หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 2 กุมภาพันธ์ 2557 06:59 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 1
       กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 1
       
       รถยนต์สปอร์ตคันหรูพุ่งตรงเข้ามาอย่างเร็วและแรง แล้วจอดเอี๊ยดที่หน้าโรงแรมควีนโรส บรรดาดอร์แมนและพนักงานโรงแรมหลายๆ คน หันขวับมาเห็น ก็ทำหน้าอย่างกับเห็นผี! รีบวิ่งไปยืนตั้งแถว
       
       เป็นสาวสวย โรสริน ลงจากรถด้วยเครื่องแต่งกายแบรนด์เนมหัวจรดเท้า อาภรณ์สีแดงเพลิงแม็ทเป๊ะกับเครื่องประดับประดามี ออร่ากระจายไฮโซมากๆ ทว่าสีหน้าดูเธอไม่สบอารมณ์เอาซะเลย วินาทีนี้พร้อมเหวี่ยงทุกคนที่ขวางหน้า โรสรินเดินเชิดมาดนางพญา ผ่านพนักงานโรงแรมที่ตั้งแถวสองฝั่ง ทุกคนโค้งหัวเคารพอย่างยำเกรง โรสรินถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาดุเฉียบพร้อมเหวี่ยง!
       ภายในห้องประชุมของโรงแรม บรรดาเหล่ากรรมการบริหารโรงแรมนั่งประหม่าๆ เสียวสันหลังวาบๆ เลิ่กลั่กๆ บางคนซับเหงื่อ ณรงค์ตบโต๊ะประชุมปัง กรรมการบริหารสะดุ้งวาบ
       “กลัวอะไรกัน ไม่เห็นจะมีอะไรน่ากลัว” ณรงค์บอกเสียงเครียด คอแห้งผาก เอื้อมมือหยิบแก้วกาแฟ มือสั่นระริก จิบกาแฟกลืนเอื้อก เสียงสั่น “ไม่มีอะไรต้องกังวลซักนิดเดียว”
       แท้จริงแล้วณรงค์เกิดความกลัวในใจไม่ต่างจากทุกคน มือไม้สั่น วางกาแฟหกเลอะ ทุกคนสะดุ้ง ราวกับเป็นลางร้าย ยุนอา เลขาส่วนตัวของณรงค์รีบเข้ามาเช็ดโต๊ะแล้วกระซิบด้วยสำเนียงเกาหลี
       “ท่านประธานคะ เอ่อ..อยากจะเปลี่ยนคำสั่งใหม่มั้ยคะ?”
       “ไม่ ต่อให้ต้องตายเดี๋ยวนี้ ฉันก็ไม่มีวันเปลี่ยน”
       จังหวะนั้นมีสายโทรเข้าเครื่องยุนอา ยุนอากดอินเตอร์คอมเฮดเซ็ทรับสาย
       “ฮัลโหล” ยุนอาตาโตตกใจ “หา มาแล้ว” พลั๊วะ ประตูห้องประชุมเปิดออก ยุนอาสติแตก ถอยกรูดติดผนัง “ตายๆๆๆ ตายแน่”
       โรสรินเดินเข้ามา กรรมการบริหารสะดุ้งเฮือกรีบก้มหน้าไม่กล้าสบตา ณรงค์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสติ สีหน้าเคร่งขรึม หนักแน่น
       “โรสให้โอกาสคุณปู่เปลี่ยนใจ ตกลงคุณปู่จะให้โรสรับตำแหน่งอะไรที่ควีนโรสคะ ตามข่าวที่โรสได้ยินมา บอกตามตรงว่าโรสรับไม่ได้” โรสรินเปิดฉากวีน ณรงค์ ลุกขึ้น ถอนใจ หนักใจ
       “ปู่จะให้โรสสืบทอดตำแหน่งประธารบริหารโรงแรมควีนโรส”
       โรสรินที่กำลังจะปรี๊ดก็ค่อยๆ เย็นลง แล้วเปลี่ยนจากคุณหนูจอมวีนเป็นคุณหนูที่น่ารักมาก ยิ้มสดใสมาก
       “อันนี้รับได้ น่ารักมั่กๆ” โรสรินเข้าไปกอดณรงค์ “ขอบคุณค่ะ โรสสัญญาว่าโรสจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด”
       “แต่ต้องหลังจากผ่านการฝึกงานตั้งแต่ระดับล่างที่สุดถึงระดับบน ไม่มีข้อยกเว้น”
       โรสรินที่ยิ้มสดใสอยู่ค่อยๆ หุบยิ้มลงๆๆ จนขึ้นมาใกล้ระเบิดแตกเหมือนเดิม
       “โรสให้โอกาสคุณปู่เปลี่ยนใจครั้งที่หนึ่ง”
       “ฝันไปเถอะ”
       “อย่าทำให้โรส จี๊ดสสส์นะคะ” กรรมการสะดุ้งวาบ ขนหัวลุกมากเป็นพิเศษเมื่อประโยคนี้ปรากฏขึ้น “โรสให้โอกาสคุณปู่เปลี่ยนใจครั้งที่สอง”
       “จะกี่ครั้งคำตอบก็คือไม่ ตกลงตามนี้”
       “ถ้างั้นโรสจะกลับอังกฤษเดี๋ยวนี้ แล้วจะไม่กลับมาอีกเลย”
       “แต่หนูเพิ่งมา”
       “แล้วยังไงคะ คุณปู่จะให้โรสขัดห้องน้ำ ปูเตียง ต้อนรับแขกเหรอเนี่ยนะคะ”
       “ยกกระเป๋าก็ต้องทำ”
       “คุณปู่รู้ตัวมั้ยว่านี่คือครั้งแรกในชีวิตที่คุณปู่กล้าขัดใจโรส”
       “ก็เพื่อตัวโรสเอง โรสคือความหวังของปู่ แต่โรสไม่มีวันจะแบกรับความรับผิดชอบนี้ได้ ถ้าโรสไม่มีประสบการณ์ ไม่เคยทำงานหนัก ไม่รู้จัก ไม่เคยสัมผัสงานทุกขั้นตอนทุกแผนกของโรงแรมเรา” ณรงค์ตบโต๊ะเปรี้ยง
       “โอเคค่ะ” โรสรินบอกเสียงเด็ดขาด ไม่ยอมเหมือนกันแล้วตบโต๊ะเปรี้ยง เตะโต๊ะ ก้มหน้าจ้องตาณรงค์เขม็ง “ถ้าคิดถึงโรส จนทนไม่ไหวก็บินไปเยี่ยมโรสที่อังกฤษก็แล้วกัน”
       โรสรินจ้องหน้าณรงค์แบบดื้อรั้นและไม่ยอมทำตาม โรสรินเดินออกจากห้องไปอย่างปรี๊ดแตก เหล่ากรรมการและยุนอานั่งกันหัวหดไม่กล้าออกความเห็น ณรงค์มองโรสรินที่เดินออกไปอย่างเหนื่อยใจสุดชีวิต
       
