หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ พ่อไก่แจ้

พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 6 กุมภาพันธ์ 2557 18:04 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 5
       พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 5
       
       ที่โต๊ะอาหารในห้องอาหารแบบยุโรปในบ้าน
        
       ที่ว่างๆ มีโต๊ะจัดหรูหลายโต๊ะ ที่อยู่ในความสลัว เปิดไฟสว่างไว้ตรงโต๊ะเดียวริมผนังกระจก
       อาทิตย์ยืนโรยเกลือ พริกไทย น้ำส้มบัลซามิกและน้ำมันมะกอกอย่างคล่องแคล่วเหนือชามสลัด แล้วใช้ส้อม2อันคลุกๆ มัทนีที่นั่งมองตาปริบๆ โดยมีจานพาสต้าของตนวางตรงหน้าและพาสต้าอีกจานวางตรงที่นั่งตรงข้าม
       “ทำไมมองผมแบบนั้น” อาทิตย์เงยหน้ามาถาม
       “สงสัยว่าจะกินเข้าไปลงไหมน่ะสิ ทำไมเค้าไม่มีน้ำสลัดอร่อยๆ สำเร็จรูปล่ะคะ”
       “ขอโทษเถอะ น้ำสลัดสำเร็จรูป หรือจะสู้น้ำสลัดทำสดๆ ลองชิมดูก่อนจะบ่นดีกว่านะคุณ ชิมแล้วไม่อร่อยค่อยมาว่ากัน ผมยินดีรับฟังคำติทุกอย่าง อ่ะ” อาทิตย์ตัดสลัดใส่จานแบ่งให้ มัทนีไม่ค่อยมั่นใจ จิ้มสลัดแค่ 1 ใบมาชิม แล้วสีหน้าค่อยๆ กลายเป็นทึ่ง อาทิตย์นั่งลงที่เก้าอี้ที่ตรงข้าม “ไงครับ”
       มัทนีจำใจต้องยอมรับ
       “ก็ โอเคอ่ะนะ”
       อาทิตย์ยิ้มชอบใจ
       “อร่อย ใช่ไหมล่ะ”
       “ไม่แน่ใจ”
       “อย่างน้อย ก็คงพอใช้ได้ ไม่เลวก็แล้วกันล่ะ จัดการสปาเก็ตตี้ก่อนดีกว่าครับก่อนที่มันจะเย็น หวังว่าคุณคงชอบ”
       อาทิตย์ก้มลงม้วนเส้น กินอย่างอร่อยเต็มปากเต็มคำ ท่าทางเอร็ดอร่อย ดูน่ากินตามมาก มัทนีใช้ส้อมม้วนเส้นเข้าปากแล้วชิม อาทิตย์เคี้ยวตุ้ยๆ เอาผ้าเช็ดปากมาซับๆ กลืนอาหาร ก่อนคุยอย่างไม่น่าเกลียด
       “สูตรนี้ของผมเองนะ แทนที่จะเป็นกุ้งมังกรก็เอากุ้งแม่น้ำแบบไทยๆ เลย น้ำก็มีน้ำจิ้มซีฟู้ดผสมอยู่ พี่พลอยลองทำแล้วใครๆ ติดใจ เลยเอาลงเป็นเมนูแนะนำไปเลย พูดแล้วจะหาว่าคุย อาหารเด่นๆ หลายจานของร้านนี้ ผมเป็นต้นคิดนะจะบอกให้”
       มัทนีกินไป ฟังไป ทำหน้าไม่เชื่อ
       
       พลอยเดินออกมา ด้วยถาดที่มีไวน์ขาวในเหยือกคาราฟใสทรงสูง พลอยเข้ามาจัดการรินไวน์จากเหยือก ลงในแก้วไวน์ตรงหน้าทั้งคู่
       “อาทิตย์ ได้ของโปรดเธอเลยนะงวดนี้ จากไร่ของพี่เชิด ให้ฝรั่งชิม ฝรั่งยังทายว่าเป็นฝรั่งเศส ไม่มีใครเชื่อ ว่ามาจากวังน้ำเขียวเรานี่เอง”
       อาทิตย์ชิมอย่างลีลามือเซียน
       “แจ๋วจริง พี่พลอย เสียดาย ปีนี้ผมไม่ว่าง ไม่ได้ไปไร่พี่เชิดเลย”
       “ไว้ปีหน้า ตอนเขามีปาร์ตี้เทศกาลเก็บเกี่ยว เราไปกันไหม”
       อาทิตย์หัวเราะ จับมือพลอยมากุม ตบหลังมือเบาๆ
       “สัญญาครับ ผมไม่ยอมพลาดทุกๆ งานที่พี่พลอยชวนแน่นอน”
       พลอยสบตาซึ้ง ก้มลงมา เอามือแตะแก้มอาทิตย์
       “สัญญาต้องเป็นสัญญาน้า”
       มัทนีมองท่าทีของสองคน ทำหน้าอึ้งๆ พลอยหันมาเห็นสายตามันทีพอดี หัวเราะออกมา
       “อุ๊ยตาย น้องมัทนีอย่าเข้าใจผิดนะคะ เราไม่ได้มีอะไรกันนะคะ พี่กับนายอาทิตย์ก็เหมือนพี่น้องกันน่ะค่ะ” พลอยเอามือลูบผมอาทิตย์ “พี่เลี้ยงเค้ามาตั้งแต่ 2-3 ขวบ แต่ก่อนคุณแม่เค้างานยุ่ง เอามาฝากบ้านพี่ พี่ก็เล่นเค้าเหมือนเล่นตุ๊กตา”
       “อุ๊ย” มัทนีกลืนอาหารแทบไม่ทัน “คือ ดิฉันไม่ ไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ คือ อาทิตย์กับ ดิฉัน ไม่ได้ เป็นอะไรกันเลยค่ะ ก็แค่ ดิฉันติดรถเค้ามาเพราะความจำเป็นบางอย่างเท่านั้นค่ะ”
       “หรือคะ แปลกจัง อาทิตย์ไม่เคยพาใครมาที่นี่เลยนะคะ คุณเป็นคนแรก แหม เสียดายจัง ถ้าเป็นจริงอย่างคุณว่า พี่อุตส่าห์ดีใจว่าอาทิตย์พาคนที่เค้ามั่นใจแล้ว ว่าจะยินยอมมอบกายใจเป็นคู่รักจริงจังมาเปิดตัวให้พี่รู้จักซะอีกแน่ะ ว้า”
       อาทิตย์อ้ำอึ้งกลืนอาหาร มัทนีทำหน้าไม่ถูก
       
