หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เวียงร้อยดาว

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
3 กุมภาพันธ์ 2557 17:42 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12
        เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12 (ต่อ)
       
       เมดาน้ำตาคลอแล้วเอ่อไหลออกมาจนต้องยกมือขึ้นปาดน้ำตา
       
       “ภายหลังการผ่าตัดดวงตา ฉันกลับมาเห็นอีกครั้ง แต่ก็ต้องแลกกับการสูญเสียพ่อ แม่ และพี่สาวในคราวเดียวกัน”
       ภาพเหตุการณ์ตอนที่หมอโรเบิร์ตแกะผ้าพันแผลและเมดากลับมามองเห็นอีกครั้งย้อนกลับมา
       เมดาพูดต่อ “แต่ใครจะรู้ล่ะว่าหลังจากผ่าตัดเปลี่ยนดวงตาครั้งนั้น ฉันก็เริ่มเห็นสถานที่ที่ไม่เคยรู้จัก และหญิงสาวในชุดขาวที่เรียกฉันว่าลูกบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งคุณลุงทวีปพ่อของคุณส่งจดหมายจากเมืองไทยตามให้ฉันเดินทางมาเปิดพินัยกรรมของคุณลุงปกรณ์ที่นี่ในฐานะทายาทคนหนึ่งของบดินทร์ธร”
       “แสดงว่าคุณพ่อผมท่านทราบเรื่อง “คุณ” มาโดยตลอด”
       “ค่ะ... คุณลุงทวีปเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่คุณพ่อฉันไว้วางใจยอมเล่าทุกเรื่องให้ฟังอย่างไม่ปิดบังอำพรางและขอร้องให้ช่วยเก็บเป็นความลับให้ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นที่บดินทร์ธรตายไปพร้อมๆกับท่าน”
       “ตอนนี้คุณดิลกกับคุณจันทร์ฉายก็เสียชีวิตไปแล้ว ทำไมคุณถึงไม่ยอมเปิดเผยเรื่องของคุณให้ทุกคนทราบ โดยเฉพาะ...คุณท่าน”
       “คุณปู่ทราบเรื่องของฉันแล้ว ท่านเองนั่นแหละที่สั่งกำชับให้ฉันปิดบังไว้” เมดาบอก
       ปรมัตถ์สงสัยว่าดำรงสั่งให้ปิดคนอื่นๆทำไม
       
       ภาพตอนที่ดำรงรู้ความจริงจากปากเมดาย้อนกลับมา
       “หล่อนอย่าเพิ่งปริปากบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด เข้าใจไหม ?” ดำรงกำชับ
       “ทำไมล่ะครับท่าน ? มีเหตุผลอะไรที่ต้องให้เมดาเล่นละครตบตาหลอกคนอื่นว่าเป็นร้อยดาวด้วย”
       เมดาสงสัยไม่แพ้สิบทิศ
       “ที่แม่ม้าดีดกะโหลกนี่อยู่รอดปลอดภัยในบดินทร์ธรได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะใครๆต่างรู้ว่าหล่อนเป็นลูกชู้แม่เวียงแก้ว ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียในกองมรดก แต่ถ้าวันใดทุกคนรู้ว่าหล่อนเป็นลูกของเจ้าดิลก คิดเหรอว่าพวกบรรดาเสือสิงห์กระทิงแรด มันจะปล่อยให้หล่อนลอยนวล”
       ดำรงสบสายตาในทำนองเตือนเมดาว่าให้ระวังตัวเอาไว้ให้ดี
       
       ปรมัตถ์เข้าใจเรื่องทุกอย่างกระจ่างชัด
       “คุณปู่ยังกำชับฉันอีกว่าเมื่อเปิดพินัยกรรมของคุณพ่อดิลกแล้ว ความลับจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป ถึงตอนนั้นให้ฉันรีบเก็บเสื้อผ้าบินกลับไปอยู่ที่อังกฤษทันที” เมดาบอก
       “คุณท่านคงเป็นห่วงเกรงว่าคุณจะเป็นอันตราย บดินทร์ธรมีทั้งภัยที่มองเห็นและมองไม่เห็นเต็มไปหมด คุณเองก็ต้องระวังตัวให้ดีนะครับ”
       เมดาพยักหน้าแล้วยิ้มแทนคำขอบคุณ
       สิบทิศเดินเข้ามาแล้วแกล้งกระแอมดังๆขัดจังหวะเพราะรู้สึกหึงอยู่เล็กน้อย
       “ดารกาเป็นยังไงบ้างคะ ?”
       “ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ก็ต้องพักรักษาตัวที่นี่สักระยะ หายเป็นปรกติเมื่อไร ฉันจะส่งตัวดารกาไปโรงพยาบาลในเมือง เพื่อรักษาต่อที่แผนกจิตเวช”
       “ขอบพระคุณคุณชายนะคะที่ช่วยกรุณาเป็นธุระให้... ถ้าว่างเมื่อไร ดิฉันจะทำอาหารเลี้ยงคุณชายสักมื้อ ถือเป็นการตอบแทน รับรองค่ะว่าจะปรุงให้สุดฝีมือเลย”
       “ม้าดีดกะโหลกอย่างเธอ รู้จักเข้าครัวทำกับข้าวกับปลาเป็นกับเขาด้วยเหรอ กินได้หรือเปล่ายังไม่รู้”
       เมดายิ้มหน้าระรื่น “คุณชายก็ต้องลองเสี่ยงวัดดวงชิมดูสิคะ”
       สิบทิศแกล้งตีหน้าขรึมแต่ก็อดยิ้มในใจไม่ได้ ปรมัตถ์ยิ้มด้วยความยินดี
       
