หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 5 กุมภาพันธ์ 2557 08:03 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 3
       กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 3
       
       กลางดึกสงัด โรสริน พีระและอุษาวดีย่องกันออกมาภายนอกบ้าน พีระถือของให้และอยู่หัวขบวนดูต้นทางให้สองสาวตามมา แล้วทั้งสามก็ต้องชะงัก เพราะที่ทางเข้าบริเวณฟาร์มดอกไม้ แย้นั่งดื่มอยู่กับคนงานอื่นอีก 2-3 คน
       แย้เซไปเซมาจะเดินออกไป
       “หนุกหนานกันไปก่อนพี่น้อง เดี๋ยวแย้ไปเอาเสบียงมาเพิ่ม”
       “เมาไปแล้วแย้พอเถอะ เดี๋ยวคุณตะวันรู้ จะโดนไล่เตะเอานา”
       “โอ๊ย ระดับแย้มีเหรอ จะกลัว” แย้ชูสองมือ “มีมือเหมือนกันนะเว้ย ลองมาด่าดิ”
       “แล้วเอ็งจะทำอะไร”
       “ทำแบบนี้ไง” แย้เอามือมาประกบกันพนมมือ “หวัดดีก๊าบโผม”
       “ถุ๊ย
       พีระ โรสริน อุษาวดีกลุ้ม
       “เอาไงดีอ่ะโรซี่ ตั้งวงกันซะขนาดนั้นน่ะ”
       โรสรินเครียด เจอตอเต็มๆ
       
       ขณะนั้นตะวันอ่านข้อมูลเกี่ยวกับการพัฒนาพันธุ์กล้วยไม้อยู่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง...หนังสือแนะนำการปลูกพืชเบื้องต้นนั่นเอง ตะวันจับๆ หนังสือ แล้วคิด
       ตะวันมาที่หน้าบ้านพักโรสรินพร้อมหนังสือในมือชั่งใจเล็กน้อย ตะวันตัดสินใจลองตะโกนเรียก เผื่อว่าโรสรินยังไม่หลับ
       “โรส คุณโรสนอนรึยัง” ปรากฎว่าเงียบ ไม่มีเสียงตอบ “ยังไม่ดึกเท่าไหร่ หลับแล้วเหรอ”
       ตะวันครุ่นคิด จะเดินเข้าไปดู พลันน้ำค้างเดินผ่านมาร้องทัก
       “พี่ตะวัน ฮันแน่ จับได้แล้ว แอบย่องหาคู่หมั้นเหรอคะ”
       ตะวันหันไปเห็นน้ำค้าง
       “แค่เอาหนังสือมาให้ยัยนั่นเฉยๆ ไม่มีความรู้อะไรเลย เดี๋ยวไร่เราวิบัติหมด”
       “จ้า พี่ชายน้ำค้างทำอะไรก็มีข้ออ้าง”
       “น้ำค้าง”
       “แหะๆ มีเหตุผลตลอดจ้า”
       ตะวันจ้องหน้าน้ำค้าง
       “ไว้ให้พรุ่งนี้ก็ได้ คนบางคนจะได้ไม่เข้าใจผิด”
       น้ำค้างดึงชายเสื้อพี่ชายไว้
       “แหม แค่นี้ก็งอนไปได้ น้ำค้างล้อเล่นนี๊ดเดียวเอง” น้ำค้างกอดเอว อ้อนพี่ “น้ำค้างไม่เชียร์พี่ให้กับคนที่พี่ไม่ได้รักหรอกน่า”
       ตะวันขยี้หัวหยอกเบาๆ
       “ไปนอนได้แล้วเราน่ะ”
       น้ำค้างเห็นตะวันยิ้มอบอุ่นให้
       “รู้แล้วค่า ขอยืดเส้นยืดสายหน่อย พี่ตะวันนั่นแหละเข้านอนเร็วๆ”
       ตะวันพยักหน้าให้น้ำค้าง ก่อนจะเดินไป น้ำค้างยิ้มๆ มองตามพี่ชาย
       