       อีกมุมบ้านพลอย พลอยยกขนมเป็นไอศกรีมสีขาวมีสตรอเบอรี่เต็ม ราดซ้อสสตรอเบอรี่มายื่นให้ตรงหน้ามัทนี ที่กำลังเงยมองชันดาเลียสวยวิจิตรเหนือเพดาน ตรงห้องรับแขก
       “อย่าเพิ่งอิ่มนะคะ รับไอศกรีมก่อน พี่ทำเอง หวังว่าคงไม่กลัวอ้วนนะคะ”
       มัทนียิ้ม พนมมือไหว้ รับไป
       “ขอบคุณค่ะ”
       พลอยแตะเอวให้มัทนีเดินไปนั่งที่ชุดโซฟา และตั้งแก้วน้ำดื่ม มีชามผลไม้ ชามแก้วใส่พวกท็อฟฟี่และช็อกโกเลตให้ห่อเล็กๆ สีต่างๆ พลอยนั่งลงข้างๆ หยิบช็อกโกเลตอันนึงมาแกะใส่ปากกินเล่นพลางคุย
       “น้องมัทนีทำงานอะไรคะ”
       “เขาทำงานองค์กรต่อต้านเพศชายน่ะครับ”
       เสียงอาทิตย์ดังสอดเข้ามา
       
       สองสาวหันไปมองเห็นอาทิตย์นั่งลงตรงหน้าเปียโน เปิดออก หันมายิ้ม อาทิตย์กรีดนิ้ว เคาะคีย์เบาๆ
       “แล้วเค้าก็มีแฟนแล้วด้วย รักกันม้ากกก มากกก” อาทิตย์ร้องเพลงออกมาอย่างสบายๆ และเล่นเปียโนคลอแบบชิลด์ๆ “เสียแรงรักใคร่ เสียแรงปักใจจริง หวังได้พักพิงกลับทิ้งกันไป เสียแรงฉันซื่อและถือจริงใจ เหินห่างเลิกร้างแรมไกล สิ่งที่ฝากไว้แรมรา เสียแรงหมายมั่นเสียแรงฝากกัน นาน เสียถ้อยสาบานเสกสรรวาจา”
       มัทนีชะงักการกิน อดทำหน้าทึ่งไม่ได้ พลอยหัวเราะ ลุกไปดึงแขนอาทิตย์ขึ้น
       “พอๆ มาเล่นเพลงตัดพ้ออะไรใครกันจ๊ะ ไปๆ ไปชวนคุณมัทนีเต้นรำดีกว่า มาพี่เล่นให้”
       พลอยลงมือเล่นเปียโนอย่างเก่ง และร้องอย่างเพราะ
       “ฉันชื่นใจเมื่อได้เห็น หัวใจเต้น เพราะได้เห็นดวงหน้า เฝ้าแต่มอง มิคลายสายตา ชื่นหนักหนา ชักพาสุขฤทัย ฉันจ้องมองเป็นหนักหนา เห็นเธอเต็มตา แล้วก็พาเพลินได้ เปรียบดังยา รักษาดวงใจ ชุบอารมณ์ให้ สดใสชื่นชีวัน”
       มัทนียืนขึ้นลืมตัว ตะลึงฟัง ชอบมากๆ ขณะนั้นเอง อาทิตย์เข้ามา แล้วมาจับมือ
       “เต้นรำกันดีกว่าครับ”
       “อุ๊ย ชั้นเต้นไม่เป็น”
       “ง่ายจะตาย มา”
       อาทิตย์ดึงมัทนีเข้ามาในอ้อมกอด ท่าเต้นรำบอลรูม แล้วพาออกเต้นอย่างคนที่เก่งและคล่องตัวมาก พลอยร้องเพลงอย่างไพเราะ
       “มอง ขอมองให้ชื่นใจ เดี๋ยวเธอจะจากไป เหมือนใจจะขาดพลัน ต้องโศกศัลย์ เพ้อรำพัน เห็นเพียงหน้ากัน ไม่พอฉันสุขใจ แม้จากไปใจคงเหงา ฉันคงจะเศร้า ทุกข์จะเผาทรวงไหม้ อกจะตรม ทุกข์ถมทรวงใน ขวัญเอยเมื่อไหร่ จะได้เจอะกัน”
       อาทิตย์เต้นอย่างเก่ง และมองหน้ามัทนีด้วยแววตาอ่อนหวาน ดูแพรวพราวไปกับอารมณ์เพลง มัทนีเต้นไปแบบงงๆ
        
