้องโหยหวนแล้วหายวับไป ปั้นตกใจ สะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงเวียงแก้วและผีทั้งห้าร้องโหยหวน ปั้นเหงื่อแตกพลั่กที่เกือบตายโดยไม่รู้ตัว เขานึกถึงอานุภาพของยันต์ที่อยู่กลางหลังแล้วก็ยิ้มที่มุมปาก รอยสักรูปท้าวเวสสุวรรณที่หลังของปั้นเรืองแสงออกมาเพราะความศักดิ์สิทธิ์
       
       ร่างเวียงแก้วกระเด็นมายังปลายเตียงของร้อยดาวโดยมีสภาพควันขึ้นไหม้คลุ้งเพราะฤทธิ์ยันต์
       เวียงแก้วร้องเจ็บปวด “ร้อยดาว....ช่วยแม่ด้วย ลูก.....”
       ร้อยดาวได้ยินเสียงแม่ก็ตกใจตื่น ขณะที่น่านฟ้ายังคงนอนหลับสนิทไม่รู้เรื่องอยู่ข้างๆ ร้อยดาวเห็นร่างเวียงแก้วถูกทำร้ายอยู่ที่ปลายเตียงก็รีบเข้ามาดู
       “คุณแม่เป็นอะไร ทำไมถึงได้..... ? ใครทำร้ายคุณแม่คะเนี่ย ?”
       “ไอ้หมอผีชั่วมันใช้อาคมทำร้ายแม่ ร้อยดาว... แม่เจ็บปวด ทรมานเหลือเกิน เหมือนร่างแม่จะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ช่วยแม่ด้วยนะลูก”
       ทันใดนั้นร่างของเวียงแก้วในชุดขาวก็ค่อยๆเลือนหายไปในอากาศ ร้อยดาวสงสารเวียงแก้วจับใจ เธอนึกโกรธแค้นพ่อปู่ที่เล่นงานเวียงแก้ว
       
       เช้าวันใหม่ กระถินถูกสร้อยฟ้าจิกหัวตบไม่ยั้ง
       “อีงูพิษ ! มึงเอาตะกรุดของจริงไปไว้ที่ไหนห๊า ! มึงจะบอกหรือไม่บอก”
       กระถินปากคอสั่น “ยอมแล้ว ดิฉันยอมบอกแล้ว ตะกรุดของจริงที่ขโมยมาจากห้องคุณเต็มเดือนอยู่นี่ค่ะ...คุณสร้อยฟ้า”
       กระถินเอาตะกรุดที่แขวนไว้กับคอส่งคืนให้สร้อยฟ้า
       “ดิฉันกลัวว่าผีคุณเวียงแก้วจะมาหักคอ ก็เลย....”
       “ก็เลยเอาตะกรุดเก๊มาแหกตากูใช่มั้ย มึงกลัวกูน้อยกว่าอีเวียงแก้วใช่มั้ย ห๊า ! อีสารเลว !”
       สร้อยฟ้าโมโหถึงขีดสุดจึงจิกหัวกระถินโขกกับผนังหมายจะฆ่ากระถินให้ตายคามือเสียให้ได้ วีระวิทย์กับดาราเรศวิ่งกรูกันเข้ามาห้ามแล้วแยกทั้งสองเอาไว้
       “นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ กระถินไปทำอะไรให้คุณแม่ ?” วีระวิทย์ถาม
       “เมื่อคืนนี้ แม่เกือบถูกผีอีเวียงแก้วบีบคอตาย ก็เพราะมัน อีเนรคุณ” สร้อยฟ้าบอก
       สร้อยฟ้าเห็นหน้ากระถินแล้วเดือดปุดๆ จะปราดเข้าไปตบอีก แต่วีระวิทย์ห้ามเอาไว้
       “พอได้แล้วครับ ! กระถินถูกคุณแม่ตบตีจนน่วมไปทั้งตัวแล้ว”
       “แหม... ดูพี่จะเป็นห่วงป็นใยมันเสียเหลือเกินนะคะ ออกโรงปกป้องนังกระถินเสียจนเรศเห็นแล้วยังอดประทับใจไม่ได้” ดาราเรศว่า
       ดาราเรศจ้องไปยังวีระวิทย์กับกระถินที่ต่างหลบตาส่อพิรุธ วีระวิทย์รีบเปลี่ยนท่าทีเล่นละครตบตา ไล่กระถินเพื่อไม่ให้สร้อยฟ้าผิดสังเกต
       “ยืนลอยหน้าอยู่ได้ อยากถูกคุณแม่ตบอีกหรือไง ไสหัวไป”
       กระถินออกจากห้องด้วยน้ำตานองหน้าและเขียวช้ำไปทั้งตัว
       
