หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 27 มกราคม 2557 16:09 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 10
       เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 10
       
       ที่กล่องเครื่องเพชรบนโต๊ะ ชานนท์เปิดกล่อง สร้อยเพชรประดับมรกตเม็ดโตส่องแสงวูบวาบ เขมิกามองชื่นชม
       “สวยดี แต่อย่าเอามาให้ฉันใส่นะ กลัวคอหัก” ชานนท์ขำ
       “ฉันอุตส่าห์จะทำซึ้ง แต่เธอทำเสียบรรยากาศหมด”
       “ก็แค่สร้อยมีอะไรให้ซึ้ง”
       “สร้อยเส้นนี้เป็นของรักของหวงของคุณแม่ฉัน ท่านซื้อเก็บไว้เพื่อมอบให้กับลูกสะใภ้ มันจึงเป็นของเธอ” เขมิกาปิดกล่อง
       “แค่แหวนเพชรที่คุณให้ ฉันก็เครียดจะตาย ต้องคอยระวังตลอด กลัวหายบ้าง กลัวลืมบ้าง ขืนเพิ่มไอ้สร้อยเส้นนี้เข้ามาอีก ฉันมีหวังนอนไม่หลับ”
       ชานนท์หยิบกล่องใส่มือเขมิกา
       “ถ้าเธอไม่อยากได้ ฉันก็ไม่บังคับแต่ฉันฝากเก็บไว้ให้ลูกของเราที”
       เขมิการู้ว่าเป็นไปไม่ได้ จิตใจสับสน
       “ฉันทำไม่ได้ คุณเก็บไว้เองเถอะ”
       เขมิการีบเดินหนีออกจากห้อง ชานนท์งง
       “ขวัญ! เดี๋ยวก่อนสิ”
       
       เขมิกานั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หนักใจเรื่องโกหกชานนท์เพราะเห็นชานนท์รักและจริงจังกับขวัญตามาก เขมิกามองหน้าตัวเองในกระจก
       “พี่อยู่ไหนเนี่ย สามีพี่เขารักพี่มากนะ ฉันไม่อยากโกหกเขาไม่อยากเป็นตัวแทน เป็นเงาของพี่อีกแล้ว ฉันเหนื่อย”
       เขมิกากุมขมับ
       
       ประชาเดินกลับมาที่รถตัวเอง หันไปมองบนตึก ภาพตอนชานนท์หอมแก้มเขมิกาหลังเห็นของขวัญวันเกิด ผ่านเข้ามา ประชายิ่งแค้น คิดกำจัดชานนท์
       คืนนั้นขณะที่แววนิลนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง มณฑายืนมอง
       “เลิศวิริยะต้องเป็นของคุณหนู ไม่ใช่ของนังนั่น”
       มณฑาตัดสินใจร่วมมือกับประชา
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น เขมิกาเดินระแวดระวังออกมาเห็นรถประชาจอดอยู่ เขมิกาเปิดประตูเข้าไปนั่ง
       “ทำไมพี่ต้องบังคับให้ฉันออกมาด้วย คุยกันทางโทรศัพท์ก็ได้”
       “ขวัญอยากจำอดีตได้ไม่ใช่หรือ พี่เพิ่งคิดออกเมื่อคืนว่าพี่เก็บของใช้ของขวัญเอาไว้หลายอย่างเลย”
       “ของอะไร”
       “ก็ของใช้ทั่วไป พี่จำไม่ได้ว่ามันมีอะไรบ้าง ขวัญต้องไปดูเอง” เขมิกาหยุดคิดกลัวโดนหลอกอีก “ถ้าขวัญไม่อยากไป พี่ก็ไม่บังคับนะ”
       เขมิการีบแตะมือประชา
       “ของนั่นอยู่ที่ไหน”
       
       ที่บ้านชานนท์ ชานนท์หันมาหามณฑาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
       “ผมนึกว่าคุณนมจะเลิกคิดไม่ดีกับขวัญแล้วเสียอีก คุณนมยังอยู่กับเรื่องเดิมๆ คิดแบบเดิมๆ ไม่ยอมเปลี่ยน”
       “แต่นมเห็นกับตาว่าคุณผู้หญิงขึ้นรถไปกับผู้ชายจริงๆ แล้ว ยังได้ยินกับหูว่าเขาพากันไปที่ไหนด้วย”
       “ผู้ชายที่ว่าเป็นใครครับ คุณนมเห็นหน้าหรือเปล่า”
       “นมเห็นอยู่ไกลๆ เลยมองหน้าไม่ชัดค่ะ”
       “คุณนมคงมีหูทิพย์นะครับ อยู่ตั้งไกล แต่ได้ยินเขาคุยกันด้วย” มณฑาอึ้ง ชานนท์ไว้ใจเขมิกาเดินไปที่ประตู เปิดประตูให้มณฑา “คุณนมกลับไปดูแลนิลจะดีกว่า ผมจะรีบแต่งตัวไปทำงาน”
       มณฑายิ้ม จี้ใจชานนท์
       “คุณผู้ชายกลัวว่ามันจะเป็นความจริงใช่มั้ยคะ”
       มณฑาเดินออกไป ชานนท์โกรธปิดประตูปัง
       ชานนท์เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เลือกๆ เสื้อผ้าที่ราว เสื้อของชานนท์หลุดจากราวแขวน หล่นลงไปที่พื้นตู้ ชานนท์ก้มเก็บ แล้วชะงักเมื่อสายตาไปเจอถุงใส่กระเป๋าแบรนด์เนมของประชา ชานนท์หยิบออกมาจากตู้ จ้องถุง
       ชานนท์จำได้ว่าเคยเห็นถุงนี้บนโต๊ะทำงานประชา
       “ซื้อของให้แฟนหรือ”
       ประชามีพิรุธ
       “ครับ อยากเอาใจเขาหน่อย”
       
