หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 3 กุมภาพันธ์ 2557 17:05 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
       กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
       
       ตะวันกับแย้กำลังจะแย่ เดชาและพวกรุมล้อม ตะวันดูเหมือนไร้ทางรอดแน่ๆ แต่แล้วพลันแสงไฟรถส่าดแว่บมาจากถนน
       “เฮ้ย ตำรวจมา ตำรวจมา”
       แย้ตะโกนลั่น เดชาและเหล่าลูกน้องชะงักไปในทันที รีบเก็บอาวุธของตัวเอง
       ตำรวจขับรถผ่านเข้ามา แย้วิ่งจูงมือตะวันเข้ามา แย้มีสีหน้าแบบว่ารอดตาย เดชา ล่ำ แหลมเดินออกมา สีหน้าไม่มีพิรุธแต่อย่างใด ตำรวจสองนายลงจากรถ
       “อ้าว คุณตะวัน คุณเดชา มาทำอะไรกันเหรอครับ”
       “ไอ้ลูกน้องผม มันอยากมาหาของป่า ผมเซ็งๆ อยู่พอดี ก็เลยออกมาสูดอากาศด้วย”
       “มากันครบทีมขนาดนี้ แน่ใจเหรอว่าแค่มาหาของป่า” ตะวันบอก แย้ดึงตะวันออกไปกระซิบ
       “หลักฐานเอาผิดก็ไม่มี เดี๋ยวจะซวยเปล่าๆ ไปกันเหอะลูกพี่”
       “ถ้าคุณตำรวจไม่เชื่อ แล้วกลัวว่าผมจะทำเรื่องผิดกฎหมาย อยากจะค้นหาหลักฐานก็เชิญ” เดชาชี้ไปที่รถ “รถผมจอดอยู่ทางนั้น”
       “ถ้าอย่างนั้นขออนุญาตนะครับ”
       “ล่ำ พาคุณตำรวจไป”
       ล่ำเดินนำตำรวจทั้งสองนายเดินออกไป เดชาจ้องหน้าตะวันอย่างอาฆาตๆ แย้รีบดึงตะวันออกไป
       “ไปเหอะลูกพี่ ไปได้แล้ว”
       แย้ดึงตะวันไปที่รถ สักพักรถก็ขับออกไป เดชา แหลม มองไปทางตะวันอย่างฝากแค้น
       “โชคดีนะครับเสี่ย ที่คืนนี้เราแค่มาดูลาดเลา” แหลมบก
       “แต่ไม่ใช่โชคดีของไอ้ตะวันแน่ ถ้ามันยังไม่เลิกเป็นศัตรูของฉัน มันได้โดนดีแน่”
       
       บริเวณหน้าโรงเลี้ยงหมู เสียงตะวันลั่นออกมา
       “คุณต้องรับผิดชอบ”
       ประตูโรงเลี้ยงหมูหักพัง ภายในเห็นหมูบางส่วนถูกจับกลับมาได้แล้ว แย้และคนงานบางส่วนยังวิ่งตามไล่ตะครุบจับลูกหมูอยู่ โรสรินเมินหน้า ทำเป็นมองไม่เห็นภาพความเสียหาย
       “ทรัพย์สินของไร่ตะวันเสียหายขนาดนี้ ยังมาบอกว่าจะรีบไปหาหมอรักษาฝ้า”
       “ฉันไม่ได้ตั้งใจทำ แล้วฉันก็เปลี่ยนใจไม่ออกไปแล้วด้วย ฉันไม่ผิด” โรสรินลอยหน้า
       “เอ้าๆ จะว่าความ ตัดสินคดีอะไรกัน ไว้วันพรุ่งนี้ได้มั้ย” ชาญหาว
       “จริงด้วยพี่ตะวัน คืนนี้พี่โรสเค้าคงไม่มีแรงออกฤทธิ์อะไรแล้วล่ะ บางทีพรุ่งนี้อาจจะสำนึกได้เองก็ได้นะคะ”
       น้ำค้างพูดเบาๆ กับตะวัน ตะวันเหลือบไปมองโรสรินที่ยังเมินหน้า ไม่ยอมมองภาพความเสียหายอยู่ดี ไม่อยากจะเชื่อ
       โรสรินแม้จะทำเชิด แต่แอบแตะจุดด่างดำบนใบหน้าอย่างกังวล อาทิตย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตะวัน จับตามองโรสรินที่แตะใบหน้าตัวเองอยู่ตลอด อาทิตย์ครุ่นคิดบางอย่างในใจเหมือนอยากจะช่วยโรสริน
       
       คืนนั้นโรสรินนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง ไม่สบายทั้งกายใจ ใกล้จะร้องไห้อยู่รอมร่อ
       “นี่เหรอ ชีวิตคุณหนูโรส ไม่อยากเชื่อ ไม่อยากจะเชื่อ”
       ทันใดก็มีเงาบางอย่างวูบผ่านม่านหน้าต่างไป โรสรินชะงัก รู้สึกสัมผัสได้ว่าเห็นอะไรแว๊บๆ ปลายสายตา พลันเสียงหมาก็ดันหอนโหยหวนขึ้นมาอีก บรู๋ววว โรสรินดึงผ้าห่มมาแนบตัวมากขึ้น
       “ไม่ เราตาฝาด ไม่มี ไม่มี ผีไม่มีในโลก อึ่งเหรอ นั่นเธอรึเปล่า” โรสรินตะโกนถาม มีเสียงเคาะกระจกดังขึ้นที่หน้าต่างข้างนอก ก๊อก ก๊อก โรสรินเอาผ้าห่มมาคลุมโปงทันที “นะโมตัสสะ นะโม โลตัส แมคโคร ตัสสะ ไม่ใช่ นะโมตัสสะ โอ๊ย แล้วมันท่องยังไงต่อเนี่ย ทำไมฉันไม่หัดสวดมนต์อย่างที่ปู่สอนน๊ะ”
       ปึง! กระจกหน้าต่างถูกดันเปิดออก พร้อมมือๆ หนึ่งยื่นเข้ามา โรสรินอดลืมตามองไม่ได้ เห็นภาพนั้นพอดีจึงเข้าใจว่าเป็นมือผี
       “มือผี อ๊ายยย ผีหลอก”
       