       ที่หน้าฟาร์มดอกไม้ โรสริน พีระ อุษาวดียังหาทางออกไม่ตก จะทำยังไงดี พีระถูกยุงกัดเผลอตบ เพี๊ยะๆๆ เสียงดัง แย้หันมองขวับ
       “เฮ้ย เสียงอะไรวะ ทางนั้นน่ะ”
       แย้ชี้ โรสรินหยิกพีระอย่างโมโห
       “ตบยุงทำไมตอนนี้”
       “ก็ใครใช้ให้มันกัดพีตอนนี้ล่ะ”
       อุษาวดีตาเหลือก
       “เงียบๆ พี่พี ยัยโรส ดูนั่นก่อน”
       อุษาวดีชี้ให้ดูว่าแย้กับพวกคนงานพากันมาเดินหาต้นเสียงแล้ว ทั้งสามคนตกใจ เอาไงดีๆ รีบๆ เบียดๆๆหลบในพุ่มไม้กันสุดฤทธิ์เพื่อหลบสายตาพวกแย้ มือพีระยังถือแกลลอนยาฆ่าหญ้าอยู่
       “ซวยแล้ว หลักฐานเต็มสองมือเลยเนี่ย”
       “อย่ามัวแต่พูดสิ ทำอะไรสักอย่าง”
       แย้เห็นอะไรไหวๆ อยู่ ตาไว สั่งทันที
       “เฮ้ยๆ พี่ๆ นั่นๆ พุ่มไม้ไหวๆ ทางนั้น ไปดูกันเร็ว ไปดูทางนั้นซิ”
       โรสริน พีระ อุษาวดีสะดุ้ง ทำยังไงดี แย้เดินนำคนงานมา พีระตัดสินใจส่งเสียงแมว
       “ม๊าว ม๊าวว”
       โรสริน อุษาวดีมองพีระอย่างเหวอๆ
       “บ้าเหรอ ทำอะไร”
       แย้ทุบกำปั้นอย่างมั่นใจ
       “ชัดเลยๆ ไร่นี้ไม่มีแมวโว้ย ใครวะ ใครอยู่ตรงนั้น”
       พีระสะดุ้งโหยง ซวยล่ะ โรสริน อุษาวดียิ่งเหวอ ไปกันใหญ่แล้ว แย้และคนงานพากันลุยข้ามมาอย่างเร็ว โรสริน พีระ อุษาวดี กระเถิบหลบจนไม่รู้จะหลบยังไงแล้ว แย้จะเดินมาถึงอยู่แล้ว
       พีระ โรสริน อุษาวดีระทึกมาก ทำยังไงดี อุษาวดีหยิบก้อนหินแถวนั้นเขวี้ยงไปโดนกระถางต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังพวกแย้หล่นลงมาแตกเพล้ง พวกแย้หันขวับไปมองทันที ส่องไฟฉายดูขวับ
       “เฮ้ยอะไรวะ”
       อุษาวดีรีบโบกมือไล่ให้โรสรินกับพีระไป โรสรินกับพีระรีบย่องๆ ออกไปทันที พวกแย้หันมองสำรวจไปทางที่กระถางตกแตก พลันอุษาวดีกระโดดพรวดแหวกพุ่มไม้ออกมา แย้และคนงานตกใจที่จู่ๆ มีอะไรพรวดออกมา
       “เย้ย”
       “ฉันเอง แขกของคุณโรสรินไงล่ะ พอดี...ฉันออกมาหาต่างหูที่ทำตกไว้เมื่อเย็นน่ะ เอ่อ พวกเธอช่วยฉันหน่อยได้มั้ย”
       แย้กับคนงานยังงงๆ สายตาแย้ยังเหลือบไปมองพุ่มไม้
       “เมื่อกี๊คุณได้ยินเสียงแมวมั้ย ไร่นี้มันไม่มีแมวสักตัวเลยนะ”
       “มีสิ เมื่อกี๊ฉันยังเห็นมันวิ่งชนกระถางตกแตกเลย พวกนายมากันก็ดีแล้ว ช่วยฉันหาต่างหูหน่อยนะ”
       “หน๊อย ไอ้แมวบ้า ทำตกใจหมดนึกว่าขโมย เดี๋ยวถ้าเจอจะจับทำหมันซะให้เข็ด เอ้า พวกเรามาช่วยคุณคนนี้เค้าหาของกัน”
       
       แย้และพวกคนงานช่วยกันส่องไฟฉายหาของให้อุษาวดี อุษาวดีแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างโล่งอก

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 3
       โรสรินและพีระมาถึงหน้าโรงเรือนกล้วยไม้จนได้ เหนื่อยหอบกันไป พีระถอนใจโล่งอก
       “เกือบไป ถ้าโดนจับได้ล่ะก็ซี้แหง๋แก๋” โรสรินไม่เสียเวลารีบไปที่ประตูโรงเรือน ปรากฏว่าล็อคอยู่ “เฮ้ย แบบนี้จะทำไงล่ะโรซี่”
       โรสรินนึกและคลำๆ หาใต้กระถางต้นไม้ด้านหน้า หยิบกุญแจออกมา
       “โรสรอบคอบพอหรอกน่ะ หมอนั่นประมาทเกินไป”
       พีระยิ้มพอใจ ขณะนั้นอุษาวดีวิ่งกระหืดกระหอบตามเข้ามา
       “เป็นไงบ้าง พวกนั้นไม่ตามมาแน่ใช่มั้ย”
       “อื้อ เห็นตั้งวงกันต่อแล้ว แต่อย่าประมาทนะ จะทำอะไรก็รีบๆ เข้า ด่วนจี๋เลย”
       โรสรินไขกุญแจเปิดโรงกล้วยไม้เข้าไปในโรงเรือน พีระวางแกลลอนยาฆ่าหญ้าลงเตรียมจะเปิดแล้วนึกขึ้นได้
       “โรซี่! ส่งถุงมือ กับผ้าปิดปากมาให้ผมหน่อยสิ”
       โรสรินมองๆ หา
       “ไหนล่ะ”
       “ไม่มีเหรอ บ้าเอ๊ย ทำหล่นไว้ที่ไหนเนี่ย”
       โรสรินอึ้งนึกว่าจะสะดวกแล้วแท้ๆ
       “ไปเอาเดี๋ยวนี้เลย”
       