       เมื่อเงยขึ้นสบตาอาทิตย์ก็ถูกสายตาของอาทิตย์ดึงดูด จนเคลิ้มไป เหมือนโดนมนต์สะกด

พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 5
       กลางดึกคืนนั้น อาทิตย์ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านมัทนี
        
       มัทนียังนั่งนิ่งเหม่อลอย อาทิตย์ยื่นหน้ามากระซิบข้างหู
       “ถึงบ้านแล้วครับคนสวย”
       “หา อ้อ” มัทนีตกใจ ผลักหน้าอาทิตย์ออกห่าง “รู้แล้ว”
       มัทนีรีบปั้นหน้าปั้นปึง แล้วลงจากรถไป
       “ถ้าติดใจ โอกาสหน้าเรียกใช้บริการผมอีกได้นะครับ ผมเต็มใจบริการคุณทุกเรื่องเลยครับ”
       “ชาติหน้าเถอะ”
       หาญวิ่งเข้ามา
       “ยัยมัท เป็นยังไงบ้างลูก โอ๋ๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมา แก ไอ้ปลาไหล แกพาลูกสาวชั้นไปทำมิดีมิร้ายมาใช่มั้ย หา”
       “เปล่านะครับ”
       “แล้วทำไมไปนาน ตั้งแต่ฝนตกยันฝนหยุด ฮ้า นี่ อย่าบอกนะว่าแกพายัยมัทไปหลบฝนในกระท่อมร้างกลางนา บรรยากาศเป็นใจ แล้วแกก็...”
       “ไปกันใหญ่แล้วค่ะคุณพ่อ”
       “มัท ถ้ามันขู่อะไรไว้ไม่ต้องกลัว บอกพ่อมา ยุคนี้เรามีคุณปวีณา มีผู้หญิงถึงผู้หญิง พี่ปุ้ย น้องไก่ นีน่า และกาละแมร์ ทุกคนพร้อมจะช่วยลูก”
       จำเนียรตามออกมา
       “คุณหาญ คุณหยุดเลยๆ”
       
       “ผมกำลังปกป้อง...”
       หาญจะอธิบายแต่จำเนียรไม่ฟัง
       “หยุด! พ่ออาทิตย์ เป็นไงมาไงจ้ะ ทำไมถึงไปเจอยัยมัท แล้วพากลับมาบ้านได้ อ๊ะๆ ไหนว่าลูกไปกับนายเอก
       เอ๊ะ หรือว่าแอบนัดเจอกันจ้ะ” จำเนียรแอบดีใจ
       “ไม่ได้แอบนัดครับ แต่ผมรู้มาจากใคร ถามคุณหาญสิครับ”
       “มัทโทรบอกแค่พ่อคนเดียว ฮ้า นี่ พ่อบอกให้เค้ามารับหนูเหรอคะ” มัทนีมองหน้าพ่อ
       “แล้วคุณไปเจอพ่ออาทิตย์ได้ยังไง” จำเนียรมองหน้าหาญ หาญอึกอัก
       “เอ่อ ก็”
       “บังเอิญเจอกันที่วัดครับ ผมเห็นคุณหาญกำลังปฏิบัติธรรมอย่างเคร่งเครียดมาก อยากจะบรรลุให้ได้ ผมเลยต้องช่วย ด้วยการอาสาไปให้” อาทิตย์ตอบแทน
       “ใช่ๆ หมดธุระแล้วใช่มั้ย ไป กลับไปได้แล้ว”
       “คุณหาญ แทนที่จะขอบคุณ ยังจะไปไล่เค้าอีก ขอบคุณนะอาทิตย์” จำเนียรบอกแล้วหันมาบังคับหาญ “ขอบคุณสิคุณหาญ”
       “ขอบคุณ” หาญกัดฟันบอก
       “เข้าบ้านไปนั่งพัก ดื่มน้ำให้หายเหนื่อย แล้วค่อยกลับนะ” จำเนียรเอ่ยชวนอาทิตย์
       “ผมว่าเอาไว้โอกาสหน้าดีกว่าครับ ครั้งนี้ถือว่าคุณมัทติดค้างผมอยู่ แล้ววันหน้าคุณมัทค่อยเลี้ยงอาหารผมสักมื้อ นะครับ”
       “ด้วยความยินดีจ้ะ” จำเนียรตอบรับแทนลูกสาว
       “ผมลาล่ะครับ สวัสดีครับ สวัสดีครับ ไปก่อนนะมัท” อาทิตย์หันมาเสียงหวานกับมัทนี มัทนีถลึงตาใส่ อาทิตย์ยิ้มๆ แล้วกลับขึ้นรถไป
       “ยัยมัท เข้าบ้าน” หาญบอกเสียงเข้ม
       “ยืนส่งก่อน”
       จำเนียรคว้ามัทนีไว้ จับมือให้มัทนีโบกมือส่งอาทิตย์จนออกรถไป หาญขัดใจจำเนียร
       
