หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 3 กุมภาพันธ์ 2557 17:05 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
        กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2 (ต่อ)
       
       ล่ำ แหลม เดินถือถุงผลไม้ตามหลังเดชาเข้ามา ทั้งสามคนหันมองสอดส่องสายตาไปทั่ว
       
       “เสี่ยเดยังจะอยากเจอคุณหนูนั่นอีกทำไมครับ”
       เดชาแค่นยิ้ม
       “อะไรที่เกี่ยวข้องกับไอ้ตะวันมันน่าสนทั้งนั้น โดยเฉพาะผู้หญิงของมัน”
       ล่ำเห็นโรสริน อุษาวดี พีระ ง่วนกับการทำลายแปลงกุหลาบอย่างแข็งขัน
       “เสี่ยเดครับ ทางโน้น”
       เดชามองไป ก็สะดุดสายตากับโรสรินที่กำลังตัดดอกไม้อย่างแข็งขัน โรสริน อุษาวดีกำลังตัดดอกกุหลาบอย่างแข็งขัน พีระก็ใช้จอบขุดทำลายถอนรากถอนโคนดอกไม้ พีระหอบแฮ่กๆ
       “หยุดทำไมล่ะพี รีบเร่งมือเร็วเข้าเดี๋ยวมีใครมาเห็นก่อนพอดี”
       “พักก่อนเถอะนะโรซี่”
       “แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะเสร็จซะทีเห๊อะ”
       อุษาวดีปาดเหงื่อ
       “ฉันจะเป็นลมตายอยู่แล้วนะยัยโรส”
       เดชาและลูกน้องเดินถือผลไม้ที่ซื้อจากมาลัยเข้ามาหา
       “มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับคุณโรส”
       โรสริน อุษาวดี พีระหันมองแขกแปลกหน้าอย่างสงสัยว่า ใคร สายตาเดชาจ้องมองโรสรินอย่างไม่กระพริบ ไม่สนใจคนอื่นๆ เลย
       “รู้จักชื่อฉันได้ยังไง นาย…”
       “ผมเดชา ได้ยินมาว่าคุณเป็นสมาชิกคนใหม่ของไร่ตะวัน”
       “แล้วไง ไปให้พ้นเลยไป ฉันไม่มีเวลาคุยด้วย” เดชายิ้มอย่างถูกใจให้โรสริน กับอาการเหวี่ยงไม่เลือกหน้าของโรสริน “หูหนวกรึไง ยิ้มอะไร รู้ตัวมั้ยว่านายกำลังทำให้ฉันจี๊ดสสส์”
       โรสรินชี้หน้าเดชา ล่ำ แหลม โมโหแทนเดชา ปรี่เข้าไปหา
       “เฮ้ย พูดจาให้มันดีๆ รู้ตัวมั้ยว่าพูดอยู่กับใคร”
       เดชาถองศอกใส่ล่ำกับแหลม อย่างปรามๆ
       “อย่าเสียมารยาทกับคุณโรส พอดีผมต้องผ่านมาธุระแถวนี้ก็เลยมีอะไรติดไม้ติดมือมาฝาก สมาชิกใหม่ของที่นี่ ตะวันกับผม ก็คนคุ้นเคยกัน”
       “เฮ้ยๆๆ ทนดูอยู่นานแล้ว จะมองโรซี่อะไรนักหนา วางของฝากแล้วไสหัวไปเลย”
       พีระชัดขึ้นมา ล่ำ แหลมเข้าประกบทันที พีระจ๋อยๆ กลืนน้ำลายเอื้อก โรสรินไม่สนใจจัดการตัดดอกกุหลาบต่อ เดชามองสงสัย
       “พวกคุณทำลายแปลงกุหลาบทำไมครับ”
       “ไม่ต้องยุ่งน่ะ พวกฉันจะทำอะไร นายไม่เกี่ยว”
       พีระยังทำเสียงเข้ม เดชาหันจ้องหน้าพีระอย่างโหด พีระถึงกับสะดุ้งผงะไปอีก
       “ก็ พอดีนายตะวันไม่ใช้แปลงกุหลาบนี่แล้วก็เลยสั่งให้ฉันมาจัดการให้น่ะ พวกนายพอจะช่วยฉันได้มั้ย” โรสรินลองหยั่งเชิง “ได้มั้ย เดชา”
       เดชายิ้มให้แทนคำตอบ ห่างไปที่มุมหนึ่งแย้กับคนงานเดินเข้ามาเห็น แย้เห็นเดชาและล่ำ แหลม ช่วยกันขุดดินทำลายแปลงกุหลาบ แย้มองอึ้งๆ
       “เฮ้ยไอ้เดชา บรรลัยล่ะทีนี้ อะไรกันวะเนี่ย”
       
