หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 3 กุมภาพันธ์ 2557 17:05 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
       กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2 (ต่อ)
       
       พีระ อุษาวดีมองอาทิตย์ที่กำลังวาดรูประบายสีอยู่ข้างๆ อึ่ง
       
       “ให้ฉันถามเด็กนี่เนี่ยนะ”
       “จะได้เรื่องเหรอคะ”
       “คุณทิตย์น่ะ ไอคิว160 เลยนะ รู้ทุกเรื่องทุกอย่างในไร่นี้ จริงมั้ย อึ่ง”
       น้ำค้างหันไปสบตาอึ่ง แล้วสองสาวก็ขยิบตาส่งซิกกัน
       “จริงจ้า ถ้าอยากรู้อะไรเกี่ยวกับไร่ตะวัน คุณอาทิตย์ตอบได้โม๊ดเลย”
       “เข้าประเด็นเลยละกัน ในไร่ตะวันอะไรเป็นสิ่งสำคัญที่สุด”
       พีระถามอาทิตย์ อาทิตย์ไม่ตอบ สนใจแต่ระบายสี
       “แหม ถ้าอยากได้คำตอบจากอาทิตย์ ไม่มีข้อแลกเปลี่ยนหน่อยรึไงจ๊ะ”
       “แลกเปลี่ยน” พีระหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา “เอาเท่าไหร่”
       “คนในเมือง พูดกันด้วยภาษาเงินอย่างเดียวเลยใช่มั้ย”
       “แล้วต้องการอะไรล่ะ”
       น้ำค้างยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
       
       อึ่งหัวเราะมีความสุข น้ำค้างหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง พีระหน้ามุ่ยมาก หน้าเลอะไปด้วยสี อาทิตย์วาดหน้าพีระเป็นหน้าแมว
       “เต็มที่เลยนะอาทิตย์ น้าเค้ายอมให้วาดหน้าได้ ไม่ต้องกลัวโดนดุนะ”
       “ร้องเหมียวๆ ด้วยสิคะ ถ้าถูกใจอาทิตย์ เค้าถึงจะตอบคำถาม”
       “แค่นี้ก็เยอะเกินไปจนไม่รู้จะเกินยังไงแล้ว ฉันไม่บ้าทำอะไรแบบนั้นหรอก”
       “ตามใจ งั้นก็ไม่ต้องรู้คำตอบ อาทิตย์อย่าตอบคำถามนะ”
       “ยอมๆ เถอะพี่พี ไหนๆ ก็ยอมมาซะขนาดนี้แล้ว”
       พีระยอมทำท่าแมว
       “เมี้ยววว เมี้ยววว หง่าววว”
       “เดินแบบแมวด้วยสิ ร้องเฉยๆ ได้ไง”
       พีระยอมลงไปเดินแบบแมว น้ำค้างขยิบตาให้อึ่ง อึ่งรีบวิ่งไปโดดคร่อมนั่งที่หลังพีระทันที พีระหลังแอ่น กัดฟันกรอดๆๆๆ น้ำค้าง อึ่งหัวเราะกันอย่างชอบใจ ขณะที่อาทิตย์ไม่ได้ขำกับคนอื่นด้วย
       “เพื่อคุณโรสๆๆ อดทนไว้ๆ”
       พีระท่องเบาๆ แล้วกัดฟันยอมที่สุดในชีวิต น้ำค้างหัวเราะ ขำกลิ้ง สะใจจริงๆ
       
       โรสรินเดินบ่นอย่างอารมณ์เสียเข้ามา
       “นู่นก็สำคัญ นี่ก็สำคัญ แล้วอะไรล่ะที่สำคัญที่สุด”
       โรสรินเดินมาเห็นโรงเรือนกล้วยไม้ โรสรินสะดุดตากับป้ายที่เขียนตัวแดงชัดๆ ว่า”บุคคลภายนอกห้ามเข้าโดยเด็ดขาด”
       “โรงอื่นไม่เห็นห้าม แต่ทำไม…”
       โรสรินครุ่นคิดแล้วเดินเข้าไปใกล้โรงเรือน ตัดสินใจจะผลักประตูเข้าไป แต่ทว่าตะวันเปิดประตูพลั๊วะสวนออกมาพอดี
       “เข้ามาทำไม ป้ายก็เขียนบอกว่าห้ามเข้า” ตะวันดุ โรสรินอึ้ง
       “หมาแม่ลูกอ่อนรึไงนายเนี่ย ดุทำไม ฉัน ฉันก็แค่ แค่ จะมาหากาบมะพร้าวเพิ่ม เอามาทำปุ๋ยไง”
       “ในนี้ไม่มีหรอก เดี๋ยวผมพาไปเอง”
       ตะวันล็อกประตู คล้องโซ่ลงกลอนแน่นหนา โรสรินยังมองอย่างสนใจ
       “ในนั้นมีอะไรเหรอ”
       “คุณไม่จำเป็นต้องรู้ ถ้าผมไม่อนุญาต ก็ห้ามเข้า เข้าใจมั้ย”
       ตะวันบอกเสียงเฉียบขาดสีหน้าเอาจริงเดินนำและเร่งให้โรสรินเดินตามมา โรสรินยังอดหันไปมองอย่างสงสัยไม่ได้ สีหน้าโรสรินครุ่นคิด
       