       ณรงค์ทรุดตัวลงนั่งในห้องทำงานแล้วถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน เฮ้อออ ณรงค์หยิบกรอบรูป รูปลูกชาย และลูกสะใภ้ มองนิ่งๆ แววตาสำนึกผิด
       “ลูกจะรู้มั้ยว่านางฟ้าน้อยๆ ของเรากลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว พ่อขอโทษที่เลี้ยงหลานไม่เอาไหน พ่อผิดเอง แต่ถึงยังไงพ่อก็ต้องทำให้โรสกลับมาเป็นนางฟ้าที่น่ารักของเราเหมือนเดิม และสืบทอดธุรกิจโรงแรมของเราให้ได้” ณรงค์จ๋อยลง “แต่ว่าพ่อไม่รู้จะทำยังไงน่ะสิ เฮ้อ”
       ณรงค์ถอนใจอย่างอับจนหนทาง
       
       โรสรินเดินหงุดหงิดกระฟัดกระเฟียดเข้ามาตามทาง พนักงานโรงแรมที่อยู่แถวนั้น ถอยกรูดห่างจากตัวเธอ
       “คิดเหรอว่าจะบังคับคนอย่างโรสได้ ไม่มีวัน” พนักงานแถวนั้น กลัวๆ แต่ก็แอบเหลือบมอง โรสรินเหวี่ยงใส่ “มองอะไร ไม่มีงานทำรึไง เดี๋ยวแม่ไล่ออกซะนี่ หึ๋ย”
       พนักงานกลัวลนลาน เดินหนีจนชนกันเองล้มโครม โรสรินเดินต่อไป แต่แล้วก็ต้องชะงักที่ใครคนหนึ่งยืนหันหลังขวางไว้ ชายคนนั้นหันหน้ามาพร้อมทิวลิปช่องามในมือ เขาคือพีระหนุ่มคนสนิทของโรสรินนั่นเอง
       “ทิวลิปที่น่าสงสาร” พีระยืนดอกทิวลิปให้ โรสรินชะงักจ้องหน้า “มันคงเสียใจที่สวยสู้ผู้หญิงชื่อ “โรซี่” ที่ยืนอยู่ ตรงหน้าผมไม่ได้” โรสรินถอนหายใจเฮือกเซ็งๆ “กลับมาคราวนี้ เราคงจะได้ใช้ชีวิตร่วมกันจริงๆ ซะทีนะครับ ที่รัก”
       “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกโรสว่าที่รัก โรสไม่ใช่ที่รักของคุณ”
       โรสรินยังไม่หายหงุดหงิด พร้อมจะเหวี่ยงทุกคนไม่เว้นหน้าอินทร์หน้าพรหม
       “เอ่อ ใครทำให้ที่รัก เอ๊ย โรซี่จี๊ดดดส์ครับเนี่ย” โรสรินคว้าทิวลิปปาลงพื้น แล้วเหยียบอย่างไม่ใยดี โรสรินเดินออกไป พีระอึ้งเดินตามต้อยๆ “โรซี่ไม่ชอบช่อนี้เหรอ พีจะหามาให้ใหม่นะ”
       “ใช่ ไม่ชอบทั้งดอกไม้ ไม่ชอบทั้งคนให้ โรสหงุดหงิด เครียด อยากเหวี่ยง โอ๊ย มันจี๊ดดส์ ไปให้พ้นเลย โรสไม่อยากเห็นหน้าใคร”
       โรสรินเดินหนี พีระตามไปปลอบ
       “ใจเย็นก่อนนะโรซี่ อะไรที่ทำให้โรซี่หายเครียดบอกพีมาได้เลย พีจะทำให้ทุกๆ อย่างเลยนะโรซี่นะ”
       “ถ้างั้นทำยังไงก็ได้ให้โรสบินกลับอังกฤษเดี๋ยวนี้”
       “ได้จ้ะ คุณได้รับสิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้ ห๊า! กลับอังกฤษ ไม่เอานะ ไม่ให้ไปอีกแล้ว”
       โรสรินเดินไปใกล้ๆ ช่างไฟฟ้าที่กำลังซ่อมหลอดไฟอยู่ เขาทำหลอดไฟหลุดมือ หล่นเฉียดหัวโรสรินนิดเดียว
       “ อ๊ายยยย” โรสินเหวี่ยงใส่ช่างไฟ “นายทำบ้าอะไรเนี่ยถ้าฉันเสียโฉมขึ้นมาจะว่าไง งี่เง่า ใครจ้างมาทำงานได้ยังไง ห๊า”
       ช่างไฟไหว้อย่างกลัวๆ
       “ผมขอโทษนะครับ”
       “ฉันไล่นายออก ออกไป ไปสิ ออกไปเดี๋ยวนี้” ช่างไฟอึ้งที่โดนโรสรินตวาดใส่ มองอย่างอาฆาตก่อนจะออกเดินออกไป โรสรินเดินต่อ พีระเดินตาม โรสรินหันมาเหวี่ยงอีก “โอ๊ยย อย่าตามมาได้มั้ย รำคาญ”
       โรสรินเดินออกไปอย่างหงุดหงิด พีระมองตามตะละห้อย
       