       ที่สปา ชานนท์เดินตรงดิ่งมาที่ห้องทำงานประชา ชานนท์ผลักประตูเข้าไป ประชาไม่อยู่ในห้อง เยาว์วิ่งเข้ามาชานนท์รีบหันไปถามเสียงเครียด
       “ประชาอยู่ไหน”
       “ยังไม่มาทำงานเลยค่ะ”
       ชานนท์เดินออกจากห้อง จรรยา อึ่ง กุ้งรวมตัวกันอยู่หน้าห้อง ชานนท์เดินผ่านไป กดมือถือไปด้วย
       “โย่งหรือ ไปตามคุณนมมารับสาย ไม่ต้องถาม ไปตามมาเดี๋ยวนี้”
       ชานนท์เดินออกไป เยาว์ออกมารวมกับพวกอึ่ง
       “คุณชานนท์ถามหาผู้จัดการทำไมคะ”
       “น้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เคยเห็นคุณชานนท์เป็นแบบนี้มานานแล้ว อารมณ์นี้น่ากลัวที่สุดเหมือน...” เยาว์ไม่กล้าพูด
       “เหมือนตอนที่รู้ว่ายัยขวัญผวาคบชู้ใช่มั้ยแม่”
       จรรยามองหน้าอึ่งแบบเอาเรื่อง อึ่งเชิดหน้าทำไม่รู้ไม่ชี้
       
       ภายในห้องนอนที่รีสอร์ทประชา ประชายกกล่องใส่ของมา
       “นี่เป็นของใช้ของขวัญทั้งหมด พี่รวบรวมเก็บใส่กล่องไว้ไม่เคยทิ้ง” ประชาวางบนพื้น “ไม่เหมือนไอ้ชานนท์ พอคิดว่าขวัญมีชู้ มันก็เผาเรียบ”
       เขมิกามองของในกล่องอยากรู้มาก
       “ฉันขอดูหน่อยนะ”
       “เอาเลย มันเป็นของเธออยู่แล้ว พี่ออกไปสำรวจรอบบ้านก่อนนะว่าแม่บ้านมาตัดหญ้าให้บ้างหรือเปล่า”
       ประชาไป เขมิการีบรื้อของในกล่อง เห็นโมเดลเรือประมง หยิบขึ้นมาดูรู้สึกคุ้นตาเพราะบัณฑิตทำเองให้ขวัญตาไว้ เสียงมือถือดัง เขมิกาสะดุ้งรีบรับสาย
       “ไงเฮีย นึกว่าจะหลบความผิดได้หรือ”
       “เฮียก็จะโทรมาสารภาพผิดนี่แหละจ๊ะ”
       “เอาไว้ก่อนเดี๋ยวได้เคลียร์กันแน่ ขอเข็มดูของใช้เก่าๆ ของพี่ขวัญก่อน มันน่าจะมีเบาะแสที่พาเราไปเจอพี่ขวัญ”
       “สัญญาณไม่ค่อยดีเลย เข็มอยู่ไหนเนี่ย”
       เขมิกามองประตูกลัวประชากลับมา
       “ไว้เจอกัน แล้วจะเล่าให้ฟัง”
       