       หน้าบ้านตะวัน ตะวันส่ายหน้าให้ชาญอย่างอ่อนใจ
       “เชื่อปู่สิ หนูโรสเค้าฤทธิ์เยอะก็จริง แต่ก็ไม่กล้าทำเรื่องวุ่นวายหรอก”
       “ถ้าขืนทำแสบอีกล่ะ โดนดีแน่”
       แย้วิ่งเข้ามาอย่างตื่นตกใจ
       “ลูกพี่ตะวัน คุณปู่คร๊าบบบ เกิดเรื่องใหญ่แล้วววว”
       “เรื่องอะไรวะไอ้แย้”
       “อืม ขอตั้งชื่อเรื่องแป๊บนึง”
       ชาญจะยันเข้าให้
       “เดี๋ยวยันโครม ยังไง มีเรื่องอะไร”
       แย้มีสีหน้ากลุ้มหวาดเสียวสุดๆ ตะวันยิ่งสงสัย มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่
       
       โรสริน พีระ อุษาวดียืนมองเดชาและลูกน้องทำลายแปลงดอกไม้อย่างชื่นใจเป็นที่สุด เดชา ล่ำ แหลมกระซวกจอบเต็มที่ทุกอย่างราบเป็นหน้ากอง
       “เรียบร้อยแล้วครับ”
       “ขอบใจนายมากนะ”
       “เปลี่ยนเป็นเลี้ยงตอบแทนผมซักมื้อได้มั้ยครับ”
       พีระกลัวเดชา แต่ก็ปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง
       “ทะลึ่งแล้ว โรซี่เป็นแฟนฉัน อย่าสะเออะ”
       “พี! โรสบอกกี่ครั้งแล้วว่าเราไม่ใช่แฟนกัน ไม่ใช่”
       พีระแอบจ๋อย เดชามองอย่างสะใจ ตะวัน ชาญ หน้า เดินเข้ามา ตะวันตึงๆ กับเดชา
       “ไร่ตะวันยินดีต้อนรับ ลมอะไรหอบเสี่ยเดชาผู้กว้างขวางมาที่นี่ได้”
       โรสรินหันไปเห็นก็ยิ้มอย่างระรื่นมากๆ
       “อ้าว มาพอดีเลย ดูสิตะวันแปลงกุหลาบของนายหายไปหมดแล้ว”
       โรสรินยิ้มร้ายกะว่าตะวันคงจะโกรธเต็มที่ แต่ว่าผิดคาด ตะวันกับชาญยิ้มแย้มปรบมือให้ โรสริน พีระ อุษาวดีช๊อกสุดๆ
       “ขอบคุณมาก คุณรู้ได้ยังไงว่าผมตั้งใจทำลายแปลงนี้อยู่พอดี”
       “กุหลาบแปลงนี้พันธุ์ไม่ค่อยดี แถมดินก็เป็นด่างใช้กำมะถันแก้ยังไงก็เอาไม่อยู่ ขอบใจหนูโรสกับเพื่อนๆ มากนะ”
       “ขอบใจที่มาช่วย พวกนายทำงานไวดีนี่ สนใจเป็นคนงานที่นี่รึเปล่า” ตะวันถามเดชา เดชาจ้องตะวันอย่างไม่ขำด้วย ตะวันยิ้มให้โรสรินอย่างรู้ทัน “นึกว่าคุณจะก่อแต่เรื่อง ไม่คิดเลยว่าคุณก็ทำประโยชน์เป็นเหมือนกันนะ”
       พีระ อุษาวดีมองหน้ากันเหวอๆ โรสรินยิ้มเจื่อนๆ
       “ก็เพราะฉันอยากช่วยนายไง”
       โรสรินเสียหน้าสุดๆ แต่ก็ต้องปั้นหน้าระรื่นแจ่มใสรับคำชม
       
       น้ำค้างหันมาถามตะวันอย่างไม่แน่ใจ
       “แน่ใจนะคะ ว่าไม่ได้อำ ตกลงจะรื้อแปลงกุหลาบอยู่แล้วจริงๆ เหรอ”
       “ไร่เราคงจะมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ปกปักรักษา แม้แต่พวกที่มีเจตนาไม่ดี ก็ยังแพ้ภัย”
       “พี่ตะวันหมายความว่า พี่โรสเค้าตั้งใจจะทำลายของงั้นเหรอ”
       “ไอ้แย้ ต่อไปนี้บอกพวกคนงาน คอยจับตาดูดีๆ ถ้าใครมาทำอะไรในไร่ของเราอีกต้องรีบรายงานฉันให้เร็วกว่านี้”
       