       โรสรินเดินมาถึงหน้าห้องบอลรูมพลันก็ชะงักกึก! โรสรินหันหน้าเข้าไปในห้องแล้วเดินตรงเข้ามาเห็นพนักงานโรงแรมกำลังตกแต่งห้องจัดเลี้ยงต้อนรับ โรสรินเห็นแย้กับพนักงานจัดดอกไม้ช่วยจัดแต่งดอกกล้วยไม้ประดับประดาจึงเดินไปหา
       “เอาดอกกล้วยไม้ออกไปให้พ้นโรงแรมฉันเดี๋ยวนี้”
       แย้ และพนักงานสะดุ้งเฮือกหันมา
       “เอ่อ แต่ลูกพี่ผมสั่งห้ามเปลี่ยนแบบเด็ดขาด” แย้บอก
       “ใหญ่มาจากไหนถึงกล้าขัดคำสั่งฉัน ระหว่างยอมเปลี่ยนดอกไม้ให้ฉันกับไม่มีงานทำจะเลือกอะไร”
       “ถ้างั้นเคลียร์กับลูกพี่ผมเองแล้วกันนะครับ”
       ตะวันเดินหอบดอกกล้วยไม้นานาพันธ์ยิ้มแย้มเข้ามา โรสรินจ้องมองไม่พอใจ ตะวันยิ้มค้างไปชั่วครู่ โรสรินสวย สวยมาก แต่นิสัยไม่ดี
       “ฉันเป็นหลานสาวคนเดียวของคุณปู่ที่เป็นเจ้าของโรงแรมนี้ แต่ฉันเกลียดดอกกล้วยไม้ นายคิดว่านายจะทำยังไงกับมัน” ตะวันยิ้มให้
       “คุณอยากจะเปลี่ยนแบบดอกไม้ของผมเหรอครับ”
       “ใช่! ลูกกะจ๊อกของนายบอกว่านายสั่งห้ามเปลี่ยนแบบ แต่ฉันมีคำสั่งให้นายเปลี่ยนแบบเดี๋ยวนี้ นายจะกล้าลองดีกับฉันมั้ย”
       “ผมไม่กล้าหรอกครับ ผมเปลี่ยนให้ก็ได้”
       ตะวันเดินไปเอาดอกกล้วยไม้ในมือเสียบตกแต่งช่อให้เยอะกว่าเดิม แย้และพนักงานมองอึ้งๆ โรสรินปรี๊ดเลย
       “นาย ทำบ้าอะไร” ตะวันจัดดอกไม้ชิลๆ “ฉันถามว่านายทำบ้าอะไร”
       ตะวันหันมา
       “ก็เปลี่ยนแบบใหม่แล้วไง ดูสิ เพิ่มดอกกล้วยไม้เยอะขึ้น ดูสวยกว่าเดิมตั้งเยอะ”
       “เปิดตาตี่ๆ ของนายดูสิยะว่าโรงแรมนี้ชื่อโรงแรมอะไร” โรสรินพูดใส่หน้าตะวัน ตะวันหันไปมองป้ายชื่อโรงแรม แล้วก็หันกลับมาทำหน้าตาเฉย “อ๋อ หรือจะอ่านภาษาอังกฤษไม่ออก ฉันบอกให้ก็ได้ “ควีนโรส” แปลว่า “ราชินีกุหลาบ” กุหลาบๆๆๆ แล้วยังจะเอาดอกกล้วยไม้มาจัดที่โรงแรมของฉันอีก โง่สุดๆ ฉันไล่พวกนายทุกคนออก ขนดอกไม้ห่วยๆ นี่กลับไปให้หมด”
       “ไปเหวี่ยงไกลๆ เถอะ ผมเริ่มรำคาญแล้ว คุณไม่ได้เป็นคนจ้างผม ผมกำลังทำงานที่ได้รับมอบหมาย ผมจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้นางฟ้าเทวดาหน้าไหนก็เปลี่ยนแบบดอกไม้ของผมไม่ได้ ถ้าผมไม่ยอม”
       ตะวันเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ พนักงานโรงแรมแถมนั้นหันมามองผงะถอยอย่างกลัวๆ ที่มีคนกล้าต่อกรกับโรสริน
       “ฟังอีกครั้งนะ เปลี่ยนดอกกล้วยไม้เป็นดอกกุหลาบเดี๋ยวนี้ ย้ำ กุหลาบนอกด้วยนะยะ”
       “ถามจริง ไม่ชอบดอกกล้วยไม้ หรือไม่ชอบดอกไม้ไทยกันแน่” ตะวันหัวเราะเยาะ “ฮึ...มีคนอย่างคุณนี่ไง ประเทศไทยถึงไม่พัฒนา”
       โรสรินโกรธมาก
       