       อุษาวดีมองหน้าแมวเหมียวที่อาทิตย์วาดบนหน้าของพีระอย่างเอือมๆ
       “อุตส่าห์หลอกถามความลับ แต่ดันโดนแกล้ง จนไม่รู้เรื่องอะไรซะงั้น”
       “สามพี่น้องนั่นทำแสบนัก เดี๋ยวมีเอาคืนแน่”
       โรสรินเดินยิ้มเข้ามา พีระ อุษาวดีหันไปมอง โรสรินมองหน้าพีระ
       “ไม่มีอะไรทำรึไง ถึงวาดหน้าตัวเองเล่นแบบนั้น”
       “เรื่องมันยาวน่ะโรซี่ คุณหายไปไหนมา ผมพยายามช่วยคุณสืบเรื่องด้วยนะ”
       “ไม่ต้องแล้วล่ะ” โรสรินยิ้ม พีระ อุษาวดีชะงัก “เพราะว่าตอนนี้ โรสรู้แล้วว่าอะไรที่เป็นจุดอ่อนของไร่ นายตะวัน นายเสร็จฉันแน่”
       โรสรินสีหน้ามั่นใจสุดๆๆ
       
       ด้านนอกโรงเรือนกล้วยไม้แสนรักของตะวัน โรสริน พีระและอุษาวดีกำลังสุมหัวแอบมองตะวันที่อยู่ข้างใน โรสรินพยามยามหาช่องโหว่แอบมอง
       “มองไม่เห็นเลย นายตะวันอยู่ไหนนะ”
       “วันนี้สวยกว่าเมื่อวานอีกนะ ขอจูบทีสิ”
       โรสริน พีระ อุษาได้ยินแค่เสียง ชะงักกันไป ห๊ะ!
       “ชัดเลย มันแอบพาผู้หญิงมาบึ้ดจ้ำบึ้ดแน่ๆ”
       “บ้า ไม่ใช่มั๊งพี่พี ถ้าจะทำ เอ่อ…คงไม่มาทำอะไรกันในนี้หรอก มั้ง”
       “ชื่นใจ จูบอย่างเดียวไม่พอแล้วขอจับหน่อยนะ”
       โรสริน พีระ อุษาชะงักอีกรอบ แค่ได้ยินก็ขนลุก
       “ได้ยินมั้ย ทั้งจูบ ทั้งจับ ไอ้นี่มันร้ายจริงๆ นะโรซี่”
       โรสรินรับไม่ได้
       “ธาตุแท้แตกบึ้ม ทำเป็นวางมาดที่แท้ก็หื่นจัด อี๊”
       “ทนไม่ไหวแล้ว ขอเปิดดูหน่อย โห อวบอึ๋มใหญ่มาก จูบแล้วนะ”
       โรสรินหน้าร้อนฉ่า เฮ้ย! อะไร เปิดอะไร ใหญ่อะไร โรสรินรับไม่ได้จะร้องออกมา พีระรีบปิดปากโรสรินไว้
       “อย่า โรซี่ เดี๋ยวมันรู้ว่าเรามาแอบดู”
       โรสรินสลัดพีระออกได้ ด่าเป็นชุด แต่เสียงไม่ดัง
       “หื่นกาม ตัณหาจัดแล้วทำมาเป็นสั่งสอนคนอื่น ทุเรศที่สุด”
       อุษาวดีจะชะโงกดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น พีระดึงตัวน้องสาวออกมา
       “ยัยอุษา เรานี่ก็ โรสแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเนี่ย เป็นสถานที่พลอดรักของมัน”
       “มิน่าถึงหวงนักหวงหนา ถ้าเราจัดการโรงกล้วยไม้นี่ได้ มันทนโรสไม่ไหวแน่”
       “หึหึหึหึ ถูก ปะ ไป วางแผนกันเหอะ”
       