       ที่บ้านอาทิตย์ ลิ้นจี่กำลังพูดโทรศัพท์อยู่ พลางเดินไปชะเง้อมองออกไปนอกบ้านว่าอาทิตย์กลับมาหรือยัง
       “จริงเหรอคะคุณจำเนียร แล้ว มีเรื่องอะไรแบบว่า น่าตื่นเต้นเร้าใจมั้ยคะ ก็แหม เจ้าอาทิตย์อยู่กับหนูมัทนีสองต่อสอง อิชั้นก็ห่วงกลัวว่าลูกชายอิชั้นจะไปทำให้ลูกสาวคุณจำเนียรมัวหมองน่ะสิคะ”
       จำเนียรกำลังแอบเม้าท์โทรศัพท์อยู่ ท่วมทุ่งเดินตามฟังด้วย
       “หูย ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เอ่อ คือ อิชั้นหมายถึงว่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้นค่ะ สองคนนี้ออกจะไม่ค่อยถูกชะตากัน เจอกันทีไรมีเรื่องทุกที แต่ตอนอิชั้นเจอคุณหาญแรกๆ ก็ยังงี้ แล้วสุดท้ายก็...หุๆ”
       “อิชั้นกับสามีก็เหมือนกันค่ะ คิๆ” ลิ้นจี่เห็นแสงไฟรถส่องเข้ามา “อุ๊ย พ่อตัวดีกลับมาแล้วค่ะ อิชั้นขอตัวไปคาดคั้นความจริงก่อนนะคะ ลูกอิชั้นเป็นผู้ชาย ถ้าไปทำอะไรให้ผู้หญิงเสื่อมเสียแม้แต่นิ๊ดเดียว ก็ต้องรับผิดชอบ”
       ลิ้นจี่วางสาย
       
       จำเนียรวางสาย หัวเราะคิกคักๆ หาญเข้ามาต่อว่า
       “คุณจำเนียร คุณไม่หวงไม่ห่วงลูกสาวบ้างเลยเหรอ”
       “อะไรของคุณ”
       “ก็คุณโทรไปคุยกะใครล่ะ ผมรู้นะ จะบอกให้ว่าไอ้หมอนี่เป็นคนแรกที่ไม่ควรให้มาอยู่ใกล้ยัยมัท มันเป็นตัวพ่ออันดับหนึ่งในวงการนักเที่ยวราตรี ผมรู้ ผมเห็นมากับตา คุณต้องเชื่อผม”
       “เห็นมากับตา”
       หาญชะงัก เพิ่งรู้ตัว
       “ผม ผมหมายถึง ผมมีตา แค่ดูก็รู้ ใครดีใครชั่ว ผมอยู่กับคนดีมีศีลธรรมมาเยอะ ผมเลยมีเซ้นซ์ ซิกส์เซ้นซ์ มันบอกว่าหมอนี่ไม่ใช่คนดี แต่เอาเถอะ ทุกอย่างย่อมเป็นไปตามกรรม ผมขอตัวไประลึกถึงคุณพระศรีรัตนตรัยก่อนนอนดีกว่า”
       หาญหันหนีไป จำเนียรแปลกใจ หันมาอุ้มท่วมทุ่ง
       “พ่อแกเค้าเป็นคนดีจริงๆ ดีจนหวาดระแวงคนอื่นเค้าไปหมด ตัวเองธรรมะธรรมโม ซื่อใส จนไม่เข้าใจมนุษย์เดินดินคนอื่นซะบ้างเลย จริงไหม ท่วมทุ่ง”
       ท่วมทุ่งเห่า ไม่เห็นด้วย
       
       อาทิตย์ขับรถเข้ามาจอดที่บ้าน ดับเครื่องเสร็จ แต่ยังนั่งอมยิ้มคิดถึงมัทนีอยู่ในรถ แล้วสะบัดหัวไล่ความคิดออกไป
       “หยุดๆ คิดอะไรอยู่ได้วะเรา” อาทิตย์กำลังจะลงจากรถ หันไปเห็นผ้าเช็ดหน้าของมัทนีหล่นอยู่ที่เบาะ อาทิตย์หยิบมาดู “ของยัยมัทนี ใช้ผ้าเช็ดหน้าสีหวานขนาดนี้เลยเหรอ หึๆ”
       อยู่ๆ ลิ้นจี่มาเคาะกระจกก๊อกๆ อาทิตย์ไขกระจกลง
       “คุณแม่ มีอะไรครับ”
       “มาถึงตั้งนานแล้ว ไม่ลงจากรถสักที นั่งคิดถึงใครอยู่จ๊ะ”
       “ไม่ได้คิดอะไรเลยครับ”
       “จริงเหรอ”
       
       “จริงๆ ครับ”

พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 5
       อาทิตย์จะเปิดประตูลง แต่ลิ้นจี่ยืนเกาะกระจกขวางอยู่
       
