หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คุ้มนางครวญ

คุ้มนางครวญ ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 25 มกราคม 2557 08:55 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คุ้มนางครวญ ตอนที่ 7
       คุ้มนางครวญ ตอนที่ 7
       
       พิมพ์ดาวนอนหลับอยู่บนเตียงในห้อง ท่าทีกระสับกระส่ายคล้ายจมอยู่ในความฝัน หล่อนฝันถึงตอนที่ตัวเองโดนนกพิราบโจมตีในลานวัด ทั้งที่ยังคงหลับอยู่บนเตียง แต่พิมพ์ดาวยกมือโบกไล่นกไปมา
       
       ที่คุ้มเวียงแก้วในเวลาเดียวกัน ภาพฝูงนกพิราบโจมตีพิมพ์ดาว กลายเป็นภาพในขันน้ำมนต์ ภาพนั้นเห็นพิมพ์ดาวดิ้นรนในอาการตกใจ
       คุ้มร้างงดงามมลังเมลืองด้วยอำนาจจิตยอดหล้า ยอดหล้าเพ่งขันน้ำใหญ่อย่างสมใจ นางผัน นางเผื่อนคุกเข่าชะเง้อดู
       “ดาราราย ข้าเห็นเจ้าแล้ว”
       น้ำในขันไหวเป็นระลอก พิมพ์ดาวดิ้นรนยอดหล้าโบกมือสะบัด
       “เจ้าซ่อนตัวจากข้ามิได้หรอก ข้าจะต้องรู้ว่าเจ้าหดหัวอยู่ที่ไหน”
       น้ำในขันไหวอีกระลอก ภาพเปลี่ยนเป็นตัวบ้านพิมพ์ดาวทั้งหลัง เลื่อนเป็นชั้นบน แล้วเลื่อนให้เห็นหน้าต่างห้องนอนพิมพ์ดาว
       
       พิมพ์ดาวดิ้นรนอยู่ในความฝัน ขณะจันทราก้าวมายืนข้างเตียง
       “พิมพ์ ยายพิมพ์ ลูก”
       จันทราหันรีหันขวาง แล้วเห็นที่โต๊ะข้างเตียงมีเขี้ยวเสือไฟวางอยู่
       
       ยอดหล้าดวงตาเจิดจ้า เมื่อน้ำในขันเป็นภาพจากนอกหน้าต่างห้อง เห็นเงาจันทรา กับพิมพ์ดาว ผ่านม่านบางๆ ยอดหล้ายิ้มสะใจ น้ำในขันกระเพื่อม พุ่งพรวดทะลุม่านหน้าต่างเข้าไป
       ในจังหวะที่จันทราสวมเขี้ยวเสือไฟให้พิมพ์ดาวที่คอฉับ
       ภาพในขันน้ำ เหมือนพุ่งทะลุม่าน เห็นเงาจันทราสวมสร้อยให้พิมพ์ดาว
       ยอดหล้ายิ้มสาสมใจ นางผัน นางเผื่อน กระเหี้ยนกระหือรือ
       แต่ทันใดนั้น ภาพก็ดับวูบลง น้ำรวมตัวกลายเป็นใบหน้าเสือพุ่งออกมา ลอยสูงขึ้นในอากาศ นางผัน นางเผื่อน ผงะหงายหลัง ยอดหล้าลุกถดตัวถอยออกห่าง ดวงตาเบิกโพลงเกิดเป็นเปลวไฟล้อมกาย
       น้ำที่ฟอร์มตัวเป็นใบหน้าเสือคำรามลั่นอีกครั้งก็สลายตัวไป กลายเป็นน้ำทิ้งตัวกลับลงในขันสาคร
       “เจ็บใจนัก ข้าจะต้องเห็นเจ้า”
       ยอดหล้าแค้นจัด สำรวมจิตใหม่ แต่น้ำในขันกลับดำมืดและนิ่งสนิท นางผัน นางเผื่อน คลานมาชะเง้ออีก
       “ไม่ได้ผลเจ้า เจ้านาง”
       “เจ้านางน้อย มีเสือมนตราคุ้มกายเจ้า”
       ยอดหล้าอารมณ์ขุ่นหันขวับมา ดวงหน้างามบึ้งตึง
       “ผู้ใดถามความเห็นเจ้า นังขี้ครอก
       2 นางบริวาร ลนลานหมอบกราบอย่างหวาดกลัว ยอดหล้ากางสองแขน กำมือแน่นร้องกรี๊ดสุดเสียง
       
