หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สามีตีตรา

สามีตีตรา ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
10 กุมภาพันธ์ 2557 09:13 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สามีตีตรา ตอนที่ 2
        สามีตีตรา ตอนที่ 2 (ต่อ)
       
       กฤช กันตา กุนตี และนวล เดินลิ่วจากคนละมุมเข้ามาหากัน ตรงลานหน้าศาลา
       “เป็นไง เจอยัยกั้งมั้ย” กฤชถามอย่างร้อนใจ
       “ไม่เจอค่ะ มือถือก็ปิด” กุนตีบอกอย่างกังวล
       “ที่บ้านก็ไม่ได้กลับไปค่ะคุณพ่อ” กันตาเข้ามาบอก
       “ยัยกั้งนะ ยัยกั้ง” กฤชเป็นห่วงลูกสาวมาก
       “นวลผิดเองที่ปล่อยคุณกั้งไว้แบบนั้น นี่ถ้าคุณกั้งเป็นอะไรไป นวลจะทำยังไง” นวลร้องไห้สะอึกสะอื้น
       เสียงมือถือของกันตาดังขึ้น เธอมองหน้าจอแล้วดีใจ
       “พี่กั้งโทรมาแล้วค่ะ” กันตารีบกดรับ “พี่กั้ง...นี่พี่กั้งอยู่ที่ไหน...” กันตาตกใจ “อะไรนะคะ รถชน”
       “คุณกั้ง...คุณกั้งของนวล...” นวลร้องไห้โฮ
       กันตาฟัง
       “โอเค พี่กั้งรอก่อนนะ...เดี๋ยวก้อยจะไปหา”
       เนื้อแพรเดินลิ่วมาหากฤชด้วยความร้อนใจ
       “เกิดอะไรขึ้นคะ แพรเจอคนขับรถคุณเมื่อกี๊ เขาบอกว่าหนูกั้งหายตัวไป”
       กันตากับกุนตีมองหน้ากันนิดเดียว กันตาแสดงชัดว่าไม่ค่อยชอบหน้าเนื้อแพร
       “ยัยกั้งถูกรถชนน่ะครับ” กฤชหันไปพูดกับเนื้อแพร
       “หนูกั้ง...” เนื้อแพรตกใจ
       กันตาหันมาบอกพ่อ
       “แต่พี่กั้งบอกว่าไม่เป็นไรมากหรอกค่ะพ่อ”
       ทุกคนโล่งอก นวลดีใจ ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา
       “คุณกั้ง...” นวลยกมือไหว้ท่วมหัว “สาธุ...คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองแท้ๆ”
       “แล้วนี่ยัยกั้งอยู่ที่ไหน” กุนตีถามอย่างร้อนใจ
       “อยู่โรงพยาบาลคะ พ่ออยู่รับหน้าแขกทางนี้ก่อนดีกว่าคะ...เดี๋ยวก้อยกับพี่กุ้ง ไปดูพี่กั้งเอง”
       กันตาจูงมือพี่สาวไปเร็วๆ เนื้อแพรถอนใจ
       “หนูกั้งปลอดภัย ก็โชคดีแล้วล่ะค่ะคุณ”
       เนื้อแพรจับไหล่ให้กำลังใจ กฤชหันมองเนื้อแพร มึนกับปัญหารอบตัวจนไม่รู้จะแก้เรื่องไหนก่อนดี
       
       พิศุทธิ์นั่งรออยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน กันตา กุนตี เดินลิ่วมาหาพยาบาลที่หน้าแผนก ถามพยาบาล
       “คุณกะรัต ยังอยู่ในห้องฉุกเฉินใช่มั้ย”
       “ค่ะคุณหมอ...กำลังทำแผลอยู่ข้างในค่ะ”
       พิศุทธิ์เห็นมีคนถามหากะรัต ก็รีบเดินเข้าไปหา พยาบาลเดินออกไป
       “ขอโทษนะครับ คุณเป็นญาติของคุณกะรัตใช่มั้ยครับ”
       สองพี่น้องแปลกใจ กุนตีพยักหน้า
       “ค่ะ”
       “ผมเป็นคนพาเธอมาส่งโรงพยาบาลเองครับ คุณหมอบอกว่าเธอปลอดภัยดี แต่ก็อยาก ให้แอดมิทดูอาการสักคืน”
       “แล้วใครเป็นคนชนคะ ทำไมอยู่ๆถึงเกิดอุบัติเหตุได้” กุนตีถามอย่างสงสัย
       “คงเรียกว่าอุบัติเหตุไม่ได้หรอกครับ ต้องเรียกว่าเจตนาฆ่าตัวตายในเมื่อเจ้าตัวเป็นคนยืนให้รถพุ่งเข้าใส่”
       “อะไรนะคะ”
       กันตากับกุนตีอึ้งไม่นึกว่ากะรัตจะขาดสติถึงขั้นนั้น
       