       น้ำค้างออกมาเดินเล่นผ่อนคลายสมอง แล้วหันไปเห็นของบางอย่างอยู่บนพื้น น้ำค้างเปิดถุงออกมา พบว่าข้างในมีถุงมือและผ้าปิดปากที่เอาไว้ใส่ตอนพ่นยา
       “อะไรเนี่ย ของใครมาทำตกไว้ตรงนี้” พีระย่องกลับมาหาของเห็นน้ำค้างค้นถุงอยู่ พีระตกใจจะหันหลังหลบ
       “นั่นใครน่ะ” พีระทุบหน้าผาก ไม่ทันแล้ว “นาย มาทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ บอกมาเดี๋ยวนี้นะ” พีระไม่รู้ทำไงดีทำตาปรือๆ ตัวแข็ง เดินผ่านน้ำค้างไปเลย “หูหนวกหรือไง”
       น้ำค้างจับพีระให้กลับมา พีระแกล้งละเมอ
       “แกะตัวที่ 69 แกะตัวที่ 70 แกะตัวที่ 74”
       “นับก็ผิด นี่นาย ไม่ต้องมาแกล้งบ้าเลย อย่ามาหลอกกันตื้นๆ แบบนี้” พีระเนียนละเมอเดินต่อ ไม่สนใจน้ำค้าง น้ำค้างนึกได้ “นี่ของนายใช่มั้ย มาหาของนี่ใช่มั้ย จะเอาไปทำอะไรไม่ทราบ” พีระเสียววูบที่น้ำค้างรู้ทัน ยังเนียนละเมอต่อไป “นี่ถ้าไม่ตอบ ฉันจะตะโกนเรียกพี่ตะวันนะ”
       พีระสะดุ้งเอาไงดี น้ำค้างทำท่าจะตะโกน พีระตัดสินใจสะดุดขาน้ำค้างให้ล้มกลิ้งไปด้วยกันเลย
       “ว๊ายยย” สองคนนัวเนียกันไปในการกลิ้ง น้ำค้างทุบพีระ “บ้าที่สุด ไปให้พ้นนะ”
       พีระเอาแขนขึ้นมาทับปิดปากน้ำค้างไว้ ไม่ให้ส่งเสียง ตัวเองยังแอ็คละเมอต่อ
       “แกะตัวที่ 78 79 80...”
       น้ำค้างจะดันพีระที่คร่อมอยู่ด้านบนออก แต่ไม่มีแรงพอ ใบหน้าพีระที่นับแกะอยู่ใกล้กับน้ำค้างมากๆ
       
       ที่หน้าโรงเรือนกล้วยไม้ โรสรินกระสับกระส่ายอยู่กับอุษาวดี
       “ทำไมยังไม่มาสักที โธ่เอ๊ย”
       “แอบอยู่ในนี้ก่อนนะโรส ฉันสังหรณ์ว่าพี่พีจะทำเสียเรื่องยังไงก็ไม่รู้ เดี๋ยวฉันรีบมา”
       อุษาวดีรีบวิ่งออกไป ทิ้งให้โรสรินอยู่คนเดียว โรสรินมองไปรอบๆ บรรยากาศกลางคืนชักน่ากลัว มีเสียงลม เสียงแมลงกลางคืนร้องระงมไปทั่ว แล้วมีอะไรบางอย่างวิ่งผ่านปลายนิ้วเท้า
       “ว๊ายยย” โรสรินรู้ตัวรีบปิดปาก ปรากฏว่าเป็นแค่ใบไม้พัดผ่านไปเฉยๆ “โถ่เอ๊ย” โรสรินมองไปรอบๆ อย่างนึกกลัว “จะให้รอไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย”
       โรสรินกลัวก็กลัวประสาทจะเสีย มองๆ ไปที่แกลลอนยาฆ่าหญ้าจะเอาไงดี
       