       เขมิการีบตัดสาย รื้อของในกล่องต่อ

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 10
       ประชาเดินออกมาหน้ารีสอร์ทกด sms ส่งข้อความถึงมณฑา
       ขณะนั้นชานนท์นั่งอยู่ที่เบาะหลังรถ มณฑานั่งกับคนขับ เสียงข้อความเข้ามือถือมณฑา มณฑาเหลือบมองชานนท์ก่อนกดดู
       “ถึงไหนแล้ว”
       มณฑาพิมพ์กลับไป
       “ใกล้ถึงแล้ว”
       “เลี้ยวซ้ายหรือขวาครับ” คนขับถาม มณฑารีบชี้บอกทาง
       “ทำไมคุณนมรู้เส้นทางดีนัก เคยมาแถวนี้หรือครับ” ชานนท์ถามอย่างแปลกใจ มณฑาหันไปหาชานนท์
       “คุณผู้ชายสงสัยอะไรนมหรือคะ” ชานนท์ยิ้มขรึม
       “ผมไม่สงสัย แต่มั่นใจเลยว่าที่คุณนมเห็นขวัญไปกับผู้ชายคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ถ้าครั้งนี้ผมจับได้ว่าเป็นการใส่ร้ายกันอีก ผมจะไม่ให้อภัยคุณนมอีก”
       มณฑายิ้มเยาะ
       
       ประชาเดินกลับเข้ามาเห็นเขมิกากำลังมองเรือจำลองอย่างสนใจ เขมิกาเงยหน้า
       “โมเดลนี่ฉันได้มายังไง”
       “เธอเคยบอกพี่ว่าซื้อมาจากร้านค้าของที่ระลึกแถวริมหาดไง” ประชาไม่ได้ใส่ใจ ดึงมือเขมิกา “มานั่งนี่สิ”
       ประชาดึงเขมิกาไปนั่งบนเตียง เขมิกาชักใจไม่ดี
       “ฉันได้ของแล้วเราน่าจะกลับกรุงเทพฯกันได้แล้ว เพราะฉันมากะทันหันไม่ทันได้บอกใครเลย ไปเถอะ”
       เขมิกาลุกจะไป ประชาดึงเขมิกาเซมานั่งบนตัก เขมิกาดันจะลุกหนี
       “พี่ขับรถมาเหนื่อยๆ ยังไม่ได้พักเลย เรามานอนพูดคุยกันถึงความหลังครั้งก่อนดีกว่ามั้ย” ประชาดันเขมิกานอน เขมิกาตกใจพยายามดัน “พี่อยากให้ขวัญจำวันสำคัญของเราได้ วันที่เราเจอกันครั้งแรก”
       เขมิกาหูผึ่งอยากรู้ที่มาที่ไปของขวัญตา
       “วันที่เราเจอกันครั้งแรกงั้นหรือ จริงสิ ฉันนึกไม่ออกเลย เราเจอกันที่ไหน ฉันอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดหรือ”
       “ฉันเจอเธอครั้งแรกที่สนามบิน”
       ประชาเล่าถึงเหตุการณ์ครั้งแรกที่เจอกับขวัญตา วันนั้นขวัญตายืนรอแท็กซี่อยู่บริเวณรอรถของสนามบิน ประชาเดินคุยโทรศัพท์ออกมาจากด้านใน
       “ผมส่งคุณเชงหลีขึ้นเครื่องไปเรียบร้อยแล้วครับ กำลังจะกลับ”
       ผู้ชายท่าทางไม่น่าไว้ใจเดินก้มหน้ามาทางขวัญตา แล้วกระชากกระเป๋าสะพายวิ่งหนี ขวัญตาตกใจ
       “กระเป๋าฉัน ช่วยด้วยๆ”
       ประชาเงยหน้าจากมือถือเห็นขวัญตาร้องให้ช่วย ประชาไล่ตามขโมย ประชากระโดดคว้าคอเสื้อ บู๊ไปมากับขโมย อัดขโมยด้วยหมัด ศอกหลัง ลูกเตะ จนขโมยล้มกลิ้ง ประชาจะเข้าไปซ้ำ ขโมยปากระเป๋าสะพายใส่ประชาแล้ววิ่งหนีไปได้ ขวัญตาวิ่งมาถึง ประชาส่งกระเป๋าคืน
       “ของคุณครับ”
       ขวัญตารีบเปิดกระเป๋าเช็กดูแล้วตกใจ
       “เงินฉัน หายไปหมดเลย”
       
       ขวัญตายืนมองห้องคับแคบ มีเฟอร์นิเจอร์แค่เตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง ประชาวางกระเป๋าเดินทางของขวัญตา
       “ทนอยู่หน่อยได้มั้ยครับ ถ้าเป็นอพาร์ทเม้นท์ดีหน่อย ค่าเช่าก็หลายพันอยู่”
       “คุณอุตส่าห์ช่วยจ่ายค่าเช่าให้ ได้แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ ถ้าฉันหางานได้ จะรีบคืนเงินให้คุณนะคะ”
       “คุณขวัญถนัดงานด้านไหนครับ”
       “ฉันเคยทำงานในร้านอาหารไทยที่อเมริกา ก็พวกงานล้างจาน เด็กเสิร์ฟทำนองนี้ เสียดายที่วีซ่าหมดเลยต้อง to go back home”
       “บ้านในเมืองไทยอยู่ที่ไหนหรือครับ ผมจะช่วยติดต่อให้”
       “ฉันเป็นเด็กกำพร้าไม่มีบ้านหรอกค่ะ”
       ขวัญตาตีหน้าเศร้าหลอกประชาเนียนๆ ประชาสงสาร
       “สปาที่ผมเป็นผู้จัดการอยู่ กำลังขาดพนักงานนวด คุณขวัญสนใจมั้ยครับ”
       “สนซิคะ ฉันทำได้หมด ขอบคุณนะคะ”
       ขวัญตากอดคอหอมแก้มประชา ประชาตกตะลึง ขวัญตาแกล้งทำเป็นไม่ตั้งใจทำ
       “อุ๊ย ตายจริง sorry นะคะขวัญติดพวกฝรั่งมา ขวัญแค่อยากThank you คุณ คุณเป็นคนดีจริงๆ”
       ประชายิ้มเขินๆ หวิวใจ
       