       สีหน้าตะวันจริงจัง น้ำค้างยังเหวอๆ

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
        เดชา ล่ำ แหลมเดินผ่านเข้ามา
       “มันน่าจะกระทืบไอ้ตะวันซะที มาชวนเสี่ยเดเป็นคนงานได้ไงวะ”
       เดชาไม่สนใจล่ำ แหลม ยังตกอยู่ในภวังค์เพราะถูกใจโรสรินมากๆ
       “เสี่ยเดยิ้มอะไรครับ อย่าบอกนะว่าชอบผู้หญิงขี้โมโหนั่นจริงๆ”
       “ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าตะคอกใส่ฉันมาก่อน แล้วดูเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆ ที่พร้อมสยบแทบเท้าฉันเหมือนคนอื่นๆ จะไม่ให้ฉันชอบได้ไงวะ”
       ล่ำเห็นโรสริน พีระ อุษาวดี ยืนปรึกษากันอยู่มุมหนึ่ง เดชา ล่ำ แหลม หลบมุมแอบมอง อุษาวดี โรสริน สนใจสิ่งที่พีระกำลังจะบอก
       “คราวนี้ชัวร์ ผมรู้แล้วว่าคุณจะออกไปจากไร่นี้ได้ยังไง”
       “ครั้งที่แล้วก็พลาด ไปทีนึงแล้วนะ คราวนี้อะไรอีกล่ะ”
       พีระจับมือโรสรินคุกเข่า
       “เป็นเจ้าสาวผมเถอะ ผมจะพาคุณพ้นไปจากนรกขุมนี้เอง”
       โรสรินและอุษาวดีต่างเหวอ
       “พี ทำอะไร”
       “ไม่ใช่เวลามาชักช้าแล้วนะโรซี่ ไปจดทะเบียนกันก่อน งานแต่งไว้ทีหลัง ไป แล้วค่อยกลับมาขอขมาปู่คุณ ผมรับรองว่าถึงเวลานั้น มันต้องหมดปัญหา”
       “เฮ้อ สมเป็นพี่ชายฉันจริงๆ”
       โรสรินสะบัดมือออก
       “ตื่นได้แล้ว โรสไม่ได้อยากจะแต่งกับพี แต่อยากจะเป็นผู้บริหารควีนโรส อยากไปให้พ้นๆ ที่นี่ซะที”
       พีระชะงักไป อุษาวดีส่ายหน้าให้พี่ชาย เดชา ล่ำ แหลมย่างเท้าเข้ามารวมกลุ่ม
       “ขอโทษนะครับที่ต้องมาขัดจังหวะ” พีระชักสีหน้าไม่พอใจ “พอดีผมบังเอิญได้รู้เรื่องของคุณ รู้สึกเห็นใจจริงๆ เลยอยากจะบอกอะไรคุณไว้สักหน่อย”
       เดชาเข้าไปใกล้โรสริน
       “เฮ้ย จะทำอะไรน่ะ” ล่ำกับแหลมขยับอย่างเตรียมเอาเรื่องทันที “อย่านึกนะว่าฉันจะกลัว” พีระพับแขนเสื้อ “ดูกล้ามซะก่อน ฟิตเนสทุกวันนะเว้ย”
       ล่ำ แหลม เบ่งกล้ามให้ดูบ้าง กล้ามพีระเทียบไม่ติดฝุ่นมากๆ
       “พี่พี อายเค้าน่ะ”
       อุษาวดีบอก โรสรินส่ายหน้าอย่างระอาพีระแล้วถามเดชา
       “คุณจะบอกอะไรฉันเหรอ”
       เดชายิ้มให้อย่างมีแผนการ
       “ผมเข้าใจสิ่งที่คุณคิดจะทำ แต่คุณน่ะยังขาวสะอาดเกินไป”
       “อยากจะบอกอะไรก็พูดมาตรงๆ”
       “การจะเล่นงานใคร สิ่งสำคัญที่คุณต้องรู้ให้ได้ก่อนก็คือ “จุดอ่อน”
       โรสรินชะงัก หันไปมองตาเดชาซึ่งมีแววตาของคนที่เจนจัดเชี่ยวชาญจริงๆ โรสรินคิดตาม
       