       ตะวันคงสภาพเดิม ทิ้งร่างอยู่บนเตียง อย่างเพลียจัด
       “อ๊ายยยย”
       เสียงร้องของโรสรินดังขึ้นมา
       “เอา เชิญเลย เอาให้เต็มที่ มันอะไรกันนักกันหนาวะเนี่ย”
       ตะวันตลบผ้าห่มมาปิดหู กดหัวตัวเองแน่นกับหมอน
       
       โรสรินซุกตัวอยู่ในโปงแน่น ไม่กล้าลืมตา ปากก็ร้องเสียงสั่น
       “อย่ามาหลอกหลอนกันเลย”
       ผีหลอกๆ คืออึ่งกับอาทิตย์นั่นเอง อึ่งหน้าสวยเพราะโรสรินแต่งหน้าให้ ยิ้มแป้น
       “ไม่ต้องกลัวนะพี่นางฟ้า อึ่งเอง ตะกี๊ลืม” อึ่งยื่นเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ให้ “เอาเสื้อกับกางเกงมาให้ เป็นของเก่าของพี่ตะวันนะ พี่ตะวันให้เอามาให้พี่นางฟ้า”
       “ห๊า เอาของใช้แล้วมาให้ฉันใส่เนี่ยนะ ไอ้ตะวันบ้า อ้อ ฉันชื่อโรสริน เรียกนางฟ้าอยู่ได้”
       “ก็พี่สวยยั๊งกะไม่ใช่คน เอ๊ย อึ่งหมายถึงพี่สวยอย่างกับนางฟ้าน่ะ เกือบลืม คุณทิตย์เค้ามีของจะให้พี่นางฟ้าแน่ะ” อึ่งยิ้มแล้วกระแซะอาทิตย์ อาทิตย์แบมือให้โรสดูตลับอะไรบางอย่างในมือ “ครีมสมุนไพรแก้สิวฝ้า สูตรปู่ชาญจ้า คุณทิตย์เค้ากลัวพี่นางฟ้าไม่สวยมั้ง ลองใช้ดูสิ”
       โรสรินเบ้หน้า
       “ครีมกระจอก”
       “ไม่กระจอกนะ ไม่เชื่อก็ลองดูก่อนสิ”
       “นายติสต์ ทำไมต้องทำดีกับฉัน ต้องการอะไร” โรสรินถามอาทิตย์ อาทิตย์ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ อึ่งช่วยพูดให้
       “ไม่ต้องถามให้เมื่อยร๊อก คุณทิตย์ไม่ยอมพูดกับใคร แต่ถ้าอยู่ไปเรื่อยๆ ใช้กระแสจิตสื่อสารจะรู้เรื่องเอง” อึ่งทนง่วงไม่ไหวหาวออกมา “อึ่งไปนอนจริงๆ แล้วนะคะพี่นางฟ้า ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เล้ย”
       โรสรินพยักเพยิดให้ แล้วอึ่งก็ลากอาทิตย์เดินออกไป โรสรินคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
       “เดี๋ยว ฉันยังไม่ง่วง เรามาทำอะไรสนุกๆ กันมั้ย” อึ่ง อาทิตย์หันมองโรสรินอย่างสงสัยๆ “อย่างน้อยก็ช่วยสร้างความบันเทิงให้ฉันอยู่ในไร่ที่แสนน่าเบื่อนี่ได้”
       “พี่นางฟ้าจะทำอะไรเหรอ บอกอึ่งมาได้เลย อึ่งจัดให้”
       
       โรสรินยิ้มๆ แล้วกระซิบกระซาบกับอึ่งและอาทิตย์ อึ่งกับอาทิตย์ตาโตดึ๋งงงง อย่างแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
       ที่แปลงกุหลาบถูกถางให้มีช่องเดินราวกับเป็นเวทีแคทวอล์ก ที่พื้นดินตามทางเดินปูเศษผ้าไว้ อึ่งใส่รองเท้าส้นสูงกำลังเดินแบบ ราวกับนางแบบบนแคทวอล์ก เดินกระเผลกอย่างไม่ถนัด แต่ก็ยังมั่นคิดว่าตัวเองสวย
       “ถึงเวลาเปิดงาน “บ้านไร่ แฟชั่นวีค” แล้วจ้า”
       สักพักอาทิตย์เดินแบบตามอึ่งมา หยุดโพสท่าหล่อ คนงานในไร่ที่โดนโรสรินจับแต่งหน้าหมดทยอยออกมาเดินแบบทีละคนสองคน ทุกคนโพสท่าเริ่ดมาก โรสรินอยู่ในชุดผ้าถุง คอกระเช้า แต่ผ้าถุงถูกเลิ่กขึ้นโชว์ต้นขาเรียวสวย เสื้อผูกเอวโชว์หน้าท้องแบนราบ ดูโดยรวมแล้ว เซ็กซี่มากๆ โรสรินโพสท่าจิกเท้าเดินแบบ
       “ฟินาเล่”
       ที่มุมหนึ่งแย้เดินผิวปากชิลๆ เข้ามา แย้อยู่ในชุดผ้าขาวม้า ปะแป้งขาวว่อก เพิ่งอาบน้ำเสร็จ แย้หันไปมองเห็นอาทิตย์ อึ่ง และคนงานกำลังโพสท่ากันอยู่ก็แทบช๊อก
       “แม่เจ้า เพี้ยนอะไรกันวะเนี่ย”
       