       “มันจี๊ดสสส์”

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 1
       โรสรินโมโหปัดดอกกล้วยไม้ที่ประดับอยู่ทิ้ง ดอกไม้ร่วงกราวที่พื้น ตะวัน และแย้ ช็อก!
        
       “เอาออกไป เอามันออกไป”
       โรสรินเผลอเหยียบดอกกล้วยไม้ที่พื้น สีหน้าตะวันโกรธมาก
       “งะ งะ งะ งานเข้าแล้ว” แย้ถอยกรู กลัวๆ เพราะรู้ว่าตะวันรักดอกไม้เท่าชีวิต
       “เอาเท้าคุณออกจากดอกไม้เดี๋ยวนี้” ตะวันบอกอย่างโกรๆ
       “ทำไม รักมากเหรอ รักมากใช่มั้ย” โรสรินยั่วเหยียบดอกไม้ย้ำๆ ตะวันเข้าไปแบกตัวโรสรินไว้ที่บ่า โรสรินช๊อกกรี๊ดลั่น “ปล่อย ไอ้บ้า แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ทุเรศที่สุดทำอะไรของนาย” โรสรินทุบตีให้ปล่อย “ปล่อยๆๆๆ ไอ้บ้า ปล่อยนะ ฉันไล่แกออก ปล่อยสิ”
       โรสรินดิ้นแรงมาก ตะวันโมโหยิ่งจับเหวี่ยงหมุนๆๆ แล้วตะวันก็วางตัวโรสรินลง โรสรินถึงกับมึนเพราะแรงเหวี่ยง
       “แก แก”
       โรสรินจะไปเอาเรื่องแต่ตัวเซ โน้มไปไปหาตะวัน ปากโรสรินประกบปากตะวันที่รับตัวไว้ไม่ทันตั้งตัว จ๊วบบ
       ปากหนุ่มสาวประทับกัน โรสรินตาค้างดึ๋ง ตะวันตาค้างดึ๋ง โรสรินได้สติผละออกมา หายใจแรงช๊อกมาก กำลังจะกรี๊ดสุดเสียง
       
       ภายในห้องทำงานณรงค์ ณรงค์หยิบรูปโรสรินขึ้นมามองถอนใจเฮือก ยุนอายืนจัดแฟ้มเอกสารอยู่
       “ถ้าปู่เปลี่ยนแปลงตัวหนูไม่ได้ ก็คงต้องหาใครซักคนมาช่วย ใครล่ะ ผู้ชายคนนั้นจะเป็นใคร”
       พลันเสียงกรี๊ดของโรสรินดังขึ้น
       “อ๊ายยยยย”
       ณรงค์สะดุ้งทำรูปโรสรินหลุดมือ ยุนอาตกใจทำแฟ้มหล่นกระจาย ทั้งสองคนหันขวับไปทางเสียงร้อง
       
       เสียงร้องของโรสรินดังจนตึกสั่น โรสรินกรีดร้องกระทืบเท้าไม่พอใจ คนในห้องบอลรูมทุกคนถึงกับอุดหู
       “พอ พอแล้ว หยุดกรี๊ดได้แล้ว พอซะที”
       “ไอ้บ้านายจูบฉัน ไอ้ลามก” โรสรินจะกรี๊ดอีก
       “อย่าร้องนะ ตั้งสติหน่อย คุณต่างหากที่พุ่งมาจูบผม ผมยืนอยู่ของผมเฉยๆ”
       “ฉันจะไปฟ้องคุณปู่ ฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาอนาจาร” โรสรินวิ่งไป หันมาชี้หน้าด่าไป “นายตายแน่ นายไม่รอดแน่คอยดู”
       “ผมไม่ได้จูบคุณ จะหนีไปไหนมาคุยกันให้รู้เรื่อง ผมเสียหายนะ”
       โรสรินหันกลับ ชี้หน้า
       “ออกไป ไม่มีงานเลี้ยงต้อนรับฉันแล้ว ฉันสั่งยกเลิก”
       โรสรินเดินหนีไปที่หน้าห้อง ตะวันเดินตามออกไป แย้เดินตามติด
       “พุทโธธัมโมสังโฆพระถัมซัมจั๋งเจ้าแม่กวนอิมช่วยเจ้านายลูกด้วยเถิ๊ด”
       