       ในห้องพักผู้ป่วย...กะรัตนั่งอยู่บนเตียงยังคงมีสภาพงัวเงียเพราะเมาค้าง มีผ้าปิดแผลแถวๆแขนและขา กุนตียืนกอดอกมองแบบเหนื่อยใจ
       “กั้งไม่เป็นอะไรแล้ว พากั้งกลับบ้านเถอะพี่กุ้ง”
       “ยืนให้รถชน ยังจะกล้าพูดว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ” กุนตีดุ
       “กั้ง...กั้งอยากตาย” กะรัตน้ำตาหยดออกมา “กั้งน่าจะตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด”
       “พี่ไม่นึกเลยนะว่ากั้งจะอ่อนแอขนาดนี้ รู้มั้ยว่าการฆ่าตัวตายมันบาปหนาแค่ไหน” กุนตีส่ายหน้าระอา
       กะรัตเชิดหน้าขึ้นมา
       “กั้งอยากตาย เพราะจะได้ตามไปคิดบัญชีกับไอ้ผัวเฮงซวย ในนรกต่างหาก”
       “เฮ้อ...กั้งเอ๊ย...” กุนตีเข้าไปลูบหัวน้องเตือนสติ “หยุดคิดเรื่องที่มันเป็นอกุศลซะทีเถอะ จะคิดไปทำไมให้จิตใจเศร้าหมอง”
       “แต่ชีวิตกั้งมันไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว ถึงอยู่ต่อไป กั้งก็คงต้องเจอกับความสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำอีก...ใจกั้งมันรับไม่ไหวแล้วพี่กุ้ง” กะรัตหน้าเศร้าหมอง
       
       พูดได้เท่านั้น...ก้อนแข็งๆก็แล่นขึ้นมาจุกจนปล่อยโฮออกมาอีก กุนตีรีบกอดน้องไว้ ด้วยความสงสาร

สามีตีตรา ตอนที่ 2
        หน้าห้องพักผู้ป่วยโรงพยาบาล พิศุทธิ์ยืนลังเลอยู่ที่หน้าห้อง กันตาเดินมาเห็นพิศุทธิ์ละล้าละลังอยู่ จึงหยุดมองอย่างสังเกต พิศุทธิ์ตัดสินใจเดินผละออกมา พบกันตาพอดี
       “ทำไมไม่เข้าไปล่ะคะ”
       “เอ่อ...ไม่ดีกว่าครับ ผมเห็นว่าเธอปลอดภัย ก็สบายใจแล้ว” พิศุทธิ์ยื่นนาฬิกาข้อมือของกะรัตให้กันตา “ผมรบกวนคุณคืนให้คุณกะรัตด้วยนะครับ”
       กันตามองนาฬิกาที่รับมาด้วยความแปลกใจ
       “นาฬิกาพี่กั้ง เรือนนี้ก๋งให้พี่กั้งเป็นของขวัญ ก้อยจำได้”
       “ฝากบอกเขาด้วยนะครับว่าผมช่วยเขาเพราะอยากช่วย ไม่ได้ต้องการสิ่งตอบแทนอะไร”
       พิศุทธิ์พูดจบจะเดินไป กันตารีบเรียกไว้
       “เดี๋ยวค่ะ...”
       พิศุทธิ์หันมา กันตายิ้มแบบไม่สงวนท่าที
       “พวกเรายังไม่รู้จักชื่อคุณเลยค่ะ แล้วก็...ขอเบอร์คุณไว้ด้วยได้มั้ยคะ เผื่อว่าเราจะได้มีโอกาสตอบแทนคุณบ้าง”
       “ผมชื่อพิศุทธิ์ครับ แต่เรื่องตอบแทน ผมว่าไม่ต้องดีกว่า พี่สาวคุณก็คงไม่ได้ดีใจเท่าไหร่ที่ผมช่วยเขาไว้...ผมลาเลยแล้วกันนะครับ”
       พิศุทธิ์เดินไป ทิ้งให้กันตายืนเรียกค้าง
       “เอ่อ...คุณคะ...คุ...”
       พิศุทธิ์ไม่หันมา กันตายกนาฬิกาขึ้นมองแล้วอมยิ้ม คิดแผนบางอย่างในใจ
       