       ดำรงมองถ้วยยาบำรุงที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ เขาเอายาบำรุงเททิ้งใส่กระถางบอนไซที่ตั้งไว้บนโต๊ะ เสียงเต็มเดือนดังแหวขึ้นมา
       “ทำอะไรคะ คุณพ่อ !”
       ดำรงสะดุ้งเฮือกหันกลับมาเห็นเต็มเดือนในชุดขาวกำลังมองตาเขียวปั้ด เต็มเดือนจ้องดำรงตาเขม็งเพราะรู้สาเหตุที่ดำรงไม่ยอมตายด้วยยาพิษอย่างที่ตั้งใจ
       “เพราะอย่างนี้นี่เอง คุณพ่อถึงได้ไม่ “หาย” สักที”
       “อยากให้ฉันหายหรืออยากให้ฉันตายไวๆกันแน่ แม่เต็มเดือน”
       “พูดอะไรน่ากลัวอย่างนั้นคะ คุณพ่อ.... เต็มจะไปอยากให้คุณพ่อด่วนสิ้นบุญไปทำไมกัน”
       เต็มเดือนพูดพลางเดินไปหยิบซองพินัยกรรมที่ดำรงซ่อนไว้ที่ใต้หมอน
       “หล่อนจะเอาไปไหนน่ะ แม่เต็มเดือน ?”
       “ในเมื่อคุณพ่อกรุณายกบ้านหลังนี้แล้วก็ทรัพย์สินทั้งหมดในบดินทร์ให้เต็มแล้ว พินัยกรรมฉบับนี้ เต็มขอเก็บรักษาไว้ให้เองนะคะ”
       เต็มเดือนพูดพลางลอยหน้าและกำลังจะก้าวออกจากห้องดำรง
       “ต่อให้หล่อนเอาไป ฉันก็จะให้ทวีปร่างขึ้นมาใหม่อีกฉบับ ดูสิว่าคราวนี้ยังจะมีชื่อหล่อนอยู่หรือเปล่า ?”
       เต็มเดือนโกรธจนตาลุกเพราะเจ็บใจเหมือนงูถูกตีที่ขนดหาง เธอก้าวออกไปจากห้องดำรงอย่างไม่แยแส ดำรงมองตามด้วยความแค้นที่เต็มเดือนทำเหมือนไม่เห็นหัว เขากำมือแน่น
       “นึกแล้ว สักวันหล่อนจะต้องเผยสันดานออกมาให้รู้เช่นเห็นชาติ”
       เสียงเต็มเดือนที่ตกใจสุดขีดดังขึ้น
       “ตายแล้ว !!!! หนูร้อยดาว”
       
       ดำรงตกใจและเป็นห่วงหลานจึงรีบลุกตามออกจากห้องไปทันที

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12
        ดำรงวิ่งออกมาดูที่บันไดด้วยความตกใจและเป็นห่วงเมดา
        
       เขากวาดตามองที่บันไดแต่ก็ไม่เห็นใคร เต็มเดือนเดินย่างสามขุมเข้ามาทางด้านหลังดำรงด้วยรังสีอำมหิต ดำรงหันกลับมาเห็นเต็มเดือนเข้าก็ตกใจ
       “คุณพ่อจะยกบ้านหลังนี้ให้ใครไม่ได้ทั้งนั้น นอกจากเต็ม”
       เต็มเดือนยิ้มเย็นๆ ก่อนผลักดำรงให้ตกบันได ดำรงกลิ้งลงบันไดหลายขั้นจนกระทั่งลงไปหมดสติที่พื้นด้านล่าง เต็มเดือนยิ้มด้วยดวงตาวาวโรจน์ก่อนเดินลอยหน้าจากไป นมแสงได้ยินเสียงโครมครามจึงวิ่งเข้ามาดู นมแสงเห็นร่างดำรงนอนกองที่พื้นสลบอยู่ก็ตกใจสุดขีด
       “คุณท่าน !”
       ดำรงนอนนิ่งอย่างไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร
       