       โรสรินเดินหงุดหงิดออกไป ตะวัน แย้ พนักงานบางคนเดินตามออกมา พลันช่างไฟยืนขวางทางโรสรินไว้
       “นาย ฉันไล่นายออกแล้วไม่ใช่เหรอ หลีกไป”
       สีหน้าช่างไฟมีอาการเหมือนคนคลุ้มคลั่งมาก ปราดเข้าไปล็อกคอโรสรินไว้แล้วดึงไขควงออกมาจี้ที่เอวโรสริน
       ทุกคนมองอย่างช๊อก
       “อ๊ายยย แก ปล่อยนะจะทำอะไรฉัน”
       “หุบปาก หุบปากอย่ากรี๊ดโว้ย ไม่งั้นจะฆ่าให้ตายเดี๋ยวนี้”
       โรสรินนิ่งทันที กลัวมาก
       “นายต้องการอะไร เงินเหรอ จะเอาเท่าไหร่จะกี่แสนกี่ล้านก็เอาไปฉันจะให้นายเอง แต่นายปล่อยฉันก่อนนะ”
       “เงียบโว้ย เงียบ เงียบ” ช่างไฟคลั่งมาก โรสรินสั่งทุกคนตรงนั้น
       “ยืนทื่อทำไม รีบมาช่วยฉันสิ”
       “ขอร้องก่อนสิ” ตะวันบอก
       “ไม่ นายช่วยฉันเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง”
       “ถ้าไม่อ้อนวอนขอร้องก็อย่าหวังว่าผมจะช่วย”
       ช่างไฟมองโรสรินกับตะวันงงๆ
       “เฮ้ย จะเถียงกันอีกนานมั้ย คนเครียดโว้ย งานก็ไม่มี เมียก็หนีไปมีชู้แล้วโว้ย”
       “ถ้างั้น เมียพี่คงสวยมากใช่มั้ย”
       “สวย สวยสิ สวยเหมือนผู้หญิงคนนี้แหล่ะ ฉันเกลียด เกลียดคนสวย คนสวยทุกคนเลว ชั่ว ใจดำ”
       “ดูพี่จะแค้นมากนะ เอาเลย จิ้มเลยไขควงน่ะ แทงที่พุงเอาให้ไส้ทะลุเลยครับ ล้างแค้นคนสวยเลยครับ พี่เอาเลย” ตะวันยุ ช่างไฟชะงักไป ทำอะไรไม่ถูกที่โดนยุส่ง โรสรินอึ้งกลัวก็กลัวแต่โกรธตะวันมากกว่า
       “ไอ้ ไอ้บ้า แกจะบ้าเหรอ” โรสรินต่อว่าตะวัน แต่ตะวันไม่สนใจยังยุช่างไฟต่อ
       “เอาสิพี่ รออะไรอยู่ แทงเลยเอาให้สมกับความแค้น เร็วสิพี่”
       “เอ่อ เอาอย่างงั้นจริงๆ เหรอ”
       “อย่างงั้นแหล่ะ ผมก็เกลียดคนสวยเหมือนกัน โดยเฉพาะคุณคนนี้ สวยแต่นิสัยไม่ได้เรื่อง คิดแต่จะชี้นิ้วสั่งคนอื่นเค้า อยู่ไปก็รกโลกเปล่าๆ”
       โรสรินโกรธถึงขีดสุด ช่างไฟลังเลเอาไงดี พลันจังหวะนั้นเองณรงค์เดินเข้ามาเห็นพอดีก็ตกใจ
       “โรส”
       ตะวันเดินเข้าไปใกล้ขึ้น เห็นช่างไฟชะงัก ตะวันฉวยโอกาสรีบปราดเข้าไปบิดมือไขควงร่วงพื้น โรสรินดิ้นหลุดรีบวิ่งโผไปกอดณรงค์ เธอตัวสั่นอย่างตกใจกลัว
       “แก”
       ช่างไฟชกตะวัน ตะวันหลบนิดเดียวแล้วเข่าเต็มท้องช่างไฟ ช่างไฟตัวงอตะวันศอกใส่ช่างไฟหน้าหงาย ตะวันศอกกลับอีกทีช่างไฟสลบหงายหลังตึ่ง! ตะวันหันมาอย่างเท่ แย้ และพนักงานที่อยู่แถวนั้นปรบมือ เป่าปากเฮให้กับฮีโร่อย่างตะวัน ณรงค์ก็ปรบมือให้อย่างชื่นชม ตะวันหันมาหลิ่วตาให้โรสริน
       
       โรสรินมองตะวันอย่างเกลียดขี้หน้าเป็นที่สุด

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 1
       ณรงค์ขอบอกขอบใจตะวันที่ช่วยชีวิตหลานสาว
       
