หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 24 มกราคม 2557 15:46 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
       เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
       
       แพปลาที่จังหวัดระยอง เฮียเม้งกับลูกน้องนับสิบ ประจันหน้ากับจุมพลและลูกน้องจำนวนพอกัน บรรยากาศตึงเครียด เฮียเม้งชี้ให้ดูหน้าสอนที่บวมช้ำ
       “หลานแกต้องชดใช้ ที่ทำกับคนของฉันอย่างนี้ ส่งตัวหลานแกมา” จุมพลหัวเราะ
       “คิดจะป้ายสีให้หลานข้า ก็หัดดูตาม้าตาเรือหน่อย ไอ้เข็มมันอยู่กรุงเทพฯ ถ้าเล่นงานคนของแกได้ ก็คงต้องหายตัวมาแล้ว”
       เฮียเม้งมองหน้าสอน สอนรีบยืนยัน
       “มันมากับแฟนมัน แฟนมันนี่แหละที่อัดฉัน”
       “ใครเป็นแฟนเจ้าเข็ม” จุมพลงง มองปิ้ง “หรือเป็นเจ้าโย”
       “ไม่ต้องพูดกันมากแล้ว ถ้าไม่เอาตัวหลานแกมาฉันจะเผาที่นี่ให้เรียบ”
       “คิดหรือว่าข้าจะยอมให้ทำได้ง่ายๆ ไล่มันออกไป” จุมพลสั่งลูกน้อง
       “ลุยมันให้ยับ เผามันให้เรียบ” เฮียเม้งสั่งลูกน้องเหมือนกัน สองฝ่ายตะลุมบอนใส่กัน
       
       สอนวิ่งไปที่ถังน้ำมัน กำลังจุดไฟแช็คเตรียมโยนเข้าใส่ โยธินกระโดดเข้าเตะข้อมือสอน ไฟแช็คกระเด็นตกน้ำทะเล โยธินกับสอนต่อสู้กัน สอนบาดเจ็บอยู่เลยสู้ไม่ได้ ถูกโยธินเตะตกทะเล โยธินมองหาจุมพลกำลังบู๊กับเฮียเม้ง โยธินเข้าไปช่วยแล้วเอาปืนจี้คอเฮียเม้ง เฮียเม้งกลัวตัวสั่น
       “อย่าๆ ฉันยอมแล้ว ยอมแล้ว”
       “สั่งให้คนของแกหยุด”
       “ทุกคนหยุด หยุดเดี๋ยวนี้”
       ลูกน้องเฮียเม้งหยุด
       “แกรีบพาลูกน้องกลับไปซะ แล้วอย่ากลับมาอีก ฉันจะไม่ใจดีเหมือนคราวนี้”
       โยธินผลักเฮียเม้ง เฮียเม้งถลาไปข้างหน้า ลูกน้องรับตัวไว้ เฮียเม้งหันกลับมาชี้หน้า
       “ฝากไว้ก่อนเถอะ กลับ”
       เฮียเม้งกับลูกน้องยกขบวนกลับ โยธินโล่งอก จุมพลมองปืนในมือโยธินแบบสงสัย
       
       จุมพลมองปืนในมือแล้วกดยิง ปลายปืนกลายเป็นไฟแช็ค จุมพลโยนใส่โยธิน โยธินรับทัน
       “ข้าก็นึกว่าปืนจริง ไอ้กะล่อนเอ๊ย ไอ้ปิ้งเอาของจริงมา”
       ปิ้งวิ่งออกมาพร้อมปืนยาวให้จุมพล จุมพลเล็งใส่โยธิน โยธินยกสองมือ
       “ปู่ๆ อย่าเล่นอย่างนี้ ผมเชื่อว่าของจริงไม่ต้องโชว์ให้ดูก็ได้”
       “เอ็งคิดว่าข้าพูดเล่นหรือ บอกมาทำไมเจ้าเข็มมันถึงมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ ไหนว่าอบรมอยู่ที่กรุงเทพฯ หรือว่าเอ็งหลอกล่อหลานข้าไปอยู่กินด้วยกัน”
       “เปล่าๆ นะปู่ ผมเคารพปู่ไม่กล้าทำอะไรข้ามหัวผู้ใหญ่หรอก”
       “งั้นก็อธิบายมา ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน”
       “คือทางผู้จัดเขาพากันมาอบรมที่นี่ แบบว่าอยากให้สัมผัสกับอาชีพประมงจริงๆ ทำนองนี้แหละ”
       “แล้วทำไมเข็มมันไม่มาหาข้า”
       “ตอนแรกก็จะมาแหละปู่ แต่กำหนดการมันเปลี่ยนกะทันหันต้องย้ายไปอบรมต่อที่พัทยา ผมเองยังได้คุยไม่กี่คำเอง”
       “งั้นคนที่ผมเห็นก็คือพี่เข็มจริงๆหรือ แต่ผู้ชายที่อยู่กับพี่เข็มไม่ใช่คุณโยนี่นา”
       “นายคงตาฝาด ลูกน้องเฮียเม้งก็บอกเองไม่ใช่หรือว่าคนที่อัดมันคือแฟนเข็ม ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใคร”
       จุมพลพยักหน้าคล้อยตามลดปืนลง ปิ้งมองสำรวจโยธินว่าเหมือนกับคนที่เห็นหรือเปล่า โยธินชักไม่สบายใจ
       