       กระถินนั่งร้องไห้ ทั้งเสียใจ ทั้งแค้นที่ทำอะไรสร้อยฟ้าไม่ได้ เธอได้แต่เอามือจิกพื้นดินแล้วกระชากต้นหญ้าระบายอารมณ์ จงจิตเดินมาหยุดตรงด้านหน้ากระถิน กระถินเงยหน้ามองก็เห็นว่าเป็นจงจิต
       “คุณจงจิต !”
       จงจิตยอบตัวลงเอามือพลิกดูรอยช้ำตามเนื้อตามตัวของกระถิน
       “โถ..ดูสิ เนื้อตัวเขียวช้ำไปหมด คงถูกนังสร้อยฟ้ามันเล่นงานอีกล่ะสิกระถินเอ๊ย ! ฉันล่ะเวทนาแกจริงๆ... สู้อุตส่าห์ทำงานรับใช้มันงกๆ ดูมันทำกับแกสิ เหมือนกับไม่ใช่คน นี่คงกะจะฆ่าแกให้ตายคามือถึงจะสาแก่ใจ เฮ้อ...แต่แกก็ช่างอดทนดีจริงๆ ถ้าเป็นฉันหน่อยไม่ได้”
       จงจิตแสร้งทำหน้าเห็นอกเห็นใจแต่ในใจหวังจะใช้กระถินเป็นเครื่องมือ พอฟังคำยั่วยุของจงจิตกระถินก็ยิ่งคิดแค้นสร้อยฟ้าขึ้นไปอีก
       
       ร้อยดาวกำลังนั่งคิดถึงเรื่องประหลาดเกี่ยวกับพ่อปู่
       เธอนึกถึงตอนที่นายชิดขับรถรับพ่อปู่มายังบดินทร์ธรตอนที่สวนกันที่หน้าบ้าน แล้วอีกาตกลงมาตาย
       นึกถึงภาพในหัวร้อยดาวในอดีตที่เห็นตอนพ่อปู่เป็นจอมขมังเวทย์ทำพิธีปราบผีเวียงแก้ว
       นึกถึงตอนที่ร้อยดาวพบเครื่องประกอบพิธีทางไสยศาสตร์ที่เรือนของพ่อปู่
       นึกถึงตอนที่พ่อปู่นอนบนเสื่อยกมือไหว้ดำรง แต่กลับยิ้มที่มุมปากให้กับร้อยดาว
       นึกถึงตอนเวียงแก้วกระเด็นมายังปลายเตียง สภาพควันขึ้นไหม้คลุ้งเพราะฤทธิ์ยันต์
       เสียงเวียงแก้วดังก้อง “ไอ้หมอผีชั่วมันใช้อาคมทำร้ายแม่”
       ร้อยดาวมั่นใจ
       “ที่แท้ญาติของคุณสร้อยฟ้า ก็คือหมอผีที่ทำร้ายคุณแม่เวียงแก้วนี่เอง”
       ร้อยดาวเหลือบเห็นสร้อยฟ้าออกจากตึกบดินทร์ธรด้วยท่าทางรีบร้อน ร้อยดาวแปลกใจ เธอรีบสะกดรอยตามไปห่างๆ จนกระทั่งเห็นว่าสร้อยฟ้ามาที่เรือนพ่อปู่
       ร้อยดาวเห็นสร้อยฟ้าทำท่าทำทางเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนตอนที่ผีเวียงแก้วพุ่งออกมาจากกระจกมาบีบคอตนเมื่อคืนนี้จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด
       ร้อยดาวพยายามเงี่ยหูฟังแต่ก็ไม่ได้ยินว่าพ่อปู่กับสร้อยฟ้ากระซิบกระซาบวางแผนจะทำอะไรกัน ทันใดนั้น แมวดำตัวเขื่องก็กระโดดลงมาขู่แยกเขี้ยวใส่ร้อยดาว ร้อยดาวตกใจจึงผงะถอยหลังจนไปเตะเอาถังสังกะสีที่คว่ำอยู่ดัง พ่อปู่กับสร้อยฟ้าหันควั่บมามองทางที่ร้อยดาวแอบอยู่เป็นตาเดียวกัน
       พ่อปู่ตวาด “นั่นใครน่ะ !!”
       