       ตะวันกำลังปิดไฟบ้านเตรียมจะเข้านอน พลันแย้พรวดเข้ามาหาอย่างตกใจ
       “ลูกพี่ๆ ลูกพี่จ๋างานเข้าแล้วจ้า”
       “มีอะไร ตกใจอย่างกับยัยโรสก่อเรื่องอะไรเข้าอีก”
       “เป๊ะเลยลูกพี่ มีจิตสัมผัสรึเปล่าเนี่ย”
       “ยัยโรส”
       ตะวันผลุนผลันเดินออกไป แย้รีบตามไปติดๆ ชาญเดินผ่านเข้ามา เห็นตะวันกับแย้พรวดพราดออกไปเหมือนมีเรื่องใหญ่ก็มองๆ อย่างสงสัยๆ
       
       ที่แปลงกุหลาบ โรสรินกำลังเดินแบบราวกับเป็นนางแบบมืออาชีพ อึ่ง อาทิตย์ คนงาน ถึงกับอึ้งไปเลยมองโรสรินตาค้าง เธอสวยราวกับนางฟ้าเดินดินบนไร่ตะวันจริงๆ อึ่ง อาทิตย์ และคนงานปรบมือกันสนั่นหวั่นไหว โรสรินโพสท่า จิกตาเซ็กซี่มากๆ ยิ้มมีความสุข แต่แล้วตะวันกับแย้ก็พรวดเข้ามา
       “โรสริน ทำบ้าอะไรของเธอ”
       ทุกคนตกใจที่เห็นตะวันโมโห ถอยกรูดอย่างกลัวๆ ยกเว้นโรสรินที่เดินไปหาตะวันอย่างไม่เกรงกลัวเลย ตะวันจ้องโรสริน แต่มองๆ ไป ก็สวยเหมือนกันแฮะ
       “มองไร ชอบล่ะสิ”
       ตะวันถอนหายใจเฮือก
       “ยัยโรส”
       “เสียดายนะที่เมื่อกี๊นายไม่เห็นฉันเดินแบบ บอกได้เลยว่า เป๊ะเว่อร์”
       ตะวันยิ่งโมโห
       “งี่เง่าที่สุด ไร้สาระคนเดียวไม่พอยังจะชวนคนอื่นงี่เง่าตามไปด้วย”
       “อย่าทำให้ฉันจี๊ดสสสส์นะ ฉันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร”
       “แต่ไอ้ดินที่คุณย่ำอยู่มันแปลงกุหลาบของผม แล้วเป็นบ้าอะไรถึงถางกุหลาบออก ดอกไม้ตายหมดแล้ว นี่เหรอไม่สร้างความเดือดร้อน” ตะวันหันไปพูดกับคนงาน “ผมจะหักเงินเดือนทุกคน โทษฐานที่บ้าไปกับยัยนี่ด้วย” ตะวันหันกลับมาหาโรสริน “คุณนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ”
       โรสรินจ้องหน้าตะวันอย่างไม่พอใจ ชาญเดินตามเข้ามาเห็นตะวันกับโรสรินทะเลาะกันก็เป็นห่วงมาก
       “ฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรนอกจากให้นายชี้นิ้วสั่งเลยใช่มั้ย เผด็จการมากไปแล้วนะ นายไม่เข้าใจฉันบ้างเลย”
       ตะวันทำท่าจะฮึดฮัดใส่ ชาญเข้ามาขวาง
       “พอๆๆ แยกย้ายๆ จบกันแค่นี้ ดึกแล้วไปนอนกันได้แล้วไป”
       คนงานแยกย้ายกันเดินออกไป โรสรินจ้องหน้าตะวันอย่างไม่พอใจแล้วเชิ่ดหน้าเดินออกไป
       “เดี๋ยวคุณ” ตะวันจะตามไป ชาญคว้าแขนตะวันไว้
       “เฮ้ย พอแล้ว เข้าใจหนูโรสเค้าบ้าง จะให้เค้าเป็นแบบที่ตัวเองต้องการมันไม่ได้หรอก อะไรที่มันเป็นความสุขของเค้าก็ยอมๆ บ้างเถอะน่า”
       “ช่ายยย พี่ตะวันเนี่ยไม่เข้าใจผู้หญิงเลย” อึ่งบอก ตะวันหันขวับ อึ่งจ๋อยวูบ “อูยยยย”
       “แค่วันแรกก็ปวดหัวไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ถ้ายัยนั่นไม่เลิกออกฤทธิ์อย่าขอให้มาช่วยปราบก็แล้วกันนะครับปู่”
       แล้วตะวันก็เดินออกไปอย่างหงุดหงิด ชาญมองตามอย่างเป็นห่วงๆ อึ่งสะกิดชาญ
       “ปู่ๆ อึ่งสวยไหม”
       ชาญเขกกระโหลกอึ่งดัง โป๊ก! แทนคำตอบ
       