       ภายในมุมเก็บอุปกรณ์การเกษตร ตะวันกำลังขัดคราบดินโคลนออกจากรองเท้าบู๊ท โรสรินแอบจ้องมองดู
       ตะวัน
       “จุดอ่อนของนายตะวัน” โรสรินรวบรวมความกล้าเดินออกไปหาตะวันแล้วแสร้งยิ้มจริงใจ “ตะวัน ขยันจังเลยนะนายเนี่ย” ตะวันหันมามองโรสรินอย่างประหลาดใจ “ทำอะไรอยู่เหรอ ดูน่าสนใจจัง”
       “เช็ดขี้วัว” ตะวันยื่นผ้าชุบน้ำให้ “สนใจมั้ย”
       โรสรินผงะ ถอยกรูดแทบไม่ทัน เริ่มจี๊ดส์ แต่ก็ปรับอารมณ์ได้ทัน
       “ก็ ก็น่าสนใจดี ฉันช่วยเช็ดก็ได้นะ”
       ตะวันมองอย่างไม่ไว้ใจ
       “มีแผนจะทำอะไรกันแน่”
       “นี่! แผนเผินอะไร๊ ฉันก็แค่อยากพูดอยากทำดีๆ กับนาย อย่าทำให้ฉันจี๊ดบ่อยๆ ได้มั้ย” โรสรินรู้ตัว หันหลัง ส่ายหน้า “ไม่ ไม่ ฉันไม่จี๊ด” แล้วหันกลับมาหวานใส่ “วันเนี๊ยะ นายก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันตั้งใจช่วยงานจริงๆ”
       “ตั้งใจช่วยจริงรึเปล่าก็ไม่รู้”
       “ตั้งแต่เกิด คนอย่างคุณหนูโรสริน ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิตเลยนะ” โรสรินทำงอน “ฉันเฮิร์ทนะ ที่นายทำเหมือนไม่ไว้ใจกัน”
       โรสรินเล่นละครส่งสายตาอ้อนวอนตะวันไปเต็มที่ ตะวันมองอย่างไม่อยากจะไว้ใจ ตะวันอยากรู้ว่าโรสรินจะมาไม้ไหน จึงถามหยั่งเชิง
       “ผมล่ะซึ้งใจจริงๆ ที่คุณมาอยากช่วยงานขนาดนี้ แต่ขอถามหน่อยเถอะ ไม่ทราบว่า รู้ได้ยังว่าผมตั้งใจรื้อกุหลาบแปลงนั้นทิ้ง”
       “ก็ พอรู้ว่าจะต้องมาที่นี่ ฉันก็ต้องหาความรู้เอาไว้อยู่แล้ว กุหลาบแปลงนั้นก็ดอกไม่สวย ดินก็เป็นด่าง ฉันก็เลยอยากปรับหน้าดินให้ใหม่” โรสรินไหลไปได้ดีเกินคาด “นายยังไม่รู้จักฉันดี ถ้านายปล่อยให้ฉันลุยเองตั้งแต่แรก ก็จะเห็นถึงความสามารถที่ซุกซ่อนอยู่”
       “งั้นเหรอ ถ้างั้นรู้มั้ยว่าเวลาที่ดีที่สุดในการตัดดอกไม้คือตอนไหน” โรสรินชะงัก
       “ฉัน เอ่อฉัน...พอดีว่าเรื่องนี้ คือ ฉัน...”
       “ตอนไหน”
       โรสรินอึกอักๆ ทำยังไงดี แล้วหันไปเห็นบอร์ดตารางจัดเก็บดอกไม้ แปะที่ผนัง
       “ตีห้า กับหกโมงเย็น”
       ตะวันชะงัก หันไปมองด้านหลัง มีป้ายบอกเวลาตัดดอกไม้ติดไว้ หันกลับมาหาโรสริน โรสรินทำเป็นหลบตาว่าไม่ได้มองป้ายนะ
       “ขอให้คุณรู้ไว้ว่าความไว้ใจ มันไม่ใช่สิ่งที่จะได้มาง่ายๆ” ตะวันบอกแล้วจะเดินไป โรสรินไม่ยอมแพ้
       “ทำไมถึงตั้งแง่กับฉันขนาดนี้ ทำงานให้ก็แล้ว พูดดีด้วยก็แล้ว นายจะให้ฉันทำยังไงอีก” โรสรินหันไปเห็นกรรไกรตัดกิ่งหยิบมาเลย “ฉันจะไปตัดดอกไม้เวลาที่นายบอกว่ามันดีที่สุด” โรสรินจะเปิดปากกรรไกร แต่มันติดตัว
       ล็อคอยู่ “โอ๊ย ทำไมมันไม่ออกล่ะ” โรสรินงัดมั่วไปมั่วมา
       “เฮ้ย เดี๋ยวก็โดนบาดหรอก”
       โรสรินตกใจ อยู่ๆ ปากกรรไกรก็เด้งออกเต็มแรง
       “ว๊ายยย” โรสรินมองมือตัวเอง หน้าเหยเก “ไม่ มันไม่เดี๋ยวแล้ว”
       