       สิบทิศขับรถมาส่งเมดาที่หน้าตึก แต่เมดายังไม่ทันจะลงจากรถดีนมแสงก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วละล่ำละลักด้วยความตกใจ
       “คุณหนู ! คุณชาย ! ช่วยคุณท่านด้วยค่ะ !”
       “คุณท่านเป็นอะไรหรือจ๊ะ นม ?” เมดาถาม
       “คุณท่านพลัดตกบันไดค่ะ” นมแสงบอก
       เมดาตกใจ “อะไรนะ !!”
       เมดาตกใจอ้าปากค้าง เธอหันไปมองหน้าสิบทิศ
       
       สิบทิศกับปรมัตถ์ช่วยกันค่อยๆประคองร่างดำรงให้เอนตัวลงนอนบนเตียง ดำรงนอนเป็นอัมพาต พูดไม่ได้ แต่รู้สึกตัว เต็มเดือนแสร้งร้องไห้เพื่อเล่นละครตบตาคนอื่น เธอกอดที่เท้าของดำรงแล้วพูดอย่างน่าสงสาร
       “เต็มผิดเองที่ดูแลคุณพ่อไม่ดี ยกโทษให้เต็มด้วยนะคะคุณพ่อ ถ้าตอนนั้นเต็มไม่ไปนั่งวิปัสสนาที่วัดปล่อยให้คุณพ่ออยู่เพียงลำพังจนหน้ามืดตกบันได คุณพ่อก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้...”
       ดำรงกลอกตามองเต็มเดือนอย่างโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
       “อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ คุณเต็มเดือน... ไม่มีใครอยากให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นทั้งนั้น ตอนนี้เราช่วยกันดูแลคุณปู่ให้ดีที่สุดจะดีกว่า”
       นมแสงรู้สึกหมั่นไส้เต็มเดือนเต็มทน
       “คุณท่านจะกลับมาเหมือนเดิมได้ไหมครับ”
       “คนไข้บางคนอาจฟื้นตัวได้เร็ว แต่บางคนก็ฟื้นตัวได้ช้าหรือพิการตลอดไป ขึ้นอยู่กับกำลังใจของท่านเองว่าจะสู้หรือยอมแพ้”
       จงจิตเห็นสภาพดำรงแล้วก็คิดว่าเป็นฝีมือเวียงแก้วก็หน้าซีด จงจิตลนลานชนข้าวของในห้องตกหล่น แล้วพรวดพราดออกจากห้องไป เมดามองตามด้วยความแปลกใจ
       
       เมดาเดินมาส่งสิบทิศที่หน้าตึก
       “วันเปิดพินัยกรรมของคุณพ่อดิลกคงต้องเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด จนกว่าคุณปู่จะอาการดีขึ้น”
       “ถ้าท่านไม่หาย เธอไม่ต้องอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยเหรอ” สิบทิศถาม
       “ดิฉันไม่มีทางเลือก คุณปู่ไม่เหลือใคร แม้แต่ดาหลาที่ท่านเลี้ยงดูเป็นลูกบุญธรรม หวังฝากผีฝากไข้ ก็จากโลกนี้ไปแล้ว ดิฉันเป็นหลานแท้ๆจะทอดทิ้งท่านไปได้อย่างไร”
       “ฉันไม่เชื่อว่าที่ท่านพลัดตกบันไดจะเป็นอุบัติเหตุ”
       เมดาตกใจ “หมายความว่าอย่างไรคะ คุณชาย ?”
       “ฉันแค่ตั้งข้อสันนิษฐาน ยังไม่มีอะไรมายืนยัน”
       “หากไม่ใช่อุบัติเหตุ แล้วคุณปู่จะตกลงมาได้อย่างไร มีคนผลักคุณปู่ให้ตกลงมาอย่างนั้นน่ะหรือคะ... ไม่น่าจะเป็นไปได้”
       “เธอจะเชื่อหรือไม่มันก็เรื่องของเธอ แต่ฉันอยากให้เธอคอยจับตาดูคนที่อยู่ใกล้ตัวท่านเอาไว้ให้ดี”
       สิบทิศจ้องหน้าเมดาจริงจังเพราะรู้อยู่เต็มอกว่าเต็มเดือนเป็นคนทำ ก่อนขึ้นรถไป
       “คุณชายหมายถึงใคร หรือว่า....”
       เมดามองตามอย่างสงสัยโดยเดาว่าอาจจะเป็นฝีมือเวียงแก้ว
       