       ผู้คนในคุ้มได้ยินเสียงกรี๊ดของยอดหล้า ออกอาการต่างกันไป
       ในเรือนรับรอง เบิ้มผู้มีเซ้นส์เรื่องผีๆ สางๆ ผวาตื่น ตาเหลือกลาน ลูกกบเงี่ยหูฟัง เก้งหน้าซีด รักกรนครอกๆ มีมี่ มูมู่ เลิ่กลั่กจะร้องไห้
       ส่วนห้องพักแขก ฐาปกรณ์ลุกพรวดขึ้นมา แล้วกุมบั้นเอว กระเบนเหน็บ
       ขณะที่ในห้องนอนของแก้ว ซึ่งยังไม่นอน เดินตรงไปยังระเบียง มองไปยังคุ้มร้างอย่างขมขื่นใจ
       ที่เรือนแถวคนงานหญิง สายใจผวาลุก เห็นเฟื่องฟ้าระรินกอดกันกลมอยู่ด้านหลัง
       ส่วนตาทองลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลใจ
       เสียงนั้นยังได้ยินไปถึงมหาจรวยซึ่งนั่งสมาธิอยู่บนเรือน มีอาการผวาเฮือก แล้วพลันลืมตาขึ้น หันไปมองหีบลงอักขระ
       
       ที่กรุงเทพฯ ในออฟฟิศฐาปกรณ์ช่วงตอนกลางวัน มาดามสุใส่ชุดคอกว้าง นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน กำลังติดต่อประสานงานเป็นที่วุ่นวาย บนโซฟา มาลารินใส่ชุดคอกว้างคล้ายกัน นั่งตาแป๋วอยู่ บีบียืนเท้าสะเอวเคร่งเครียด
       สุชาดาพูดมือถือเครื่องที่ 1 “ค่ะ พี่ตุ่ม พรุ่งนี้ที่ดอนเมืองค่ะ วุ้ย โลว์คอสต์แต่บริการดีนะ คะ ค่ะ” มาดามสุหน้าหงิก แล้วพูดเครื่องที่ 2 “นี่ รถโอบียังไม่ต้องไปพรุ่งนี้ ไปพร้อมฉันวันมะเรื่องย่ะ ไอ้โง่”
       บีบีเอานิ้วเคาะโต๊ะรัว สุชาดาวางมือถือลง มองหน้า
       “นี่ เรื่องคิวลินซี่ต้องขอคุยใหม่นะคะ” บีบีบอก
       สุชาดางง “อ้าว ก็ตอนแรกบอกว่าเทคิวให้ถ่ายจันทร์ถึงศุกร์ เหลือเสาร์อาทิตย์ให้พักไงคะ”
       “ตอนนี้ไม่ได้แล้วค่ะ ให้แค่จันทร์ถึงพุธพอ เหลือวันอื่นให้ละครอีกเรื่อง”
       มาลารินมองบีบี เหมือนไม่รู้เรื่องใดๆ มาดามสุเลยจับได้ว่าตอแหล
       “ละครอีกเรื่องอะไรคะ ไม่เห็นมีข่าว”
       “อุ๊ย เป็นความลับน่ะซี เขาก็จะเปิดเหมือนกัน”
       “เปิดละครหรือจะไปเปิดก้นงานอีเว้นท์กันแน่คะ”
       มาดามสุแข็งใส่บ้าง บีบีคอแข็งยืนกราน
       “ไม่รู้ล่ะ ให้ได้แค่จันทร์ถึงพุธ”
       “แต่หนูลินซี่เป็นนางเอก ออกแทบจะทุกฉาก แล้วพฤหัส ศุกร์ จะให้ถ่ายอะไรคะ”
       บีบีแดกดัน “ก็ถ่ายวิวถ่ายแมวอะไรไปก็ได้”
       สุชาดาของขึ้น “นี่ คนอื่นๆ เค้าไม่มีใครมีปัญหานะคะ น้องตรีน่ะ เสาร์อาทิตย์ก็ไม่กลับกรุงเทพฯ ด้วย
       ซ้ำ แม่พิมพ์ดาวก็เทคิวให้เหมือนกัน”
       มาลารินตาสว่างทันที บีบีทำหน้าแสยะ เยาะหยัน
       “พวกไม่มีงานน่ะซี”
       “เอ้อ พี่บีบีคะ ช่วงนี้ลินซี่ป่วยบ่อยๆ ให้บินไปบินมา ตรากตรำออกอีเว้นท์ไม่ไหวหรอกค่ะ ลินซี่ว่าลินซี่เทคิวให้มาดามดีกว่า”
       บีบีตกใจ “อ้าว อีนี่ เอ๊ย ลูกขา เอางั้นหรือคะ ลูกขา”
       มาลารินพยักหน้าตาแป๋ว บีบีพูดไม่ออก มาดามสุค้อนขวับ
       