       โรสรินยังฮึดฮัดทำท่าจะไม่ยอมกลับ พีระลากตัวสองสาวออกไป

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
       ภายในโรงเรือนกล้วยไม้แสนรักของตะวัน ตะวันเปิดดูดอกกล้วยไม้ที่โดนใบบังเอาไว้ กล้วยไม้เป็นดอกที่โตมากๆ ตะวันหอมดอกกล้วยไม้อีกทีแล้วยิ้มประทับใจความหอม
       
       “หอมชื่นใจ ใหญ่กำลังดี”
       ตะวันเดินไปดูดอกอื่น ทั้งหอมทั้งดม จับอย่างชื่นชม ตะวันมีความสุขม๊าก มาก
       
       ภายในห้องนั่งเล่นบ้านตะวัน ชาญประท้วงอย่างไม่พอใจ น้ำค้างกำลังนั่งสอนการบ้านอึ่งกับอาทิตย์อยู่ เห็นสมุดการบ้านวางอยู่หลายเล่มบนโต๊ะ
       “ดูดู๊ เย็นย่ำขนาดนี้ มันยังไม่ออกจากโรงกล้วยไม้อีก มีผู้หญิงสวยๆ อย่างหนูโรสมาอยู่ที่บ้านนี้ทั้งคน ดันสนใจแต่ดอกไม้ใบหญ้า เฮ้อ”
       “แล้วจะสนใจเรื่องชาวบ้านเค้าไปถึงไหนจ๊ะปู่” อึ่งพูดขึ้นลอยๆ
       “ถึงไหนถึงกันสิวะ” ชาญสะดุ้งโหยง “นังอึ่ง เอ็งว่าใครวะ”
       “แทงใจเหรอคะปู่ เด็กมันก็งี้แหล่ะค่ะ พูดในสิ่งที่คิด”
       น้ำค้างหันไปกระซิบกับอาทิตย์และอึ่ง
       “พี่น้ำค้างก็คิดนะแต่ไม่พูด” ชาญสะดุ้งอีกรอบ
       “นังน้ำค้าง ได้ยินนะ”
       “ไม่เอาน่าปู่ วันนี้แค่พี่ตะวันยอมสอนงานให้พี่โรสก็เหลือเชื่อแล้ว จะให้พี่เค้าเลิกสนใจโรงกล้วยไม้นั่นน่ะ ปู่ก็รู้ว่ามัน...”
       “เป็น-ไป-ไม่-ได้”
       “เออ ข้าก็บ่นไปอย่างงั้นเอง ใครๆ ก็ว่ารู้ตะวันมันหวงที่นั่นมาก ใครแตะต้องได้ที่ไหน”
       ชาญอดอก ต้องยอมแพ้อย่างฉุนๆ น้ำค้างแอบยิ้มกับความจริงจังของชาญ
       
       ในห้องนอนโรสริน พีระ อุษาวดี โรสรินกำลังปรึกษากัน
       “พรุ่งนี้ค่อยเริ่มแผนแต่เช้า แล้วกลางคืนพวกเราจะลงมือ”
       “ครั้งนี้จะพลาดไม่ได้อีกเด็ดขาด แยกย้ายได้แล้ว”
       โรสรินจะเข้าห้อง พีระขวางไว้
       “นอนคนเดียวน่ากลัวจะตาย เปลี่ยวๆ ป่าๆ แบบนี้ อาจจะมีผีก็ได้”
       “อย่าเว่อร์ ผีเผออะไร ลองมาสิจะเหวี่ยงเข้าให้”
       “แน่ะ ลบหลู่อีกเดี๋ยวก็เจอผีป่าหรอก เพื่อความชัวร์ พีนอนเป็นเพื่อนโรซี่เอง ไป”
       พีระทำท่าจะเข้าห้องโรสริน โรสรินจ้องหน้า
       “ผีป่าไม่มีหรอก แต่ผีทะเลมีแน่ๆ เดี๋ยวเหอะ อยากให้โรสจี๊ดส์รึไง ห๊ะ”
       “ก็คนเค้าเป็นห่วง อย่าจี๊ดส์นะ คนดีของพี”
       “กลับไปได้แล้วพีนั่นแหล่ะ ไปเลย” พีระทำท่าจะอ้อยอิ่ง อุษาวดีเลยช่วยดึงตัวพี่ชายออกไป โรสรินรีบปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว “เฮ้อ วุ่นวายจริงๆ”
       โรสรินเดินมานั่งที่เตียง แล้วความคิดแว่บขึ้นมา
       “ขอจูบทีสิ / ขอสัมผัสหน่อยนะ / โห อวบอึ๋มใหญ่มาก”
       โรสรินเอามือขึ้นมาปิดหู แทบทนไม่ได้ อ๊ายยย
       “ซ่อนผู้หญิง คนไหนไว้เนี่ย เอ๊า แล้วทำไมเราต้องไปนึกถึงด้วย บ้ารึไง”
       โรสรินหงุดหงิดตะวันแล้วยังหงุดหงิดตัวเองที่ดันไปนึกถึงเค้า
       