       จงจิตสีหน้ากระวนกระวาย ต่างจากเต็มเดือนนั่งถักหมวกไหมพรมอย่างสบายอารมณ์
       “จะอะไรถ้าไม่ใช่ผีนังเวียงแก้วที่ผลักคุณพ่อตกบันได คุณพี่ว่าไหมคะ !” จงจิตถาม
       เต็มเดือนตอบห้วนๆ “คงงั้นมั้ง”
       “ยิ่งนับวันมันก็ยิ่งอาละวาดหนักข้อ นังเวียงแก้วมันอำมหิตมากขึ้นทุกที ขนาดคุณพ่อมันก็ยังไม่ละเว้น ! นังผีเนรคุณ”
       เต็มเดือนรู้สึกแสลงใจเหมือนถูกจงจิตด่า
       เต็มเดือนดุ “จงจิต !!! เลิกพูดเรื่องนี้เสียที ฉันไม่อยากฟัง”
       จงจิตหน้าเสียเพราะไม่รู้ว่าตนพูดอะไรผิดหูเต็มเดือนขึ้นมาอีก จงจิตเหลือบเห็นเต็มเดือนถักหมวกไหมพรมก็สงสัย
       “ถักหมวกไหมพรมตั้งมากมาย จะเอาไปทำอะไรคะคุณพี่”
       “ใกล้หน้าหนาวแล้ว ฉันจะเอาไปถวายพระป่าตามวัดที่กันดาร อานิสงส์ผลบุญจะได้ช่วยคุ้มกันภัยให้ฉันรอดพ้นทั้งจากน้ำมือคนและผี”
       
       เต็มเดือนยิ้มมั่นใจในวิธีนี้ว่าจะทำให้ผีเวียงแก้วทำอะไรตนไม่ได้

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12
        เมดาเดินคุยกับนมแสงที่ระเบียง
       
       “เชื่อนมเถอะค่ะ ! คุณท่านตกบันไดไม่ใช่ฝีมือของคุณเวียงแก้วอย่างแน่นอน”
       “ทำไมนมถึงได้ดูมั่นอกมั่นใจนักล่ะ ? หรือว่านมรู้เห็นอะไร ?”
       ภาพตอนที่เต็มเดือนแสร้งร้องไห้ เล่นละครตบตาคนอื่นแวบขึ้นมาในหัวนมแสง
       “ถ้าตอนนั้นเต็มไม่ไปนั่งวิปัสสนาที่วัดปล่อยให้คุณพ่ออยู่เพียงลำพังจนหน้ามืดตกบันได คุณพ่อก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้...”
       นมแสงเล่าให้เมดาฟัง
       “ตอนที่เกิดเรื่อง คุณเต็มเดือนกลับมาจากวัดแล้วค่ะ นมเห็นคุณเต็มเดือนเข้าไปในห้องของคุณท่าน ก่อนที่คุณท่านจะพลัดตกบันได”
       “นมสงสัยว่าคุณเต็มเดือนจะ...เป็นคนผลักคุณปู่งั้นเหรอ ?” เมดาถาม
       นมแสงพยักหน้าอย่างมั่นใจ
       “คุณเต็มเดือนเธอเป็นคน “น่ากลัว” มากนะคะ”
       ร้อยดาวไม่อยากจะเชื่อว่าเต็มเดือนจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ เต็มเดือนที่แอบอยู่ได้ยินสิ่งที่นมแสงพูดทุกอย่าง เต็มเดือนดวงตาวาวโรจน์เพราะเจ็บใจนมแสง
       