       ร้อยดาวสะดุ้งเฮือกแล้วเอามือปิดปากตัวเองไว้

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 9
       สร้อยฟ้ากับพ่อปู่รีบออกมาดูที่หน้าเรือน
        
       ทั้งสองไม่เห็นร้อยดาวนอกจากแมวดำที่ส่งเสียงร้องแม๊ว....ข้างๆถังสังกะสีที่คว่ำอยู่
       “ไอ้แมวเปรต !!!! ไป๊ !” สร้อยฟ้าไล่
       แมวดำกระโจนหายไป พ่อปู่กับสร้อยฟ้าโล่งอกเพราะเข้าใจว่าเป็นแมวที่ทำเสียงดัง ร้อยดาวที่แอบอยู่หลังต้นไม้เหงื่อแตกแต่ก็คิดว่ารอดไปที
       
       จงจิตกำลังเคี่ยวไก่ดำตุ๋นยาจีนอยู่ จงจิตหยิบยาจีนซึ่งเป็นห่อเดียวกับของเต็มเดือนใส่ลงไปเคี่ยวในหม้อด้วย
       เวลาผ่านไป ซุปไก่ดำเคี่ยวเสร็จ ควันลอยกรุ่นถูกใส่จงในโถกระเบื้องเคลือบ จงจิตปิดฝา เธอถือถาดซุปไก่ดำตุ๋นยาจีนออกไปจากครัว จงจิตออกไปได้ไม่นาน ดาหลาก็เดินสวนเข้ามาเห็นวัตถุดิบที่เพิ่งใช้ทำซุปไก่ดำเมื่อครู่วางอยู่ ดาหลาหยิบยาสมุนไพรในห่อขึ้นมาดูอย่างสงสัยพอรู้ชัดว่าอะไรเป็นอะไรก็ถึงกับตาค้าง !
       
       จงจิตป้อนซุปไก่ดำตุ๋นยาจีนให้ดำรงที่อยู่บนเตียง
       “ซุปไก่ดำตุ๋นเครื่องยาจีน....ช่วยบำรุงร่างกายและรักษาโรคได้เป็นอย่างดี ดิฉันตั้งใจทำมาให้คุณพ่อโดยเฉพาะ”
       ดำรงมองซุปในช้อนแล้วทำท่าลังเลเหมือนจะไม่ยอมกิน
       เต็มเดือนคะยั้นคะยอ “ลองชิมดูสักนิดนะคะ คุณพ่อ แม่จงจิตจะได้ไม่เสียน้ำใจ”
       จงจิตยื่นช้อนเข้าไปจ่อที่ปากดำรงและกำลังจะกินอยู่แล้ว ทันใดนั้นนมแสงก็เปิดประตูเข้ามาพอดี จงจิตกับเต็มเดือนเสียอารมณ์เล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะ
       “เรื่องที่ฉันสั่ง ได้ความว่าอย่างไรบ้าง นมแสง ?” ดำรงถาม
       “ตั้งแต่นายเฉิ่มจมน้ำเสียชีวิต ไม่มีใครกล้าขันอาสาลงไปงมที่บึงบัวอีกเลยค่ะ คนงานต่างหวาดกลัวกันหมด ลือกันว่าที่บึงนั่นมีผีสิง” นมแสงบอก
       “อุวะ ! กลัวผีจนขี้ขึ้นสมอง ! ศพแม่เวียงแก้วอยู่ที่นั่นจริงหรือไม่จริง เลยไม่ต้องรู้ความกันพอดี”
       “เต็มว่าอะไรที่ผ่านมาแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะนะคะ ยิ่งตอกย้ำคนงานจะยิ่งเสียขวัญกันซะเปล่าๆ หมู่นี้ยิ่งมีคนเสียชีวิตติดๆกันด้วย” เต็มเดือนบอก
       “ตั้งแต่แม่ร้อยดาวเข้ามาอยู่ที่นี่ ก็เกิดเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน เห็นทีคุณพ่อคงต้องทำบุญเลี้ยงพระ ขับไล่สิ่งอัปมงคลออกไปจากบดินทร์ธรยกใหญ่แล้วกระมังคะ” จงจิตว่า
       “เลิกปรักปรำแม่ร้อยดาวเสียที ! ฉันเห็นความอัปมงคลในบ้านหลังนี้ก่อนที่แม่ร้อยดาวก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่เสียด้วยซ้ำ ขึ้นอยู่กับว่าฉันจะพูดหรือไม่พูดก็เท่านั้น”
       ดำรงพูดพลางจ้องจงจิตตาคมกริบจนจงจิตต้องหลบสายตาเพราะมีชนักปักหลัง
       