       โยธินกลับเข้ากรุงเทพ นัดเจอกับเขมิกาที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง
       “งานนี้เราสองคนรับบาปกันไปเต็มๆ ทั้งโกหก ทั้งหลอกคนไปทั่ว ถ้าล้างบาปได้เหมือนล้างผักก็คงจะดี”
       “เข็มกลับหาปู่ก่อนดีมั้ย แล้วค่อยหาจังหวะมาที่กรุงเทพฯ อีกที เฮียเองเต็มใจช่วยรับหน้าแทนเข็ม แต่มันไม่รู้จะปั้นเรื่องอะไรมาทำให้ปู่เชื่อแล้ว”
       “แต่เข็มกำลังจะทำให้ประชาคายความจริงออกมา ขืนไปหาปู่ตอนนี้ เข็มกลัวจะไม่ได้กลับมาอีก”
       “เข็มใช้วิธีไหนไม่เห็นเล่าให้เฮียฟังเลย”
       เขมิกาไม่ยอมบอกกลัวโยธินรู้ว่าไปสวมรอยเป็นแฟนกับประชา
       “เข็มกำลังพยายามสืบจากพนักงานที่สปา เพราะถ้าจะหาทางตีสนิทกับประชาคงยาก เฮียช่วยรับหน้าปู่ไปก่อนนะ” เขมิกาคว้ามือโยธินมากุมไว้ “นะเฮีย”
       โยธินมองมือหวิวใจ มองเขมิกาตาเยิ้ม
       “จ้ะ ว่าไงว่าตามกัน”
       โยธินพูดเหมือนต้องมนต์
       
       อึ่งยกถ้วยกาแฟเตรียมจะเอาไปให้ชานนท์ ปรียาเดินเข้ามา
       “ของคุณนนท์หรือเปล่าจ๊ะ”
       “ถูกเผงเลยค่ะ หน้าที่พัชราภาต้องเสิร์ฟให้เจ้านายทุกเช้า”
       “ฉันช่วยมั้ยจ๊ะ พอดีฉันว่าง”
       “อู๊ย ดีเลยค่ะ ช่วยทำแทนทุกเช้าก็ได้ฉันยินดียกหน้าที่ให้” อึ่งส่งกาแฟให้แล้วพูดเบาๆ “ฉันถือหางคุณเต็มที่นะคะ ขอให้สำเร็จ”
       ปรียายกกาแฟเข้าไปในห้องทำงานชานนท์ จรรยายืนจ้องอยู่ เดินตาม
       ปรียาวางกาแฟบนโต๊ะ ชานนท์เงยหน้ามองปรียา
       “อึ่งไม่ว่าง ปรียาก็เลยอาสาทำแทนค่ะ”
       ชานนท์ต้องใจแข็งกันปรียาออกห่าง
       “หน้าที่ใครคนนั้นก็ควรทำหน้าที่ของตัวไป ส่วนเธอพี่ขอแนะนำว่าเอาเวลาไปฝึกงานจะมีประโยชน์กว่า”
       ปรียาบีบถาดในมือ พยายามระงับความเสียใจ
       
       ปรียาออกมาจากห้องชานนท์เจอจรรยารอดักอยู่ จรรยาหึงแทนเขมิกาพูดลอยๆ
       “คนสมัยนี้ก็แปลกนะ เห็นเขามีภรรยาอยู่ทนโท่ ยังทำเป็นไร้เดียงสาไม่รู้ไม่ชี้”
       “ถ้าคุณหมายถึงฉัน โปรดทำความเข้าใจใหม่นะคะว่าฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย พี่นนท์ดีกับฉันมาก ฉันก็แค่อยากคอยดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้เป็นการตอบแทน”
       จรรยายิ่งหมั่นไส้
       “คุณปรียาเนี่ยช่างเล่นบทสาวใสซื่อได้เนียนดีนะคะ”
       ปรียายิ้มหวาน
       “ทำไมคุณดูเดือดร้อนนักละคะ ขนาดคุณขวัญยังไม่เห็นว่าอะไรฉันสักนิด”
       จรรยาโกรธจัดเดินเข้าไปหา
       “อย่าคิดว่าจะแย่งคุณชานนท์ไปจากเพื่อนฉันได้ง่ายๆ ไม่ว่าเธอจะมาไม้ไหน ฉันนี่แหละจะขัดขวางทุกทาง”
       