       กันตายื่นนาฬิกาข้อมือคืนให้กะรัตที่ยังซึมๆ มีกุนตียืนใกล้ๆ
       “คุณพิศุทธิ์เขาฝากมาคืนให้พี่กั้ง” กันตาล้อๆ
       “พิศุทธิ์ไหน” กะรัตงง
       “ก็พระเอกขี่ม้าขาวที่พาพี่กั้งมาส่งโรงพยาบาลไง...ตกลงพี่กั้งรู้จักเขามาก่อนใช่มั้ยนาฬิกาของพี่กั้งถึงไปอยู่กับเขาได้”
       “อ๋อ ตานั่น พี่ก็แค่เคยโบกรถเขาเข้ากรุงเทพวันที่ภูเบศร์ตาย ไม่รู้จะตอบแทนอะไร เลยให้นาฬิกา
       เขาตอบแทน”
       “เอ...แล้วทำไมคืนนี้ ถึงบังเอิญไปเจอกันอีกล่ะ” กุนตีสงสัย
       “ถ้าบังเอิญจริงก็ดีสิพี่กุ้ง...กลัวแต่จะเจอพวกสิบแปดมงกุฏซะละมากกว่า” กะรัตมองนาฬิกา
       แล้วพาลค้อนไปถึงพิศุทธิ์ “พยายามเอานาฬิกามาคืนอย่างนี้ ไม่รู้จะมีแผนสูง อะไรรึเปล่า”
       “ไม่มีทาง...เขาออกจะสุภาพออกปานนั้น” กันตารีบเถียงแทน
       กะรัตเมินหน้า เชอะ อย่างไม่เชื่ออะไรง่ายๆอีกแล้ว กันตาทำเพ้อคำพูดพิศุทธิ์ออกมา
       “ผมช่วยเขาเพราะอยากช่วย ไม่ได้ต้องการสิ่งตอบแทนอะไร...ว้าว...อบอุ่น แอบไว้ตัวนิดตามแบบฉบับคุณชายในนิยายเป๊ะ”
       คำพูดของกันตาสะกิดให้กะรัตนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหัวค่ำขึ้นมาได้ เธอนึกถึงตอนที่เธอกำลังวัดใจ ชวนพิศุทธิ์เข้าโรงแรม
       “ขอโทษนะที่ผมต้องพูดตรงๆ ผมไม่ได้พิศวาสอะไรคุณสักนิด แค่ในเสี้ยวความคิดก็ยังไม่มีเลย...ถ้าคุณอยากจะสนุกประชดชีวิต คงต้องไปหาคนที่เขาเต็มใจ...ซึ่งนั่นไม่ใช่ผม”
       กะรัตเจ็บจี๊ดที่ถูกตอกหน้า ขณะกันตายังเพ้ออยู่
       “สเป๊คนี้แหละ...ชายในฝันของก้อย”
       “ระวังเหอะ จะเจอฝันร้าย”
       กะรัตล้มตัวนอน หันหน้าหนีแกล้งหลับตัดบท กันตายิ้มล้อๆแต่กุนตีมองน้องอย่างไม่เห็นด้วย กะรัตกลับหลับไม่ลง นอนตาค้างคิดถึงท่าทางที่พิศุทธิ์แสดงออกกับเธอ
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น...พิศูทธิ์นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารกับแม่ เนื้อแพรวางแก้วกาแฟลงด้วยความตกใจ
       “อะไรนะ ชายว่าชายเป็นคนช่วยหนูกั้งไว้เมื่อคืนเหรอลูก”
       พิศุทธิ์ทานอาหารเช้าไปด้วย
       “ไม่รู้จะเรียกว่าช่วยรึเปล่านะครับ เพราะดูเหมือนเขาจะไม่เต็มใจสักเท่าไหร่”
       “ทำไมชายคิดอย่างนั้นล่ะ”
       “ก็เขาคิดจะทำร้ายตัวเองน่ะสิครับ เขาอาจจะโกรธที่ผมไปช่วยเขาไว้ก็ได้”
       เนื้อแพรเข้าใจ นึกเวทนากะรัตเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน
       “ก็เข้าใจหัวอกเขานะ โดนทั้งสามีกับเพื่อนรักหักหลัง”
       พิศุทธิ์คิดถึงกะรัต
       “ผมเชื่อว่าเขาต้องผ่านไปได้ ดูอย่างแม่สิครับ...แม่เองก็เคยเจอเหตุการณ์ร้ายๆมา ผมไม่เห็นว่าแม่จะทำอะไรแย่ๆอย่างเขา”
       “มันไม่เหมือนกันลูก...หัวใจของกะรัตไม่มีอะไรเป็นยึด แต่แม่ยังมีชาย” เนื้อแพรจ้องหน้าลูก “ถ้าแม่ไม่มีชาย แม่ก็คงไม่อยากมีชีวิตอยู่...ความเจ็บปวดที่เกิดจากความรัก มันทำลายชีวิตคนให้พังพินาศได้จริงๆ”
       พิศุทธิ์ฟังแม่แล้วใจวูบ นึกสงสารกะรัตขึ้นมา เนื้อแพรหันมาเห็นสีหน้าลูก ก็อึ้งไป คิดในใจว่าไม่น่าพูดให้คะแนนกะรัตเลย เนื้อแพรเตือน
       “ชาย...คิดอะไรอยู่เหรอลูก”
       “ปะ...เปล่าครับ ผมแค่รู้สึกว่าเขาน่าสงสาร ผู้หญิงตัวเล็กๆแต่กลับต้องมาเจอเรื่องร้ายๆแบบนี้ ก็น่าเห็นใจเขานะครับ”
       เนื้อแพรรีบกัน
       “ถึงกะรัตจะน่าสงสารยังไง แต่เขาก็ยังเป็น ผู้หญิงอันตราย ในความคิดของแม่อยู่ดี”
       