       “ถ้าไม่ได้คุณ…”
       “ตะวันครับ”
       “ถ้าไม่ได้ตะวันช่วยไว้ ป่านนี้หลานสาวฉันคงแย่” โรสรินเปิดประตูผลั๊วะเข้ามา โรสรินจ้องหน้าตะวัน ตะวันเมินไม่สนใจ ณรงค์จับมือตะวันอย่างขอบคุณ “ขอบคุณมาก ฉันมีบางอย่างอยากให้คุณเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจ”
       “ตอบแทน ตอบแทนเพื่อ คุณปู่คะ นอกจากจะไม่ช่วยแล้ว มันยังยุให้ไอ้บ้านั่นฆ่าโรสด้วยซ้ำนะคะ” โรสรินหันไปทางตะวัน “อ๋อ ไอ้ที่ทำตัวเป็นฮีโร่ช่วยชีวิตฉันก็เพราะหวังเรียกเงินตอบแทนล่ะสิ ฉันรู้ทันหรอกน่ะ...คุณปู่อย่าให้เงินมันเด็ดขาดนะคะ”
       ตะวันถอนใจกับความคิดลบๆ ของโรสริน
       “ปู่ก็แค่อยากเลี้ยงขอบคุณเขาเท่านั้นเอง”
       “ขอบคุณครับ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ”
       “เห็นมั้ย ที่แท้ก็อยากได้เงิน โรสมองคนผิดซะที่ไหน...กล้าขอเงินคนอื่นหน้าด้านๆ ไม่อายบ้างเลยรึไง ศักดิ์ศรีมีบ้างมั้ยนายน่ะ”
       “โรสพอได้แล้ว”
       โรสรินเปิดลิ้นชักณรงค์ หยิบเช็คขึ้นมา เห็นว่าบนเช็คมีลายเซ็นณรงค์อยู่แล้ว โรสรินปัดสมุดเช็คและปากกาให้ตะวัน ณรงค์มองอย่างอึ้งๆ
       “เอาสิ แสดงความไร้ศักดิ์ศรีของนายออกมา อยากได้เงินเท่าไหร่ก็กรอกตัวเลขลงไป ไม่อยากได้รึไงเงินน่ะ”
       ตะวันโมโหหยิบปากกากรอกชื่อลงบนเช็ค เขียนตัวเลขลงไป โรสรินแค้น ยิ้ม
       “โธ่เอ๊ย ทำเป็นหยิ่ง สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับอำนาจเงิน”
       ตะวันฉีกเช็คชูให้โรสรินกับณรงค์ดูตัวเลข สองปู่หลานถึงกับช๊อกไป
       “ร้อยล้าน”
       “บ้าไปแล้วเหรอ” โรสรินเข้าไปคว้าเช็ค “ปู่ฉันไม่ได้หาเงินร้อยล้านมาให้คนกระจอกอย่างนายนะ เอามา เอาเช็คคืนมา เอาคืนมา”
       ตะวันไม่ให้ชูมือไว้สูงๆ แล้วตะคอกใส่โรสริน
       “หยุด หยุดสติแตกได้แล้ว”
       “เรียกรปภ.ทั้งโรงแรมมาจับมันเดี๋ยวนี้ อย่าให้มันเอาเช็คไปขึ้นเงินนะคะปู่”
       “ผมอยากให้คุณรู้ไว้ว่า เงินเป็นร้อยล้านก็ซื้อคนอย่างผมไม่ได้”
       ตะวันฉีกเช็คในมือเป็นชิ้นๆ แล้วโยนเศษเช็คปลิวกระจาย โรสริน ณรงค์ช๊อก
       “ถ้าไม่ต้องการเงิน ไม่ให้เลี้ยงตอบแทน แล้วคุณต้องการอะไรกันแน่” ณรงค์ถามตะวัน
       “ผมต้องการให้หลานสาวคุณ ไหว้ผม ขอบคุณที่ผมช่วยชีวิตเธอ และขอโทษที่เธอดูถูกศักดิ์ศรีของผม”
       “ไหว้นายเนี่ยนะ ชาติหน้าเถอะย่ะ”
       “ต้องชาตินี้ และเดี๋ยวนี้ครับ”
       “โรสขอโทษ แล้วก็ขอบคุณตะวันเค้าเถอะลูก” ณรงค์บอกเสียงเข้ม โรสรินเบ้หน้าทำหูทวนลมไม่ใส่ใจ
       “เสียศักดิ์ศรี”
       “โรส อย่าทำให้ปู่จี๊ดสสส”
       โรสรินฮึดฮัด จะยกมือไหว้แต่ก็ไม่กล้า เงอะๆ งะๆ กลัวเสียฟอร์ม
       “ผมไม่ต้องการแล้ว เชิญคุณอยู่กับศักดิ์ศรีโง่ๆ ของคุณไปละกัน”
       ตะวันตัดบท โรสรินแทบกรี๊ดที่ถูกด่านิ่มๆ แต่เจ็บสุดๆ ช๊อกไม่คาดคิดว่าตะวันจะกล้า
       “นายด่าฉันโง่เหรอ ไอ้บ้ากล้าดียังไง”
       “ผมกลับไร่ตะวันของผมดีกว่า” ตะวันไหว้ณรงค์ “สวัสดีครับ”
       โรสรินยังอึ้งอยู่ ตะวันเดินออกจากห้องไปเลย ณรงค์อึ้งไปกับคำว่าไร่ตะวัน
       “ไร่ตะวัน ไร่ตะวันงั้นเหรอ”
       ณรงค์ครุ่นคิด โรสรินหันมาแปลกใจที่ณรงค์อยู่ๆ ก็ตะลึงงันไป
       