       ดาหลาเอาห่อยาสมุนไพรที่ลอบเอาออกมาจากครัวมาปรึกษาปรมัตถ์ ปรมัตถ์หยิบขึ้นมาดูอย่างพินิจพิเคราะห์
       “เครื่องยาจีนพวกนี้มีพิษจริงๆน่ะหรือ ?”
       “ไม่ผิดแน่ค่ะ เพียงแต่ดิฉันไม่ทราบว่าจะออกฤทธิ์รุนแรงสักแค่ไหน” ดาหลาบอก
       “คุณจงจิตจะทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร มีแรงจูงใจอะไรที่ต้องทำแบบนี้”
       “ดิฉันไม่ทราบ และไม่กล้าคาดเดาด้วย ตอนนี้คุณท่านกำลังตกอยู่ในอันตราย ดิฉันไม่รู้จะหันหน้าปรึกษาใครที่พอจะไว้วางใจได้อีกแล้ว นอกจาก....” ดาหลาหลบตา “คุณปรมัตถ์”
       “ผมจะช่วยเป็นธุระเรื่องยาจีนพวกนี้ให้ครับ ระหว่างนี้คงต้องรบกวนคุณดาหลาช่วยดูแลคุณท่านใกล้ชิดเป็นพิเศษ”
       ดาหลาพยักหน้าด้วยความรู้สึกดีใจที่ได้ใกล้ชิดกับปรมัตถ์
       
       ร้อยดาวจะป้อนมะระใส่ปากสิบทิศ
       “มะระอีกแล้ว ! น่าเบื่อ ! ทำเป็นอยู่อย่างเดียวหรือไง ?” สิบทิศว่า
       “ระยะนี้คุณชายยังไม่ควรรับประทานอาหารอื่น นอกจากแกงจืดมะระ” ร้อยดาวบอก
       สิบทิศรู้สึกขัดใจ “ทำไมถึงไม่ได้ !”
       “คุณชายมีอาการร้อนในร่วมด้วย ทำให้เจ็บคอ มีเสมหะ ลิ้นแตก และปากขม ถ้าดิฉันทายไม่ผิด ตอนนี้คุณชายแทบจะไม่รับรู้รสชาติของอาหารที่รับประทานเข้าไปแล้วใช่ไหมคะ ?”
       สิบทิศอึ้งเพราะอาการที่ร้อยดาวบอกมานั้นตรงทุกข้อ
       “เธอไม่ได้เป็นหมอ จะมารู้ดีได้ยังไง ?”
       “ไม่ต้องเป็นหมอ ดิฉันก็ทราบค่ะ โรคภัยไข้เจ็บทั่วไปมักแสดงอาการเบื้องต้นออกมาทางร่างกายให้รับรู้ ดิฉันก็แค่สังเกตจากใบหน้า ดวงตา แล้วก็...ริมฝีปากของคุณชาย”
       ร้อยดาวเผลอจ้องหน้าสิบทิศจนเขารู้สึกเขิน
       “เลิกจ้องหน้าฉันสักที” สิบทิศว่า
       “มะระมีสรรพคุณเป็นยารสเย็น บรรเทาอาการร้อนใน แก้อักเสบ เจ็บคอ หากรับประทานบ่อยๆก็ช่วยให้หายร้อนในได้ โดยไม่ต้องพึ่งยา เหตุผลของดิฉันพอจะทำให้คุณชายฝืนใจรับประทานได้หรือยังคะ”
       สิบทิศไม่ตอบแต่ก็ยอมกินมะระที่ร้อยดาวป้อนแต่โดยดี
       