       “แม่หลบไปทีครับ ผมจะได้ลง”
       ลิ้นจี่ไม่ยอมหลบ
       “ไปไหนมา”
       “ไป ธุระครับ”
       “ธุระที่ไหน ทำไมกลับดึก”
       “ธุระกับเพื่อนๆ ครับ”
       “แน่ใจเหรอว่าเพื่อน เพื่อนคนไหน ชื่ออะไร ผู้หญิงหรือผู้ชาย”
       “เพื่อนผมก็มีอยู่แก๊งเดียวแหละครับ จะให้ผมลงได้หรือยังครับแม่”
       “ไม่จริงอ้ะ เห็นนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่มีทางไปกับเพื่อนผู้ชายแน่ๆ ผู้หญิงใช่มั้ย ใครอ้ะ แม่รู้จักป้ะ”
       “แม่จะรู้ไปทำไมครับ”
       อาทิตย์รีบอ้อมไปลงประตูอีกข้างทันที ลิ้นจี่วิ่งตามมาขวาง อาทิตย์จะไป แต่ลิ้นจี่ขวางไว้จนได้
       “อ๊ะๆ บ่ายเบี่ยงยังงี้ แสดงว่าเพื่อนผู้หญิงใช่มั้ย แม่รู้จักด้วยใช่มั้ย แน้ๆ”
       “แม่ไม่รู้จักหรอกครับ เอ๊ย ไม่มีครับ ผมไปกับเพื่อน ผมขอตัวนะครับ” อาทิตย์รีบชิ่งหนี วิ่งไปจนได้ ลิ้นจี่ตะโกนตามหลัง
       “พรุ่งนี้วันวาเลนไทน์นะ ถ้ายังไม่ได้นัดกัน ก็รีบๆ นัดซะ ฮะๆ ทำเป็นปกปิดชื่อแซ่ อาการยังงี้ มันน่าสงสัย คิๆ”
       
       มัทนีอยู่ในชุดนอนเดินขึ้นเตียง ห่มผ้าจะนอน แต่นอนไม่หลับ ยังลืมตา ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา แล้วก็เผลออมยิ้มไปมา พร้อมกับผุดขึ้นนั่ง
       “เฮ้ย จะคิดทำไมเนี่ย หยุดคิด หยุดๆ”
       อีกด้านหนึ่ง อาทิตย์อยู่ที่ระเบียงห้องนอน พิจารณาผ้าเช็ดหน้าของมัทนีอย่างอบอุ่น อาทิตย์มองผ้าเช็ดหน้า สงสัยข้องใจ
       “ไม่ๆ จะไปอยากรู้ทำไมว่ามันหอมแค่ไหน ดมข้าวของๆ คนอื่น มันโรคจิตชัดๆ ไม่ๆ เราไม่ใช่” อาทิตย์เหมือนจะตัดใจ แต่ก็... “สักนิดล่ะกัน” เอาผ้าเช็ดหน้ามาดม “หื้ม บ้า ใครรู้เค้าจะเอาหน้าไปไว้ไหนเนี่ยเรา”
       ขณะนั้นมัทนีกำลังลุกเดินกระวนกระวาย
       “นอน นอน นอน” มัทนีจะไปนอน หันไปเห็นมือถือที่หัวเตียงพอดี “มองทำไม ถ้าจะมีใครโทรมาก็ต้องเป็นเอกเท่านั้น เพราะวันนี้วันวาเลนไทน์ แฟนกันเท่านั้นที่จะโทรหากัน เท่านั้น”
       
       อาทิตย์หยิบมือถือขึ้นมากด เลือกรายชื่อไปที่ชื่อ “มัทนี”
       “โทร หรือไม่โทรดี คืน หรือไม่คืนดี แล้วเราจะเก็บไว้ทำไม ถ้าเอาไปคืน ยัยนั่นจะหาว่าเราแอบขโมยมั้ย เอาไงดี เอาไงดี”
       มัทนีวางมือถือลงที่เดิม ปิดไฟ นอน
       “นอนๆ”
       อาทิตย์กำลังนอนเหมือนกัน
       “พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
       ทั้งอาทิตย์และมัทนีต่างนอนไม่หลับ ดิ้นไปดิ้นมา อาทิตย์ผุดลุกขึ้นมานั่ง มองไปที่มือถือ มัทนีเอาผ้าห่มคลุมหน้า แต่แล้วสักพักมือถือก็ดังแบบมีข้อความเข้า มัทนีรีบผุดลุกขึ้นมา เปิดไฟ หยิบมือถือมาถือทันที
       “เอ๊ะ เดี๋ยว” มัทนีตั้งสติ เตือนตัวเอง “ต้องเป็นเอกแน่ๆ เลย แน่ๆ” มัทนีกดดูพบว่าเป็นข้อความจากเอกชเยศร์
       “เอกจริงๆ ด้วย พรุ่งนี้เช้า มารับไปส่งออฟฟิศด้วย มีของต้องขน เฮ้อ” มัทนีล้มตัวนอน สุดเซ็ง
       ทางด้านอาทิตย์ เขาวางมือถือลง ตัดใจ
       “ถ้าเค้าอยากได้คืน คงโทรมาทวงเองแหละ นอนๆ”
       อาทิตย์ลงตัวลงนอน
       