       จรรยาจ้องหน้าปรียา

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
       วันต่อมา เขมิกาเดินเข้ามาในสปาเห็นพวกอึ่งรุมอ่านหนังสือพิมพ์หน้าสังคมเขียนโดยเก่งกาจ
       “นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของสปาชื่อดังเจอปัญหารักหนักอก ศรีภรรยาที่เคยหาเขาให้ใส่ปฏิเสธการหย่า เพราะหึงหวงสาวสวยคนใหม่ของสามี แว่วว่านักธุรกิจหนุ่มเตรียมฟ้องภรรยาข้อหาฉกรรจ์คือคบชู้”
       อึ่งเห็นเขมิกายืนฟังอยู่ จึงพูดกระแหนะกระแหน
       “เมื่อไหร่ตัวอัปมงคลมันจะไปพ้นๆ จากที่นี่สักที ตั้งแต่มันเฉียดเข้ามา เจ้านายเรามีแต่ตกต่ำลง”
       เขมิกาดึงหนังสือพิมพ์จากมือกุ้งมาดู โกรธจัดกำหนังสือพิมพ์แน่น จรรยาเดินเข้ามาเห็นอาการเขมิกา
       
       ประชากางหนังสือพิมพ์ให้ชานนท์อ่าน
       “ผมเพิ่งเห็นเมื่อเช้า ลองอ่านดูสิครับ”
       ชานนท์อ่านจบ ตบโต๊ะผาง
       “มันเขียนข่าวอย่างนี้ได้ยังไง”
       ประชาแกล้งโกรธตาม
       “คนเขียนก็คือนายเก่งกาจ ไอ้หมอนี่ไม่ค่อยพอใจคุณชานนท์เท่าไหร่ ถึงได้ใช้อคติส่วนตัวล้วนๆ” จรรยาหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามา ประชาดุ “ทำไมไม่เคาะประตูก่อน”
       จรรยาไม่สนรีบบอกชานนท์
       “ขวัญค่ะ ขวัญไปแล้ว”
       
       ที่สำนักพิมพ์ของเก่งกาจ เก่งกาจเปิดฝามาม่าคัพ พูดกับมาม่า
       “ถ้ายอดขายฉบับนี้ทะลุทะลวง ฉันกับแก ลาขาด” เขมิกาเดินเข้ามา โยนหนังสือพิมพ์ใส่เก่งกาจ ถ้วยมาม่าหล่น เก่งกาจตกใจ “เฮ้ย อะไรวะ”
       เก่งกาจหันขวับไปเจอเขมิกา
       “เขียนข่าวให้ร้ายคนอื่นแบบนี้ไม่รู้สึกละอายบ้างหรือ หรือว่าต่อมสามัญสำนึกของคุณมันขึ้นสนิม”
       เก่งกาจยิ้มกวนประสาท หยิบนสพ.ดู
       “ผมก็ไม่ได้เอ่ยชื่อใครเลย ทำไมคุณขวัญตาต้องดูเป็นเดือดเป็นร้อนถึงขนาดบุกมาถึงที่นี่ เอ๊ะๆ หรือว่าคนที่คบชู้ตามข่าวว่า ก็คือ...”
       เก่งกาจชี้เขมิกา เขมิกาง้างหมัดจะชก แต่มีมือมาข้อมือเขมิกาไว้ เขมิกาหันไปมองจึงเห็นว่าเป็นชานนท์
       “อย่ามาห้ามฉัน”
       แต่ชานนท์ซัดเปรี้ยงเข้าหน้าเก่งกาจแทนเขมิกา เขมิกาตกตะลึง ชานนท์ชี้หน้าเก่งกาจ
       “ไม่พอใจอะไรผม เจอกันตัวต่อตัวแบบลูกผู้ชายเขาทำกัน แต่อย่ามาใช้ปากกาละเลงข่าวดูถูกเมียผม” เขมิกา
       อึ้งที่ชานนท์ช่วยปกป้องเต็มที่ “เรารักกันดีไม่เคยคิดหย่า คุณเขียนข่าวทำลายครอบครัวคนอื่นแบบนี้ ให้เตรียมตัวรับหมายศาลได้เลย ผมฟ้องคุณแน่”
       หัวหน้าเก่งกาจเดินออกมาได้ยิน
       “ใจเย็นๆ นะครับคุณชานนท์ เรื่องแค่นี้เจรจากันได้”
       “ไม่มีการเจรจาใดๆ รอไว้คุยกันในศาลเลยดีกว่า”
       ชานนท์จูงมือเขมิกากลับ เขมิกาหันมาบอกเก่งกาจ
       “สามีฉันเส้นลายมือขาดทั้งสองมือ เคยตบบ้องหูพวกอันธพาลจนหูพิการมาแล้ว นี่ไม่ได้ขู่นะ เล่าให้ฟังเล่นๆ”
       ชานนท์ดึงเขมิกาออกจากห้อง เก่งกาจจับหูสยอง หัวหน้าหันมาเล่นงานเก่งกาจ
       “ฉันก็เห็นเขารักกันดีนี่หว่า แกไปเอาข้อมูลผิดๆ มาจากไหน”
       “ก็ไอ้คนในสปานั่นแหละมันบอกผมเอง”
       