       ตอนกลางคืนที่ไร่ตะวัน อาทิตย์เด็กชายอายุราว 8 ขวบแววตาเศร้าไร้รอยยิ้มกำลังนั่งคัดแยกดอกไม้อยู่ที่แคร่
       ในขณะที่อึ่ง เด็กหญิงแสบซนก็กำลังคัดแยกดอกไม้เช่นกันแต่ คัดแยกไป หาวไป จัดเรียงดอกไม้มั่วซั่วไปหมด น้ำค้างยกลังกระจาดดอกไม้มาวางตรงหน้าอาทิตย์และอึ่ง
       “อาทิตย์ครับ ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวที่เหลือพี่น้ำค้างทำเอง” อาทิตย์ไม่พูดอะไรคัดแยกดอกไม้ตามเดิม” แล้วปู่ชาญหายไปไหนครับ เห็นมั้ย”
       อาทิตย์ได้ยินแต่ไม่ตอบน้ำค้าง
       “ก็เฮ้อ! ยังกะคุณทิตย์แกจะตอบ ตั้งแต่เห็นกันมายังไม่เคยได้ยินคุณทิตย์ พูดซักกะแอะจะถามทำไมให้เหนื่อยคะคุณน้ำค้าง” อึ่งบอก น้ำค้างหันมามอง
       “จ้า นี่ ถ้าไม่ไหวก็ไปนอนเหอะ เดี๋ยวพี่ทำเอง”
       “อึ่งไม่นอน อึ่งยังไหว อึ่งสู้ตาย อึ่งไม่ง่วง”
       พูดจบแล้วอึ่งก็หงายหลังม่อยหลับนอนตรงแคร่นั้นเอง อาทิตย์จัดดอกไม้ไปก็แอบหาวไป น้ำค้างส่ายหน้ายิ้มมองเด็กทั้งสองอย่างเอ็นดู น้ำค้างลูบหัวอาทิตย์
       “ง่วงก็นอนเถอะ ถ้าไม่อยากไปนอนคนเดียวก็นอนตรงนี้ก่อนก็ได้ เดี๋ยวเสร็จแล้วพี่น้ำค้างปลุกเอง โอเคมั้ยครับ”
       อาทิตย์วางดอกไม้แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ อึ่ง อึ่งก่ายขากอดเกี่ยวตัวอาทิตย์แทนหมอนข้าง ชาญเดินเข้ามาหาหยิบผ้าห่มแถวๆ นั้นมาห่มให้เด็กทั้งสองคน
       “เด็กสองคนนี้น่ารักดีเนอะปู่”
       “อาทิตย์น่ะใช่ แต่ยัยเจ้าอึ่งน่ะก็น่ารักแค่ตอนมันหลับเท่านั้นแหล่ะ นี่ถ้าไม่รับปากพ่อแม่มันไว้ก่อนตาย ปู่ไม่เลี้ยงไอ้ตัวป่วนนี่หรอก”
       “น่าสงสารอึ่งมันออกปู่ กำพร้าตั้งแต่เกิดได้ไม่กี่เดือน”
       “อาทิตย์ก็อีกคน แค่กำพร้าก็น่าสงสารพออยู่แล้ว ดั๊นเห็นพ่อตัวเองถูกยิงตายคาตา เฮ้อ” ชาญลูบหัวอาทิตย์ “ตั้งแต่วันนั้น มันก็ไม่ยอมพูดอะไรอีกเลย”
       “แล้วปู่ไม่คิดจะพาไปส่งคืนแม่แท้ๆ ของเค้าแล้วเหรอ”
       “เอาไปให้ถูกเฉดหัวทิ้งอีกน่ะสิ ปู่จะเลี้ยงมันจนวันตายนั่นแหล่ะ แม่มันไม่รักก็ช่าง ยังไงไอ้อาทิตย์มันหลานในไส้ปู่คนนึง แล้วสักวันมันต้องสืบทอดตำแหน่งผู้จัดการไร่ตะวัน เหมือนพ่อของมันให้ได้”
       อาทิตย์ลืมตาขึ้น ยังนอนไม่หลับ เห็นว่าน้ำตาซึมจนเอ่ออาบแก้ม พลันตะวันกับแย้เดินเข้ามา สีหน้าตะวันบูดๆ ชาญ น้ำค้าง หันไปยิ้มให้ตะวันอย่างดีใจ
       “ตะวัน / พี่ตะวัน”
       ตะวันยังหน้าบูดอยู่ ชาญ น้ำค้าง ยิ้มค้างอย่างจ๋อยๆ แล้วหุบยิ้มลง
       “ป็นอะไรวะหลานปู่ ทำหน้าตายังกะหมาป่วย”
       “ลูกพี่ผมเจอฤทธิ์ไฮโซสาวแสนสวยเข้าให้น่ะครับ แถมมีบู๊กันยั๊งกะหนังแอ๊กชั่น” แย้บอก
       “ยัยนั่นน่ะโรคจิตชัดๆ แค่นึกถึงก็จะคลั่งอยู่แล้ว”
       “อ่ะแหน่แนแน๊ คลั่งเพราะคิดถึงเค้าเหรอ” แย้แซว
       “เพราะเกลียด”
       แย้สะดุ้งไป ตะวันหงุดหงิดสุดๆ น้ำค้างเข้าไปหลบข้างหลังปู่ชาญอย่างกลัวๆ
       “นี่พี่ชายน้ำค้างจริงๆ เหรอ ใครนะปู่ที่ทำให้พี่ตะวันเดือดได้ขนาดเนี้ย”
       
       ชาญ กะน้ำค้าง มองหน้าตะวันอย่างคาใจสงสัยสุดๆ

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 1
       เช้าวันรุ่งขึ้น  โรสรินเดินหนีพีระอย่างไม่สบอารมณ์ มาหยุดในบริเวณสวนบ้านณรงค์
       