       ไร่ตะวันยามเช้า ชาญพูดอย่างไม่ถือสามากๆ
       “แหมไม่ได้หนีกลับกรุงเทพซะหน่อย แค่ไปตลาดแค่นี้ ทำไมจะไม่ได้ แต่ไปแล้วต้องรีบกลับมานะ”
       โรสริน พีระ อุษาวดีดีใจที่ทางสะดวก หันหลังจะเดินออกก็เจอกับตะวันที่ปรี่เข้ามา
       “ไม่ได้”
       โรสรินลอยหน้าลอยตา
       “เสียใจ คุณปู่ของนาย อนุญาตแล้ว”
       “แล้วปู่หรือว่าฉันกันแน่ที่ต้องเป็นคนแต่งงานกับคุณถ้าหากว่าคุณหนีออกไปจากไร่ ก่อนครบสัญญา”
       “เอ๊ะ นี่นาย”
       “แต่อุษากับโรสต้องไปซื้อของใช้ส่วนตั๊ว ส่วนตัวเพิ่มนะคะ” อุษาวดีบอก
       “ผมไม่ห้ามก็ได้” ตะวันบอกพร้อมกับจับข้อมือโรสริน “แต่เราต้องไปด้วยกัน”
       “อย่ามาโดนตัวโรซี่นะ นั่นแฟนฉัน ปล่อย” พีระตีมือตะวัน ชาญหันไปเห็นแย้ที่หอบปุ๋ยคอกผ่านมาใกล้ๆ ก็ส่งซิกให้แย้ แย้แกล้งเซชนพีระ ปุ๋ยเลอะเต็มตัวพีระ “เฮ้ยๆ แบบนี้มันหาเรื่องกันนี่หว่า”
       “ใจเย็นน่า เดี๋ยวปู่ช่วยเอง มามะ” ชาญเอาผ้าขี้ริ้วมาเช็ดให้ เปื้อนหนักกว่าเดิม
       “ซุ่มซ่ามจริงๆ เลย”
       พีระ อุษาวดีวุ่นวายอยู่ หันมาอีกทีโรสรินกับตะวันหายไปซะแล้ว ชาญขำกิ๊กกับแย้ก่อนจะหันมาทำหน้าตาไม่รู้เรื่อง
       
       ตะวันจูงข้อมือโรสรินเดินดุ่มๆ มา
       “ปล่อยฉันได้แล้ว” โรสรินนึกเรื่องเมื่อวานทำหน้าขยะแขยง “อย่าเอามือสกปรกของนายมาจับฉัน”
       “มือสกปรก สกปรกยังไง ผมกินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือนะคุณ”
       โรสรินสะดุ้งเฮือก กลัวความลับแตก
       “ก็ ก็…”
       “เออ ลืมไป เมื่อกี๊ไปฉี่ยังไม่ได้ล้างมือแฮะ”
       “อ๊ายยย ไอ้บ้าลามก สกปรก”
       
       ตะวันกางมือทำท่าจะแตะโรสริน โรสรินรีบหลบตัวสั่น ตะวันหัวเราะชอบใจที่แกล้งได้ โรสรินเจ็บใจ

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
       ที่ตลาด โรสรินเดินหน้ามุ่ยมาอย่างไม่พอใจมีตะวันขนาบคุมอยู่ไม่ห่าง
       