       พิศุทธิ์ออกจะกระอักกระอ่วนเพราะรู้ตัวว่า ผู้หญิงชื่อกะรัต ได้เข้ามามีบทบาทบางอย่างในใจแล้ว

สามีตีตรา ตอนที่ 2
        สายน้ำผึ้งแต่งชุดดำ ยืนพูดโทรศัพท์อยู่ที่บ้านยิ้มพอใจ
       “แค่นี้ละ...ขอบใจ”
       สายน้ำผึ้งวางโทรศัพท์ลง สายตามีแววมุ่งมั่น คว้ากระเป๋ากับซองเอกสารจะออกจากบ้าน เธอดูสดใสขึ้นกว่าวันก่อนมาก แต่งหน้า แต่งตัวดูดีอย่างจงใจ รสสุคนธ์เห็นเข้าก็แปลกใจ
       “นั่นจะไปไหน”
       “จะไปดูใจกั้งเขาหน่อยค่ะ ผึ้งลองโทรไปที่บ้านเขาเมื่อกี๊ เด็กที่บ้านบอกว่ากั้งเขานอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล”
       “ผึ้งเอ๊ย ไหนๆคุณภูเบศร์เขาก็ตายไปแล้ว เราเองก็ทำเขาเจ็บช้ำน้ำใจไว้ไม่น้อย น้าว่า...”
       “แล้วที่ผึ้งต้องอยู่กินหลบๆซ่อนๆกับภูมาตั้งนาน ไม่ใช่เพราะมัวแต่รักษาน้ำใจมันเหรอคะ”
       รสสุคนธ์วางกระแทกตะกร้าผ้าลง
       “แต่ผึ้งรู้แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร ไอ้ที่ไปลักลอบได้เสียกับสามีของเขา ผึ้งไม่ได้รู้ผิดบ้างเลยรึไง”
       “แต่คุณภูเขารักผึ้งนะคะ”
       รสสุคนธ์เดินเข้าใกล้ พูดเน้นอย่างตั้งใจ
       “แค่คำว่ารักของผู้ชาย แกจะใช้มันมาอ้างเพื่อแย่งเขามาจากใครไม่ได้หรอกนะ”
       “น้ารสไม่รู้อะไร ผึ้งมีสิทธิ์ในฐานะเมียตามกฎหมาย”
       “หมายความว่ายังไง”
       รสสุคนธ์มองซองเอกสารในมือหลานสาว
       “นี่อย่าบอกนะว่า...”
       “ผึ้งไม่ได้เป็นคนคิด แต่เมื่อภูเขาตั้งใจจะทำเพื่อผึ้ง...มันก็ช่วยไม่ได้”
       “ผึ้ง ทำไม ทำไม...” รสสุคนธ์เสียใจ พูดไม่ออก
       สายน้ำผึ้งมองความเสียใจของน้าที่มีพระคุณดุจแม่ แล้วใช่ว่าจะไม่เจ็บ แต่เหมือนหมาจนตรอก ที่ถอยไปไหนไม่ได้อีกแล้ว จึงพูดออกไปตามที่ใจสั่ง
       “ในเมื่อกั้งเขาดี เขาวิเศษสูงส่งนัก...ผึ้งก็แค่อยากรู้ว่าเขาจะเป็นยังไงถ้า เราต้องใช้สามีคนเดียวกัน”
       รสสุคนธ์ที่ได้ยินเต็มสองหู ถึงกับน้ำตาเอ่อ เสียใจ
       “มันทำให้ลูกของผึ้งกลายเป็นลูกไม่มีพ่อ...มันทำให้ผึ้งกลายเป็นคนเลว ในสายตาทุกคน ผึ้งก็จะดึงมันลงมาดูว่าในนรกที่ผึ้งต้องเผชิญ มันโหดร้ายทรมานขนาดไหน”