       น้ำค้างดันพีระเท่าไหร่ก็ดันไม่ขึ้น เหนื่อยจนหอบ แล้วก็เหลือบไปเห็นก็อกน้ำและสายยางที่อยู่ไม่ไกล น้ำค้างเอื้อมมือไปหมุนหัวก๊อกทันที
       “หลับนักใช่มั้ย”
       น้ำค้างจับสายยางฉีดน้ำพุ่งใส่เนื้อตัวพีระ พีระรีบลุกขึ้น
       “เฮ้ยๆๆ ยังไม่ถึงวันสงกานต์ อะไรของเธอเนี่ย” น้ำค้างลุกขึ้น
       “ตื่นได้แล้วใช่มั้ย”
       พีระเสแสร้งต่อ
       “เฮ้ย นี่ฉันมาอยู่นี่ได้ไง”
       น้ำค้างฉีดน้ำใส่อีก
       “อย่ามาทำเบลอนะ ไม่รู้เรื่องเหรอ นี่แน่ะ”
       “โอ๊ย พอได้แล้ว นี่ฉันคงละเมออีกแล้วล่ะสิ แปลกที่ทีไรละเมอทุกที” น้ำค้างฟังมุกของพีระจะเชื่อไม่เชื่อดี “แล้วเธอมาอยู่นี่ได้ไง อย่าบอกนะ ว่าเธอฉวยโอกาสลวนลามฉัน”
       “บ้า ใครกันแน่ที่ฉวยโอกาส นายนี่มัน”
       น้ำค้างจะเอาถุงของฟาดใส่ พีระจับถุงเอาไว้เลย
       “อ๊ะๆ ถ้าไม่จริง ทำไม่ต้องเขิลด้วย”
       “เขิล ฉันน่ะนะเขิล เปล่าซักหน่อย”
       “ถ้าอยากใกล้ชิดฉัน มาขอกันดีๆ ก็ได้”
       “บ้า ให้ใกล้ชิดกับนายกัดลิ้นตายยังดีกว่า”
       น้ำค้างหันหลังรีบวิ่งหนีออกไปเลย พีระรีบเอาถุงของซุกไว้ข้างตัวและรีบลัดเลาะไปทันที
       “ป่านนี้โรซี่บ่นแย่แล้ว”
       
       พีระรีบวิ่งมาตามทางแต่ดันไปชนเข้ากับใครบางคน
       “เฮ้ย”
       “เบาๆ นี่อุษาเองหายไปตั้งนาน ได้เรื่องมั้ยพี่พี”
       “เรียบร้อย ปะ ไปด้วยกัน”
       ทั้งคู่ยังไม่ทันไปเพราะโรสรินเดินสโลสเล เพลียๆ กลับมา
       “โรส”
       “จะส่งเสียงดังให้คนแห่กันมารึไง”
       “ออกมาทำไม ทำไมไม่รออยู่ในนั้น”
       โรสรินปัดมือแปะๆ ยิ้มมั่นใจ
       “ปิดจ๊อบ ทุกอย่างเรียบร้อย แค่รอลุ้นผล วันพรุ่งนี้”
       
       โรสรินสีหน้าแน่วแน่

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 3
       เช้ามืดวันรุ่งขึ้น ตะวันมารัวเคาะประตูหน้าห้องนอนโรสรินอย่างไม่เกรงใจ ปังๆๆๆ เงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับ
       “คุณโรส คุณโรสริน ไม่รู้เวลาทำงานรึไง”
       เงียบ ยังไม่มีเสียงตอบรับอยู่ดี ตะวันจะเคาะอีกทีแต่แล้วก็ชะงักนึกอะไรได้บางอย่าง
       “เราโหดเกินไปรึเปล่าวะ” ตะวันมองประตูห้องโรสริน “เอ้า ให้สายสักวันก็ได้”
       ตะวันคิดแล้วก็เลยยอมผละไปแต่โดยดี
       
       ช่วงสาย ตะวันตกใจมากที่ไดรู้ข่าวจากน้ำค้าง
       “ห๊ะ ยัยคุณหนูโรสยังไม่เสด็จออกมาจากห้อง”
       น้ำค้างวางปิ่นโตให้ตะวัน
       “มาขึ้นเสียงกับน้ำค้างทำไมล่ะ ไปบอกพี่โรสเองสิ”
       “พวกคนกรุงนี่ไม่ไหว ยังไม่ทันไรเลย”
       น้ำค้างฉุกคิด
       “เอ หรือว่าพี่โรส เค้าจะเป็นไปด้วยอีกคน”
       ตะวันเตรียมตักข้าวเข้าปาก ชะงัก ถามอย่างสงสัย
       “เป็นอะไร”
       “ละเมอน่ะสิ เมื่อคืนนี้นายพีระละเมอออกมาเดินแถวแปลงกุหลาบด้วย”
       ตะวันรู้สึกว่ามันตะหงิดๆ ชอบกล
       “ละเมอบ้าอะไรซะไกลขนาดนั้น”
       ตะวันพูดไม่ทันขาดปาก แย้ก็วิ่งแหกปากมาแต่ไกล
       “ลูก ลูกพี่ มาดูทางนี้เร็ว”
       ตะวัน น้ำค้างเห็นสีหน้าท่าทางของแย้ที่ราวกับโลกทั้งใบได้แตกสลาย ชะงักกันไปทันที
       