       มือโรสรินหลบคมกรรไกรไม่ทัน เลือดซิบ เสียงร้องของโรสรินดังสนั่นโรงเก็บอุปกรณ์

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
        ตะวันวางกล่องอุปกรณ์ทำแผลลง แล้วหันไปส่ายหัวให้โรสรินที่กุมนิ้วตัวเองอยู่มีเลือดซึมออกมา
       “ไม่เอาไหนแล้วยังจะอวดเก่ง”
       โรสรินน้ำตาไหลด้วยความเจ็บ มองตะวันอึ้ง
       “เจ็บตัวจนน้ำตาไหลพราก ยังจะว่าฉันอีกเหรอ”
       “ก็แค่แนะนำ ไหนดูซิ” ตะวันจับมือโรสริน มองที่บาดแผลสายตาห่วงๆ “โธ่เอ๊ย แค่แมวข่วนเอง”
       “แผลขนาดนี้ เสือตะปบชัดๆ ฉันไม่ได้หนังหนาเหมือนนายนะ” ตะวันจับมือโรสรินไปใกล้ๆ หน้าตัวเอง โรสรินอึ้ง “จะทำอะไร”
       ตะวันจับมือโรสรินขึ้นมา เป่าเพี้ยง แล้วยิ้มให้โรสริน
       “เดี๋ยวก็หายแล้ว”
       โรสรินชะงักกึ้ก ไม่อยากจะเชื่อว่าตะวันจะทำตัวน่ารักแบบนี้
       “ไม่ต้องมาเป่าเพี้ยง ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะ”
       ตะวันหยิบแอลกอฮอล์ที่มีอยู่ มาใส่สำลี แล้วหันกลับมา เอาโป๊ะใส่มือโรสรินเลย โรสรินจ๊ากลั่น ตะวัน ยิ้ม
       “เอ้า ร้องทำไมไหนบอกว่าไม่ใช่เด็กๆ” โรสรินน้ำตาซึม
       “ทำแบบนี้กับฉันได้ไง ฉันเจ็บนะ”
       “แล้วอยากจะให้มือสวยๆ เป็นบาดทะยักรึเปล่าถ้าติดเชื้อมากๆ ถึงขั้นตัดนิ้วไม่รู้ด้วย แต่ถ้าไม่อยากให้ผมช่วย ก็แล้วแต่คุณ”
       โรสรินเหวอ ตะวันหันหลังจะเดินไป โรสรินดึงชายเสื้อตะวัน
       “เดี๋ยวก่อน” โรสรินยื่นมือให้ แม้จะกลัวจนตัวสั่น “อ่ะ”
       “อดทนหน่อย ไม่เจ็บขนาดนั้นหรอกน่า”
       ตะวันเอาแอลกอฮอลล์มาล้างแผลให้ต่อ โรสรินเจ็บสุดๆ แต่กลั้นไว้ มืออีกข้าง เผลอจับแขนตะวันไว้แน่นอย่างไม่รู้ตัว ตะวันมองดูโรสรินที่กลัวเหมือนเด็กๆ กลับใจอ่อนยวบอย่างไม่รู้ตัว
       “ล้างแผลเสร็จ เดี๋ยวใส่ยาแดงก็หายแล้ว”
       ตะวันหยิบยาแดงมาใส่ต่อให้ โรสรินไม่พูดไม่จา หลับตาปี๋ไม่อยากมอง จับตะวันแน่นเหมือนเด็กหาที่พึ่ง ตะวันลอบมองโรสริน รู้สึกเหมือนกำลังดูแลเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ทั้งขำแล้วก็ทั้งอบอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
       
       พีระฮึดฮัดมาก ๆ เดินตามโรสรินมาถึงหน้าห้อง
       “โอ้โห มันจี๊ดส์แทน ผมจะฆ่ามัน มันกล้าทำให้โรซี่มีแผล”
       “เค้าทำที่ไหนเล่าพี่พี เค้าทำแผลให้โรสต่างหาก”
       “แต่มันก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวโรซี่ แม้แต่ปลายเล็บ”
       “พี อุษา ออกไปกันก่อนเหอะ วันนี้โรสเหนื่อยมาก อยากพัก”
       โรสรินเข้าห้องประตูปิดใส่หน้า พีระกับอุษาวดีที่อยู่หน้าห้องจ๋อยๆ
       “บอกแล้วว่าให้ใจเย็นๆ เป็นไงล่ะ”
       พีระฮึด ไม่ยอมแพ้
       “ไม่เป็นไงนี่ เดี๋ยวโรซี่จะต้องได้รับรู้ถึงความห่วงใยของพี่ พี่จะช่วยเค้าสืบเรื่องอีกแรง”
       “ช่วยสืบ แล้วพี่พีจะทำยังไง”
       “ตอนนี้ยังไม่รู้ แต่เดี๋ยวก็ต้องรู้ล่ะน่า”
       พีระมุ่งมั่นต้องทำให้ได้
       
       ตะวันนั่งตรวจงานเอกสารต่างๆอยู่ แล้วเหลือบไปเห็นรอยเปื้อนยาแดงที่มือเลยพลอยนึกถึงโรสริน
       โรสรินเจ็บสุดๆ แต่กลั้นไว้ มืออีกข้างเผลอจับแขนตะวันไว้แน่นอย่างไม่รู้ตัว ตะวันมองดูโรสรินที่กลัวเหมือนเด็กๆ กลับใจอ่อนยวบอย่างไม่รู้ตัว
       “ล้างแผลเสร็จ เดี๋ยวใส่ยาแดงก็หายแล้ว”
       ตะวันหยิบยาแดงมาใส่ต่อให้ โรสรินไม่พูดไม่จา หลับตาปี๋ไม่อยากมอง จับตะวันแน่นเหมือนเด็กหาที่พึ่ง
       ชาญพรวดไปหาหลานชาย
       “นั่งใจลอย คิดถึงสาวเหรอวะ”
       ตะวันยังเคลิ้มอยู่หันมายิ้มให้ชาญ ก่อนที่จะรู้สึกตัวปั้นหน้าซีเรียส
       “สาวเสิวที่ไหนล่ะปู่ เห็นมั้ยทำงานอยู่เนี่ย” ตะวันรีบทำงานต่อ ชาญจับปากตะวัน
       “อั๊นแน๊ ปากแข็งซะด้วย เมื่อกี๊แกเคลิ้มเลยนา”
       ตะวันไม่สนใจตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ ชาญยิ้มกับฟอร์มของหลาน
       