       ว่าแล้วสายน้ำผึ้งก็หมุนตัว ก้าวออกจากบ้านอย่างคนที่มั่นใจในการกระทำของตัวเอง รสสุคนธ์ยืนนิ่งเหมือนถูกตรึง คิดไม่ถึงว่าหลานที่เลี้ยงมากับมือ จะมีชะตาต่ำช้าเพียงนี้
       
       กะรัตในชุดคนไข้เดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อมาหากุนตีที่อยู่ในห้องพักไข้ กะรัตพูดออกมาจากห้องน้ำ
       “เมื่อไหร่จะให้กั้งกลับบ้านซะทีล่ะพี่กุ้ง”
       สายน้ำผึ้งในชุดดำยืนถือกระเช้าดอกไม้มารออยู่ กะรัตช็อคเมื่อเห็น
       “ผึ้ง...เธอมาที่นี่ได้ยังไง”
       “แหม...กั้งนอนป่วยโรงพยาบาลทั้งที เพื่อนรักกันถ้าไม่มาเยี่ยม เดี๋ยวก็จะหาว่าใจดำน่ะสิ”
       “เธอมันไม่ใช่เพื่อนฉัน”
       สายน้ำผึ้งยังคงลอยหน้าเข้าไปหากะรัตวางกระเช้าดอกไม้ไว้บนเตียง
       “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอนะกั้ง ฉันแค่อยากให้เธอรู้ไว้ว่าฉันกับภูเรารักกันด้วยความบริสุทธิ์ใจ”
       “ผัวฉันไม่ใช่เสาไฟฟ้าที่แค่ใครมาฉี่รดโคนขาก็จะมาอ้างสิทธิ์เป็นเจ้าของได้”
       สายน้ำผึ้งหัวเราะ
       “พูดซะเต็มปากเชียวนะจ๊ะว่าเขาเป็น ผัวเธอ”
       กะรัตมองสายน้ำผึ้งอย่างตั้งหลัก ไม่รู้ว่าสายน้ำผึ้งจะมาไม้ไหน สายน้ำผึ้งยังใจเย็น นิ่งมาก
       “ถ้าเธอคิดว่าเงินของเธอ จะซื้อใจผู้ชายได้ เธอก็คิดผิดแล้วละ”
       “หน้าด้าน ฉันไม่คิดเลยว่าเธอไร้ยางอาย ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ภูเขาแต่งงานกับฉัน อย่างออกหน้าออกตา”
       สายน้ำผึ้งสวนกลับ
       “แต่เขาก็ยังมีฉัน...ที่สำคัญ...เขายังเลือกฉันให้เป็นแม่ของลูกเขาด้วย”
       “ชั่ว”
       “ใจเย็นๆซิกั้ง...เธอยังต้องรับฟังความจริงที่เธออาจจะรู้อยู่แก่ใจ แต่แกล้งทำเป็นลืม เพื่อจะได้คิดว่าเธอวิเศษเหนือคนอื่น”
       “ความจริงบ้าอะไรของแก”
       กะรัตเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
       “ก็ความจริงที่เธอมันห่วยไงกั้ง เธอมันห่วยจนผัวทุกคนของเธอ ทนไม่ไหวต้องออกไปหาเศษหาเลยนอกบ้าน...ฉันไม่แปลกใจเลยที่ผู้หญิงอย่างเธอจะไม่เคยได้รับความรักจากผู้ชายคนไหนเลย”
       กะรัตเจ็บจี๊ดแต่ฮึดสู้
       “แต่อย่างน้อย ฉันก็ยังเป็นคนที่ผู้ชายเลือกจะเรียกว่าเมีย ไม่ใช่นางบำเรอหรือชู้อย่างแก”
       