       ตรีภพแต่งตัวอยู่ในห้องพักคอนโด เตรียมเดินทาง เดินดูความเรียบร้อยรอบๆ คอนโด หมอตฤณยืนอยู่กับกระเป๋าเดินทางใหญ่ 1 ใบ
       “ต้นไม้น่ะรดน้ำดีๆ นะโว้ย”
       “เออ แกไม่ต้องห่วงหรอก ต้นไม้ฉันก็จะดูให้ บิลอะไรมาก็จะเช็คให้”
       “รถฉันแกก็จะเอาไปขับให้”
       ตฤณทำหน้ายิ้มกระเรี่ยกระราดนิดหนึ่ง
       “เออซีวะ รถดีๆ จอดไว้เฉยๆ ให้หัวเทียนบอดทำไม”
       “ไม่บอดโว้ย รถฉันยังไม่ถึงหกเดือนเลย”
       “น่า ฉันจะดูแลไอ้ลูกรักแกอย่างดี จะเอาไปเคลือบแวกซ์ใหม่ด้วย”
       “เออ” ตฤณดีใจยิ้มแป้น “แต่ตอนไปส่งนี่เอารถแกไป”
       “ทำไมวะ”
       “รถฉันเข้าอู่ว่ะ อีกสองอาทิตย์ได้ ใบรับอยู่นี่ ไปรับให้ด้วย”
       
       ตฤณอ้าปากค้าง ตรีภพยักคิ้วให้ โบกใบรับรถไปมา

คุ้มนางครวญ ตอนที่ 7
       เวลาเดียวกัน จันทรายืนอยู่หน้าเทอเรซ มองออกไปอย่างกังวล ใบเฟิร์นลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของพิมพ์ดาวมา สองพี่น้องเดินกอดเอวคลอเคลียกันมา
       
       จันทราหันมาเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม
       
       “จะไปแล้วหรือ”
       “ค่ะ เครื่องออกตั้งเย็น แต่ให้ไปเจอกันตั้งแต่บ่ายทำไมไม่รู้”
       “ไปเป็นคณะใหญ่มั้งคะ” พิมพ์เดือนว่า
       “ใหญ่อะไร ที่ได้ไปเครื่องน่ะ มีนักแสดงนำไม่กี่คนเอง แต่ตัวเล็กๆ น่ะ ไม่ว่าจะผู้เฒ่าผู้แก่ ยายมาดามยัดขึ้นรถตู้หมด”
       “แหม แกไม่ให้ขึ้นรถ บขส. ส้มไปก็ดีแล้วละค่ะ”
       “ไปเหอะ ยายเดือน เออ รถฉันน่ะ ขับให้ดีๆ นะจ๊ะ อย่าให้มีขูดขีด”
       “รับรองร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ”
       พิมพ์ดาวเข้ามากราบที่อกจันทรา “แม่ขา หนูไปนะคะ”
       จันทรากอดพิมพ์ดาวไว้แน่น แล้วคลายออก มองดูสร้อยเขี้ยวเสือไฟในคอลูก
       “รักษาเนื้อรักษาตัวนะลูก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นให้นึกถึงคำสอนหลวงตา”
       “แหม ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
       “ยังไงก็ให้ระวังไว้ อ้อ แล้วสร้อยเขี้ยวเสือไฟอย่าให้ห่างตัวนะ” จันทรากำชับ
       พิมพ์ดาวรับคำแม่ “ค่ะ รู้แล้วค่ะ”
       “มา มากอดอีกที”
       พิมพ์ดาวบอกคนอื่นๆ “เอ้า กรุ๊ปฮัก มากอดกันเร็ว”
       พิมพ์เดือนเข้ามากอดด้วยเป็นสาม จู่ๆ ใบเฟิร์นก็เข้ากอดด้วย
       “ฮือ ไปตั้งเกือบเดือน หนูคิดถึงคุณแย่เลย”
       3 แม่ลูกชะงัก ค่อยๆ คลายออก ใบเฟิร์นถอยออก 3 แม่ลูกมองดูสาวใช้ไฮเทค
       “หนูจะออนเฟสตลอดก็แล้วกันค่ะ มีอะไรคุณคุยมาได้เลยนะคะ”
       “ย่ะ เปิดสไกป์ไว้ด้วยนะ” พิมพ์ดาวค้อนขำ
       