       ประชาถือหนังสือพิมพ์ หัวเราะสะใจกับข่าวซุบซิบ เพราะเป็นคนโทรบอกเก่งกาจเอง
       “สะใจจริงโว้ย ฉันไม่มีความสุข แกก็อย่าคิดว่าจะมีความสุขได้ไอ้ชานนท์”
       ประชายิ้มร้ายๆ
       
       อีกด้านหนึ่งที่บ้านนนท์ ชานนท์คุยมือถือกับทนาย
       “ดำเนินการฟ้องไปได้เลย ขอบคุณครับ”
       เขมิกายืนมองอยู่
       “คุณไปชกหน้านักข่าว ไม่กลัวเขาเล่นงานคุณหนักขึ้นหรือ เขามีปากกาอยู่ในมือนะ”
       “ก็เพราะแต่ก่อนฉันมัวแต่ห่วงหน้าตา ห่วงชื่อเสียงของตัวเองเลยเลือกที่จะหนีปัญหาไปอยู่เมืองนอก ครั้งนี้ฉันจะไม่ขี้ขลาดแบบนั้นอีก”
       “ป่านนี้ข่าวคงกระจายไปทั่วแล้ว ฉันจะหาทางแก้ข่าวดู”
       “เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ฉันจะสยบข่าวบ้าๆ นี่เอง”
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น เขมิกานั่งกินกาแฟอยู่ในศูนย์อาหารพนักงานสปา เยาว์เดินเข้ามาส่งช่อดอกไม้ให้เขมิกา
       “มีร้านดอกไม้ส่งมาให้คุณขวัญค่ะ”
       เขมิกาแปลกใจ รับมาดูป้ายชื่อ
       “เป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ...พี่ชา”
       “หนุ่มคนไหนแอบให้ดอกไม้หรือจ๊ะ”
       เขมิกาสะดุ้ง เห็นชานนท์กับประชาเดินเข้ามา เขมิกามองหน้าประชา ประชายิ้มบางๆ ให้แบบรู้กัน
       “คือ ลูกค้าของเรา คุณน้ำชาไงคะ วันก่อนรถเขาหม้อน้ำแห้งฉันก็เลยช่วยเติมให้ สงสัยคงส่งมาขอบคุณ”
       “เดี๋ยวนี้ลูกค้ามีปัญหาอะไรก็เรียกหาแต่คุณขวัญค่ะ เพราะเธอช่วยได้หมด”
       เยาว์บอก ชานนท์ยิ้มปลื้มใจ บอกกับเขมิกา
       “บ่ายนี้จะมีหนังสือพิมพ์ธุรกิจมาถ่ายรูปและขอสัมภาษณ์เรา เตรียมตัวไว้นะจ๊ะ”
       “นนี้เลยหรือฉันยังไม่ได้แต่งหน้าทำผมเลย” เขมิกาตกใจ
       “ทางทีมงานจะมีช่างมาทำให้ แต่เธอสวยอยู่แล้ว ไม่ต้องแต่งก็สวย”
       เยาว์ยิ้ม เขมิกาเขิน ประชามองชานนท์อย่างหมั่นไส้คิดแกล้งชานนท์อีก เขมิกาเหลือบตาไปที่ประชา
       
       เขมิกาดึงมือประชาเข้ามาในห้องเก็บอุปกรณ์แล้วคืนดอกไม้ให้
       “พี่ไม่ควรทำแบบนี้ อยากให้นายชานนท์จับได้หรือไง”
       “เธอกลัวมันหึงหรือ”
       “ฉันห่วงพี่ต่างหาก”
       ประชาอึ้ง จับมือเขมิกา เขมิการังเกียจแต่ต้องไหลตามน้ำ
       “ขวัญ เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมเถอะ ถึงจะต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไปก่อนพี่ก็ยอม รอให้ขวัญจำที่ซ่อนเงินสินสอดได้ก่อน เราค่อยหนีไปตั้งต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน”
       เขมิกาถือโอกาสล้วงข้อมูล
       “แล้วครั้งสุดท้ายฉันอยู่กับใคร ที่ไหน เผื่อฉันจะนึกเรื่องเงินสินสอดออก”
       ประชาต้องการแกล้งชานนท์ก่อนเลยโกหก
       