       จงจิตหย่อนเท้าลงไปในอ่างอาบน้ำที่กำลังอุ่นได้ที่ เธอนอนหลับตาแช่น้ำอุ่น สบายตัวแต่ใจกลับคิดฟุ้งซ่านไม่เป็นสุข ผีเวียงแก้วเดินออกมาจากผนังห้องน้ำด้านหนึ่ง
       “กำลังคิดไม่ตกเรื่องอะไรอยู่หรือเจ้า ?” ผีเวียงแก้วถาม
       “นังเวียงแก้ว !!”
       จงจิตใจหายวาบแล้วจับที่คอเบี้ยแต่ไม่อยู่ จงจิตนึกขึ้นได้ว่าถอดวางเอาไว้ที่หัวเตียงก่อนเข้ามาอาบน้ำ
       จงจิตทำใจดีสู้เสือ “แก...แกต้องการอะไร...”
       เวียงแก้วเอามือราน้ำในอ่าง
       “น้ำอุ่นพอแล้วหรือยังเจ้า ? ข้าเจ้าว่าน่าจะร้อนอีกสักนิด...”
       ทันใดนั้น น้ำในอ่างก็ควันลอยกรุ่นขึ้นทำให้จงจิตร้อนจนแสบผิว จงจิตจะลุกขึ่นจากอ่าง แต่ผีเวียงแก้วเอามือกดจงจิตไว้ไม่ยอมให้ลุก
       “น้ำกำลังร้อนได้ที่ อย่าเพิ่งรีบไปสิเจ้า อยู่รำลึกความหลังกันสักนิด”
       ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมา ตอนที่จงจิตนั่งแช่เท้าอยู่ในอ่างน้ำอุ่น โดยมีเสงี่ยมยืนดูอยู่ข้างๆ
       “ยังร้อนไม่พอ ! ไปต้มน้ำมาเติมอีก !”
       เวียงแก้วรีบกุลีกุจอยกกาต้มน้ำค่อยๆเติมรินใส่ลงในอ่าง
       “โอ๊ย !!!! นี่แกแกล้งเอาน้ำร้อนมาลวกฉันใช่มั้ย !!! ห๊า”
       “ขอสุมาเต๊อะเจ้า...ข้าเจ้าไม่ได้ตั้งใจ”
       “ไม่ได้ตั้งใจ หรือแกจงใจกันแน่ !”
       จงจิตจิกผมเวียงแก้วขึ้นมาแล้วกดหัวเวียงแก้วลงในอ่างล้างเท้า
       “แกอยากจะลองดีกับฉันใช่ไหม ! ห๊า !”
       เวียงแก้วถูกกดจนสำลักน้ำหายใจไม่ออก จงจิตกระชากผมเวียงแก้วขึ้นมาจากอ่างน้ำ
       “จำใส่กะลาหัวเอาไว้ ! ใครที่คิดจะมา “เล่น” กับฉัน ฉันไม่มีวันปล่อยให้ลอยนวลอยู่เป็นสุขหรอก”
       
       จงจิตถูกผีเวียงแก้วเอาหัวกดลงไปในอ่างน้ำที่ร้อนจัดแล้วกระชากผมขึ้นมาจากอ่าง
       “เห็นสิ่งที่แกเคยทำกับฉันแล้วหรือยัง ห๊า ! นังจงจิต” เวียงแก้วว่า
       “ฉันกลัวแล้ว... อย่าทำอะไรฉันเลยนะเวียงแก้ว...ฉันสำนึกผิดแล้ว...”
       “คนที่เลวจนเข้าไส้ จะกลับใจสำนึกได้ชั่วข้ามคืน ไม่มีหรอก นอกจากตายแล้วไปเกิดใหม่เท่านั้น”
       เวียงแก้วกดหัวจงจิตลงในอ่างน้ำกะจะให้สำลักตาย ทันใดนั้น เสียงเมดาสวดแผ่เมตตาก็ดังขึ้น
       “สัพเพ สัตตา สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง ที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น อะเวรา โหนตุ จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีเวรแก่กันและกันเลย”
       เวียงแก้วหันควับไปทางห้องของปกรณ์แล้วก็รู้สึกรำคาญจนร้อนรนจึงหายตัวไป
       
       เมดานั่งสวดแผ่เมตตาอยู่ในห้อง
       “อัพพะยาปัชฌา โหนตุ จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้เบียดเบียน....”
       เวียงแก้วปรากฏตัวเข้ามาด้วยอาการกราดเกรี้ยว
       “หยุด...หยุดเสียที ฉันรำคาญเสียงสวดชุ่ยๆนี่เต็มทนแล้ว ! เอาเวลาแผ่ส่วนบุญส่วนกุศลให้คนอื่น มาสวดภาวนาให้ตัวเองรอดตายยังจะดีกว่า”
       “อะไรที่ทำแล้วสบายใจ ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน หนูก็จะทำ...หนูจะสวดแผ่เมตตาอย่างนี้ทุกวัน ไม่มีใครห้ามหนูได้” เมดาบอก
       “นังหัวดื้อ !!! คิดว่าทำแบบนี้แล้วแกจะชนะหรือไง”
       “การเอาชนะด้วยเมตตาเป็นชัยชนะที่ถาวร เพราะเป็นการลบความ เคียดแค้นชิงชังที่อยู่ในใจเรา ตรงข้ามกับความอาฆาตพยาบาทที่รังแต่จะสร้างรอยบาดหมาง ให้ต่างฝ่ายต่างหาทางแก้แค้นไม่รู้จักจบจักสิ้น” เมดาบอก
       “งั้นแกก็จงสวดต่อไป ดูสิว่าบทสวดของแกจะช่วยให้นังจงจิตมันรอดพ้นเงื้อมือฉันไปได้อีกนานสักแค่ไหน”
       เวียงแก้วระเบิดหัวเราะก่อนหายตัวไป
       “คุณจงจิต !”
       