       เช้าวันรุ่งขึ้นที่บ้านตากอากาศ กลีบกุหลาบลอยเต็มผิวน้ำในสระว่ายน้ำ สักพักสาวๆ สวยๆ ในชุดว่ายน้ำสีแดงก็ผุดขึ้นมาจากผิวน้ำทีละคนๆ นับสิบคน
       แท่นเดินนำพวกเพื่อนๆเข้ามาในบ้านตากอากาศ ทั้งหมดตะลึงงัน อ้าปากค้าง
       “แฮปปี้วาเลนไทน์เดย์ มายเฟรนด์ส”
       แท่นร้องทุก สาวๆ ดันตัวขึ้นจากผิวน้ำ ขึ้นมานั่งเรียงรายขอบสระ ตีขาราวนางเงือก โทนี่กำลังพูดมือถือกับสาวค้างอยู่ ถึงกดตัดสายทันที
       “ชั้นไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย นางเงือกมีอยู่จริงๆ”
       “ปะการังเมียรัก ถึงเธอจะสวยงามเป็นที่พักพิงให้แก่ปลาน้อยใหญ่ แต่เธอกินไม่อร่อย ไม่เหมือนเนื้อปลาตัวแดงๆ ดิบๆ” โมกข์บอก
       “ตัวขาวอมชมพู ตัวขาวอมชมพู เราจะกินแบบโต๊ะจีนหรือบุฟเฟ่ต์ดี” อเนกถามเพื่อน
       “สาวๆ เหล่านี้ ดีกรีศิลปินฝึกหัดทั้งนั้น บ้านหลังนี้ก็เป็นบ้านส่วนตัว ชั้นเช่าไว้ เพื่อฉลองวาเลนไทน์โดยเฉพาะ รับรองว่าปลอดภัย ไม่มีอะไรมากวนใจแน่นอน ขอให้ทุกคนสนุกให้เต็มที่” แท่นบอก
       “เวลาชั้นมีน้อย ขอประเดิมเลยนะ ชั้นจองปลาตัวนี้ ตัวนี้”
       โมกข์รีบวิ่งไปชี้จองสาวๆ อเนก โทนี่รีบตามไปจับจองกัน พวกสาวๆ หนีลงน้ำ พวกหนุ่มๆ โดดตาม ไล่จับกันสนุกสนาน อาทิตย์ยืนมองเพื่อนๆ เฮฮา แต่ไม่รู้สึกอยากจะเข้าไปร่วมด้วย
       “อ๊ะๆ สำหรับแก ไม่ต้องไปร่วมโต๊ะจีนกับพวกนั้น สเป็คแก มันต้องอาหารเหลา ชั้นจัดไว้ให้แล้ว โน่น”
       
       แท่นชี้ไปที่อีกมุม มีสาวสวยลูกครึ่งที่กำลังถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก เผยให้เห็นชุดว่ายน้ำเซ็กส์ซี่ และกำลังไปอาบน้ำที่ฝักบัว ก่อนลงสระ
       “น้องโอโม่ ขาว อึ๋ม นางแบบลูกครึ่งสเปน กระทิงสาวอารมณ์เดือด รับรองว่าดุเด็ดแทบขาดใจ” แท่นบอก
       “ขอบใจว่ะ แต่...” อาทิตย์ยังพูดไม่จบ แท่นส่งผ้าขนหนูแดงให้
       “เอ้า อย่าชักช้า รีบเข้าไปล่อกระทิงสิวะ” แท่นบอกพร้อมกับฮัมดนตรีแนวๆ เม็กซิกันประกอบ
       “ชั้นว่า ชั้นขอตัวดีกว่า” อาทิตย์ส่งผ้าแดงคืน “รู้สึกไม่ค่อยสบาย พวกแกสนุกกันเถอะ”
       อาทิตย์เดินแยกไปอีกมุม ไปนั่งดูคนเดียว
       “อ้าว อะไรวะ”
       พวกเพื่อนๆ ที่กำลังล่นน้ำอยู่ในสระกับสาวๆ ตะโกนขึ้นมา
       “มันคงคิดถึงเด็กมันอยู่ม้าง อายูมิกับแพรวาอ่ะ” โทนี่บอก
       “ไอ้อาทิตย์ ถ้าแกไม่มาแจม งั้นชั้นขอโควตาของแกแล้วกันนะ” อเนกบอกพร้อมกับตะครุบสาวๆ ทันที “มานี่เลยจ้ะๆ”
       “เฮ้ย แบ่งชั้นด้วยดิวะ” โมกข์บอก
       แท่นโดดลงน้ำด้วยอีกคน
       “โอ๊ยๆ ช่วยด้วยจะจมน้ำ ขอเกาะห่วงยางชูชีพหน่อย ใครห่วงใหญ่ๆ มามะๆ”
       พวกแท่นไล่กอด ทำชีกอสาวๆไป อาทิตย์นั่งมองเพื่อนๆ หน้าตาขรึมๆ ไม่สนุกด้วย สักพักหยิบมือถือออกมากดดูเห็นว่ามีมิสคอล 54 กดดูว่าใครโทรมา
       “แพรวา 27 มิสคอล อายูมิ 27 เฮ้อ”
       
       อาทิตย์วางมือถือลงข้างๆ ก่อนจะล้วงมือหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าของมัทนีออกมามองอย่างคิดถึง

พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 5
       ที่บ้านมัทนี มัทนีแต่งตัวจะออกไปทำงาน เดินออกมาจากในบ้าน
        