       ยามเย็น แลเห็นเครื่องบินของสายการบินโลว์คอสท์ทะยานขึ้นจากสนามบินดอนเมืองสู่ท้องฟ้า
       ไม่นานนัก รถพิมพ์ดาวแล่นกลับจากดอนเมือง รถของตฤณแล่นตามมาเบื้องหลัง ในรถพิมพ์ดาว มีพิมพ์เดือนขับมา ใบหน้ายิ้มย่องผ่องใส
       “สบาย มีรถใช้ตั้งเดือนนึง”
       ส่วนในรถอีกคัน ตฤณยิ้มแป้น
       “ดีเหมือนกัน ไปสิงคอนโดไอ้ตรีเดือนนึง ไฮโซสุดๆ”
       พิมพ์เดือนเอาตลับแป้งมาทา พลางปัดมัสคาร่า
       “มัสคาร่าของพี่พิมพ์เด้งดีจัง”
       ตฤณยังคงวางแผน
       “เอารถไอ้ตรีไปงานเลี้ยงรุ่นดีกว่า ทีนี้ล่ะ”
       รถที่พิมพ์เดือนขับออกอาการเป๋นิดๆ ตฤณขับตามหลังมามองดูงงๆ
       “อีข้างหน้านี่ขับยังไงวะ”
       ตฤณมองดู จะแซงซ้าย แต่มีรถเมล์คันยาวขวาง เลยแล่นไปช่องซ้าย
       รถตฤณแล่นขึ้นไป ใกล้จะแซงรถพิมพ์เดือนแล้ว จนรถตฤณแล่นเทียบตีคู่ ตฤณมองไปเห็นพิมพ์เดือนซึ่งปัดขนตาอยู่
       “เออดี ทาตาตอนขับรถ”
       รถตฤณเจอรถซาเล้งข้างหน้า ต้องชะลอ พิมพ์เดือนแล่นนำไปอีก พิมพ์เดือนปัดขนตาเสร็จ คว้าลิปมาแตะๆปาก ตามองไป เห็นป้ายร้านเจ๊เล้งอยู่ในระยะใกล้ๆ
       “ว้าย ถึงแล้วเหรอ”
       พิมพ์เดือนไม่ดูอะไรทั้งสิ้น ไม่เปิดไฟเลี้ยว หักเข้าเทียบทางเท้า ขวับ ตัดหน้ารถตฤณกระชั้นชิด ตฤณแหกปากร้องสุดเสียง กระทืบเบรก รถชนท้ายรถพิมพ์เดือนดังโครม
       พิมพ์เดือนนั่งอึ้ง ตกใจอยู่ในรถ
       ตฤณโมโหทุบพวงมาลัยโครมๆ หน้างอ เปิดประตูรถลงมาเดินตรงไปยังรถพิมพ์เดือน เคาะกระจกอย่างฉุนเฉียว
       “นี่ คุณลงมาเลย”
       พิมพ์เดือนลงมาจากรถ มีรอยลิปสติกจากมุมปากไปถึงหู
       “คุณขับรถยังไงฮะ อยู่ๆ ก็เปลี่ยนเลนพรวดมา”
       พิมพ์เดือนทำสวยซื่อพูดเสียงอ่อยๆ “คุณต่างหากขับรถมาชนท้ายฉัน”
       “ก็คุณเปลี่ยนเลนพรวดแบบนี้ ไฟเลี้ยวก็ไม่เปิด แถมยังแต่งหน้าไปขับรถไปอีก”
       “ใครบอก”
       “ไม่ต้องมีใครบอกหรอก คุณน่ะทาลิปสติกเลยขึ้นไปถึงขมับแล้ว”
       พิมพ์เดือนชะงัก ก้มลงส่องกับกระจกข้าง
       “ว้าย”
       พิมพ์เดือนเอามือเช็ดป้อยๆ หันมาหาตฤณทำหน้าสำนึกผิด ตฤณยังโมโหอยู่ มองเห็นป้ายร้านเจ๊เล้ง
       “อ้อ รู้แล้ว คุณคงบ้าความสวยความงามขนาดหนัก พอเห็นป้ายเจ๊เล้งก็หักพรวกเข้ามาเลย”
       พิมพ์เดือนแถ “ไม่จริงนะ”
       “ไปโทร.เรียกประกันมาเลย ผมก็จะโทร.เดี๋ยวนี้”
       พิมพ์เดือนหน้าเสีย สารภาพ
       “อย่าเรียกประกันเลยค่ะ นี่รถพี่สาวฉัน ฉันไม่อยากให้พี่รู้”
       “อ้าว นี่ขโมยรถเขามาขับหรือ”
       “ไม่ใช่นะคะ...นะคะ...นะคะ”
       พิมพ์เดือนอ้อนทำหน้าคล้ายลูกแมวประจบ ตฤณมองดูเห็นความงามสดใสก็เริ่มใจอ่อน หันไปดูรถ เห็นว่ารถตัวเองอาการน้อยกว่าท้ายรถคู่กรณีมาก
       “ก็ได้ แล้วจะยังไง”
       “ฉันจะซ่อมให้คุณเอง”
       “เอานามบัตรคุณมา...นามบัตรผมอยู่ในรถ”
       