       รถชานนท์ขับเข้ามาหน้ารีสอร์ท รถจอด ชานนท์ลงจากรถ ชานนท์เห็นรถประชาจำได้ จ้องเขม็ง มณฑาแกล้งพูดขึ้น
       “นั่นมันรถผู้จัดการไม่ใช่หรือคะ ทำไมถึงมาจอดอยู่ตรงนี้”
       ชานนท์เริ่มมั่นใจมากขึ้นหลังจากที่เห็นถุงใส่กระเป๋าแบรนด์เนมอยู่ในตู้เสื้อผ้าเขมิกา ชานนท์กำมือแน่น
       เขมิกาพยายามถามประชาต่อ
       “ฉันไม่เคยพูดถึงพ่อแม่ให้พี่ฟังเลยหรือ”
       “เธอเป็นเด็กกำพร้าจะรู้จักพ่อแม่ได้ยังไง” ประชาก้มหน้าลงมาใกล้ “คืนนี้ค้างที่นี่ด้วยกันเถอะนะอย่ากลับเลย”
       เขมิการีบดันหน้าประชาไว้
       “ชานนท์จะรู้เรื่องของเราตอนนี้ไม่ได้นะ”
       “จะอยู่กับมันต่อไปทำไมอีก เรื่องเงินสินสอดไอ้อู๋มันก็งาบไปหมดแล้ว”
       “ก็เพราะเราชวดเงินก้อนนี้ไปไง ฉันถึงต้องอยู่ต่ออีกหน่อยเพื่อหาทางดูดเงินมาจากกระเป๋าชานนท์”
       “เธอไม่จำเป็นต้องออกแรงหรอก เรากลับไปเที่ยวนี้ ทุกอย่างในเลิศวิริยะต้องเป็นของเรา”
       เขมิกาแปลกใจ
       “มันจะเป็นของเราได้ยังไง”
       ประตูเปิดช้าๆ ชานนท์ยืนอยู่หน้าประตูเห็นด้านหลังประชาดูคล้ายกำลังกอดเขมิกา เขมิกาได้ยินเสียงประตูเปิด ยกหัวขึ้นมอง ทำให้ชานนท์เห็นเขมิกาเต็มตา ชานนท์เจ็บปวดใจแทบคลั่งตรงดิ่งไปที่เตียง กระชากคอเสื้อประชาหันมา
       “ไอ้คนทรยศ”
       ชานนท์ง้างหมัดจะชก แต่ประชาเตรียมตัวไว้แล้วชักปืนจ่อหน้าชานนท์
       “เอาเลย ชกเลย ชกมาซี่”
       ชานนท์ชะงัก เขมิกาตกใจ
       
       ด้านนอก มณฑายืนอยู่ข้างรถมองเข้าไปในบ้าน สะใจคิดว่าขวัญตาเสร็จแน่ คนขับรถเดินมาหา
       “ผมขอไปซื้อน้ำที่ร้านค้าแถวนี้ก่อนนะครับ คุณนมอยากได้อะไรมั้ยครับ”
       “ฉันไม่หิว รีบมารีบไปล่ะ คุณผู้ชายออกมาเมื่อไหร่คงอยากกลับกรุงเทพฯทันที”
       
       คนขับรถเดินไป มณฑายิ้มร้าย
        
       
       
       


เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 10
       ปืนยังจี้อยู่ตรงหน้าชานนท์ ชานนท์เสียใจตวาดถาม
       “ทำไมทำแบบนี้ มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่”
       “เราเป็นแฟนกันก่อนที่แกจะได้รู้จักกับขวัญด้วยซ้ำไปคนที่มาทีหลังคือแก แกแย่งขวัญไปจากฉัน”
       ชานนท์มองเขมิกา
       “รักกันมาก่อน ทำไมเธอไม่เคยบอกฉัน”
       เขมิกาไม่รู้จะพูดยังไง
       “เพราะแกใช้ความเป็นเจ้านายบังคับ ขวัญกลัวตกงาน กลัวฉันโดนไล่ออก ขวัญห่วงฉันเขารักฉัน”
       “ที่เธอหนีการแต่งงานก็เพราะมัน”
       “ฉันจำไม่ได้ ลดๆ ปืนลงก่อน แล้วคุยกันดีๆ ก็ได้”
       เขมิกากดแขนประชาให้ลดปืนลง ชานนท์แค้นประชา
       “อย่าคิดว่าแกจะสมหวังง่ายๆ” ชานนท์ดึงมือเขมิกา “ฉันจะไม่ปล่อยขวัญให้แก ไปกับฉัน”
       ชานนท์ดึงเขมิกาไปทางประตู
       “ฉันอุตส่าห์ล่อแกมาถึงนี่ คิดหรือว่าจะได้กลับไป”
       ประชายิงทันที เขมิกาหันมาเห็นผลักนนท์หลบกระสุนปืน เสียงปืนดังเปรี้ยง มณฑาตกใจ
       ชานนท์ล้มไปที่พื้นพ้นจากวิถีกระสุน ประชาหันปืนจะยิงนัดที่สอง เขมิกาวิ่งเข้าไปจับปืนประชาเบี่ยงไปทางอื่น กระสุนยิงออกไปเฉียดแขนชานนท์ ประชาโกรธเขมิกา
       “ไปช่วยมันทำไม”
       เขมิกายังจับข้อมือประชาอยู่
       “หนีไปสิ”
       เขมิกาบอกชานนท์ ชานนท์เจ็บแขนเลือดไหล ลุกยืนไม่ไหว ประชาสะบัดเขมิกาหลุดจะยิงอีก เขมิกาเข้าต่อสู้ปัดปืนกระเด็นไปไกล เขมิกาชกท้องประชาจุกตัวงอ แล้ววิ่งไปประคองชานนท์พาหนี
       
       เขมิกาประคองชานนท์ออกมาเจอมณฑา มณฑาเห็นชานนท์เลือดออกที่แขนงงมาก เขมิกาเห็นรถชานนท์ร้องบอกมณฑา
       “กุญแจรถอยู่ไหน”
       “คนขับเอาไป”
       ประชาวิ่งออกมายิงใส่ชานนท์ กระสุนเฉี่ยวไปโดนต้นไม้ มณฑาร้องตกใจเสียงปืน เขมิการีบพาชานนท์วิ่งหลบไปทางทะเล ประชาจะตาม มณฑางงไปหมดเข้าไปดึงประชา
       “นี่มันอะไรกัน แกยิงคุณผู้ชายหรือ”
       ประชาผลักมณฑาล้ม
       “หลีกไป”
       ประชาไล่ตามเขมิกากับชานนท์ไป
       
       เขมิกาพาชานนท์วิ่งหนีไปทางชายหาดเห็นเรือหางยาวจอดอยู่ปลายสะพาน เขมิการีบพาชานนท์ไปขึ้นเรือ ประชามาถึงหัวสะพานเห็นเขมิกากับชานนท์ระยะไกล อยู่บนเรือ รีบวิ่งไปหา เขมิการีบติดเครื่อง ประชาวิ่งมาถึง
       “ขวัญตา อย่าไปนะ” เขมิกาขับเรือพุ่งไปเลย ประชาตะโกนลั่น “กลับมาขวัญ ไหนบอกว่ารักพี่ แล้วไปช่วยมันทำไม” ประชาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “ผู้หญิงสารเลว มึงหลอกกู”
       ประชาทรุดลงไป เจ็บแค้นแสนสาหัส
       
       เขมิกานึกว่ารอดแล้วปรากฏว่าเรือรั่วน้ำผุดขึ้นมากลางเรือหลายจุด
       “เฮ้ย เรือมันรั่วนี่หว่า”
       เขมิกาดับเครื่อง พยายามใช้ผ้าอุดรูรั่ว
       บนสะพาน ประชาเงยหน้ามองเห็นว่าเรือเขมิกาหยุดแล่นอยู่ไกลๆ เพ่งมองว่าเกิดอะไรขึ้น บนเรือ น้ำเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขมิกาวิดน้ำออก ชานนท์ขยับตัวจะลุกไปช่วยแต่เจ็บแผลลุกไม่ไหว
       “นั่งเฉยๆ ไม่ต้องขยับ ฉันทำเองได้”
       ชานนท์พยายามพูด
       “ทิ้งฉันไว้นี่ แล้วเธอลงจากเรือไปซะ พยายามประคองตัวรอคนมาช่วย ยังมีทางรอดมากกว่า ไปสิ”
       “พูดแบบนี้เขาเรียกว่าดูถูกกัน คนอย่างฉันไม่เคยกลัวตาย”
       เรือเอียงไปข้างหนึ่งใกล้จม ชานนท์ตกลงไปในน้ำ เขมิการีบกระโดดลงไปช่วย
       ประชาเห็นเรือค่อยๆ จมลงไป จนหายไปจากสายตา ประชาตาแข็งกร้าวสะใจสมแค้น
       