       ที่โรงเรือนกล้วยไม้แสนรักของตะวัน ตะวันถึงกับช็อกไปเลย ชาญมองอย่างห่วงความรู้สึก เพราะกล้วยไม้ของตะวันฟุบสลบ หอพับคอตกไปเป็นแถบ อาทิตย์ อึ่ง มองกล้วยไม้ที่เหี่ยวหมดอย่างสงสาร
       “โถ ไปที่ชอบที่ชอบนะ ไม่น่าอายุสั้นเลย”
       อาทิตย์เดินเข้าไปจะจับกล้วยไม้ ตะวันรีบรวบตัวอาทิตย์ไว้
       “อาทิตย์อย่า” ตะวันดันตัวอาทิตย์กับอึ่งออกไปยืนห่างๆ “ออกไปยืนห่างๆ มีแต่สารเคมีอันตรายทั้งนั้น ใคร ใครมันเป็นคนทำแบบนี้” ตะวันแค้นมาก
       “พี่ตะวันทำใจดีๆ ไว้ก่อน อย่าเพิ่งจี๊ดส์”
       แย้เอาแกลลอนยาฆ่าหญ้าออกมาส่งให้
       “พวกคนงานเจอนี่ซุกอยู่ด้านหลังครับ”
       ตะวันมองแกลลอนยาฆ่าหญ้าอย่างโกรธจัด เขวี้ยงมันลงกับพื้นอย่างโมโห
       “โธ่เว้ย”
       ชาญห่วงความรู้สึกตะวันมาก
       “พี่ตะวัน ใจเย็น”
       ตะวันเดือดดาลสุดขีด
       “ฉันไม่เคยอนุญาตให้ใครใช้ยาฆ่าหญ้าในไร่ของเรา ใคร ฝีมือใคร”
       น้ำค้าง แย้ ชาญ อาทิตย์ อึ่ง และคนงาน 2-3 คน หน้าซีดกันไปหมด เมื่อเห็นตะวันโกรธขนาดนี้ ตะวันตาโพลง เหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ หันกลับวิ่งออกไปเลย
       “พี่ตะวัน พี่จะไปไหน”
       น้ำค้าง แย้วิ่งตามตะวันไป
       