       ในห้องพักโรสริน โรสรินนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ยังหงุดหงิดตะวันไม่หาย
       “ฉันไม่เคยเจอใครที่ทำให้ฉันจี๊ดดดส์ขนาดนี้มาก่อน ไอ้บ้าตะวัน นายกับฉันได้เป็นศัตรูกันร้อยชาติแน่” โรสรินเหล่ๆ กระปุกครีมสมุนไพรที่อาทิตย์เอามาให้ ท่าทางลังเลหนัก “นี่เราสิ้นคิดจนต้องใช้ครีมกระจอก นี่จริงๆ เหรอ”
       โรสรินกระแทกกระปุกครีมลง ว่าจะไม่เอา แต่พอมองจุดด่างดำบนหน้า
       “ครีมแก้ฝ้า นายตะวันก็เอาไปทิ้งแล้ว โอ๊ย จี๊ดสสส์” โรสรินหยิบกระปุกครีมขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าพรุ่งนี้ผิวหน้าฉันเป็นอะไรล่ะก็ ฉันจะบีบคอแกให้ตายคามือเลยไอ้เด็กบ้า”
       โรสรินรู้สึกเสี่ยงที่สุดในชีวิต แต่ก็เสี่ยงลองเอาครีมแต้มจุดด่างดำด้วยความหวาดเสียว
       
       เสียงไก่ขันบ่งบอกว่าเป็นวันใหม่ โรสรินเอามือปิดหน้าตัวเองอยู่หน้ากระจก
       “หาย หาย หาย ต้องหาย ต้องหาย” โรสรินค่อยๆ เลื่อนมือออกจากหน้า โรสรินเปิกตาโพลง สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “ไม่น่าเชื่อ หาย” ตะปบหน้า “หายจริงๆ ด้วย”
       ที่ผิวหน้าของโรสริน จุดด่างดำได้ลบเลือนหายไป ภายในชั่วเวลาเพียง 1 คืนสั้นๆ โรสรินกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ แล้วก็ผลักประตูวิ่งออกไปนอกห้อง
       
       อึ่งและอาทิตย์อยู่ที่โต๊ะอาหารกำลังแกะถุงน้ำเต้าหู้อยู่ อึ่งฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี โรสรินพรวดเข้ามายิ้มกว้างอย่างดีใจสุดๆ
       “Thank you So much” โรสรินหยิกแก้มอึ่งและอาทิตย์อย่างเอ็นดู “ครีมที่ฉันสั่งมาจากแพรีส ยังใช้ไม่ดีเท่านี้เลย”
       “ขอบคุณจ้ะ แต่ที่จริงต้องขอบคุณ คุณทิตย์ถึงจะถูก เค้าดูห่วงพี่นางฟ้ามากนะ”
       “ขอบใจนะนายติสต์”
       “เค้าชื่ออาทิตย์ ไม่ใช่ติสต์”
       “ฉันจะเรียกติสต์ ใครจะทำไม”
       “ไม่ทำไมหรอกจ้า” อึ่งเข้าไปประจบ “พี่นางฟ้าจ๋า อึ่งขอเป็นน้องสาวพี่ได้มั้ย”
       “จะคิดดูก่อนแล้วกัน ถ้าเธอทำตัวดีๆ กับฉัน คอยช่วยเหลือฉันอยู่ตลอดๆ ฉันอาจจะให้เธอเป็นน้องสาวก็ได้”
       “จริงๆ นะ พี่นางฟ้าห้ามโกหกด้วย ถ้างั้นอึ่งจะดีกับพี่นางฟ้าทู๊กอย่างเลย”
       “ดีมาก” โรสรินกำลังจะไป แล้วก็หันกลับมา แกะถุงน้ำเต้าหู้เทใส่ถ้วยให้อึ่งและอาทิตย์ “จดจำวันนี้ไว้ โรสรินไม่เคยบริการใคร แต่กับเธอสองคนเป็นข้อยกเว้น เป็นการตอบแทนครีมหน้าเด้งมหัศจรรย์”
       “ใจดีที่ซู๊ดดด เลย” โรสรินยิ้มน่ารัก
       “นางฟ้าก็งี้แหล่ะจ้ะ”
       ชาญกับน้ำค้างแอบดูอยู่ที่มุมเสา ต่างประหลาดใจ
       “ยัยอึ่งกับอาทิตย์ทำให้คุณโรสปลื้มได้ไงเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อ”
       “เห็นหนูโรสอารมณ์ดีขึ้นแบบเนี๊ยะ ปู่ค่อยโล่งใจ”
       ตะวันเดินผ่ากลางออกมา ทำลายฝันหวานของทุกคน
       “อารมณ์ดีขึ้นก็ดีแล้ว” ตะวันเดินออกไปคว้าแขนโรสรินไว้ทันที “จะได้มีแรงไปทำงาน”
       โรสรินชะงัก เหวอ มาไงเนี่ย ทุกคนก็เหวอกันหมด
       “โอ๊ย ปล่อย ปล่อยฉัน”
       “พี่ตะวันปล่อยพี่นางฟ้านะ” อึ่งตีตะวัน
       “นางฟ้าที่ไหน นางมารชัดๆ “
       “ไม่ใช่ นางฟ้าต่างหาก แล้วก็เป็นนางฟ้าก็ใจดีด้วย พี่ตะวันปล่อยพี่นางฟ้า”
       ตะวันถอนใจอย่างรำคาญ ลากโรสรินออกไปเลย
       “อย่า โอ๊ย นายจะพาฉันไปไหนห๊า ปล๊อย”
       