       วันต่อมาที่คอนโดโยธิน ปิ้งกำลังเคาะประตูห้องโยธิน ปิ้งกับจุมพลหอบของฝากยืนอยู่หน้าห้อง
       “หายหัวไปไหนกันหมด ทั้งเจ้าเข็มทั้งเจ้าโย”
       “ก็เถ้าแก่เล่นไม่โทรบอกกล่าวพี่เข็มก่อน เลยต้องมายืนขาแข็งอยู่อย่างนี้ รู้งี้ไม่มาด้วยหรอก” ผู้หญิงข้างห้องเปิดประตูเดินออกมา “น้องๆ ผู้หญิงห้องนี้ออกไปนานหรือยังจ๊ะ”
       “ไม่เคยเห็นผู้หญิงมาพักเลยนะคะ เห็นมีแต่ผู้ชาย”
       “ขอบใจจ๊ะ”
       จุมพลโกรธมาก
       “ข้าว่าแล้วว่าไอ้สองคนมันมีอะไรแปลกๆ ไอ้ปิ้งโทรหาเจ้าโยเดี๋ยวนี้”
       ปิ้งจะกดเบอร์แต่ชะงัก
       “เบอร์ไรเถ้าแก่ ฉันไม่เคยเมมเบอร์ของคุณโยไว้”
       “ข้าจำได้ที่ไหนละโว้ย มันอยู่ในมือถือ”
       “อ้าว งั้นเถ้าแก่ก็โทรเองเลยสิ มาให้ผมโทรทำไมเล่า”
       “ข้าลืมเอามือถือมา”
       “จบเห่ ภาพยนตร์อวสาน คืนนี้นอนตากยุงใต้คอนโดแล้วกัน”
       จุมพลอารมณ์บูด
       “เจ้าโย อย่าให้เจอหน้านะ ข้าจะแล่เอ็งเป็นชิ้นๆ แล้วทาเกลือตากแดดทำเป็นเนื้อเค็ม เคี้ยวให้แหลกคาปาก”
       ปิ้งมองจุมพลอย่างหวาดเสียวแทนโยธิน
       
       ที่บ้านโยธินที่ระยอง สมคิดหักซิมของโยธินหักสองท่อน โยธินโวยวาย
       “พ่อ ทำไมเล่นแบบนี้ล่ะ”
       “เข็มมันจะได้ติดต่อแกไม่ได้ พ่อขอสั่งแกห้ามไปกรุงเทพฯ หนึ่งอาทิตย์ เพราะพ่อจะพาสาวไปช็อปปิ้งที่เมียงดง”
       “อ๋อ เรียกผมกลับมาด่วน จะให้ผมเฝ้าบริษัทให้นี่เอง”
       สมคิดกอดคอลูกสนิทสนม
       
       “น้องโยนี่สมเป็นลูกพ่อคิดจริงจริ๊งรู้ใจไปหมด” โยธินเซ็ง

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 10
       ตำรวจน้ำกำลังปฏิบัติหน้าที่แล่นเรือตามหาเขมิกากับชานนท์จุดที่เรือจม ที่สะพาน ปรียาประคองแววนิลร้องไห้กันไม่หยุด
       อีกมุม ประชาให้ปากคำตำรวจ
       “เท่าที่ผมทราบ คุณขวัญชวนเจ้านายผมมาเที่ยวที่นี่ แต่คุณมณฑามาเล่าให้ผมฟังว่ามันเป็นแผนลวงคุณนนท์มาฆ่าเพื่อหวังหุบมรดกเป็นของตัวเองทั้งหมด”
       อีกมุม มณฑายืนให้ปากคำกับตำรวจ
       “ดิฉันกับผู้จัดการตามมาช่วยคุณผู้ชายที่นี่ แต่พอมาถึงเขาสองคนก็จมน้ำหายไปแล้ว”
       ตำรวจ 2 นายที่เพิ่งกลับจากค้นหาเขมิกาเดินเข้ามารายงาน แววนิลกับปรียาตามมาฟัง
       “ไม่พบตัวทั้งสองคน ถ้าเป็นศพก็น่าจะลอยไปไกลแล้ว”
       แววนิลเป็นลม ปรียาประคองไว้
       “คุณหนู”
       ประชายืนมองอยู่ พอใจที่ตำรวจไม่สงสัย
       