       เหน่ง โหน่งแต่งตัวสวย แต่งหน้าเด้ง มีดอกไม้บานทัดหู วิ่งออกมาต้อนรับ
       “คุณมัทจะไปเลย ไม่รับอาหารเช้าก่อนเหรอคะ”
       “มัทสายแล้วค่ะ ต้องไปรับเอกอีก” มัทนีหันมาเห็นหน้าเหน่ง โหน่งก็ชะงัก แปลกใจ “วันนี้ พี่เหน่งพี่โหน่งสวยเป็นพิเศษเลยนะคะ”
       “ไม่ได้แต่งอะไรเลยนะคะ ไม่รู้ด้วยว่าเป็นวันวาเลนไทน์ ตื่นมาก็ล้างหน้า แล้วก็มาทำงานเลย”
       “ชุดพวกนี้ก็หยิบๆ อะไรได้ก็เอามาใส่ ไม่ได้เตรียมมาเพื่อวันนี้หรอกค่ะ”
       ท่วมทุ่งเดินออกมา สวมเสื้อทักซิโด้ของหมา
       “ท่วมทุ่งก็ด้วย แหมๆ ไม่ค่อยเห่อกันเลยนะ”
       มัทนีบบอกแล้วจะออกไปขึ้นรถ จำเนียรวิ่งตามมา
       “ยัยมัท เดี๋ยวๆ”
       
       จำเนียรวิ่งมาขวางหน้ามัทนี
       “ยกมือขึ้น ยกมือตามแม่” จำเนียรจับมือมัทนีให้ชู “แล้วสัญญากับแม่มา ว่าวันนี้ลูกจะไม่ยอมเด็ดขาด”
       “อะไรคะแม่”
       “แม่รู้ว่าลูกแม่ไว้ใจได้ แต่แม่ไม่ไว้ใจคนที่ลูกคบอยู่ด้วย ลูกต้องสัญญาว่าถ้าใครก็ตามที่คิดจะเอาวันวาเลนไทน์มาเป็นข้ออ้างเพื่อให้ลูกยอมเสียดินแดน ลูกต้องสู้ สู้เพื่อรักษาดินแดนของลูกเอาไว้ สัญญากับแม่ได้มั้ย”
       “แม่คะ”
       “สัญญากับแม่มาก่อน”
       “ค่ะ มัทสัญญา ให้มัทไปได้หรือยังคะ เดี๋ยวมัทไปรับเอกสาย เป็นเรื่องอีก”
       “ยัยมัท เมื่อไหร่ลูกจะเลิกให้นายเอกชเยศร์โขกสับซะที ลูกยังสาวยังสวย ลูกเลือกได้นะคะ ลองๆ มองดูคนอื่นบ้างก็ดีนะ ผู้ชายดีๆ มีอีกตั้งเยอะ”
       “มัทไปก่อนนะคะแม่”
       มัทนีรีบขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที
       “เฮ้อ” จำเนียรหันมาเห็นเหน่ง โหน่งกำลังชูมือ “พวกแกจะชูมือทำไม”
       “เราสัญญา” เหน่งบอก
       “จะไม่ให้ใครเอาวันวาเลนไทน์มายึดดินแดนของเรา” โหน่งบอก
       “ไม่ต้องสัญญา อย่างพวกแกไม่มีข้อพิพาทแย่งดินแดนแน่นอน ท่วมทุ่งด้วย อย่าไปทำอะไรหมาตัวอื่นล่ะ เข้าใจมั้ย” จำเนียรมองผ่านพวกเหน่ง โหน่งไป เห็นหาญกำลังจะแอบออกจากบ้าน “อ้าว คุณหาญๆ จะไปไหนคะ”
       หาญสะดุ้ง รีบสำรวมอาการ
       “หลวงลุงโทรมาเรียก ให้ไปช่วยเทศนาหนุ่มๆ สาวๆ ในมหาวิทยาลัย จะได้ไม่ชิงสุกก่อนห่าม ไม่เป็นปัญหาสังคม”
       “อีกแล้วเหรอ หลวงลุงเรียกตัวทุกปีเลย ปีนี้อยู่บ้านเถอะนะคะ” จำเนียรเข้ามากระซิบ “ชั้นมีอะไรจะเซอร์ไพร้ส์คุณด้วย”
       หาญสยอง
       “คนจะดีต้องดีทุกวัน ละเว้นไม่ได้หรอก ผมไปนะ” หาญรีบออกไป
       “คุณหาญอ้ะ” จำเนียรทำปากงอน เหน่ง โหน่งหัวเราะคิกคัก จำเนียรอารมณ์เสีย “งั้นเราฉลองกันสองคนก็ได้ ท่วมทุ่ง วันนี้ชั้นจะให้แกกินไอติม รสช็อกโกเลตไง โอเคป่ะ ไม่มีใครรัก เรารักกันสองคนเนอะ ท่วมทุ่งเนอะ”
       ท่วมทุ่งดีใจ เห่ารับ
       