       ทุกคนมองไปทางโรสรินอย่างเอาใจช่วย

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
       ตะวันลากโรสรินถูลู่ถูกังมา
       “โอ๊ย นายจะพาฉันไปไหนห๊า ปล๊อย” โรสรินเดินตามกางเกงที่หลวมอยู่แล้ว ร่นลงจะหลุด โรสรินดึงขอบกางเกงอย่างทุลักทุเล “เดี๋ยวๆๆ กางเกงๆ กางเกงจะหลุด จะหลุดแล้ว” ตะวันรำคาญสุดๆ หันมองรอบๆ เห็นเชือกฟางอยู่ก็ดึงออกมาจะผูกกางเกงให้ โรสรินตกใจคว้ากางเกงหมับ “นี่!นายจะทำอะไร”
        ตะวันยิ้มเยาะประมาณว่าอยากดูตายล่ะ แต่โรสรินยิ่งตกใจนึกว่าตะวันหื่น
       “มานี่”
       โรสรินดิ้นหนี แต่ตะวันจับรวบได้ และดึงกางเกงโรสรินทางด้านหลัง
       “อย่านะ นี่นาย ปล่อยฉัน”
       ตะวันอยู่ด้านหลัง พูดข้างหู
       “กางเกงจะหลุดก้นแล้วไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวผูกให้”
       ตะวันจัดการผูกกางเกงให้โรสริน โรสรินหน้าอี๋สุดๆ ที่ตะวันอยู่ใกล้ชิดมากๆ
       “ผูกเป็นโบว์ให้สวยๆ ด้วยนะ”
       ตะวันรำคาญ ผูกเชือกจนเสร็จ
       “เอ้า ไม่หลุดแล้ว” ตะวันจับโรสรินหันมาแล้วพูดใส่หน้า “ผมกลัวหมูจะเป็นตากุ้งยิง”
       “หมู หมายความว่ายังไง” โรสรินทำหน้างง
       
       ที่โรงเลี้ยงหมู หมูโดนจับกลับมาในคอกจนครบ พวกคนงานที่ซ่อมรั้วและตามหมูทั้งคืนดูทรุดโทรม สโลสเลกันไปหมด โรสรินยืนมองอยู่ มองตะวันอย่างอึ้งๆ
       “ให้ฉันกวาดคอกให้เจ้าพวกนี้เนี่ยนะ ชาติหน้า”
       “ชาตินี้”
       “ฉันไม่ทำ อี๋”
       ตะวันหันไปพูดกับคนงาน
       “ทุกคนฉันขอโทษด้วยนะที่เมื่อวานต้องมาเหนื่อยกันทั้งคืน กลับไปพักผ่อนกันได้แล้ว ฉันจะคิดค่าแรงให้พิเศษอีก 2 งาน” พวกคนงานได้ยิน ดีใจกันใหญ่ “แล้วคุณโรสริน จะเป็นคนทำความสะอาดโรงเลี้ยงหมูแทน”
       คนงานยิ่งเฮ กว่าเดิม
       “นายไม่มีทางบังคับฉันได้หรอก”
       โรสรินหันหลังจะเดินหนีปัญหาดื้อๆ แต่ทว่าพวกคนงานที่นั่งอยู่ ลุกขึ้นพรึ่บ มองโรสรินอย่างไม่ค่อยพอใจ โรสรินถึงกับชะงักกึก
       “พวกเค้าคงไม่ยอมให้คุณเดินตัวปลิวออกไปเฉยๆ โดยที่ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลยแน่ๆ”
       โรสรินกลับมามองโรงเลี้ยงหมู แล้วโรสรินมองไปทางคนงานอีกที ก็รู้ว่าไม่มีทางเลือกจึงถอนใจเฮือก
       “เฮ้อ”
       
       พีระขับรถมาตามถนนอย่างใจร้อน
       “ป่านนี้ไม่รู้โรซี่จะเป็นไงบ้าง เราน่าจะมากันตั้งแต่เมื่อคืน”
       พีระบ่นกับอุษาวดี
       “ยัยโรสน่ะไม่ใช่คนที่ใครจะมาเอาเปรียบได้ง่ายๆ อยู่แล้ว”
       “ก็ไม่แน่ เรารู้ใจคนไม่ได้หรอก”
       “เอ้อพี่พี ปู่ณรงค์บอกว่าถ้าพี่มาตามยัยโรสกลับปู่จะจี๊ดดส์ไม่ใช่เหรอ”
       “พี่ยอมให้ปู่จี๊ดสส์ แต่พี่ไม่ยอมจ๋อย! พี่คิดถึงคุณโรซี่”
       “เลิกเว่อร์ซะทีเถอะ เอ้าดูสิ เลยแล้วเนี่ย”
       พีระรีบเบรกจนอุษาวดีเกือบหัวทิ่ม อุษาวดีค้อนพี่ชาย พีระหันมายิ้มแหยๆ แล้วรีบเลี้ยวรถเข้าไปตามทางที่มีป้ายปักว่า “ไร่ตะวัน” พีระขับรถจะเข้ามาในไร่ พีระมองเห็นว่าทางข้างหน้าขรุขระมากๆ ขับรถเข้าไปไม่ได้แน่ พีระกับอุษาวดีจึงลงจากรถ
       “โอ้โห ดูถนนสิ นึกว่าดาวอังคาร ขับเข้าไปมีหวังช่วงล่างรถพังยับเยิน”
       “แล้วจะทำยังไงล่ะ ถ้าต้องเดินก็ขาลากพอดี”
       พีระครุ่นคิดหาทาง แล้วหันไปมองเห็นรถอีแต๋นจอดอยู่พร้อมกุญแจเสียบคารูไว้ พีระมีสีหน้าครุ่นคิดๆ
       