       “ทำไมต้องตามเป็นเงาขนาดนี้ด้วย ไปห่างๆ ได้มั้ย”
       “ถ้าสิงตัวคุณได้ทำไปนานแล้ว รู้ไว้ซะด้วย”
       ห่างออกไป 10 เมตร มาลัย มาลีอยู่ที่แผงขายผลไม้ กำลังเต้น ร้องเพลงไปด้วย
       “แตงโมแตงโมแตงโม แตงโมลูกโตรสหวาน ใครรับประทาน ถูกอกถูกใจ แตงลูกโตๆ ฉ่ำๆ ดับกระหาย คลายร้อนมั๊ยจ๊ะพี่จ๋า”
       “พี่ขอแตง 2 ลูก ลูกใหญ่ๆ แบบเต็มไม้เต็มมือนะจ้ะ”
       “จัดให้คร๊าคุณพี่”
       มาลัยส่งถุงใส่แตงให้ แล้วหันขวับไปเห็นตะวันเดินมากับโรสรินพอดี มาลัยปล่อยมือ พลั่ก ถุงแตงหล่นใส่เท้าลูกค้า ลูกค้าร้องลั่น
       “แม่จ๋า นั่น ยัยโรส ศัตรูหัวใจของฉัน” มาลัยชี้มือให้แม่ดู
       “หน็อย ศัตรูเอ็งมันก็เป็นศัตรูแม่ด้วยเหมือนกัน ไปเลยลูก ไปแย่งคุณตะวันมาเดี๋ยวนี้”
       มาลัยวิ่งฟุ้บฟั๊บ แหวกคนเดินตลาด คนเข็นผักเดินผ่านมามาลัยกระโดดลอยฟึ่บข้ามรถเข็น เห็นเข่งวางขวางอยู่หลายใบ มาลัยและกระโดดข้ามเข่ง ฟึ่บๆๆ มาโผล่ตรงหน้า มาลัยปราดเข้าไปเกาะแขนตะวันทันที
       “พี่ตะวัน พาแม่นี่มากินลมชมตลาดได้ยังไง มาลัยไม่ยอมนะ”
       “เธอมาก็ดีแล้ว เชิญอยู่กับแฟนของนายไปเถอะ”
       โรสรินวิ่งหนีออกไปทันที ตะวันจะตาม แต่มาลัยฉุดไว้
       “เฮ้ย เดี๋ยว อย่าหนีนะ”
       ตะวันจะตามโรสรินไป แต่มาลัยกระโดดขี่หลังตะวันหมั่บ ไม่ยอมให้ไปไหน
       “จะไปยุ่งกับเค้าทำไม ไม่ได้ยินเหรอว่าเค้ายกพี่ให้ฉันแล้วนะ”
       “คุณโรส เสร็จแล้วมาเจอผมที่รถห้ามเกินสิบโมง ได้ยินมั้ย”
       โรสรินวิ่งออกไปไกลแล้ว หันมายิ้ม
       “ไม่มีใครขวางฉันได้แล้ว นายตะวัน ทีนี้แหละ! หึหึหึ”
       
       ร้านเฟอร์นิเจอร์ในตลาด เดชาขยี้เช็คแล้วปาลงกับพื้น ล่ำตบหน้าเถ้าแก่อย่างแรงจนล้มไป
       “แกกล้าทำเช็คเด้งใส่หน้าฉันเหรอ”
       ล่ำ และแหลมเข้าไปกระชากเถ้าแก่ลุกขึ้น
       “พวกลื๊อจะทำอะไร อั๊วะ อั๊วะเรียกตำรวจนะ”
       “คิดว่าตำรวจทำอะไรฉันได้วะ ลืมแล้วเหรอว่าฉันลูกใคร ถ้าแกยังลูกเล่นอีก” เดชาชูปืนขู่ “ได้กินลูกปืนแน่” แหลมใช้ด้ามปืนตบเถ้าแก่อีกที เถ้าแก่กระเด็นไป “วันนี้แค่เตือน แต่วันหน้าถ้าคิดยังไม่ซื่อ ตาย”
       เดชาเดินเหวี่ยงออกมา มีล่ำแหลมตาม กำลังจะเดินไปทางหนึ่งแล้วต้องชะงักเมื่อเห็นโรสรินเดินสวนไปอีกทาง ท่าทางระแวดระวังตัว เดชาหันมองไปทางโรสรินแล้วยิ้ม
       