       “เมีย เธอเผลอเรียกตัวเองว่าเมียอีกแล้วนะกั้ง”

สามีตีตรา ตอนที่ 2
        สายน้ำผึ้งส่งน้ำเสียงกวนประสาทมาก จนกะรัตเริ่มงงกับอารมณ์ของเพื่อน สายน้ำผึ้งค่อยๆยกซองขึ้นช้าๆเปิดซองออกแล้วค่อยๆดึงเอกสารแผ่นหนึ่งออกมา
       “ถ้าเธอขยันเรียนกว่านี้สักนิด...หาความรู้รอบตัวซักหน่อย เธอก็จะรู้ว่า...คำว่าเมียเขาหมายถึงผู้หญิงที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนสมรส ไม่ใช่แค่มีพิธีอลังการแต่ไร้ค่าอย่างเธอ”
       ประโยคสุดท้าย สายน้ำผึ้งเน้นเสียงดังกระแทกโดนใจกระรัตดังโครม กะรัตเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ มองกระดาษในมือสายน้ำผึ้งที่ค่อยๆเคลื่อนสูงขึ้นแล้วหยุดลงตรงหน้าพอดี กะรัตจ้องมองกระดาษแผ่นนั้น...เมื่อเห็นชื่อคนสองคนที่หราอยู่ตรงหน้า ก็ถึงกับตัวชา ถอยกรูดไปติดผนัง จังหวะนั้น กุนตีก้าวเข้าห้องมาพอดี ตกใจที่เห็นสายน้ำผึ้ง
       “ผึ้ง”
       “ไม่จริง...” กะรัตช็อก
       สายน้ำผึ้ง รุกต่ออย่างได้เปรียบ
       “วันที่ในนี้ ระบุไว้ก่อนวันแต่งงานของเธอนานเกือบปีเธอคงรู้แล้วสินะว่า ใคร คือผู้หญิงที่ภูรัก...และใคร ที่เขาแคร์เหลือเกินว่าจะไม่เชื่อมั่นในตัวเขา”
       “ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ พี่กุ้ง...”
       กุนตีวิ่งเข้าหาน้องทันที
       “เอามันออกไป” กะรัตตะโกนสุดเสียง “บอกว่าให้เอามันออกไป”
       พยาบาลได้ยินเสียงโหวกเหวกก็พากันกรูเข้ามาในห้อง กุนตีมองหน้าสายน้ำผึ้ง
       “ผึ้งทำแบบนี้ทำไม”
       พยาบาลเข้ามาบอกกับสายน้ำผึ้ง
       “ช่วยกรุณาออกไปด้วยนะคะ อย่ารบกวนคนไข้”
       สายน้ำผึ้งไม่สะทกสะท้าน ยังเดินเข้าหากะรัตพร้อมกับชูทะเบียนสมรสเข้าไปยั่วใกล้ๆยิ้มแบบสะใจ
       “ทีนี้รู้แล้วสินะกั้งว่าใครกันแน่คือ...นังเมียน้อย”
       “เธอมันนรกส่งมาเกิด...นังเพื่อนทรยศ ออกไป”
       กะรัตเดือดดาล ผลักรถเข็นที่ใช้วางอาหารไปทางสายน้ำผึ้งแต่เธอหลบทัน สายน้ำผึ้งใจหาย
       “เธอจะฆ่าลูกฉันเหรอกั้ง”
       กะรัตปรี๊ดแตก หันไปคว้าแจกันข้างเตียงจะเขวี้ยงใส่สายน้ำผึ้งอีก