       “ไปโรงพยาบาลเถอะนะ ไปตรวจเช็คร่างกายดีกว่าเผื่อมีตรงไหนบอบช้ำเสียหาย”
       “แต่โรสไม่เป็นอะไร พีกลับไปได้แล้ว”
       “ทำไมล่ะโรซี่”
       โรสรินหันมา
       “รำคาญไง! โอ๊ย ตั้งแต่กลับมามีแต่คนทำให้โรสอยากกลับอังกฤษวันละ 3 รอบ แล้วถามจริงเถอะ เป็นอะไรมากมั้ย โดนโรสเหวี่ยงใส่ตลอดยังจะตื๊ออยู่ได้”
       “รักไง รักตั้งแต่แรกพบ โรซี่สวยยังกะนางฟ้า”
       “โอ๊ย รมณ์เสีย” โรสรินเดินหนี พีระเดินตามอีก โรสรินชะงักที่เห็นณรงค์เปิดแฟ้มเอกสารสีหน้าเครียดๆ “คุณปู่คะ เครียดอะไร เรื่องที่โรสจะกลับอังกฤษเหรอ” โรสรินถามเสียงอ่อนลง
       “นั่นก็ใช่ ปู่คงช้ำใจตายถ้าโรสกลับตอนนี้” โรสรินอ่อนลงที่เห็นปู่เศร้าๆ “แต่เรื่องที่ทำให้ปู่เครียดมากกว่าไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก” โรสริน พีระ มองณรงค์อย่างสงสัย ณรงค์วางแฟ้มลงกับโต๊ะ ในแฟ้มเป็นเอกสารของตะวัน ณรงค์เครียด ชี้ที่แฟ้ม “เรามีเรื่องต้องสะสางกับตระกูลของผู้ชายคนนี้ เดี๋ยวนี้”
       โรสรินยิ่งมองณรงค์อย่างสงสัยกว่าเดิมว่าเรื่องอะไร
       
       ไร่ตะวัน อาทิตย์กำลังนั่งวาดรูปดอกไม้อยู่อย่างมีสมาธิ น้ำค้างนั่งมองอาทิตย์วาดรูปอย่างสนใจ ตะวันและแย้เดินถือกระจาดดอกไม้เข้ามาขยี้หัวทักทายอาทิตย์
       “ไง ศิลปินใหญ่ โอ้โห ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ”
       ห่างไปมุมหนึ่งชาญนอนให้อึ่งเหยียบนวดให้ อึ่งเหยียบย่ำไปทั่ว
       “เออๆ ตรงบั้นเอวนั่นน่ะ แรงๆ หน่อย แรงๆ”
       “จัดห้ายยย ตรงนี้ใช่ป่ะจ๊ะปู่”
       “เออ เน้นๆ แรงๆ” อึ่งออกแรงเหยียบตรงบั้นเอวชาญอย่างแรง “เออดีๆ แรงๆ นั่นแหล่ะ แรง แรง”
       “โห เอาแรงกว่านี้อีกเหรอปู่”
       “แรงเกินไปแล้วโว้ย พอแล้ว กระดูกหักพอดี”
       น้ำค้างยิ้มมองขำๆ ชาญกับอึ่ง พลันโทรศัพท์บ้านดังขึ้น น้ำค้างเดินไปรับสาย
       “ไร่ตะวันค่ะ ขอสายคุณปู่ ไม่ทราบว่าจากไหนคะ...โรงแรมควีนโรส”
       ชาญชะงักกึก
       “ควีนโรส”
       “งานงอกแล้วลูกพี่ โรงแรมควีนโรสโทรมา หรือว่าจะมาเอาเรื่อง” แย้บอกตะวัน
       น้ำค้างเดินเอาโทรศัพท์มาให้ชาญ ชาญรับสาย
       “ผมชาญครับ ไม่ทราบมีธุระอะไร…ผมไม่ไป” ชาญบอกเสียงดัง ตะวันชะงักหันไปมองอย่างสงสัย “ไปบอกให้ไอ้ประธานบริษัทมันมาหาหาผมถ้ามันอยากเจอ ผมไม่ไปหามัน อะไรนะ มันถึงขั้นขอร้องเลยเหรอ” ชาญครุ่นคิด ปิดสายไป
       “มีเรื่องอะไรเหรอครับ” ตะวันถามขึ้นมา
       “ไอ้ณรงค์เจ้าของโรงแรมควีนโรสอยากสะสางปัญหาของมันกับปู่”
       “แล้วปู่ไปรู้จักเค้าได้ยังไง เค้าไฮโซขนาดนั้น”
       “หึ ไฮโซ สมัยก่อนปู่วิ่งไล่เตะมันบ่อยไป”
       “ปู่ครับผู้หญิงโรคจิตที่มีปัญหากับผมเมื่อวาน คือหลานสาวของคุณณรงค์ที่ปู่พูดถึง”
       ชาญนึก แล้วนึกขึ้นได้
       “อ๋อ หนูโรสริน”
       “ปู่รู้จักด้วยเหรอครับ! แล้วตกลงพวกเค้ามีปัญหาอะไรกับเรา”
       
       “ตะวันไปกรุงเทพฯ กับปู่ เดี๋ยวนี้”
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 6
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 5
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 4
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 3
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 7 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครปญอ ยังไงไม่รู้
ไม่ชอบอะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านแล้วสนุกมาก รออ่านต่อตอนต่อไป ขอบคุณคนอัพน่ะค่ะ :D
jinnipa32113
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอติดตามตอนต่อไปเหมือนกันค่ะ
PP
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านมานาน ในที่สุดก็มาแล้วเย้ๆ ขอบคุณคนอัพนะคะ รอติดตามตอนต่อๆไปค่ะ ;)
G-NA
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014