       หน้าร้านขายของเกษตร พ่อค้าเดินหอบถุงใส่ของตามโรสรินออกมา ของภายในถุงห่อด้วยหนังสือพิมพ์ดูมิดชิด
       “หนูจ๊ะ ให้ลุงขนของไปไว้ที่ไหน”
       โรสรินครุ่นคิด
       “ถ้าไว้ที่รถนายตะวันก็ต้องรู้สิ”
       “ว่าไงล่ะหนู”
       “โอ๊ยย เดี๋ยวสิลุง ขอใช้สมองก่อน”
       พ่อค้าผงะอย่างกลัวๆ
       “ขนเองแล้วกัน” พ่อค้าวางถุงลงแล้วเดินไปเลย โรสรินเดินตาม
       “อ้าว นี่ เดี๋ยวสิ จะให้ขนไปเองได้ยังไงล่ะ”
       โรสรินเซ็งสุดๆ แต่พอหันกลับมาต้องชะงัก เมื่อเห็นเดชายืนถือถุงใส่ของให้โรสริน เดชาแหวกดูของในถุงแล้วก็แปลกใจ
       “ยาฆ่าหญ้า นี่มันของต้องห้ามในไร่ตะวัน”
       “โธ่เอ๊ย แบบนี้ก็ยิ่งเอาเข้าไปในไร่ไม่ได้น่ะสิ”
       เดชาคิด ยิ้มร้ายรู้ว่าโรสรินมีแผน
       “ใช่ครับ คุณไม่มีทางเอาไอ้นี่เข้าไปได้แน่ๆ”
       “แต่ฉันจำเป็นต้องใช้มัน”
       “ถ้างั้น คงต้องให้ผมช่วยแล้วล่ะ”
       โรสรินมีสีหน้าครุ่นคิด เอาไงดี
       
       ตะวันอยู่ที่แผงขายผลไม้ ตะวันดูนาฬิกาข้อมือ ใกล้สิบโมงแล้ว มาลัยพยายามป้อนผลไม้ให้ตะวัน มืออีกข้างเกาะแน่นหนึบ เอาขาเกี่ยวด้วย
       “แม่จ๋า ช่วยกันหน่อย”
       “สัปปะรดหวานๆ ฉ่ำๆ จ้ะ ว่าที่ลูกเขย”
       มาลีจิ้มสัปปะรดจะป้อนให้ตะวัน ตะวันส่ายหน้า
       “ชาติที่แล้วเป็นตุ๊กแกรึไง ทำไมเกาะหนึบขนาดนี้”
       “ถ้าปล่อยให้หลุดมือ ก็โดนยัยคุณหนูโรสงาบไปหม่ำน่ะสิ มาลัยไม๊ยอม”
       “มาลัย พี่ต้องกลับไร่แล้ว” ตะวันบอกเสียงเข้ม
       “หือ มาแป๊บเดียวเอง ยังไม่หายคิดถึงเลยอ่ะ” ตะวันหน้าซีเรียส มาลัยทำแก้มป่อง ยื่นให้ “ถ้าอยากไปก็หอมเค้าก่อน”
       “มาลัย”
       “ดีลูกจ๋า ถ้าไม่หอมก็อย่าให้หนีไปได้”
       “อยากได้หอมใช่มั้ย ได้”
       ตะวันกลั้นใจ มาลัยมีความสุข แต่พอลืมตามองดีๆ สะดุ้งโหยง หอมหัวใหญ่ถูกยื่นมาแปะแก้ม
       “น่ารักที่ซู๊ด เย้ยย ไม่ใช่หอมงี้อ่ะ”
       ตะวันฉวยโอกาสตอนมาลัยกำลังเผลอรีบชิ่งออกมาทันที ก่อนที่เสียงกรี๊ดของมาลัยจะไล่หลังมา
       
       “พี่ตะวั๊น กลับมาก๊อนนน จะเอาหอมพี่ตะวัน ไม่ใช่หัวหอม ฮึ๊ย”