       โรสรินอยู่ในชุดนอน มองดูแผลที่ตะวันทำให้แล้วอมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อคิดถึงคอนที่ตะวันทำแผลให้
       ตะวันจับมือโรสรินไปใกล้ๆ หน้าตัวเอง โรสรินอึ้ง
       “จะทำอะไร”
       ตะวันจับมือโรสรินขึ้นมา เป่าเพี้ยง แล้วยิ้มให้โรสริน
       “เดี๋ยวก็หายแล้ว”
       โรสรินยังอมยิ้มอยู่ แต่ก็พลันนึกได้
       “อะไรๆ โรสริน ยิ้มทำไม นึกถึงเค้าทำไม หยุดเดี๋ยวนี้เลย” โรสรินบ่นตัวเอง ไม่ให้คิดถึงตะวัน “เฮ้อ ขนาดแอ๊บทำดีด้วยก็ยังไม่ได้เรื่องอะไร แล้วจะสืบได้เรื่องเมื่อไหร่เนี่ย”
       โรสรินตลบตัวเองลงในผ้าห่ม นาฬิกาติดผนังในห้องโรสรินเป็นเวลาสี่ทุ่ม
       
       นาฬิกาติดผนังในห้องโรสรินเป็นเวลาตีสี่ โรสรินนอนหลับปุ๋ยทันใดมีเสียงเคาะประตูดังลั่น ปังๆๆ โรสรินพลิกตัวเอาหมอนมาปิดหู แต่เสียงเคาะก็ยังดังต่อเนื่อง ปังๆๆ โรสรินทนไม่ไหว
       “โอ๊ย มันอะไรกันเนี่ย กี่โมงกี่ยามกันแล้วรู้มั้ย”
       โรสรินงัวเงียลุกเดินไปเปิดประตูพลั๊วะ ตะวันยืนมาดนิ่งอยู่ในชุดพร้อมทำงาน
       “นาย” โรสรินหันไปมองนาฬิก “ฝัน ใช่ เครียดเกินจนเก็บมาฝัน”
       โรสรินจะกลับไปนอนต่อ ตะวันดึงข้อมือโรสรินไว้
       “นี่มันไม่ใช่เวลามานอนแล้ว” ตะวันโน้มไปใกล้ “แต่ว่าเป็นเวลา...”
       “ปล่อยฉันนะ” โรสรินดิ้น ทุบ จิก ทึ้งตะวัน “ไอ้หูดำ บ้ากาม ลามก”
       ตะวันเขย่าโรสรินให้หยุด
       “หยุดเพี้ยนซะที ตกลงยังอยากช่วยงานอยู่อีกรึเปล่า”
       “หมายความว่าไง”
       “ความจำสั้นจริงนะ ก็เมื่อตอนเย็น คุณอยากได้โอกาสแก้ตัวไม่ใช่เหรอ”
       โรสรินยังเหวอๆ อยู่ โรสรินดึงตะวันไว้
       “นี่ นี่ตกลง นายยอมไว้ใจฉันแล้วเหรอ”
       “ขึ้นอยู่กับคุณว่าทำให้ผมเชื่อใจได้รึเปล่า อีก 5 นาทีเจอกันที่หน้าโรงดอกไม้”
       แล้วตะวันก็เดินออกไปเลย โรสรินครุ่นคิดแล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
       
       “เยส แล้วนายจะได้รู้พิษสงที่แท้จริงของฉัน”