       พีระเดินผิวปากสบายใจเข้ามาในบ้านพัก ตะวันพรวดพราดมาถึงตัวพีระ กระชากคอเสื้ออย่างโมโห
       “เมื่อคืนนายออกไปทำอะไร สารภาพความจริงออกมา”
       “อย่าแตะต้องฉันนะเว้ย”
       อุษาวดีได้ยินเสียงโหวกเหวกรีบเดินมาดู อุษาวดีแกะมือตะวันออก
       “อย่านะ นี่มันเรื่องอะไร ทำไมเกเรแบบนี้คะ”
       “นายไม่พอใจเรื่องคุณโรสแล้วมาลงกับดอกไม้ของฉันใช่มั้ย”
       พีระ อุษาวดีชะงัก รู้ดีว่าตะวันพูดเรื่องอะไร
       “ดอก ดอกไม้อะไรวะ ฉันไม่เห็นเข้าใจ”
       ชาญ แย้ น้ำค้าง เดินเข้ามารวมกลุ่ม สีหน้าไม่พอใจ
       “ก็ดอกกล้วยไม้ที่โดนยาฆ่าหญ้ายังไงล่ะ”
       “ผู้ร้ายปากแข็ง มีหลักฐานอยู่ทนโท่”
       แย้หยิบแกลลอนยาฆ่าหญ้าออกมา
       “ที่ไร่นี้ไม่มียาฆ่าหญ้า ฝีมือคุณแน่ๆ”
       “เล่นสกปรกลับหลัง นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย” ตะวันจะอัดพีระ อุษาวดีรีบขวางไว้
       “คุณมีหลักฐานอะไร มากล่าวหาพวกเราเนี่ย”
       “หลักฐานเหรอ เมื่อคืนน้ำค้างบอกว่าเจอนายเดินละเมอ จะให้ฉันเชื่อเหรอ อีกอย่างฉันไว้ใจคนงานในไร่ของฉันทุกคน”
       พีระยืนยัน แต่ข้างในสั่น
       “แต่ ฉันไม่ได้ทำ”
       ตะวันดูออกว่าพีระไม่เนียน
       “ไอ้เลวเอ๊ย”
       ตะวันจะเข้าไปอัดพีระเลย น้ำค้างฉุดไม่อยู่ น้ำค้าง ชาญ แย้ อุษาวดีตกใจ ร้องห้ามกันวี๊ดว๊าย
       “ไอ้ตะวัน /พี่ตะวันอย่า / ว๊าย พี่พี ระวั๊ง”
       ตะวันผลักพีระเต็มแรงจนพีระหลังไปแปะกับผนัง ตะวันได้ที พุ่งหมัดขวาจะฮุคเข้าหน้าเต็มๆ
       “เฮ้ย”
       “หยุดนะ” โรสรินก้าวออกมาหา ท่าทางอิดโรยพอประมาณหน้าซีด มีรอยคล้ำใต้ตา “ไม่ใช่พีระ ฉันทำเอง”
       ทุกคนอึ้งกันไปหมด
       “คุณโรส”
       “ผมไม่เชื่อ คุณรับผิดแทนเค้าใช่มั้ย คุณจะใช้ยาฆ่าหญ้าไปทำไม”
       “ก็ใช้ฆ่าหญ้าฆ่าวัชพืชน่ะสิ นายบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าต้องคอยกำจัดวัชพืช แล้ววิธีนี้ก็ได้ผลเร็วที่สุด”
       ตะวันนิ่งอึ้งพูดไม่ออกแต่มือกำหมัดไว้แน่น แน่นจนเส้นเลือดแทบจะปูด ตะวันทั้งโกรธและเสียใจ
       “แต่ต้องไม่ใช่ที่ไร่ตะวัน ไม่ใช่โรงกล้วยไม้ของผม”
       ชาญแตะแขนอย่างปลอบใจและเข้าใจ
       “ไอ้ตะวัน เย็นไว้ก่อนนะลูกนะ”
       ชาญ น้ำค้างและแย้ มองตะวันอย่างเห็นใจที่สุด
       “ทำไม ฉันใช้ยาฆ่าหญ้าแล้วมันมีปัญหาอะไร ทำไมเสียใจที่กล้วยไม้นายตายเหรอ เอาสิ ฉันทำผิด ไล่ฉันออกสิ ไล่เลย เอาสิรออะไรอยู่ล่ะ”
       ตะวันมองดูโรสริน ยิ่งฟังก็ยิ่งเจ็บ
       “โธ่ โว๊ยย”
       ตะวันทนไม่ไหวเข้าไปจับตัวโรสรินเอาไว้เลยแล้วแบกไว้บนบ่า ทุกคนตกใจกันไปหมด
       “เฮ้ย ปล่อยโรซี่นะ”
       “อย่ามายุ่ง” ตะวันผลักพีระกระเด็น
       “จะทำอะไรของนาย อย่านะ วางฉันลง ปล่อยฉันสิ”
       
       ตะวันแบกตัวโรสรินวิ่งออกไปเลย ทุกคนต่างร้องเรียกตะวันกันชุลมุน แล้ววิ่งตามกันออกไปเป็นพรวน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 3
       ตะวันลากตัวโรสรินมาที่รถกระบะ อาทิตย์ อึ่งที่อยู่แถวนั้นมองอย่างตกใจ โรสรินดิ้นเท่าที่เรี่ยวแรงจะมี นึกไม่ถึงตะวันจะบ้าขนาดนี้
       “ปล่อยฉันนะ ปล่อย นี่นายบ้าไปแล้วเหรอ”
       “พี่ตะวันพาพี่นางฟ้าของฉันไปฆ่าหมกป่าแหงๆ คุณทิตย์ไปห้ามกันเร็ว”
       อาทิตย์วิ่งไปขวางตะวันไว้ไม่ให้พาโรสรินขึ้นรถ อาทิตย์ส่ายหน้าให้ตะวัน ทำนองว่าอย่าทำ
       “นายติสต์บอกพี่นายสิว่าอย่าทำอะไรฉัน พี่ชายนายมันบ้าไปแล้ว”
       ตะวันดุ อาทิตย์
       “ไม่ใช่เรื่องของเด็ก ถอยไป”
       อึ่งถอยหลังไปยืนหลบหลังอาทิตย์ อาทิตย์ไม่ยอมขยับไปไหน พีระ น้ำค้าง อุษาวดี แย้ ชาญวิ่งตามมา พลางร้องเรียกตะวันกันใหญ่
       “ปล่อยคุณโรสเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ตะวัน”
       ตะวันเปิดประตูด้านคนขับ โยนโรสรินเข้าไปที่เบาะข้างคนขับทันที ตะวันขึ้นนั่งอย่างว่องไว อีกมือจับแขนโรสรินไว้แน่น โรสรินพยายามเปิดประตูฝั่งตัวเองแต่ตะวันยึดตัวไว้ เปิดไม่ได้ ตะวันสตาร์ทรถไปด้วย พีระวิ่งมาจะถึงรถตะวัน ปัง! ประตูรถปิดทันในอึดใจรถบึ่งออกไปทันควัน พีระผงะ ถอยแทบหนีไม่ทัน
       “ไอ้ตะวัน จะพาโรสไหน”
       “หนูโรสเอ๊ย ทำผิดที่ไหนไม่ทำ ไปทำโรงกล้วยไม้แสนรักของไอ้ตะวันทำม๊าย”
       น้ำค้าง อึ่ง อาทิตย์ประคองชาญอย่างเป็นห่วง
       “เอารถตามพี่ตะวันไปเร็ว” น้ำค้างบอกแย้
       “อุษา ไปกับพี่ ไปช่วยโรสเดี๋ยวนี้” ชาญเดินออกไปขวางแย้กับพีระและอุษาวดีไว้ ทุกคนมองชาญอย่างแปลกใจ “หลานชายปู่ มันบ้าไปแล้ว จับตัวโรสไปทำอะไรก็ไม่รู้ ยังจะขวางกันอีกเหรอ”
       “ไม่ต้องตามไป ตามไปก็เกะกะเปล่าๆ เดี๋ยวไอ้ตะวันมันทำอะไรไม่ถนัด”
       “ถอยไป ถ้ายังขวาง อย่าหาว่าผมรังแกคนแก่”
       ชาญเข้มและขึงขังจนทุกคนถึงกับผงะ
       “บอกไม่ให้ตามไปไง พูดไม่รู้เรื่องรึไง”
       ทุกคนสีหน้าเครียดขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรกับโรสริน
       