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2
       ตะวันเดินมองซ้ายขวามองหาโรสริน และพลันตะวันก็ชะงักไป เมื่อเห็นโรสรินกับเดชายืนอยู่ใกล้กันดูยุกยิกมีพิรุธแถวท้ายรถกระบะของตะวัน เดชายื่นถุงใส่ของบางสิ่งให้โรสริน แล้วสักพักเดชากระซิบกระซาบอะไรโรสรินบางอย่าง ก่อนที่จะเดินออกไป
       “ยัยโรส เดชา คิดจะทำอะไร”
       โรสรินรีบยัดถุงใส่ท้ายรถตะวันซึ่งมีผ้าใบปิดท้ายกระบะอยู่ สักพักตะวันเดินเข้ามาจากด้านหลัง
       “อะไรน่ะ” ตะวันแหวกเข้าไป “ไหนดูซิ”
       โรสรินโต้ตอบอัตโนมัติขวางไม่ให้ตะวันดู ตะวันไปขวาก็ดักขวา ไปซ้ายก็ดักซ้าย
       “ไม่มี๊”
       “นิสัยไม่ดีแล้วยังขี้โกหกอีกนะ”
       ตะวันรวบตัวโรสรินไปข้างๆ รีบเปิดผ้าใบดู ท้ายกระบะมีถุงผ้าวางอยู่ ตะวันกระชากมาถือไว้ทันที
       “นี่ ไม่มีมารยาท นั่นเดชาเค้าอุตส่าห์ซื้อให้ฉันนะ เอาคืนมา”
       “อ๋อ นี่รู้จักสนิทสนมกันแล้วเหรอ คิดอะไรถึงไปยุ่งกับไอ้คนแบบนั้น”
       “แบบไหน ยังไงเค้าก็ไม่นิสัยแย่ บ้าอำนาจเหมือนนายหรอก” ตะวันไม่สนล้วงมือดึงของในถุงออกมาดูปรากฏว่าเป็นชุดสวยๆ หลายชุด “ขอโทษนะ พอดีว่าอยู่เฉยๆ ก็สวย ผู้ชายก็อยากซื้อของให้”
       ตะวันทำท่าจะไม่คืนชุดให้โรสริน
       “ไร่ตะวัน ไม่มีเวทีเดินแบบ ไม่ต้องแต่งตัวสวยไว้อวดใคร”
       โรสรินคว้าถุงชุดเดรสในมือตะวันทันที
       “ฉันมีชุดเน่าๆ เก่า ของนายแค่สองชุด ยังมีหน้ายึดอีกเหรอ เดี๋ยวเหอะ” โรสรินกระชากถุงเสื้อมาได้ “ฉันเสร็จธุระแล้ว กลับกันได้รึยัง”
       โรสรินหันหลังจะไป ตะวันมองอย่างสงสัย
       “เดี๋ยว” ตะวันคว้าแขนโรสรินไว้ “แล้วไหนว่ามาซื้อของสำคัญ”
       “ก็...” โรสรินดูมีพิรุธ ตะวันเห็นถุงเล็กๆ อีกถุงในมือโรสริน
       “ในนี้ซ่อนอะไรเอาไว้” ตะวันเข้ามาดึงถุงเล็กจากมือโรสริน
       “นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะ ฉันจะฟ้องปู่นายด้วย”
       “เชิญ”
       “ถ้าไม่มีอะไรนายต้องขอโทษฉันห้าสิบคำ”
       “ได้ ให้ห้าร้อยคำเลย” ตะวันเปิดถุงออกมาเจอบางอย่าง “ไหนว่าไม่มี แล้วนี่อะไร”
       ตะวันดึงของในถุงออกมาดูปรากฏว่าเป็นชุดชั้นใน
       “เต็มตาแล้วใช่มั้ย” โสรินรีบเก็บเข้าไปไว้ในกระเป๋าถือ “ถ้านายไม่ขอโทษฉัน ฉันจะแฉความลามกของนายกับทุกๆ คน”
       ตะวันเหวอไป เจอไม้นี้เข้า โรสรินยิ้มอย่างสะใจ
       
       ภายในรถตะวัน ระหว่างทางกลับไร่ โรสรินยิ้มสะใจได้ที ข่มได้ข่มเอา
       “กระซิบกระซาบอะไร ไม่ได้ยิน ดังๆ สิ”
       “ขอโทษครับ”
       “นี่ แค่คำที่ร้อยสิบเจ็ด เสียงก็เริ่มจะเบาแล้วนะ”
       ตะวันเค้นเสียงอย่างแค้น
       “ขอโทษครับ ขอโทษครับ ขอโทษครับ”
       “ยังเหลืออีกสามร้อยแปดสิบคำ จัดมาให้มันไวๆ”
       ตะวันสุดจะแค้น แต่ต้องยอม โรสรินแอบโล่งอก
       “ดีนะ ความไม่แตก”
       รถตะวันแล่นไปบนถนน มีเสียง “ขอโทษครับๆๆๆๆ ” ดังลอดออกมาตลอดทาง
       