       “กั้งอย่า” กุนตีเข้าไปยึดแขนกะรัตไว้
       “ปล่อย...กั้งจะฆ่ามัน”
       กะรัตพยายามสะบัดตัวให้หลุดออกจากกุนตี สายน้ำผึ้งเห็นกะรัตทำอะไรไม่ได้ก็ยิ่งท้าทาย
       “ขอบอกให้รู้ว่าทรัพย์สินของภู จะต้องตกถึงฉันและลูกตามสิทธิ์ทางกฎหมาย”
       “ไปทวงจากมันในนรกก็แล้วกัน ฉันจัดให้”
       กะรัตสะบัดตัวจากกุนตีแล้วเขวี้ยงแจกันไปโดนหน้าสายน้ำผึ้ง ทุกคนตรงนั้นพากันช็อค สายน้ำผึ้งค่อยๆจับที่หน้าผากเห็นว่ามีเลือดไหล เธอมองกะรัตอย่างแค้นๆ
       “ผึ้ง...กลับไปซะ” กุนตีรีบไล่
       “แล้วเธอจะเสียใจที่ทำกับฉันวันนี้” สายน้ำผึ้งเจ็บแค้น
       พยาบาลเข้าไปประคองสายน้ำผึ้ง
       “ออกไปทำแผลก่อนดีกว่าค่ะ”
       พยาบาลพยายามจะลากสายน้ำผึ้งออกไป แต่สายน้ำผึ้งยังแข็งขืนมองกะรัตที่กำลังเกรี้ยวกราดอย่างไม่ละสายตา
       “ไป...ฉันบอกให้ไปไงเล่า”
       กะรัตคว้ากระเช้าดอกไม้มาจะเขวี้ยง พยาบาลร้องห้าม
       “ว๊าย...อย่าค่ะ”
       พยาบาลรีบลากสายน้ำผึ้งออกไปเพราะกลัวโดนลูกหลง สายน้ำผึ้งโดนลากออกมาโดยที่สายตายังจับจ้องกะรัตแบบไม่หยุดแค้น ทันทีที่สายน้ำผึ้งออกไป กะรัตทิ้งกระเช้านั้นลงอย่างคนหมดใจไร้เรี่ยวแรง กุนตีมองกะรัตอย่างหนักใจ
       “กั้ง...”
       กะรัตเดินโซเซไปที่เตียงแล้วร้องไห้โฮ กุนตีเข้าไปกอดปลอบใจด้วยความสงสารจับใจ
       
       พยาบาลลากสายน้ำผึ้งออกจากห้องมาได้อย่างหวุดหวิด สายน้ำผึ้งสะบัดมือจากพยาบาลอย่างไม่ชอบใจ
       “ปล่อย ไม่ต้องมายุ่ง”
       พยาบาลหวาดๆรีบเดินหนีไป สายน้ำผึ้งใช้มือปาดเลือดที่หน้าผากอย่างแค้นๆ
       “เธอเปิดศึกกับฉันเองนะกั้ง”
       สายน้ำผึ้งกำลังจะเดินไป แล้วก็เห็นกันตามายืนอยู่ตรงหน้า กันตาแทบไม่อยากเชื่อสายตาเมื่อเห็นสายน้ำผึ้งมาถึงที่นี่
       “พี่ผึ้งจะมาที่นี่ทำไมอีกไม่ทราบ เลิกจองเวรจองกรรมกันซะทีไม่ได้รึไง”
       “อย่านึกว่าภูตายแล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ กั้งต้องชดใช้ที่พรากทุกอย่างไปจากพี่”
       สายน้ำผึ้งเดินออกไปอย่างคับแค้น กันตามองตามอย่างกังวล
       