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
        หน้าโรงเรือนดอกไม้ โรสรินหน้าง่วงมากสะลึมสะลือ สะโหลสะเหล ลืมตายังแทบจะไม่ขึ้น ตะวันเดินเข้ามายัดแก้วน้ำใส่มือโรสริน
       “ดื่มซะ จะได้ดีขึ้น”
       โรสรินเบลอๆ ก็เลยยอมทำตามสั่ง ดื่มไปหนึ่งอึกแล้วก็ตาโตดึ๋ง หน้าเหยเกเปรี้ยวสุดใจขาดดิ้น
       “อ๊ายยย นี่นายเอายาพิษให้ฉันกินเหรอ”
       “อย่าเว่อร์ ก็แค่น้ำมะนาวเพียวๆ คั้นสดๆ ไง ตื่นแล้วใช่มั้ย”
       “แล้วถ้ามันกัดกระเพาะ ฉันตายไปจะว่าไง”
       “โธ่ คุณ ไม่มีใครตายเพราะกินน้ำมะนาวหรอก เฮอะ”
       โรสรินเห็นตะวันเผลอก็ยื่นแก้วกรอกปากตะวันให้กินน้ำมะนาวซะเลย ตะวันหน้าเหยเก เปรี้ยวไปถึงไส้ติ่ง โรสรินยิ้มสะใจได้เอาคืน
       “นี่คุณ”
       “ไม่มีใครตายเพราะกินน้ำมะนาวหรอกน่า”
       “ผมจะพาคุณไปดูงานในไร่ งานของเราจะเริ่มขึ้นตั้งแต่เช้ามืดแบบนี้ทุกวัน คุณจะต้องดู ฟัง และลองทำให้เป็น ตามผมมา”
       ตะวันเดินออกไป หน้าตะวันยังไม่หายเปรี้ยวโรสรินอมยิ้มสะใจ
       
       ตะวันตระเวนพาโรสรินไปสอนงานตามจุดต่างๆ ของไร่ดอกไม้ ที่โรงกล้วยไม้ตะวันสอนวิธีใช้ฟ้อกกี้ฉีดรดน้ำกล้วยไม้ที่แขวนไว้อย่างทะนุถนอมและสั่งให้โรสรินสังเกตวิธีการ โรสรินบ่นเบาๆ ไม่ให้ตะวันได้ยิน
       “ฉันล่ะเกลียดดอกกล้วยไม้ที่สุด ได้กลิ่นก็จะ...” โรสรินทำท่าอ้วก โรสรินครุ่นคิดแล้วอมยิ้มเจ้าเล่ห์
       ภาพความคิดของโรสริน โรสรินแอบหยิบขวดยาที่มีตรารูปหัวกระโหลกไขว้มาเติมใส่ฟ๊อกกี้ ยิ้มร้าย หึๆๆๆ แล้วฉีดยาพิษเข้าหน้าตะวันกรีดร้องและล้มลง โรสรินหัวเราะอย่างสะใจ
       ปัจจุบัน ตะวันสะกิดโรสรินที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ตื่นจากภวังค์
       “ยิ้มอะไร” ตะวันยื่นฟ้อกกี้ให้ “ทำงาน”
       โรสรินไม่อยาก แต่ต้องข่มใจ ยื่นมือรับป๊อกกี้มา ตะวันคอยจิกอยู่ด้านหลังว่ารดไม่ค่อยโดนเลย อย่างงั้นอย่างงี้ โรสรินอดทนๆๆ โรสรินกำหมัด บอกตัวเอง
       “สืบ เราทำเพื่อสิ่งนั้น ทนไว้ๆๆ”
       
       ที่ไร่กุหลาบ ตะวันสอนวิธีตัดดอกไม้ให้สดและไม่ช้ำ จ้ำจี้จ้ำไชโรสรินให้ทำ อย่างมัดทะแมง จับอุปกรณ์ให้ถูกต้อง โรสรินมองไปทางตะวันแล้วยิ้มร้ายๆ
       ภาพความคิดของโรสริน โรสรินง้างกรรไกรขึ้นถือกรรไกรวิ่งเข้าหาตะวัน ฉับ ฉับ ฉับ ฉับ ตะวันถูกตัดเสื้อผ้าแหว่งวิ่นไม่เหลือสภาพ โรสรินยังไม่สะใจ ง้างกรรไกรวิ่งเข้าไปหาตะวันอีกครั้ง คราวนี้นายตาย
       ปัจจุบัน โรสรินยิ้มสะใจในความคิดของตัวเอง แต่ ป๊อก ตะวันดีดนิ้วใส่หน้าผากโรสริน
       “โอ๊ย ก็แค่เหม่อ พูดกันดีๆ ก็ได้นี่นา”
       “ตั้งใจดู ฟัง จำ หน่อยสิคุณ ถามจริง มัวคิดอะไรอยู่”
       “เปล๊า”
       “เอ้า ลองตัดดอกกุหลาบดู อย่าให้ช้ำล่ะ เข้าใจมั้ย”
       แล้วตะวันก็เดินไปนั่งมองดูอย่างไม่ให้คลาดสายตา
       “สั่งได้สั่งดี คอยดูเหอะ ถ้าตายใจเมื่อไหร่ฉันจัดชุดใหญ่ให้แน่”
       แล้วโรสรินก็ตัดดอกกุหลาบใส่ตะกร้า ตะวันมองยิ้มๆ
       “ยัยคุณหนูตัวร้าย ก็เชื่องได้เหมือนกันแฮะ”
       