       แย้ยื่นขวดยาน้ำจิบแก้เจ็บคอให้ตะวัน ตะวันดูกลืนน้ำลายลงคอลำบาก
       “อ่ะ ยาแก้เจ็บคอ”
       “เออ ขอบใจ”
       ตะวันเปิดฝาทำท่าจะจิบ
       “แล้วนี่ไปร้องคาราโอเกะที่ไหนมา เสียบแหบเสียงแห้ง”
       “ไปๆ ไปทำงาน ถามซอกแซ่กอยู่ได้”
       ตะวันเตะตูดแย้ให้เดินออกไป แย้ยอมเดินออกไป แล้วตะวันก็เปิดขวดยาจะจิบยา แต่พอหันไปก็ต้องชะงัก สำลักพรวดไอแค่กๆ ทันที เพราะเห็นโรสรินอยู่ในชุดเดรสที่เดชาซื้อให้ สวยสง่าออร่ามากๆ โรสรินหมุนตัวพลิ้วๆ โชว์ตะวัน
       “ขอโทษนะที่ความสวยของฉันทำนายสำลัก ชุดของเดชาเก๋ดีนะ นายว่ามั้ย”
       “นี่ไม่ใช่ชุดทำงาน กลับไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้”
       โรสรินลอยหน้าลอยตา
       “เพิ่งซักยังไม่แห้ง ฉันจะใส่ชุดนี้ ชุดที่คนใจดีอย่างเดชาซื้อให้ มีปัญหาอะไรมั้ย”
       “คำก็เดชา สองคำก็เดชา ถ้าคุณรู้จักเค้าเหมือนที่ผมรู้จัก ผมเชื่อว่าคุณต้องเผาไอ้ชุดนี่ทิ้งแน่”
       “นายนี่มันใจคับแคบเอาแต่คิดไม่ดีกับคนอื่น ฉันไม่เห็นว่าเค้าจะร้ายกับฉันตรงไหน”
       ตะวันเดินเข้าไปใกล้ๆ
       “ผมเตือนคุณแล้วนะ อยู่ห่างๆ นายนั่นไว้”
       โรสรินเชิ่ดหน้า สะบัดหน้าใส่อย่างไม่สนแล้วเดินออกไป ตะวันมองตามอย่างรู้สึกเป็นห่วง
       
       รั้วด้านหนึ่งของไร่ตะวัน โรสรินเดินเข้ามา มองซ้าย ขวา เห็นว่าไม่มีใครเดินตามมา ที่มุมหนึ่ง เดชา ล่ำ แหลม เปิดรั้วเข้ามา ล่ำ แหลมถือถุงใส่ยาฆ่าหญ้ามาด้วย เดชาเห็นโรสรินในชุดที่เขาซื้อให้
       “นั่นมันชุดที่เสี่ยซื้อให้นี่ครับ”
       “มีใจชัวร์ๆ”
       เดชาแอบชอบใจ แต่รีบทำเก๊ก ถองศอกใส่แหลมก่อนเดินเข้าไปหาโรสริน โรสรินหันไปเห็นเดชาเดินเข้ามา ล่ำแหลมยื่นถุงใส่ยาฆ่าแมลงให้โรสริน
       “ขอบใจนะ ที่อุตส่าห์เป็นธุระให้”
       โรสรินเดินหนีทันที เดชารีบฉวยมือโรสรินไว้ โรสรินชะงัก มองที่มือ เดชารู้จากสายตาว่ายังไม่ถึงเวลาจึงปล่อยมือออก
       “ไม่นึกว่าคุณจะรีบร้อนขนาดนี้ ไม่คิดจะตอบแทนกันบ้างเหรอ”
       “ก็เห็นคุณบอกว่า ยินดีที่ได้ช่วยเหลือฉัน”
       “ก็ใช่ครับ แต่ผมคงจะยินดีมากขึ้น ถ้าได้รับประทานอาหารกับคุณสักมื้อ”
       เดชาขอกันตรงๆ โรสรินเห็นแววตาที่มุ่งมั่นแกมบังคับของเดชาก็ตัดรำคาญ เดชาจ้องตาอย่างไม่อยากให้โรสรินปฏิเสธ
       “ก็ได้แต่หลังจากที่ฉันเสร็จธุระก่อน”
       “ถือว่าเป็นคำสัญญานะครับ”
       โรสรินยักไหล่เชิ่ดๆ เดชายิ้มอย่างพอใจ แล้วเดชา ล่ำ แหลม เปิดรั้วเดินออกไป โรสรินเบ้หน้า
       “ฝันไปเหอะย่ะ”
       ไม่นานนักพีระกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา
       “โรซี่ เรียบร้อยดีมั้ย คุณได้ของมารึเปล่า”
       “ไม่พลาดอยู่แล้ว เริ่มแผนของเราได้เลย”
       พีระหยิบแกลอนยาขึ้นมา
       
       “คืนนี้แหละไอ้นายตะวัน”
        
       จบตอนที่ 2 

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 15
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 3 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 3 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมถึงเข้าดูละครไม่ได้ในเมื่อเป็นสมาชิกแล้ว
zenny2103@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านตอนต่อไป ขอบคุณคนอัพน่ะค่ะ
jinnipa32113
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014