       “ถ้าขวัญอยากรู้ พี่จะพาไป”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
       แผนกต้อนรับของสปา พวกเยาว์ยืนรอกันอยู่ อึ่งตื่นเต้นส่องกระจกทาปากสีแดงแจ๋ เยาว์มองอึ่ง
       “ให้มันน้อยหน่อยนังอึ่ง เขามาถ่ายเจ้านายเรา ไม่ใช่แก”
       “แหมแม่ เขาอาจเห็นออร่าในตัวฉัน จนขอสัมภาษณ์ก็ได้ ใครจะไปรู้ ว้าย มากันแล้ว”
       ทีมงานเดินเข้ามา เยาว์เห็นชานนท์เดินออกมา
       “คุณชานนท์มาพอดี”
       ขานนท์ยิ้มแย้มต้อนรับ
       “เชิญข้างในเลยครับ ไปตามขวัญมาแต่งหน้าที” ชานนท์หันไปบอกจรรยา
       “ค่ะ”
       ชานนท์เดินนำทีมงาน อึ่งรีบพูดกับช่างกล้อง
       “ถ้าฟิล์มเหลือ ก็ถ่ายหนูบ้างก็ได้นะคะ”
       อึ่งจะตามช่างกล้อง เยาว์ดึงไหล่ไว้
       “ไปทำงาน”
       
       ขานนท์นั่งแต่งหน้าอยู่ จรรยาวิ่งมากระซิบกับชานนท์
       “หาขวัญไม่เจอค่ะ โทรหาแล้วเครื่องก็ปิด”
       ชานนท์ลุกยืนทันที ด้านหลังชานนท์ ปรียายืนมองอยู่
       
       ประชาเดินนำเขมิกาเข้ามาในนร้านอาหารแห่งหนึ่ง เขมิกามองโต๊ะอาหารที่จัดวางอาหารไว้เรียบร้อย เขมิกามองหน้าประชา
       “ฉันมาที่นี่ก่อนจะหายตัวไปหรือ”
       “เปล่า” ประชาเลื่อนเก้าอี้ให้เขมิกานั่ง ตัวเองไปนั่งตรงข้าม “ที่พี่ให้ดอกไม้กับเธอ เพราะวันนี้เมื่อปีที่แล้วเรามากินข้าวกันที่นี่ และตกลงเป็นแฟนกัน”
       “ไหนบอกว่าจะพาไปดูที่ๆ พี่เห็นฉันครั้งสุดท้ายไง” ประชาน้อยใจ
       “พี่นึกว่าเธอจะดีใจที่รู้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญของเราเสียอีก”
       เขมิการีบเล่นละครแกล้งกลบเกลื่อน
       “ทำไมฉันจะไม่ดีใจ แต่ฉันอายที่จะให้พี่เห็นว่าฉัน...” เขมิกาแกล้งบีบน้ำตา รีบดึงทิชชู่มาซับหัวตา “เจ็บปวดกับความรักของเราที่เปิดเผยไม่ได้”
       ประชานึกแค้นนนท์
       “พี่ถึงได้เกลียดมันเข้ากระดูกดำ ไม่อยากเห็นมันมีความสุขกับเธอแม้แต่นาทีเดียว” ประชามองนาฬิกาข้อมือ “ถ้าเธออยากกลับไปถ่ายรูปกับมัน ยังพอทันนะ”
       เขมิกาทำเนียนตักกับข้าวให้ประชา
       “เลิกทดสอบฉันสักทีเถอะ ไม่ว่ายังไงพี่ก็สำคัญกว่า”
       ประชาดีใจยกแก้วไวน์ขึ้น
       “ฉลองให้กับวันเริ่มต้นใหม่ของเรา”
       เขมิกาชนแก้ว ยกดื่ม ในใจโมโหประชา
       “ฉลองกับผีนะสิ โดนมันหลอกมาจนได้ ไอ้บ้าเอ๊ย”
       