       ตะวันบึ่งรถไปอย่างเร็ว สีหน้าโกรธ ไม่พูดไม่จา
       “จอด ฉันบอกให้จอด ได้ยินมั้ย” โรสรินตะโกนใส่ตะวัน “หูหนวกรึไง”
       ตะวันเบรกเอี๊ยด โรสรินแทบหน้าคว่ำ หัวเกือบโขกคอนโซล พอตั้งสติได้จะรีบลง ทันใดตะวันเหยียบคันเร่ง รถออกตัวอีกครั้ง บรื๊นนนน โรสรินไม่ทันได้เปิดประตูรถ หลังติดเบาะอีกหน
       “ทำบ้าอะไรของนาย”
       “ก็จอดให้แล้วไง ทีนี้จะเงียบได้รึยัง”
       “นี่นาย กวนประสาทฉันเหรอก็ให้ฉันลงไปก่อนสิ”
       “เงียบ ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่ง รู้เอาไว้ด้วย”
       โรสรินอึ้งกับแววตาท่าทางเอาจริงของตะวัน รถบึ่งไปข้างหน้าเรื่อยๆ ทำยังไงดี
       
       โรสรินเหล่ตะวันที่หน้าตึงมากๆ ใจเสีย แล้วจู่ๆ เธอก็แกล้งปวดท้อง
       “โอ๊ยย ฉันอยากเข้าห้องน้ำ แวะจอดให้หน่อยสิ” ตะวันยังคงขับหน้านิ่งต่อไป ไม่สนใจเสียงนกเสียงกา “โอ๊ยย นี่นายจะให้ฉัน” โรสรินกระดาก ไม่กล้าพูด “ในนี้เลยรึไง” ตะวันยังคงขับหน้ามึน ไม่สนอยู่นั่นแหละ “นี่ ไม่งั้น ฉัน ฉันไม่เกรงใจจริงๆ นะ”
       “เงียบ เงียบ นั่งเฉยๆ ได้มั้ย”
       ตะวันเซ็งสุดๆ เปิดลิ้นชักใต้คอนโซลหยิบบางอย่างยื่นให้โรสริน เป็นถุงพลาสติก
       “อะ อะไร”
       “ผมไม่มองให้เสียสายตาหรอก คุณจะทำอะไรก็ทำไป”
       “มันจะมากไปแล้วนะ ฉันบอกให้จอดรถเดี๋ยวนี้ไง”
       โรสรินโกรธจัดเอามือขึ้นปิดสองตาของตะวันเลย
       “เฮ้ย ทำบ้าอะไรของคุณ”
       “ดูซิ แบบนี้จะจอดมั้ย”
       “เฮ้ยยยยยย”
       เอี๊ยดดด ตะวันเบรกรถจนได้
       