       เมดาใจหายวาบเพราะนึกถึงจงจิตขึ้นมาทันที

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12
        จงจิตเก็บเสื้อผ้า ทรัพย์สมบัติที่จำเป็นยัดใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ด้วยท่าทางร้อนรน
        
       จงจิตคว้าเบี้ยแก้ที่หัวนอนมาสวมไว้ เธอกำลังจะออกจากห้องแต่มาพบกับเมดาที่มาหาพอดี
       “คุณจงจิตจะไปไหนคะ”
       “ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องฉัน แกอย่าแส่ หลีกไป”
       จงจิตผลักร้อยดาวแล้วรีบขนสัมภาระก่อนจะก้าวฉับๆไป เมดาเห็นที่หน้าผากของจงจิตมีรอยกากบาทก็ใจหายวาบแล้วรีบวิ่งตามจงจิตไปทันที
       
       จงจิตโยนกระเป๋าสัมภาระโครมไว้ที่เบาะหลัง เมดาวิ่งตามจงจิตเพื่อมาห้ามไว้
       “คุณจงจิตคะ !!! อย่าไปเลยค่ะ”
       จงจิตไม่ฟังเสียงจึงสตาร์ทรถแล้วขับบึ่งออกไปทันที เมดาเห็นผีเวียงแก้วใบหน้าเน่าเฟะนั่งอยู่ที่เบาะข้างๆจงจิตก่อนจะหันมาแสยะยิ้มให้ เมดาวิ่งตามแต่ไม่ทันรถของจงจิต เมดาเหลียวซ้ายแลขวาจนเห็นจักรยานของบังหนั่นคันเก่าๆ จอดพิงที่ข้างกำแพง เมดาไม่รอช้าจึงปั่นจักรยานตามรถของจงจิตไปทันที
       
       นมแสงเห็นห้องจงจิตเปิดประตูแง้มอยู่ก็แปลกใจจึงผลักประตูเข้าไปดู นมแสงเห็นห้องจงจิตว่างเปล่า ตู้เสื้อผ้าเปิดอ้าซ่าและเหลือเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ตัว
       “ดึกๆดื่นๆ คุณจงจิตออกไปไหนของเธอนะ ?”
       นมแสงแปลกใจพอหันกลับมาก็เห็นเต็มเดือนยืนอยู่ก็ถึงกับผงะ
       “ตกใจอะไรหรือจ๊ะ นมแสง”
       “ปละ...เปล่าค่ะ...”
       “นมแสงเป็นข้าเก่าเต่าเลี้ยง อยู่ที่นี่มานานต้องรู้จักนิสัยใจคอของแต่ละคนในบดินทร์ธรเป็นอย่างดี...นมแสงคิดว่าฉันเป็นคนยังไงหรือจ๊ะ ?”
       นมแสงเหงื่อแตกซิกและน้ำท่วมปากไม่กล้าตอบจึงได้แต่อึกๆอักๆ
       เต็มเดือนหัวเราะเบาๆ “คงเห็นฉันน่ากลัวนักกระมัง ถึงได้ไม่กล้าพูด”
       “ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”
       นมแสงขอตัวด้วยความรู้สึกตะครั่นตะครออย่างบอกไม่ถูก
       “เดี๋ยว !! ยังไปไหนไม่ได้”
       นมแสงชะงักและก้าวขาไม่ออก เต็มเดือนเดินเข้ามาทางด้านหลัง
       “มีเรื่องหนึ่งที่นมแสงจะต้องรู้ไว้ ! เผอิญฉันได้ยินที่นมแสงบอกกับหนูร้อยดาวเมื่อเย็นนี้”
       นมแสงสะดุ้งเฮือกใจหายวาบ
       “อะไรที่ไม่ควรพูดก็อย่าได้พูด คนที่อายุยืนคือคนหูหนวก ตาบอด และเป็นใบ้เท่านั้น ส่วนคนพูดมากฉันเห็นอายุไม่ค่อยยืนสักราย... ฉันขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย จำเอาไว้ให้ดี ! ฉันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่นมคิดหรอกนะ....”
       เต็มเดือนค่อยๆหยิบเชิงเทียนทองเหลืองที่ตั้งอยู่ใกล้ๆขึ้นมา
       “แต่ฉันน่ากลัวยิ่งกว่าที่แกคิด”
       เต็มเดือนเอาเชิงเทียนขึ้นมากระชับในมือหมายจะฟาดที่กลางกะโหลกของนมแสง นมแสงหลับตาปี๋ พร้อมกับคิดถึงพ่อแก้วแม่แก้ว เธอคิดว่าต้องตายแน่ๆ เสียงปรมัตถ์ดังขัดจังหวะ
       “คุณนมครับ !”
       เต็มเดือนวางเชิงเทียนไว้ที่เดิมก่อนจะหันมาเห็นปรมัตถ์ยืนอยู่
       “คุณท่านให้ผมมาตามไปพบที่ห้องครับ” ปรมัตถ์บอก
       นมแสงรับคำ “ค่ะๆๆ”
       นมแสงรีบเดินไป เต็มเดือนมองหน้าปรมัตถ์ ปรมัตถ์มองสู้ตาเพื่อประกาศตัวเป็นศัตรูอย่างเปิดเผย
       