       ที่บ้านตะวัน ชาญกระสับกระส่ายเป็นห่วงโรสริน
       “ไอ้ตะวันมันจะใช้งานหนูโรสหนักเกินรึเปล่า หนูโรสแกก็ออกจะบอบบางอย่างนั้น”
       อึ่งส่งกล้องส่องทางไกลให้ชาญ
       “ใช้นี่ดีกว่าจ้าปู่ ชัดกว่ากันเย๊อะ”
       “เออ ขอบใจ แบบนี้ค่อยใช้ได้หน่อย” ชาญจะส่องกล้อง แล้วชะงัก “เฮ้ย ปู่ไม่ใช่พวกสาระแนนาโว้ย”
       “ก็ดูๆ ซะให้หายเครียดไงคะปู่ ดีกว่าอกแตกตาย” น้ำค้างพูดพลางจัดดอกไม้ไปด้วย “เฮ้อ ตั้งใจให้เค้ามาเป็นคู่กัน แต่ดันมาเป็นคู่กัดซะงั้น เนอะ”
       “ปู่มั่นใจ ตะวันกับหนูโรส เค้าต้องเป็นคู่แท้กัน”
       ไม่ทันไร มีเสียงดังมาจากหน้าบ้าน
       “โรซี่ โรซี่ คุณอยู่นี่รึเปล่า โรซี่”
       พีระกับอุษาวดีเดินเข้ามา ชาญ น้ำค้าง อึ่งพากันแปลกใจ ใครมา
       
       พีระขับรถอีแต๋นเข้ามา อุษาวดียืนตัวสั่นๆ อยู่หลังรถพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าของพีระและอุษาวดี พีระตะโกนโหวกเหวกอยู่หน้าบ้าน อุษาวดีมองไปรอบๆ ยังไม่เห็นใครแถวนั้น
       “โรซี่ คุณอยู่รึเปล่า โรซี่ โรซี่ ที่รักจ๋า ยู้ฮู แวร์ อาร์ ยู๊”
       ชาญ น้ำค้าง อึ่ง เดินเข้ามาหาก็ช๊อกไปทันที
       “โอ้โห คนกรุงเข้าชอบขึ้นรถอีแต๋นกันเหรอ เหมือนพี่นางฟ้าเปี๊ยบเลย”
       “เมื่อ เมื่อ เมื่อกี๊ นายเรียกหนูโรสว่าไงนะ”
       “ที่รักไง โรสรินเป็นแฟนผม”
        ชาญ น้ำค้าง อึ่งช๊อก
       “แฟน”
       พีระ อุษาวดีลงจากรถอีแต๋น
        “ตกใจอะไรกัน ผมมาหาแฟน เค้าอยู่ที่นี่ใช่มั้ย”

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
       ภายในโรงเลี้ยงหมู โรสรินสวมบู้ท เอาผ้าพันหน้าตาเกือบมิดคล้ายมนุษย์อวกาศ กวาดคอกอย่างเสียไม่ได้
       “ไม่กลัวหายใจไม่ออกตายรึไงคุ๊ณ”
       ตะวันตะโกนแซวแล้วหัวเราะกับแย้ โรสรินหน้าหงิก
       “ให้ใครมาเห็นคุณหนูโรสรินในสภาพนี้ ฉันขอไปเกิดใหม่ซะดีกว่า”
       “นี่ กวาดแบบนั้นมันใช้ได้ที่ไหนเล่า กวาดไม่เป็นเหรอ”
       “ในชีวิตฉันไม่เคยจับไม้กวาดแม้แต่ครั้งเดียว”
       ตะวันเข้ามาในคอก จับไม้กวาดสาธิตให้ดู
       “นี่ จับให้มันกระชับแล้วขนไม้กวาดน่ะกดลงไปอีก กวาดลึกๆ และกวาดไปทางเดียวกันอย่างนี้”
       โรสรินหลอกใช้ ยิ้มเจ้าเล่ห์
       “เหรอ นู่นๆๆ ทางนู้นเลอะขี้หมูอ่ะ”
       ตะวันเข้าไปกวาด
       “นี่ก็เขี่ยออกทางข้างแบบนี้”
       “ทางโน้นก็มี”
       ตะวันเข้าไปกวาด แล้วนึกได้
       “อ้าว หลอกใช้กันนี่”
       ตะวันเดินไปยื่นไม้กวาดให้โรสริน โรสรินหน้าหงิกแต่ขัดไม่ได้
       ตะวันควบคุมการทำงานของโรสริน ชี้ให้กวาดให้ตรงนั้นตรงนี้ พอตะวันเผลอโรสรินจะกวาดขยะเข้าใส่ ตะวันหันมาพอดี โรสรินแกล้งทำเป็นกวาดไปตามปกติ แต่หน้ามุ่ยมากที่ไม่ได้ชำระแค้น
       โรสรินกวาดคอกนู้น คอกนี้ คอกนั้น พอเห็นตะวันคุยงานกับแย้ โรสรินแอบโกงกวาดไปนิดเดียว แล้วหลบออกมา ข้ามไปคอกท้ายๆ เลย
       โรสรินยิ้มในความเจ้าเล่ห์ของตัวเอง แต่แล้วตะวันมาสะกิด เห็นนะจะบอกให้ แล้วลากโรสรินกลับไปที่คอกแรกๆ ใหม่ โรสรินกวาดๆๆๆอย่างแสนแค้น
       ตะวันสาธิตการใช้สายยางฉีดน้ำล้างคอก โรสรินจับสายยางไม่ทะมัดทะแมง ตะวันสอนให้จับใหม่ โรสรินได้ที ฉีดน้ำใส่เต็มหน้าตะวัน
       “อุ๊ย เต็มๆ ฮ่าๆๆๆ”
       แย้นั่งอยู่บนคอกหัวเราะ โรสรินหันไปฉีดน้ำใส่ทั้งแย้และตะวัน แย้โดนน้ำฉีดหงายหลังร่วงลงจุกแอ่ก
       “ว้ายย ขอโทษทีนะ ฉันยังใช้สายยางไม่คล่อง”
       โรสรินหันหลังหนีไปฟอร์มฉีดทำความสะอาดคอก ตะวันส่ายหน้าอย่างเอือมๆ ฤทธิ์เยอะจริงๆ
       