       ร้อยดาวพาสิบทิศออกมาเดินเล่นในสวน
       “น้องสาวฉันติดต่อเธอมาอีกหรือเปล่า ?”
       สิบทิศถามอย่างจับผิดเพราะเริ่มสงสัยว่าบางทีน่านฟ้าอาจจะพักอยู่กับร้อยดาวก็ได้
       “ยังค่ะ” ร้อยดาวตอบ “คุณหญิงคงจะกลัวคุณชายส่งไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯมั้งคะ ?”
       “ไม่อยากเรียนก็เลยหนีหายไปดื้อๆ ปล่อยให้คนอื่นเขาเป็นห่วง แทบกินไม่ได้ นอนไม่หลับ อย่างนี้ใช้ได้ที่ไหน”
       “มนุษย์เราก็เท่านี้แหละค่ะ ไม่วิ่งหนีความจริง ก็ไล่ตามความฝัน แต่ดิฉันเชื่อว่าคุณหญิงน่านฟ้าจัดอยู่ในประเภทหลังมากกว่า”
       “แต่ความจริงก็คือความจริง ถึงยังไงน่านฟ้าก็ต้องไปอยู่กับท่านป้าที่กรุงเทพฯอยู่ดี ความฝันที่จะไปเรียนต่อที่อังกฤษไม่มีวันเป็นจริงไปได้ ฉันใจไม่กล้าพอที่จะยอมให้น้องสาวเอาชีวิตไปเสี่ยงเพียงลำพัง”
       “คุณหญิงไปอยู่ที่โน่นคนเดียวเสียที่ไหนกัน ? ดิฉันไปอยู่ด้วยทั้งคน”
       “เธอยังแทบเอาตัวเองไม่รอด แล้วจะไปดูแลใครได้ ร้อยดาว?”
       “อย่างน้อยดิฉันก็ดูแลคุณชายได้แล้วกัน”
       ทั้งสองจ้องตากันอย่างจะท้าวัดใจ แต่สิบทิศเป็นฝ่ายสายตาอ่อนลงก่อน ทันใดนั้น สิบทิศก็เซหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม
       “คุณชายนั่งพักก่อนดีกว่าค่ะ”
       ร้อยดาวลากเก้าอี้ให้สิบทิศนั่ง สิบทิศยังคงกุมขมับเหมือนปวดหัวซะเต็มประดา
       “สงสัยอาการโรคเก่าจะกำเริบ”
       “คุณชายมีโรคประจำตัวด้วยหรือคะ ทำไมคุณหญิงไม่เคยบอกดิฉัน ?”
       สิบทิศพอจะจับไต๋ได้ว่าน่านฟ้าต้องเป็นคนบอกเรื่องต่างๆให้ร้อยดาวรู้แน่ๆ
       “ฉันเป็นโรคไฮโปคอนดริเอซิส (Hypochondriasis) ตอนนี้กล้ามเนื้อยึดไปทั้งตัวแล้ว เธอช่วยนวดให้ฉันที”
       ร้อยดาวตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่คิดมาก่อนว่าสิบทิศจะเป็นโรคร้ายแรงขนาดนี้
       “นวด ? นวดตรงไหนคะ ?”
       “ตรงไหนก็ได้ เร็วสิ ! ก่อนที่กล้ามเนื้อฉันจะตาย กลายเป็นอัมพาต”
       ร้อยดาวละล้าละลังนวดสิบทิศทั้งบ่าแขนไหล่ ไล่ไปยังขาทั้งๆ ที่หน้าของเธอซีดเป็นไก่ต้ม
        
       สิบทิศลอบอมยิ้มด้วยความสะใจที่แกล้งร้อยดาวได้สำเร็จ

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 9
       ร้อยดาวยังคงนวดแข้ง นวดขาให้สิบทิศที่นอนอยู่บนเตียงโดยที่หน้ายังไม่คลายห่วง
       
       “พอได้ ! ฉันหายแล้ว” สิบทิศบอก
       ร้อยดาวบิดขี้เกียจเพราะปวดหลังที่ถูกแกล้งให้นวดมานานมากจนเมื่อยไปหมด
       “ถ้าเช่นนั้น ดิฉันขอตัวกลับบดินทร์ธรก่อน”
       สิบทิศเห็นร้อยเดาวลุกขึ้นจะไปก็รีบแกล้งถ่วงเวลา
       “เดี๋ยว ! เธอยังไปไหนไม่ได้”
       ร้อยดาวมองหน้าสิบทิศด้วยความสงสัย
       “ถ้าเธอกลับไป แล้วโรคประจำตัวฉัน อาการกำเริบขึ้นมาอีกจะว่ายังไง” สิบทิศถาม
       ร้อยดาวอึกอัก “แต่ว่า....”
       “ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ในเมื่อเธอกล้ารับปากกับท่านป้าว่าจะเป็นคนดูแลฉัน... เธอก็ต้องทำหน้าที่นั้น จนกว่าฉันจะหายเป็นปกติ”
       ร้อยดาวทรุดลงนั่งที่เดิมเพราะติดกับตัวเองทำให้ไปไหนไม่ได้ เธอนึกในใจว่าเมื่อไหร่เขาจะหายสักทีรัตนากรซี่งยืนแอบดูอยู่ห่างๆถึงกับอมยิ้มเพราะรู้ทันหลานชาย
       “เห็นมาดนิ่งๆ เอาเข้าจริงสิบทิศก็ร้ายไม่เบา...”
       รัตนากรส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบาๆในลำคอ
       