       วันต่อมา พวกพนักงานสปาพากันตกใจซุบซิบกันใหญ่ อึ่งตกใจมากวิ่งเข้ามา
       “พวกเรารู้กันหรือยังเรื่องเจ้านายจมน้ำตาย” จรรยานั่งนิ่ง
       “ข่าวว่าคุณขวัญเป็นคนยิงเจ้านายจริงหรือเปล่าแก”
       “มันก็ต้องจริงอยู่แล้ว คนอย่างมันทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน” จรรยาตบโต๊ะลุกยืน
       “ขวัญไม่มีวันทำอย่างนั้น”
       “แกจะโง่เข้าข้างมันไปถึงไหน มันนี่แหละเลวขนานแท้ มันทำให้เจ้านายตาย สมน้ำหน้าแล้วที่มันก็ตายไปด้วย กรรมตามทันเห็นๆ”
       “ไม่จริง คุณชานนท์กับขวัญยังไม่ตาย แกอย่ามาแช่งพวกเขาขืนพูดอีกคำฉันจะเอาไอ้นี่” จรรยาหยิบส้อม “จิ้มลูกกระเดือกแกออกมา”
       “แกนี่มันยังไง คนตายแล้วจะให้บอกว่ายังไม่ตายยังไงยะ”
       จรรยาถือส้อมเข้าหาอึ่ง จะจับปากอึ่ง อึ่งปัดออกยื้อแย่งส้อมกัน เยาว์วิ่งเข้ามาห้ามตรงกลาง
       “หยุดๆ จะตีกันเพื่ออะไร ไม่มีคุณนนท์กับคุณขวัญแล้วสปาเราจะลูกผีลูกคนยังไม่รู้เลย”
       กุ้งดึงอึ่งไว้ พนักงานหญิงอีกสองคนดึงจรรยา
       
       เขมิกานอนคว่ำหน้าบนชายหาดที่เกาะร้างแห่งหนึ่ง เขมิกาไอออกมาค่อยๆ รู้สึกตัว เขมิกาปรือตา มองรอบตัว นึกถึงชานนท์
       “นายชาเย็น” เขมิการีบลุกยืน มองไปทางทะเลไม่เห็นชานนท์ ใจไม่ดี เขมิกาเดินเลียบชายหาด “คุณชานนท์ๆๆ”
       เขมิกาชะงัก เมื่อเห็นรองเท้าผู้ชายลอยน้ำมา เขมิการีบลุยน้ำไปหยิบดูเป็นรองเท้าชานนท์ เขมิกาคิดว่าชานนท์ไม่รอดแล้ว รู้สึกเจ็บปวดเสียใจ เขมิการ้องไห้ออกมา
       
       ที่สปา ประชายืนหัวโต๊ะห้องประชุม
       “ที่เรียกทุกคนมารวมตัวกันในวันนี้ เพื่อจะประกาศให้ทราบว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป ผมจะทำหน้าที่ดูแลจวงจันทร์สปาแทนคุณชานนท์”
       ทุกคนฮือฮา จรรยาลุกยืน
       “คุณเห็นศพคุณชานนท์หรือยังคะ”
       “ยัง”
       “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีใครยืนยันได้ว่าคุณชานนท์ตายแล้ว” เยาว์ลุกยืนบ้าง
       “ฉันมีข้อสงสัย ใครแต่งตั้งผู้จัดการให้นั่งในตำแหน่งคุณชานนท์คะ”
       “ฉันเอง” ทุกคนหันไปทางประตู แววนิลเกาะแขนมณฑาเดินเข้ามา มณฑาพยักหน้าให้แววนิลพูด “ฉันมีปัญหาเรื่องสุขภาพ ไม่สามารถมานั่งบริหารงานที่นี่ได้อย่างเต็มที่ ดังนั้นฉันจะให้คุณประชาทำหน้าที่แทน คำพูดของคุณประชา คือคำสั่งของฉัน”
       จรรยาจะอ้าปากพูด แต่เยาว์กระตุกมือไว้ให้หยุด มณฑามองประชาแบบรู้กัน
       
       ห้องทำงานชานนท์ ประชานั่งเก้าอี้ของชานนท์ หัวเราะสะใจ
       แววนิลยังอยู่ที่ห้องประชุม นั่งที่หัวโต๊ะ พนักงานไม่อยู่ในห้องแล้ว
       “ทำไมนมต้องให้นิลช่วยประชาด้วย นิลไม่เคยไว้ใจคนๆ นี้”
       “มันจำเป็นค่ะ เราไม่รู้เรื่องธุรกิจต้องอาศัยใช้มันไปก่อน ถึงยังไงคุณหนูก็เป็นเจ้าของสปา เป็นผู้รับมรดกเพียงคนเดียว มันไม่มีทางแย่งไปได้”
       “ทรัพย์สมบัติพวกนี้นิลอยากได้ แต่ถ้าต้องเลือก นิลอยากให้พี่นนท์กลับมามากกว่า” แววนิลร้องไห้ “ขวัญตามันยิงพี่นนท์ นมเห็นกับตาหรือเปล่า”
       “คุณหนูคิดว่านมโกหกหรือคะ จำสมัยที่มันเป็นแฟนกับคุณผู้ชายได้มั้ย มันทำยังไงกับคุณหนูไว้ ขนาดลงทุนกลิ้งตกบันไดหน้าตึกเอง แล้วใส่ร้ายว่าคุณหนูเป็นคนผลัก มันก็กล้าทำมาแล้ว”
       แววนิลคล้อยตาม เกลียดเขมิกา
       “นิลไม่เคยลืม”
       