       เมดาปั่นจักรยานตามจงจิตไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สิบทิศขับรถตามมาด้านหลังเพราะเพิ่งกลับจากโรงพยาบาล พอเห็นว่าเป็นเมดาสิบทิศก็ขับไปจอดใกล้ๆ แล้วลดกระจกลง
       “ดึกแล้ว จะไปไหน ?”
       เมดาหอบ “คุณชายมาก็ดีแล้ว ช่วยพาดิฉันตามรถคุณจงจิตไปที”
       “เกิดอะไรขึ้น ?”
       “คุณจงจิตกำลังตกอยู่ในอันตราย” เมดาบอก
       เมดาทิ้งจักรยานแล้ววิ่งไปขึ้นรถสิบทิศก่อนจะออกรถตามไปทันที
       
       จงจิตรีบขับรถฝ่าไปในความมืด ทันใดนั้นก็มีเงาของอะไรบางอย่างคล้ายๆหมาดำตัวใหญ่วิ่งตัดหน้ารถไปอย่างรวดเร็ว จงจิตหักพวงมาลัยหลบลงข้างทางจนไปชนกับต้นไม้ใหญ่ ศีรษะจงจิตกระแทกพวงมาลัยจนเลือดอาบ เธอมึนไปหมด จงจิตลงมาดูรถ เธอเห็นรถชนกับต้นไม้ควันขึ้นทำให้ไปไหนไม่ได้
       “โธ่เว๊ย !!! ซวยจริงๆ คนยิ่งรีบๆอยู่”
       
       จงจิตกวาดมองไปรอบๆ ก็เห็นแสงไฟจากบ้านคนส่องอยู่ไกลๆ จงจิตตัดสินใจเดินตามแสงไฟนั้นไป
        