       อุษาวดียืนรอพีระอยู่ สักพักพีระขับรถหรูของตัวเองเข้ามาจอดข้างๆ อุษาวดี พีระรีบลงจากรถบ่นอุบ
       “ไร่ก็ใหญ่โต แทนที่จะปรับปรุงถนนทางเข้าไร่ให้ดีๆ เฮ้อ กว่าจะเอารถเข้ามาได้ อ้อมเป็นกิโล”
       ชาญ น้ำค้าง อึ่ง ยืนห่างๆ ออกไป น้ำค้างมองหน้าชาญ สีหน้างอแงไม่อยากทำตามคำสั่งชาย
       “ปู่คะ ไม่ทำไม่ได้เหรอ ทำไมต้องให้น้ำค้างไปหลอกเค้าด้วย”
       ชาญจุ๊ปากน้ำค้างเสียงเบาๆ หน่อย
       “แล้วเราจะให้หมอนั่นมาพรากหนูโรสไปจากพี่ตะวันของเราเหรอ”
       “แต่ว่าน้ำค้างไม่...”
       “งั้นปู่ไปเองก็ได้ แล้วถ้าปู่เกิด หัวใจวายขึ้นมากลางทางก็จองศาลาวัดให้ปู่ด้วยละกัน”
       ชาญทำเชิดประชด แล้วจะไปเลย น้ำค้างทนไม่ได้
       “ก็ได้ๆ ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ”
       ชาญหันมาตบไหล่หลาน
       “น้ำค้างหลานปู่ น่ารักที่สุด”
       พีระเห็นปู่กับหลานคุยกันชักนาน เริ่มทนไม่ไหว เข้ามาเร่ง
       “ฉันไม่มีเวลามากนะ จะพาฉันไปหาโรสได้รึยัง ยัยหน้ามุ่ย”
       น้ำค้างหน้ามุ่ย
       “ฉันชื่อน้ำค้าง ไม่ใช่ชื่อหน้ามุ่ย”
       “รีบๆ ไปกันซะที ถ้าบริการถูกใจ เดี๋ยวฉันทิปให้”
       “นี่คุณ ฉันไม่ได้เห็นแก่เงินนะ”
       อุษาวดีรู้ว่าน้ำค้างอารมณ์ขึ้น เอาน้ำเย็นลูบ
       “อย่าถือพี่ชายฉันเลยค่ะ ปากไม่ค่อยดีอย่างงี้เอง” พีระสะดุ้ง “ ขอบคุณคุณน้ำค้างมากนะคะ”
       “ไปอึ่ง พาคุณสองคนเนี่ยไปตามหาคุณโรส ไป”
       อึ่งเดินตามน้ำค้างขึ้นรถไปอย่างงงๆ น้ำค้างขับนำหน้าไปอย่างเร็ว พีระ อุษาวดี รีบขึ้นรถและตามรถคันหน้าไปอย่างเร็ว
       