       น่านฟ้างงเป็นไก่ตาแตก เมื่อรู้เรื่องจากร้อยดาว
       “พี่ชายน่ะเหรอคะ มีโรคประจำตัว ?”
       “ค่ะ ! ดิฉันต้องคอยนวดอยู่พักใหญ่ อาการถึงได้บรรเทาลง พอคุณชายหลับ ดิฉันถึงได้ถือโอกาสกลับมานี่ โชคดีนะคะที่กล้ามเนื้อยังไม่ทันตายจนกลายเป็นอัมพฤกษ์ อัมพาตไปเสียก่อน”
       “มีโรคประหลาดๆ อย่างนี้ด้วยหรือคะ ก่อนหน้านี้ หญิงก็ยังไม่เคยเห็นว่าพี่ชายจะเป็นอะไรแบบนี้มาก่อน”
       ร้อยดาวพูดจริงจัง “บางทีอาจจะเป็นอาการโรคแทรกซ้อนในวัยเด็กก็ได้ค่ะ”
       “เหรอคะ ?”
       น่านฟ้าเกาหัวแกรกๆ พร้อมทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ ทันใดนั้น นมแสงก็เข้ามาขัดจังหวะ
       “คุณท่านให้มาตามคุณหนูร้อยดาวขึ้นไปพบค่ะ”
       ร้อยดาวสงสัยว่าดำรงมีเรื่องอะไร
       
       ร้อยดาวนั่งอยู่ต่อหน้าดำรง
       “ฉันจะให้เธอย้ายขึ้นมาอยู่บนตึกใหญ่นี่” ดำรงบอก
       ร้อยดาวตกใจเพราะคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรื่องนี้ สะใภ้ทั้งสามก็ตกใจ
       สร้อยฟ้าค้าน “ไม่ได้นะคะ คุณพ่อจะให้มันขึ้นมาเกลือกกลั้วกับพวกดิฉันบนนี้ไม่ได้เด็ดขาด... มันก็แค่ลูกอีขี้ข้าชั้นต่ำ”
       “แล้วกำพืดแม่ค้าเนื้อสดอย่างหล่อนสูงส่งสักแค่ไหนกัน ห๊า ! แม่สร้อยฟ้า กดหัวคนอื่นให้ต่ำลง ก็ใช่ว่าตัวหล่อนเองจะลอยสูงขึ้นเสียที่ไหน” ดำรงว่า
       “บนตึกห้องหับก็เต็มหมดแล้ว คุณพ่อจะให้แม่คนนี้นอนที่ไหนคะ หรือว่าจะเป็นห้องเก็บของ”จงจิตบอก
       “ฉันจะยกห้องเจ้าปกรณ์ให้แม่ร้อยดาว” ดำรงบอก
       สามสะใภ้ช็อคหนักยิ่งกว่าเก่า
       “ไม่ยุติธรรม ! วีระวิทย์เป็นลูกชายคนเดียวของคุณพี่แท้ๆ ยังไม่มีสิทธิ์ได้นอนห้องนั้น นังร้อยดาวโผล่หน้ามาไม่ทันไร ทำไมถึงได้....” สร้อยฟ้าตัดพ้อ
       ดำรงกระแทกไม้เท้าดังปัง จนสร้อยฟ้าต้องหุบปาก
       “เจ้าของบดินทร์ธรคือฉันหรือหล่อนกันแน่ ! ฉันจะให้ใครอยู่ห้องไหนมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน ถ้าใครไม่พอใจ จะย้ายไปอยู่ที่อื่นก็เชิญ !”
       “คุณท่านคะ ได้โปรดให้ดิฉันพักที่เรือนนมแสงตามเดิมเถอะค่ะ” ร้อยดาวขอ
       “ไม่ได้ ! หล่อนอยากให้ฉันถูกคนอื่นมองว่าเป็นปู่ใจไม้ไส้ระกำ ปล่อยให้หลานสาวนอนที่เรือนคนใช้ไม่ดูดำดูดีหรือไง”
       “ให้หนูร้อยดาวย้ายขึ้นมาอยู่บนตึกนี่ก็ดีเหมือนกันค่ะ คุณพ่อ อย่างน้อยหนูร้อยดาวก็มีเลือดครึ่งหนึ่งของคุณพี่ปกรณ์ ยิ่งเป็นสาวด้วยแล้ว พักที่เรือนคนใช้ เห็นจะไม่เหมาะ ใครเห็นเข้าจะเป็นที่ครหา หนูร้อยดาว...ขึ้นมาพักด้วยกันบนตึกเถอะนะจ๊ะ ฉันจะได้ไม่เหงา”
       พูดจบเต็มเดือก็นยิ้มเชิญชวน แต่ร้อยดาวกลับรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด
       