       ริมสระอาบน้ำแร่ของสปา ชานนท์พูดกับคนสัมภาษณ์
       “ผมต้องขอโทษด้วยที่ภรรยาผมไม่สบายกะทันหัน พลอยทำให้ทุกคนต้องเสียเวลารอ”
       “เราเองก็ไม่อยากกลับไปมือเปล่า ถ้าอย่างนั้นเราถ่ายคุณนนท์ในธีมของการทำงานก็ได้ค่ะ”
       “เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ”
       ช่างกล้องตะโกนบอกช่างแต่งหน้า
       “ซับหน้าให้คุณนนท์หน่อย”
       ปรียาที่ยืนอยู่ข้างจรรยา รีบร้องบอก
       “ฉันช่วยเองค่ะ”
       ปรียารีบควักผ้าเช็ดหน้า จรรยาจ้องอยู่ พอปรียาจะรีบวิ่งไปหาชานนท์ จรรยายื่นขาออกมาขัด ปรียาถลาหัวทิ่มไปชนรีเฟกซ์ล้ม ทุกคนตกใจ ปรียาอายมาก ชานนท์เป็นสุภาพบุรุษจะเข้าไปพยุงแต่โดนจรรยาวิ่งตัดหน้าไปพยุงปรียาแทน
       “ฉันช่วยค่ะ เจ็บมากมั้ยคะ”
       ปรียาจ้องหน้าจรรยา จรรยายิ้มยั่ว
       
       ชานนท์เดินเข้าบ้านมา ปรียาตามเกาะติด แป้นวิ่งมารับหน้าชานนท์ถามหาเขมิกาทันที
       “คุณผู้หญิงกลับมาหรือยัง”
       “ยังค่ะ งั้นแป้นรอคุณผู้หญิงกลับมาค่อยตั้งโต๊ะอาหารนะคะ”
       “ไม่ต้อง แค่คนเดียวจะรอทำไม”
       ชานนท์อารมณ์เสียเดินไป ปรียายิ้มที่ชานนท์เคืองเขมิกา
       
       ชานนท์นั่งกินข้าวกับปรียา
       “คุณนิลทานข้าวได้เยอะมั้ยแป้น”
       “ทานได้เป็นปกติค่ะ”
       ปรียาตักกับข้าวให้ชานนท์ เขมิกาเดินเข้ามาชะงักมอง
       “เราคิดว่าคุณขวัญจะไม่กลับมาทาน ก็เลยไม่ได้รอค่ะ”
       ปรียาตั้งใจพูดคำว่าเรากับเขมิกา เขมิกาชักหึง ชานนท์งอนไม่มองหน้าเขมิกา เขมิกานั่งลง
       “แป้น มีผลไม้มาล้างคอมั้ย ฉันอิ่มมาแล้ว”
       “มีค่ะ”
       ชานนท์ยิ่งงอน วางช้อน ลุกยืน
       “แป้น ยกกาแฟตามไปที่ห้องทำงานฉันด้วย”
       ชานนท์เดินไป เขมิกาหึงปรียาเลยพูดกวน
       “ขอผลไม้ให้ฉันก่อน เพราะฉันขอก่อน” แป้นเงอะงะ ชานนท์ที่เดินไปแล้วหันกลับมามองเขมิกา ปรียาจึงรีบพูดกับชานนท์
       “ปรียาจะเอากาแฟไปให้เองค่ะ”
       “ขอบใจ”
       ชานนท์เดินไป แป้นรีบไปเอาผลไม้
       
       “เร่งทำคะแนนน่าดูเลยนะฮะคุณปรียา”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
       ปรียายิ้มหวานเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนเขมิกา
       “คุณขวัญพูดเองไม่ใช่หรือว่าใครดีใครได้ อย่าบอกนะคะว่าคุณเริ่มกลัวเลยคิดจะเปลี่ยนใจ”
       “เดาได้เก่งดีนี่ ฉันกลัวจริงๆ” เขมิกาเดินไปยืนหลังปรียาจับบ่าสองข้าง ยื่นหน้ามาพูดกวนๆ “แต่กลัวว่าเธอจะเหนื่อยเปล่า นี่พี่ยังไม่ออกตัวเลยนะน้อง ปล่อยให้น้องสาวนำร่องไปก่อนแม่กระต่ายน้อย” เขมิกาจับแก้มปรียา ปรียาหันขวับมาจ้องหน้าเขมิกาแบบไม่พอใจ เขมิกายั่วได้หัวเราะขำๆ “เก็บอาการไม่อยู่เสียแล้ว แบบนี้เขาเรียกว่าหลุดหรือเปล่าจ๊ะ”
       แป้นถือจานผลไม้มา เขมิกาเดินไปหยิบเข้าปากหนึ่งชิ้น แล้วไป ปรียาคับข้องใจที่ทำอะไรเขมิกาไม่ได้
       