       ที่โรงเรือนดอกไม้ เสียงตะวันดังลอดออกมา
       “มันก็สำคัญไปหมดนั่นแหละ”
       ตะวันตัดแต่งกิ่งก้านของดอกไม้ที่ใบทึบ ให้ใบมีความโปร่ง เล็มไป พูดกับโรสรินไป โรสรินกระแซะอยู่ใกล้ๆ
       “แต่มันต้องมีสิ่งที่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมดในไร่นี้”
       “รดน้ำ ใส่ปุ๋ย พรวดดินต้นไม้ก็สำคัญ การเตรียมวัสดุอุปกรณ์สำหรับปลูกและเพาะกล้าก็สำคัญ การตัดแต่ง เล็มกิ่งก้านนี่ก็สำคัญ การรักษาอุณหภูมิ ดูแสง ดูความชื้น ป้องกันแมลงและโรคก็สำคัญ”
       “ก็รู้ แต่อะไรล่ะ ที่สำคัญที่สุดสำหรับนาย”
       ตะวันชักแปลกใจ
       “ผมว่าคุณสนใจ สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ก่อนดีกว่า ไปหยิบกรรไกรตรงโน้นมา แล้วมาหัดตัดนี่”
       โรสรินเซ็ง หลอกถามไม่สำเร็จ เดินไม่ระวังหัวโขกกับชั้นหรือเสาอะไรสักอย่าง
       “โอ๊ย” โสรินถึงกับเซจะล้ม ตะวันปราดเข้ามาพยุงไว้
       “ซุ่มซ่ามจริงๆ เลย โอเคมั้ย”
       “โน้ว”
       “ใช่ แล้วหัวก็โนด้วย เฮ้อ” ตะวันดูหน้าผากโรสรินเห็นเป็นรอยแดง ก็นวดให้ “เจ็บมากมั้ย”
       ตะวันบ่นๆ พลางนวดหน้าผากให้โรสริน อย่างเป็นห่วง ตะวันดูแลโรสรินเหมือนดูแลเด็กซุ่มซ่าม โรสรินเจ็บก็ยอมให้ตะวันนวดไปเรื่อยๆ และแล้วทั้งสองคนก็เริ่มรู้สึกอะไรบางอย่าง
       เหล่าคนงานแถวนั้นปกติต้องก้มหน้าก้มตาทำงาน ต่างมองมาที่ตะวันและโรสรินเป็นตาเดียว ตะวัน โรสรินชะงัก รีบผละร่างออกจากกัน ตะวันมองกวาดไปที่เหล่าคนงาน ทุกคนรู้ตัว รีบก้มหน้าก้มตากลับไปทำงานดังเดิม ตะวันหันมาส่ายหน้า โรสรินรู้สึกใจในอกมีอาการแปลกๆ อะไรบางอย่าง แต่พยายามไม่สนใจ ตัดดอกไม้ต่อ
       “ทำยังไงถึงจะล้วงความลับ หาจุดอ่อนนายตะวันได้นะ”
       
       พีระ อุษาวดี แอบมองน้ำค้างที่กำลังจัดดอกกุหลาบเตรียมส่งขาย
       “หึหึหึ ไม่ต้องไปเค้นเอาจากนายตะวันหร๊อก คนอื่นในไร่ก็ต้องรู้” พีระพูดกับอุษาวดี
       “แล้วเค้าจะยอมบอกเราเหรอ”
       พีระเดินเข้าไปหาน้ำค้าง อุษาวดีเดินตามไป
       “อะแฮ่ม” น้ำค้างไม่หันไปมอง “อะแฮ่มๆๆ หูหนวกรึไงแม่คุณ”
       น้ำค้างไม่หันมามอง
       “คนแถวนี้ไม่มีใครชื่ออะแฮ่ม”
       “มุขเยอะจังนะ เออนี่เธอ ฉันถามอะไรหน่อย”
       “แถวนี้ก็ไม่มีใครชื่อหน่อย”
       พีระต้องข่มอารมณ์
       “คุณน้ำค้าง ฉันอยากรู้ว่าที่เนี่ยมันสร้างมานานเท่าไหร่แล้ว แล้ว..อะไรเหรอ ที่นับว่าหัวใจสำคัญของที่นี่”
       น้ำค้างหันมาอย่างแปลกใจ
       “แล้วคุณจะถามไปทำไม”
       “ก็ ก็ ฉันเห็นว่ามันสวยดีไง ฉันก็เลยอยากรู้ ไม่ได้รึไง”
       พีระมามุกนี้ น้ำค้างเลยเถียงไม่ออก แต่ยังจ้องพีระไม่วางตาสงสัยว่าหมอนี่ จะมาไม้ไหน
       “ฉันน่ะไม่รู้หรอก แต่ถ้าอยากรู้จริงๆ ต้องไปถามคนคนนี้”
       
       พีระ อุษาวดี ยิ้มให้แววตาใสซื่อ

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 15
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 3 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 3 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมถึงเข้าดูละครไม่ได้ในเมื่อเป็นสมาชิกแล้ว
zenny2103@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านตอนต่อไป ขอบคุณคนอัพน่ะค่ะ
jinnipa32113
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014