       มณฑาเดินเข้ามาในห้องทำงานชานนท์ ประชารีบลุกเดินไปหา
       “หาตัวคนขับรถเจอมั้ย”
       “ไม่ต้องห่วง ผมส่งคนไปตามเก็บมันที่บ้านเกิดแล้ว ขอบคุณคุณมณฑาอย่างสุดซึ้งนะครับที่ให้การช่วยเหลือผมอย่างดี” มณฑาตาขวาง
       “ฉันทำเพื่อคุณหนู คุณได้เป็นใหญ่ในสปาสมใจแล้วก็ทำหน้าที่ของตัวเองไป อย่าลืมว่าคุณหนูเป็นเจ้าของตัวจริง ถ้าคุณคิดตุกติกฉันจะเปิดโปงเรื่องที่คุณไล่ยิงคุณผู้ชายให้ตำรวจรู้”
       ประชาไม่พอใจ บีบคอมณฑาด้วยมือเดียว
       “เอาเลยสิเปิดโปงตอนนี้เลยก็ได้ เราจะได้เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดฆ่าคนตายด้วยกัน”
       มณฑาจ้องประชาแค้น
       “ฉันไม่เคยคิดทำร้ายคุณผู้ชาย แกต่างหากที่หลอกฉัน”
       ประชาหัวเราะปล่อยมือจากคอมณฑา
       “อย่ามาดราม่าตบตาผมดีกว่า ลึกๆ แล้วในใจคุณนม ก็อยากให้มรดกทั้งหมดของเลิศวิริยะตกเป็นของคุณแววนิลคนเดียวไม่ใช่หรือ”
       มณฑาพูดไม่ออกเพราะเป็นความจริง
       
       ลูกมะพร้าวหล่นลงมาที่พื้นทราย บนต้นมะพร้าวเห็นเขมิกากำลังเก็บลูกมะพร้าวโยนลงมา เขมิกากำลังจะปีนลง มองไปที่ทะเลเห็นร่างคนลอยน้ำมา เขมิกาดีใจ คิดว่าต้องเป็นชานนท์ รีบปีนลงมา
       เขมิกาว่ายน้ำมาถึงร่างผู้ชายที่เกาะกล่องโฟมใส่น้ำแข็งลอยคออยู่ เขมิกาดีใจมากเพราะจำได้ทันที
       “นายชาเย็น”
       
       เขมิการีบช่วยชานนท์กลับฝั่ง

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 51 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 49 คน
97 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
3 %
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สวยมาก
นิตยา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุนมากๆ
jajiralovely@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำมันสนุกเลยมาค้างตรง รออ่านต่อ นี่แหละ
ิbewty-_-pb@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอให้มีแค่ไม่เกิน 15 ตอนนะ ไม่งั้นมันจะน่าเบื่อมากกกก ที่จริงช่อง7 ทำละครดี แต่เสียตรงที่ว่าชอบเพิ่มตอน ทำให้ละครน่าเบื่อ เค้าก้อเลยไปดูช่องอื่น
นามสมมุติ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สงสารขวัญตาทำไมชีวิตตอ้งแย่เลวร้ายขนาดนั้น ต้องนอนกับโจรสลัดจริงๆเหรอ น่าจะรอดปากเหยี่ยวปากกาไปได้
111
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอให้มีสัก 20+ นะค้าา เพาะนานๆทีช่อง7 จะทำละครออกมาได้ครบรสขนาดนี้ >< <3
ก้ม่รุ้สินะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตกใจหมดเลย ดีนะเนี่ยที่แป้นใช้โน้ตบุ๊คไม่เป็น ไม่งั้นความลับทั้งหมดแตกทันที แต่ถ้าใครได้โน้ตบุ๊คนี้ไป เขมิกาจบแน่นอน ตื่นเต้นอยากอ่านต่อไวๆจัง
omega555 สมาชิก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเจอคำ อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา09.30น.ไปใจจะขาดรอนๆ สงสารเข็มอ่ะรักชานนท์เเล้วเเต่ต้องทำเป็นขวัญตาสงสัยว่า ถ้าชานนท์รู้ความจริงว่าเข็มไม่ใช่ขวัญจะรู้สึกยังไง ดูเรื่องนี้ทำให้เราดีใจที่ไม่มีเเฝด ไม่งั้นเกิดเหตุการณ์เเบบในละครคงวุ่นน่าดู(อินไปเเล้วเรา 555 )
เข็มหมุด
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โอ๊ยยย กำลังสนุกเลย
gg
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014