       นมแสงเปิดประตูพาร้อยดาวหิ้วกระเป๋าหนังใส่ไดอารี่เข้ามาในห้องปกรณ์
       “ดิฉันให้แม่กระถิน ช่วยขนสัมภาระของคุณหนู ย้ายมาไว้ที่ห้องนี้เรียบร้อยแล้วค่ะ”
       ร้อยดาวกราดตามองรอบห้องก็เห็นว่าห้องนี้ถูกตกแต่งไว้สำหรับตนเรียบร้อย
       “ขอบใจมากนะจ๊ะ นม ! แต่ห้องนี้ดูใหญ่โตเกินไปสำหรับฉัน”
       “ห้องนี้เคยเป็นห้องของคุณพี่ปกรณ์ อดีตประมุขของบดินทร์ธรมาก่อนก็ต้องหรูหรากว่าห้องอื่นๆเป็นธรรมดา หนูถือว่าได้รับเกียรติมากนะจ๊ะที่ได้พักห้องนี้ แม้แต่ฉันเองยังเคยเข้ามาแทบจะนับครั้งได้”
       ร้อยดาววางกระเป๋าหนังไว้บนเตียงแล้วเดินไปรูดผ้าม่านที่ผนังกระจกด้านหนึ่ง ร้อยดาวเห็นวิวบดินทร์ธรมุมกว้างโดยรอบที่มีความสวยงามมาก
       “วิวสวยจังเลยค่ะ ! มองเห็นอาณาเขตของบดินทร์ธรสุดลูกหูลูกตา”
       “ยิ่งตอนเย็นพระอาทิตย์ตกยิ่งสวยกว่านี้ค่ะ” นมแสงบอก
       เต็มเดือนยิ้มแต่ใจริษยา พอเห็นกระเป๋าหนังสีน้ำตาลที่ร้อยดาวถือติดตัวมาตลอดก็เอื้อมจะไปหยิบ
       “นี่กระเป๋าของหนูหรือจ๊ะ ? สวยดีนี่”
       ร้อยดาวใจหายวาบก่อนจะรีบคว้าไปจากมือของเต็มเดือนจนเต็มเดือนจับพิรุธได้
       “คุณพ่อดิลกให้ดิฉันก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตน่ะค่ะ ก็เลยหวงเป็นพิเศษ” ร้อยดาวแก้ตัว
       เต็มเดือนหัวเราะเบาๆ หวงแม้กระทั่งฉันงั้นหรือจ๊ะ เด็กน้อย...”
       เต็มเดือนยิ้ม แต่ตายังคงจับจ้องไปที่กระเป๋าหนังใบนั้นไม่วางต าเธอคิดว่าต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ
       
       ณ มุมที่แสดงถึงความปิดบังซ่อนเร้นและความทรุดโทรมของบ้านบดินธร เต็มเดือนตกใจเมื่อรู้เรื่องที่จงจิตมาบอก
       “ว่ายังไงนะ ! ห่อยาหายไป”
       “ไม่รู้ว่ามันหายไปได้ยังไง ก็วางทิ้งไว้ในครัวแท้ๆ” จงจิตว่า
       “สะเพร่าจริงๆ! ของสำคัญอย่างนั้น วางทิ้งประเจิดประเจ้อได้ยังไง”
       “ต้องมีใครสักคนเข้ามาขโมยห่อยาไปแน่ๆ แต่ใครล่ะคะคุณพี่ที่เอาไป”
       “ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น ในบ้านนี้จะมีใคร”
       เต็มเดือนมั่นใจว่าร้อยดาวขโมยเอาห่อยาไปแน่ๆ พอฟังเต็มเดือน จงจิตก็รู้เลาๆว่าน่าจะเป็นร้อยดาว เธอจึงคิดหาทางกำจัดก่อนที่แผนจะแตก
       