       ปรียายกถ้วยกาแฟมา เคาะประตูห้องทำงานชานนท์ ยิ้มแย้มผลักประตูเข้าไปแต่ชานนท์ไม่อยู่ในห้อง ปรียาหุบยิ้ม
       ในห้องนอนเขมิกา เขมิกาเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว นั่งบนเตียง มองไปข้างเตียงชานนท์ยังไม่มา มองนาฬิกาหัวเตียงบอกเวลา 3 ทุ่ม
       “คงอี๋อ๋อกันอยู่ละสิ ถึงไม่รู้จักเวลาหลับเวลานอน แต่เป็นอย่างนี้ก็ดีแล้วนี่”
       เขมิกานอนคลุมโปง แต่ทนไม่ไหว เปิดผ้าห่มออกมาอีก เขมิกาลุกจากเตียงออกจากห้องเพื่อไปดูชานนท์กับปรียา
       
       เขมิกาเดินมองหาชานนท์พร้อมกับบ่นไปด้วย
       “สองคนนั่นที่ห้องทำงานก็ไม่อยู่ แล้วไปอยู่ที่ไหน”
       เขมิกาเห็นห้องนั่งเล่นไฟเปิด ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปเห็นชานนท์นอนอยู่ที่เก้าอี้ยาว เขมิกาเดินไปหา มองที่มือชานนท์ถือรูปใบหนึ่งวางบนอก เขมิกาอยากรู้ค่อยๆ ดึงรูปที่คว่ำอยู่พลิกดู เป็นรูปขวัญตาในชุดแต่งงานงดงามถ่ายกับชานนท์ในชุดเจ้าบ่าว เขมิการู้สึกว่าชานนท์รักขวัญตาเหลือเกิน
       “จริงสิ คนที่คุณรักคือพี่ขวัญต่างหาก ไม่ใช่...”
       เขมิกาลุกยืนจะหันไป ชานนท์ลืมตาดึงข้อมือเขมิกาไว้
       “มาตามฉันไปนอนหรื”อ
       เขมิกาวางฟอร์ม ดึงมือออก
       “เปล่าสักหน่อย”
       “ก็ดี ฉันจะได้นอนที่นี่”
       เขมิกาโพล่งออกไป
       “คุณต้องโกรธฉันขนาดนี้ด้วยหรือ ฉันไม่ได้ตั้งใจเบี้ยวนัดแต่ฉัน...ฉันลืม” เขมิกาบอกเสียงอ่อย ชานนท์ลุกนั่ง
       “เธอเป็นแบบนี้สองครั้งแล้วนะ เธอรู้หรือเปล่าหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ฉันจ้างให้มาสัมภาษณ์เอง เพราะต้องการแก้ภาพพจน์ไม่อยากให้เธอตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน”
       “ปล่อยไปเหอะ ใครจะเห็นฉันเป็นยังไงก็ช่าง ฉันไม่แคร์”
       “แต่ฉันแคร์” เขมิกาอึ้งประทับใจชานนท์ “ฉันมีส่วนทำให้คนทั่วไปเชื่อว่าเธอหนีตามชู้ไป ฉันต้องรับผิดชอบ ถ้าฉันปกป้องศักดิ์เมียตัวเองยังไม่ได้ ฉันก็ไม่ควรเป็นสามีเธอ”
       “ฉันยังไม่รู้จักตัวเองดีพอเลย แล้วคุณมาเชื่อมั่นอะไรในตัวฉัน”
       ชานนท์ดึงมือเขมิกาให้นั่งลง มองหน้าเขมิกา
       “แค่ความรักก็พอ”
       เขมิกาใจอ่อนยวบ ลืมเรื่องที่ต้องอยู่ห่างๆ ชานนท์ไว้ ปล่อยให้ชานนท์ดึงเข้าไปกอดซบอก เขมิกาเคลิ้มหลับตา มือเขมิกากอดตอบชานนท์
       ขณะนั้นที่ด้านนอกรั้วบ้านนนท์ มณฑากำลังยืนมองเข้าไปในตัวบ้าน
       
       วันต่อมา ประชาเปิดประตูห้องทำงานชานนท์เข้ามา ชานนท์เงยหน้าจากงาน ประชารีบถามด้วยความอยากรู้
       “ผมเห็นทนายเพิ่งกลับไป เขาไปคุยกับบก.ของโลกธุรกิจมาแล้วหรือครับ”
       “ใช่ ทางนั้นยอมเขียนแก้ข่าวให้แลกกับการไม่ฟ้อง”
       ประชาเจ็บใจ แต่ทำปากหวาน
       “ค่อยโล่งอกหน่อย ข่าวนี้เล่นเอาผมเครียดไปหลายวันเลย”
       ชานนท์ยิ้มส่งบัตรเชิญงานสัมมนาให้
       “ถ้างั้นผมจะให้คุณไปทำงานที่ได้พักผ่อนสมองไปด้วยดีมั้ย” ประชารับมาดู
       “สัมมนาที่เชียงใหม่”
       “ใช้เวลาสัมมนาแค่ 2 วันแต่ผมจะให้คุณอยู่เที่ยวต่อสักอาทิตย์” ประชาไม่อยากไป
       “งานใหญ่ระดับนี้ คุณนนท์เหมาะที่จะไปเองนะครับ”
       “ถ้าผมห่างกับขวัญช่วงที่ยังมีข่าวซุบซิบอยู่ คนจะโยงว่าเราอยากหย่ากันจริงๆ คุณไปนั่นแหละดีแล้ว”
       ประชารับคำแต่ในใจโกรธชานนท์
       