       โรสรินเปิดประตูวิ่งออกมาจากรถของตะวันอย่างกะปลกกะเปลี้ย ตะวันวิ่งตามลงมา โรสรินหันไปเห็นท่อนไม้ หยิบขึ้นมา
       “อย่าเข้ามานะ” ตะวันมองโรสรินที่ถือท่อนไม้ยืนโอนเอน โงนเงนไปมาก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “นายมันบ้า แค่กล้วยไม้ตายก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ยังไงฉันก็ไม่ให้นายจับตัวฉันไปฆ่าหมกป่าหรอก”
       “แค่กล้วยไม้ตายเหรอ คนหัวใจหยาบอย่างคุณมันจะไปรู้อะไร”
       “มันเกี่ยวอะไรกับหัวใจ ฉันรู้ว่านายอยากแก้แค้นฉัน ถ้าฉันจะตีนายเพื่อป้องกันตัว ฉันก็ไม่ผิด”
       ตะวันย่างเข้าหาโรสรินไม่กลัว
       “ขึ้นรถไปกับผมเดี๋ยวนี้”
       “ถอยไป ถอย อย่าหาว่าฉันโหดนะ”
       โรสรินวิ่งเข้ามาจะตีตะวัน แต่สะดุดขาตัวเองล้มจริงๆ พลั่ก!
       “โอ๊ยย”
       ตะวันเข้าไปดึงโรสรินขึ้น
       “ทีนี้จะเลิกบ้าได้รึยัง”
       โรสรินทุบตะวัน
       “ปล่อยๆ ฉันนะ” ตะวันไม่สนใจอุ้มโรสรินขึ้นมาเลย “ฉันเกลียดนาย เกลียดๆๆๆ” ตะวันชะงักกึ้กกับทุกคำที่โรสรินพูด แต่พยายามทำเป็นไม่สนใจจะไปต่อ “ฉันเกลียด เกลียดคนอย่างนาย นายมันทุเรศ บ้าอำนาจ ฉันรังเกียจคนอย่างนายที่สุด”
       ตะวันข่มใจทนไม่ไหวอีกต่อไป
       “ถ้ายังไม่อยากตายตอนนี้ หุบปาก แล้วไปกับคนน่ารังเกียจคนนี้ได้แล้ว”
       โรสรินสะบัดดิ้นหลุดจากตะวันจนได้
       “ไม่ ฉันจะไม่ยอมให้นายสั่งฉันอีก ไม่ยอม ไม่…” โรสรินเริ่มจะตาลาย เห็นภาพทุกอย่างเบลอ ตาลายไปหมดแล้ว โรสรินใกล้หมดสติ “ไม่”
       ร่างของโรสรินค่อยๆ ทรุด กองลงไปกับพื้น ตะวันตกใจ
       “คุณโรส”
       
       ที่บ้านตะวัน ชาญชักเครียดคอยถามน้ำค้างอย่างกังวล อึ่ง อาทิตย์ใช้ยาหอมรมจมูกอยู่เป็นระยะๆ
       “ยังไม่ได้เรื่องอีกเหรอ ติดต่อไอ้ตะวันได้รึยัง”
       น้ำค้างยกหูโทรศัพท์อยู่ส่ายหน้า เครียดมากๆ
       “พี่ตะวันไม่รับโทรศัพท์ค่ะปู่”
       พีระปึงปังเข้ามา พร้อมกับอุษาวดี
       “คอยดูนะ ถ้าโรซี่สึกหรอแม้แต่นิดเดียว ผมฟ้องหมดทั้งตระกูลแน่”
       แย้ลูบอกถอนใจ
       “โชคดีที่ไอ้แย้ไม่ใช่คนตระกูลนี้”
       ชาญหยิบของใกล้มือเคาะหัวแย้
       “ใช่เวลาเล่นมั้ย”
       น้ำค้างหงุดหงิดกับพีระ
       “เลิกบ้าซะที ตอนนี้ทุกคนก็เป็นห่วงทั้งสองคนนั่น กันทั้งนั้นแหละ”
       “ห่วงภาษาอะไรถึงห้ามฉันไม่ให้ไปช่วยโรส พี่ชายเธอมันคลุ้มคลั่งไปแล้ว”
       “เพราะฉันรู้ว่าหลานฉันมันไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่ๆ”
       “ก็แค่คาดเดา ชีวิตโรซี่ไม่น่าตกอยู่ในกำมือคนบ้านนี้เลย”
       “พี่พีโวยวายไปก็ไม่ได้อะไรนะ”
       “ใช่ สู้แจ้งความก็ไม่ได้” พีระกดโทรออกเลย น้ำค้างกับชาญตกใจ “ฮัลโหล” พีระอึ้งไป ฎเฮ้ย จะโทรแจ้งความ ทำไมมาถามว่าเอาไก่กี่ชิ้นวะ”
       “พี่แหละกดเบอร์มั่ว โอ๊ย มีสติกับเค้าบ้างเป็นมั้ย”
       พีระจ๋อยๆ ยังไม่ทันจะแก้หน้า เสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง น้ำค้างรีบไปรับสาย
       “ฮัลโหล ใช่ค่ะ ไร่ตะวันค่ะ อะไรนะคะ”
       
       น้ำค้างชะงัก

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 16 (จบบริบูรณ์)
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 15
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 5 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 5 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องเบาสมองดี เหมาะกับความเครียดที่ต้องต่อสู้ทราราชมาดูให้ผ่อนคลาย
vibuljit@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014