       ดาราเรศยืนขู่วีระวิทย์ดังคนที่ถือไพ่ถือกว่าในมือ
       “ตกลงว่าพี่จะทำหรือไม่ทำ !!!”
       “แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอ ยัยเรศ ! จะให้ฉันปล้ำนังร้อยดาว”
       “ตอนนี้คุณปู่พิศวาสมันอย่างกับอะไรดี ถึงขั้นให้มันลอยหน้ามาอยู่ที่ห้องคุณพ่อ อีกหน่อยเราสองคนก็กลายเป็นหมาหัวเน่า ฉะนั้น เราต้องรีบตัดไฟเสียแต่ต้นลม กำจัดนังร้อยดาวซะ” ดาราเรศบอก
       “ถึงยังไง มันก็ได้ชื่อว่าเป็นพี่น้องพ่อเดียวกัน ถึงจะคนละแม่ก็เถอะ”
       “พี่รู้ได้ยังไงว่ามันเป็นลูกของคุณพ่อ ? ดีไม่ดีนังร้อยดาวอาจจะเป็นลูกติดท้องชู้รักคนใดคนหนึ่งของนังเวียงแก้ว แม่มันก็ได้ ! อย่าคิดอะไรให้มันยุ่งยากนักเลย ก็แค่จับผู้หญิงคนหนึ่งทำเมีย พี่ถนัดอยู่แล้วนี่ ทำให้นังร้อยดาวมีราคีคาวซะ จนไม่กล้าอยู่สู้หน้าใครได้อีก ! พี่จะทำหรือไม่ทำก็ว่ามา”
       วีระวิทย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เมื่อฟังแผนการของดาราเรศ
       ดาราเรศบอก “ไม่ตอบ แสดงว่าไม่ทำ ! ดีล่ะ เรศจะฟ้องคุณแม่เรื่องที่พี่กับนังกระถินทำบัดสีบัดเถลิงกันในห้อง แฉให้รู้กันทั้งบดินทร์ธรไปเลย”
       กระถินรีบปราดไปขวางดาราเรศเอาไว้แล้วคุกเข่าก่อนจะยกมือไหว้ขอร้อง ลนลาน กลัวฤทธิ์สร้อยฟ้า
       “อย่าค่ะ คุณหนู ! กระถินขอร้อง จะให้กระถินกราบก็ได้...” กระถินพูดกับวีระวิทย์ “คุณวีระวิทย์ รับปากกับคุณหนูดาราเรศสิคะ !”
       วีระวิทย์ชั่งใจครู่หนึ่ง “ตกลง ! แกจะให้ฉันลงมือเมื่อไหร่ ?”
       “คืนนี้ !!”
       
       ดาราเรศตาลุกวาวแล้วยิ้มอำมหิต !
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 10
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 9
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 8
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 6
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 16 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 16 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 +38 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอนานแล้วน่ะเมื่อไหร่จะขึ้นให้อ่าน
k_kaikitti@yahoo.co.th
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รูปล่างสุดเหมือนนางเอกจะตาบอดเลย
แล้วก็กระถินแท้งลูกด้วย
เดาจากรูป
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นางเอกตาบอดหรือตอนจบ
ใกล้จบยัง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ได้ข่าวว่าเรื่องนี้มี ๑๔ ตอนจ้ะ แต่ไม่ยืนยันนะว่ามีการปรับเปลี่ยนในภายหลังหรือเปล่า
แหวนแหวน
 
ความคิดเห็นที่ 10 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เป็นละครที่เริ่มดูเพราะชื่นชอบนักแสดงและทีมงาน แต่ตอนนี้บอกเลยเนื้อหาละครสนุกและมันมากถึงมากที่สุด ปมเยอะและซับซ้อนมาก ยังไงอัพเร็วๆหน่อยนะคะ อยากรู้มากๆว่าจะเกิดอะไรต่อ
ขอบคุณค่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พรุ่งนี้มาจบบริบูรณ์เลยช่ายมะ
รักคนอัพ แต่บางทีก้อหงุดหงิดนะตะเอ๊ง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วันนี้คงไม่อัพแล้วล่ะ รอมาตั้งแต่ 5 โมงเย็นละ
kate
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนบ่อย คน up ไม่สบายหรือเปล่าจ้ะ
เป็นกำลังใจให้นะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
รอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพช้าจังเป็นกำลังใจให้นะคะ อัพเร็วนิดนุงนะคะ ขอบคุณค่ะ😘😘
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เมื่อไรจะอัพซักทีอ่ะ รอนานแล้วนะ
เซ็ง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
up ไว ไว สิจ๊ะ
รอจ้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมเดี่ยวนี้อัพช้าจังเปิดหลายรอบแล้วนะ
คนรออ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +36 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอนานแล้วน่ะเมื่อไหร่จะขึ้นให้อ่าน
k_kaikitti@yahoo.co.th
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014