       ในห้องรับแขกบ้านกะรัต...พวงหยกมานั่งกินน้ำชาอยู่กับเจ้าสัวบัญชา และเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง
       “สรุปว่าสามปีมานี่ พวกมันจงใจสวมเขาให้ยายกั้งตลอด…กั้งนะกั้ง ทำบุญกับคน ไม่เคยขึ้น”
       “ทะเบียนสมรสมันก็แค่กระดาษแผ่นเดียว จะไปอะไรกับมันนักหนา”
       “แต่มันเป็นกระดาษที่ทำให้ยายกั้งกลายเป็นเมียน้อยเขาเลยนะเตี่ย”
       “ดีแล้วที่อากั้งมันไม่โง่เอากระดาษแผ่นเดียวมาผูกมัดผู้ชาย ดูอย่างลื้อซิกอดทะเบียนสมรสไว้แล้วเคยมีความสุขมั่งมั้ย”
       พวงหยกหน้าเหวอ
       “อ๊าว เตี่ย มาแขวะหนูทำไมเนี๊ย แต่ถึงมันไม่สุขแต่อย่างน้อยก็สะใจล่ะค่ะ”
       “เพราะมัดใจไม่ได้ก็เลยต้องเอาทะเบียนมาเป็นโซ่ล่ามเขาไว้ แล้วเป็นยังไงตัวก็ไม่ได้ ใจก็ไม่ได้ กอดไว้แต่กระดาษแผ่นเดียวนั่นแหละ”
       “เตี่ยพูดแบบนี้มันก็ไม่ถูกทั้งหมด บางทีทะเบียนสมรส มันก็ทำให้คนที่คิดจะนอกใจเดินกลับเข้าคอกได้เหมือนกัน”
       ไม่ทันขาดคำของพวงหยก กฤชก็เดินผ่านมา ทันได้ยินประโยคท้ายๆของพวงหยกพอดี แต่ด้วยมีเรื่องต้องบอกเลยหันไปพูดกับบัญชาก่อน
       “ยัยก้อยโทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ จะพากั้งไปพักฟื้นที่บ้านพัทยาครับเตี่ย”
       พวงหยกไม่สนใจเรื่องที่กฤชพูด เท่ากับการแต่งตัวเตรียมพร้อมออกข้างนอกของสามี
       “ลูกมันไม่สบายไปพักฟื้นก็ไม่แปลก แต่คุณจะไปเสียชีวิตที่ไหนไม่ทราบ วันนี้มันวันหยุดแท้ๆนะ”
       กฤชพยายามใจเย็น
       “ผมกำลังจะไปทำหน้าที่พ่อ แวะไปดูลูกที่โรงพยาบาลแล้วจะเลยไปธุระต่อ...ผมไปนะครับเตี่ย”
       กฤชเดินออกไป พวงหยกตะโกนตาม
       “เออ...ไปให้มันถูกโรงหน่อยเถอะ อย่าเลื้อยเลยโรงบาลไป เข้าโรงแรมก็แล้วกัน”
       พวงหยกแว้ดใส่ผัวเสร็จ หันมา ชะงักกับสายตาเตี่ยที่จ้องอยู่ เลยนั่งกระแทกลงอย่างโมโห
       “ถ้าเตี่ยเป็นอากฤช...เตี่ยจะเลยโรงแรมไปอีก”
       “ไปไหนคะ”
       “ไปโรงฆ่าสัตว์ ยอมให้คนเชือดไปทำตือฮวน ซะยังดีกว่าทู่ซี้อยู่กับเมียปากเสีย อย่างลื้อ”
       
       บัญชาพูดจบก็เดินเข้าข้างในไป พวงหยกลุกพรวด ตัวเกร็งกรี๊ดไม่ออกอยู่คนเดียว

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สามีตีตรา ตอนที่ 13 จบบริบูรณ์
สามีตีตรา ตอนที่ 12
สามีตีตรา ตอนที่ 11
สามีตีตรา ตอนที่ 10
สามีตีตรา ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 7 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014