       ในอพาร์ตเม้นต์ น้องนกกำลังหลับอยู่บนเตียง มีเสียงมือถือดังไม่หยุด น้องนกหงุดหงิดที่ถูกรบกวน พลิกตัวมากดรับสายเสียงเหวี่ยงๆ
       “ใครวะ โทรมาทำไมตอนนี้”
       หาญกำลังพูดโทรศัพท์สาธารณะอยู่ มือหนึ่งถือยาว่านโด่ฯ อีกมืออุ้มช่อดอกกุหลาบ
       “นกจ๋า หานนี้เองนะ หานนี้คิดถึ้งคิดถึง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่เดือนกี่ปี หานนี้ก็คิดถึงแต่นกจ๋าคนเดียว”
       “มีอะไรอีกมั้ย” น้องนกจะนอนต่อ
       “หานนี้ซื้อดอกไม้มาให้นกจ๋าด้วย หานนี้ไปหาที่ห้องนะ หานนี้จะได้พิสูจน์ให้นกจ๋าเห็นด้วยว่าหานนี้แข็งแกร่งอึดทนมากขึ้นแล้ว รับรองว่าหานนี้ไม่แพ้ใครแน่ๆ”
       “ไม่ไหวอ่ะค่ะ เมื่อคืนนกถูกกินตับไปหมดตัวแล้ว เพลียมาก แค่นี้นะ”
       “เดี๋ยวๆ วันนี้เป็นวันแห่งความรักทั้งที นะ”
       “มันไม่ใช่วันแห่งความรัก มันคือวันแห่งการกินตับ ไม่รู้ไปตายอดตายยากมาจากไหน ต้องมาคอมโบเซ็ทวันนี้วันเดียว หานนี้ เลิกยุ่งกับนกเถอะ นกไม่รีเทิร์นแน่นอน เพราะสเป็คนกต้องล่ำๆ บึ้กๆ ไม่ใช่พวกนุ่มนิ่มแบบหานนี้อ่ะ จับแล้วแหยงมือ” น้องนกวางสายทันทีหลังจากพูดจบ
       “เดี๋ยวก่อน นกจ๋า นกๆ” หาญกดโทรศัพท์อีกรอบ แต่สายไม่ว่าง “นกจ๋า ปิดเครื่องทำไม ไม่ๆ จะบอกเลิกหานนี้ยังงี้ไม่ได้ หานนี้ไม่ยอม อุตส่าห์ได้ยาว่านโด่มาแล้ว หานนี้จะกินตับ”
       หาญหันกลับออกมา พบเด็กวัยรุ่นหัวเกรียนอายุ 12 - 13ยืนอุ้มช่อดอกไม้รอโทรศัพท์อยู่ ท่าทางเก๋าๆ แก่แดดกวนๆ
       “เสร็จยังลุง จะโทรหาแฟนมั่ง”
       
       มัทนีขับรถมาส่งเอกชเยศร์ที่หน้าออฟฟิศ เอกชเยศร์ลงจากรถ มองไปทางไหนก็มีแต่คนถือช่อดอกไม้ ไม่ก็ช็อกโกแลตทั้งนั้น บางคู่จับมือกันกระหนุงกระหนิง บางคู่เขินๆ แต่ทุกคนล้วนท่าทางดี๊ด๊า
       “นี่มันอะไร ทำไมวันนี้มีแต่คนถือดอกไม้”
       เอกชเยศร์แปลกใจ มัทนีแอบหยิบช็อกโกแลตที่เตรียมเอาไว้มาซ่อนไว้ด้านหลัง
       “เอกไม่รู้เหรอ วันนี้วันอะไร”
       “วันอะไร”
       “วัน วันวาเลนไทน์ไง”
       “อ๋อ วันที่พ่อค้าแม่ค้าฉวยโอกาสขายกุหลาบดอกละร้อยน่ะเหรอ”
       “วันที่ผู้ชายให้ดอกไม้ผู้หญิง ผู้หญิงให้ช็อกโกแลตผู้ชาย เพื่อเป็นการแสดงความรักต่อกันต่างหาก”
       “อยากแสดงความรักก็บอกรักสิ รักนะ รักมาก พูดไปสิ ทำไมต้องให้ดอกไม้ราคาแพงๆ ที่อีกสองสามวันก็เหี่ยว มันฟุ่มเฟือย สิ้นเปลือง และเปล่าประโยชน์มาก แล้วมัทรู้มั้ยว่าพวกที่บ้าเห่อให้ดอกไม้ให้ช็อกโกแลตกันในวันวาเลนไทน์เนี่ย มันกำลังตกเป็นทาสทางวัฒนธรรม คนพวกนี้ไม่มีวันเจริญหรอก”
       มัทนีรู้สึกโดนด่าเต็มๆ
       “เอกพูดแรงไปม้างงง คนเค้าก็แค่หาโอกาสเพื่อแสดงออกซึ่งความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อกัน ก็แค่นั้นเอง”
       “แล้วทำไมไม่เอาดอกไม้ไปให้พ่อให้แม่ หรือว่าไม่รักพ่อรักแม่ตัวเอง”
       “เอกอ่ะ อย่าขวางโลกสิ คิดอะไรให้มันโรแมนติกหน่อย”
       “มัท วัฒนธรรมการให้ดอกไม้ในวันวาเลนไทน์ มันไม่ได้สวยหรูอะไรเลยนะ จริงๆ แล้วการให้ดอกไม้มันมี
       ความหมายซ่อนอยู่ ก็คือคืนนี้คุณพร้อมจะเป็นของผมหรือยัง ส่วนช็อกโกแลตที่ผู้หญิงเอาไปให้ผู้ชาย มันเท่ากับบอกใบ้นัยๆ ว่าชั้นพร้อมให้คุณกินแล้ว”
       “หา”
       
       มัทนีตกใจกับคำพูดของเอกชเยศร์
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 6 (ต่อ)
พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 5
พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 4
พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 3
พ่อไก่แจ้ ตอนที่ 2
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 1 คน
50 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
50 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านอีกกำลังหนุกเบย
คนชอบอ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014