       อ่านต่อตอนที่ 13

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 13
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 11
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 29 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 28 คน
97 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
3 %
ความคิดเห็นที่ 6 +35 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอให้คนอัพจงมีความสุขความเจริญ ปลอดภัยจากผีเวียงแก้ว สาธุ
ไปหล่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกจังเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้คนอัพ
แมว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่วงที่เวียงแก้วยังมีชีวิตถูกกลั่นแกล้งสารพัดทำให้สะสมความแค้นไว้ นั่นคือสาเหตุทำให้เวียงแก้วต้องกลับมาล้างแค้น
แต่ในบทละคร ช่วงที่เวียงแก้วถูกกลั่นแกล้ง เรารู้สึกเหมือนกับว่าหล่อนช่างอดทน ยอมรับโดยดุษณี ไม่หือ ไม่อือ ไม่มีฉากที่หล่อนอาฆาตหรือผูกพยาบาท ซึ่งจะส่งผลให้วิญญาณไม่ไปผุดไปเกิดอย่างนี้
เหมือนผ้าขาวกับดำราวกับไม่ใช่ตัวละครเดียวกัน ไม่รู้สึกว่าสมจริง
โดนัทเล่นบทร้ายแบบผีไม่ค่อยเนียน แต่บทถูกกระทำเล่นได้ดี อย่างว่า คนมันน่ารักนี่นา
รักคนอัพจ้ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ก็เขาตายตอนที่ชีวิตลำบากลูกไม่สบายแถมยังนางมารสามคนจับแขวนคอตอนที่ยังสลบอยู่นี่ คนที่ไม่อยากตายเป็นห่วงลูกกับต้องตายจากลูกใครจะไม่แค้นฝังหุ่นล่ะ
niki
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาเร็วๆสิอยากอ่านมากใจจะขาดอยู่แว้วววววววววว. จะติดตามอยู่เสมอ😿
ผู้ติดตามอ่านละคร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผีเวียงแก้วโหดซะใจดี
กำลังสนุก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่วงที่เวียงแก้วยังมีชีวิตถูกกลั่นแกล้งสารพัดทำให้สะสมความแค้นไว้ นั่นคือสาเหตุทำให้เวียงแก้วต้องกลับมาล้างแค้น
แต่ในบทละคร ช่วงที่เวียงแก้วถูกกลั่นแกล้ง เรารู้สึกเหมือนกับว่าหล่อนช่างอดทน ยอมรับโดยดุษณี ไม่หือ ไม่อือ ไม่มีฉากที่หล่อนอาฆาตหรือผูกพยาบาท ซึ่งจะส่งผลให้วิญญาณไม่ไปผุดไปเกิดอย่างนี้
เหมือนผ้าขาวกับดำราวกับไม่ใช่ตัวละครเดียวกัน ไม่รู้สึกว่าสมจริง
โดนัทเล่นบทร้ายแบบผีไม่ค่อยเนียน แต่บทถูกกระทำเล่นได้ดี อย่างว่า คนมันน่ารักนี่นา
รักคนอัพจ้ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นั่นสิ เห็นด้วยเลย ตอนเป็นคนโดนกระทำ ไม่มีไปนั่งแอบคิดแค้นอะไรใดๆ
พอตายกลับแค้นขึ้นมามากมายดื้อๆ
หรือก่อนตาย จิตไม่ไม่ได้นึกถึงพระพุทธ
ก็ว่ากันไป๊
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แต่เราว่าเวียงแก้วตอนมีชีวิตอยู่ถูกกระทำแค่ไหนก็ยังทนได้ แต่ช่วงก่อนตาย สิ่งที่ถูกกระทำมันแย่มากนะ ถูกผู้ชาย 6 คนข่มขืน ถูกบีบบังคับ แถมวิญญาณยังถูกจองจำไม่ได้ผุดไม่ได้เิิกิด ถ้านางเอกไม่มาดึงผ้ายันต์ออก ช่วงที่ถูกจองจำก็ทรมาน อาจทำให้เวียงแก้วเกิดจิตอาฆาตพยาบาทสะสม พอหลุดมาได้ก็แก้แค้นให้หายแค้น
แพร
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นางเป็นตัวแทนคนทำดีแต่ไม่ได้ดี หน่ำซ้ำต้องทุกข์ทรมานอย่างมาก จากดีมากก็ร้ายมาก สุดท้ายก็ต้องทนทรมานกับนรกของตัวเอง
ร้อยดาว
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คนเราโดนข่มเหงมาตลอด แต่ก็ยังอดทนทำความดีด้วยหวังว่าสักวันคงได้รับความเห็นใจ เวียงแก่วอดทนจนถึงที่สุดเพื่อลูก แม้ถูกไล่หอบลูกไปพึ่งคนรักเก่า แต่ผัวกับเมียทั่ง ๓ ก็ยังรังควาญ ตามกลับมากระทำย่ำยีเหมือนเธอไม่ใช่คน แถมยังถูกบีบให้ฆ่าตัวตาย จิตสำนึกนึกก่อนตายของเธอจึงเต็มไปด้วยความอาฆาตและจองเวรจองกรรมเช็คบิลกับคนที่ทำกับเธอ
สวย
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มีบอกอยู่นะค่ะ ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆพอตายแล้วจะร้ายเลย มีฉากนึงบรรยายประมาณว่า "จากสายตาที่เศร้าหมอง กลายเป็นสายตาที่แข็งกร้าวเคียดแค้น" คิดว่าคงเพราะเมื่อก่อนเวียงแก้วเหมือนตัวคนเดียว ใครจะทำอะไรก็ช่าง แต่ตั้งแต่มีร้อยดาว ทำให้เวียงแก้วเปลี่ยนไป
ค่ะ
 
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านน
independent.op@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพซักทีเถอะ ค่ะ อยากอ่านใจจะขาดแบ๊ววว ^^"
ร้อยเดียว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +35 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอให้คนอัพจงมีความสุขความเจริญ ปลอดภัยจากผีเวียงแก้ว สาธุ
ไปหล่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกลุ้นจริงๆเรื่องนี้
ชอบมาก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกจังเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้คนอัพ
แมว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพไวๆหน่อยจร้า หนูรออยู่ ใจจะขาดแล้ว
ทิวลิป
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่น่ายืดเลย
***
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
๑๔ ตอนจบ
ลิลลี่
 
ความคิดเห็นที่ 1 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไหนๆก็อัพไม่สม่ำเสมออยู่แล้ว ขอ1หน้าเลยไม่ได้หรอคะ
_/\_
หนูขอร้อง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014