       ตฤณเดินมาที่รถตัวเอง พิมพ์เดือนเดินตามมา ตฤณเปิดประตู โก้งโค้งหานามบัตรในกระเป๋า ไม่มีจึงเปิดประตูหลัง ของสิ่งหนึ่งหล่นลงมายังพื้นฟุตบาท
       พิมพ์เดือนมองดู ขมวดคิ้ว ตฤณถอยมาดูแล้วตาเหลือก ด้วยของสิ่งนั้นคือตุ๊กตายาง ที่มีระบบเป่าพองลมได้อัตโนมัติ
       “ว้าย คุณ...พวกจิต”
       “ไม่ใช่นะคุณ นี่ของบำบัด”
       “บำบัดอะไร คนลามก”
       “ไม่ใช่”
       พิมพ์เดือนมองเข้าไป เห็นของลามกอื่นๆ อีก เต็มลังกระดาษใหญ่ ถึงกับตาเหลือก
       “ว้าย...”
       พิมพ์เดือนวิ่งหนีไปขึ้นรถ ตฤณจะวิ่งตาม แต่มือตุ๊กตาดันมาเกี่ยวไว้ ระหว่างนี้เริ่มมีผู้คนหยุดดู คว้ามือถือมาถ่ายรูป ตฤณละล้าละลัง พิมพ์เดือนขับรถหนีไปต่อหน้า ตฤณดึงตุ๊กตาขึ้นมา มองตามอย่างโมโห ทุบตุ๊กตายางโครม ตุ๊กตาปล่อยลมพี้ออก ลีบคามือ ผู้คนรอบด้านมองประณาม
       พิมพ์เดือนขับรถหนี สีหน้าสนิมสร้อยกลายเป็นเจ้าเล่ห์
       “แค่นี้ก็รอดมาได้แล้ว ตุ๊กตายางช่วย ฮิฮิ”
       พิมพ์เดือนมองกระจกหลัง ทำหน้าขยะแขยง
       
       “หน้าตาก็ดี ไม่น่าเป็นพวกโรคจิตเลย อี๊”
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คุ้มนางครวญ ตอนที่ 8
คุ้มนางครวญ ตอนที่ 7
คุ้มนางครวญ ตอนที่ 6
คุ้มนางครวญ ตอนที่ 5
คุ้มนางครวญ ตอนที่ 4
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 5 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 5 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014