       “ที่มันส่งพี่ไปไกลๆ เพราะสงสัยว่าพี่เป็นคนส่งข่าวให้กับนักข่าวหรือเปล่า”
       อู๋คุยกับประชาในรถ
       “ฉันไม่ได้เปิดเผยตัวกับไอ้เก่งกาจ ไม่มีทางที่ใครจะรู้”
       “แล้วเรื่องนังนั่นพี่จะปล่อยให้คาราคาซังอยู่อย่างนี้หรือ พี่คงไม่ได้คิดจะกลับไปรื้อฟื้นความสัมพันธ์กับมันหรอกนะ”
       “ฉันเคยบอกว่าไม่ก็คือไม่ รอให้ฉันกลับมาก่อนค่อยว่ากัน แกห้ามทำนอกเหนือคำสั่งฉันเด็ดขาด” ประชาโยนซองเงินให้อู๋ “เอาไว้ใช้ตอนฉันไม่อยู่”
       อู๋ยิ้มพอใจ
       “ขอบคุณพี่”
       อู๋ลงจากรถ ประชาขับออกไป
       
       จรรยาดึงมือเขมิกาให้ตรงไปที่ประตูรั้วบ้าน
       “จะพาฉันไปไหน วันนี้ฉันต้องดูคุณนิลฝึกเดิน”
       จรรยาหยุดเดินหันมา
       “เรื่องคนอื่นช่างเถอะน่า ห่วงตัวเองก่อน เธอต้องไปเฝ้าคุณนนท์ไว้ ยัยปรียาจะได้ไม่กล้าเข้าไปยั่วคุณนนท์ถึงในห้องทำงานอีก”
       “ปล่อยเขา เราจะได้ทดสอบจิตใจคนของเราว่ามั่นคงแค่ไหนไง”
       “แต่ฉันไม่เห็นด้วย เท่ากับเธอเปิดทางให้แม่นั่นทำอะไรตามใจชอบ น้ำมันกับไฟมันใกล้กันไม่ได้นะขวัญ จุดติดเอาง่ายๆ”
       เขมิกากลุ้มเผลอหลุดออกมา
       “เฮ้อ จะติดก็ติดเหอะ ฉันเองก็คงอยู่ไม่นานนักหรอก”
       “อะไรนะ เธอจะไปไหน”
       เขมิกาตกใจรีบแก้ตัว
       “เออ ไม่ ไม่ใช่ฉัน ฉันว่าปรียาน่ะเขาแค่มาฝึกงานคงอยู่ที่สปาไม่นานหรอก”
       จรรยาเซ็งมองไปด้านหลังเขมิกาเห็นมณฑาแว่บๆ แถวริมรั้วแล้วหายไป
       “เฮ้ย ขวัญ”
       จรรยารีบวิ่งไปริมรั้ว เกาะรั้วมองหา เขมิกาวิ่งตามมา
       “มีอะไรหรือ” จรรยาหันมาบอก
       “ฉันเห็นคนยืนจ้องเราอยู่ คล้ายๆ คุณนมมณฑาเลย”
       เขมิกามองหานอกรั้ว แต่ไม่เห็นใคร
       “คงไม่ใช่หรอกมั้ง เธอกลับไปก่อนนะ ฉันมีอะไรต้องทำ”
       
       เขมิกาคิดแผนล่อมณฑาออกมา
        
       อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา09.30น.
       
       


1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18 (ต่อ)
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 15
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 38 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 35 คน
93 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
7 %
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
2548
บี ทิมสุวรรณ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านด้วยคน เป็นกำลังใจให้คนอัพด้วยอีกแรง
ดอกป๊าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
refresh รอ
m
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไว ๆ
ลงยาวๆนะคะรอนานมากเลย
ขอบคุณค่าาาาาา
เตย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ให้รอนานมาก จะลงแดงตายเเล้วกว่าจะ 9.30 น่าจะอัพ 17น นะค่ะ
คนรออออออ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านต่อพร่งนี้ 9.30 น. แง ให้รอนาน จัง ทำไมไม่ต่อ 17.00 น.เหมือนทุกทีล่ะ
111
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใช่ใช่
pattamakorn_2544@hotmail.co.th
 
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบขวัญ อ๋อม ที่สุดเลย
gg
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014