       ที่ตลาด มาลัยกำลังแต่งหน้าทาปากอยู่ที่แผงขายผัก ส่องกระจกเช็คความสวย
       “มองไปมองมา หน้าเหมือนนางเอกหนังไทยเหมือนกันนะเรา โฮะๆๆ”
       แม่ค้าแผงข้างๆ มองมาลัยอย่างหมั่นไส้
       “โถ นังมาลัย อย่างเอ็งน่ะ นางร้ายมากกว่า”
       มาลัยตบแผงปัง
       “พูดให้มันดีๆ นะ ทั้งตลาดนี่มีใครสวยและนิสัยดีกว่าฉันรึไงห๊า”
       แม่ค้าซุบซิบกับแผงข้างๆ
       “เยอะแยะ ถมเถไป”
       มาลีเดินถือต้นไม้เข้ามาที่แผงขายผลไม้
       “เฮ้ยๆๆ ลูกข้าใครอย่าแตะโว้ย”
       “เอามันเลยแม่ พวกมันหาว่าฉันร้าย”
       “ก็จริงนี่หว่า”
       “ไม่ต้องไปฟังพวกปากหอยปากปู” มาลียื่นต้นไม้ให้มาลัย เอ้า เอาไปให้คุณตะวันไป รายนั้นเค้าชอบต้นไม้ใบหญ้า เอาไปให้เค้าทุกๆ วัน จากต้นไม้มันจะได้กลายเป็นต้นรัก”
       “อ๊ายย คุณแม่ขา พูดถูกใจจริงเชียว ถ้างั้นมาลัยไปหาสุดที่รักของมาลัยก่อนนะคะ”
       “เออ เดี๋ยวแม่เฝ้าแผงให้เอง อย่าลืมนาเว้ย จับให้อยู่หมัด อย่าให้คนดีๆ รวยๆ แบบนั้นหลุดมือไปได้ เข้าใจมั้ย เราสองแม่ลูกจะได้สบายกันซะที”
       “จัดให้ค๊า คุณแม่ขา”
       มาลัยถือต้นไม้เดินออกไป มาลีมองอย่างภูมิใจในตัวลูกสาว ชาวบ้านมองสองแม่ลูกอย่างเอือมๆ
       
       โรสรินนั่งหมดสภาพ ปลดผ้าปิดหน้า ปลดกระดุมเสื้อให้ระบายร้อน ตะวันเข็นรถใส่ถังอาหารหมูมาจอด โรสรินสะดุ้ง รีบแต่งตัวให้รัดกุมขึ้น
       “นี่นาย เสียมารยาท ไม่เห็นรึไงว่าฉันโป๊อยู่”
       “โป๊ตรงไหน ที่โป๊ของจริงน่ะ นู่น น่าดูกว่าคุณเยอะ” ตะวันชี้ไปในคอก ยั่วโมโหโรสริน
       “ช่าย ขาวอมชมพู อวบอึ๋มน่าเจี๊ยะที่ซู๊ดดด” แย้บอก โรสรินจี๊ดขึ้นมาทันที
       “ไอ้บ้า โรคจิต หาว่าหมูน่าดูกว่าฉันงั้นเหรอ”
       “นี่ตกลงคุณอยากให้ผมดู หรือไม่อยากให้ดูกันแน่” โรสรินชะงัก รู้ตัว
       “ไม่อยากน่ะสิ ปากเสียอย่างนาย มิน่าถึงต้องอยู่กับหมูกับหมา ไม่มีแฟนอยู่แบบนี้”
       ตะวันสะอึกไป โรสรินเห็นว่าตะวันนอยด์จริงเลยยิ้มร้าย แย้กระซิบกับตะวัน
       “แทงใจดำใช่มั้ยล่ะลูกพี่”
       ตะวันถองศอกใส่แย้ไปทีนึง แย้ตัวงอ
       “ว๊าย ตกลงนายเนี๊ยะ ไม่มีใครเอาจริงๆ ด้วย”
       โรสรินหัวเราะคิกๆ คักๆ สะใจ ได้เอาคืนสักเล็กน้อย
       “หัวเราะพอรึยัง”
       “ยัง ยัง นี่ตกลงว่าจริงใช่มั้ยเนี่ย โถ นี่คงอกหักมาตลอดเลยสิท่า โอ๊ะ แล้วยังมาโดนฉันปฏิเสธการแต่งงานอีก สลดที่สุดอ่ะ”
       ตะวันทนไม่ไหว เข้าไปเอามือปิดปากโรสรินเลย หมับ
       “ทีนี้จะหยุดพูดได้รึยัง” โรสรินตาค้างแล้วกัดมือตะวันเลย “โอ๊ยยยยย ปล่อย ปล่อย” ตะวันดึงมือออกมาจนได้ โรสรินยิ้นสะใจ ตะวันโน้มหน้าลงไปใกล้ ขู่ “ฤทธิ์เยอะนักใช่มั้ย”
       “อยู่แล้ว” โรสรินกระทืบเท้าตะวันอีกที ตะวันสะดุ้งโหยง
       “โอ๊ยยยย” โรสรินจะวิ่งหนี “จะหนีไปไหน ยัยตัวแสบ”
       โรสรินจะหนี ตะวันคว้าไว้ โรสรินเสียหลักจะล้ม
       “ว๊ายยยยย”
       ตะวันเหนี่ยวตัวโรสรินไว้รั้งเข้ามากอด ใบหน้าสองคนใกล้กันมากเหมือนอีกนิดนึงจะจูบกันได้อยู่แล้ว ตะวัน โรสรินตาประสานตา มองกันหวิวๆ ไปเหมือนกัน จังหวะนั้นมาลัยเดินลัลล้าเข้ามา
       “พี่ตะวันขา มาลัยเอาต้นไม้มาฝากอีกแล้ว อยู่ไหนเอ่ย”
       มาลัยช๊อกที่เห็นโรสรินกับตะวันเหมือนจะจูบกัน มาลัยทำกระถางร่วงมือ แตกเพล้ง
       “อ๊ายยยยย”
       
       ตะวันกับโรสรินสะดุ้งโหยงหันขวับไปทางเจ้าของเสียงกรี๊ด

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 9 (ต่อ)
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 8
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 7
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 6
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 5
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมถึงเข้าดูละครไม่ได้ในเมื่อเป็นสมาชิกแล้ว
zenny2103@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านตอนต่อไป ขอบคุณคนอัพน่ะค่ะ
jinnipa32113
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014