หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สามีตีตรา

สามีตีตรา ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
10 กุมภาพันธ์ 2557 09:13 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
สามีตีตรา ตอนที่ 2
        สามีตีตรา ตอนที่ 2 (ต่อ)
       
       มือถือกะรัตและของส่วนตัวถูกรื้อมาวางไว้ข้างกระเป๋าถือ ทุกคนนั่งหน้าเครียด จนปัญญาจะตามหา
       “ไม่รู้ว่าพี่กั้งจะคิดทำอะไรบ้าๆอีกรึเปล่า” กันตาบ่นอย่างกังวลใจ
       กุนตีไม่สบายใจเป็นห่วงน้อง
       “จะแจ้งความ ยัยกั้งก็ยังหายไปไม่ถึง 24 ชั่วโมง”
       “คุณกั้งนะคุณกั้ง...เงินก็ไม่มีติดตัวไปสักบาท แล้วอย่างนี้จะทำยังไง...” นวลร้องไห้ “นวลผิดเองที่ปล่อยคุณกั้งไว้คนเดียว”
       “ถ้าจะผิดก็เป็นฉันที่ห้ามนวลไม่ให้ตามไปเฝ้ายัยกั้ง” กุนตีพูดอย่างรู้สึกผิด
       “ก้อยก็ผิดที่เผลอหลับไปเหมือนกัน” กันตีหน้าสลด
       สมหวังกับคนใช้พูดพร้อมกัน
       “พวกเราก็ผิดครับ/ค่ะ”
       กุนตีกังวลใจ
       “หวังว่าคงไม่โดนใครลากไปทำมิดีมิร้ายนะ”
       นวลได้ยินยิ่งตกใจ ร้องไห้โฮออกมา
       
       พิศุทธิ์ทำข้าวต้มอยู่ในครัว กะรัตกะเผลกมาแอบมอง พิศุทธิ์หยิบโน่น คว้านี่ คล่องแคล่ว ตักน้ำแกงชิม ทำหน้าพอใจ...ทำให้กะรัตมองเพลินอย่างนึกทึ่ง พิศุทธิ์หันมาเห็น กะรัตสะดุ้งนิดๆ
       “โทรเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย”
       กะรัตอ้อมแอ้มรับไป
       “อื้ม...”
       “งั้นคุณทานข้าวต้มรอไปพลางๆก่อนแล้วกัน เพราะจากกรุงเทพมาที่นี่ก็เกือบ สองชั่วโมง”
       พิศุทธิ์หันไปตักข้าวต้มใส่ถ้วย กะรัตแอบมองพิศุทธิ์อย่างสนใจ
       
       หม่อมมลุลีนั่งทานอาหารค่ำอยู่ตามลำพัง มีบ่าวคอยรอรับใช้ ท่านชายอ๊อดเดินคุยมือถืออย่างหงุดหงิด
       “คุณรู้ไหม...สองสามวันมานี้ ผมแทบไม่ได้กลับบ้าน เพราะไปวิ่งเต้นหาเงินอยู่ คุณไม่ต้องห่วงว่าผมจะเบี้ยวหรอก...คุณก็รู้ว่าผมเป็นใคร ตระกูลผมสูงส่ง มีเกียรติน่าเชื่อถือ แค่นี้นะ”
       สุธาทิพย์ ภรรยาใหม่ของท่านชายอ๊อด เดินนำไหมและเม่นลงบันไดมาจากชั้นสอง
       “ท่านพี่กลับมาพอดี น้องมีนัดทานข้าวกับคุณหญิงพัชรีที่โรงแรมแชงกรีล่า เดี๋ยวน้องพาลูกๆไปด้วยนะคะ มื้อนี้น้องอาสาเป็นเจ้ามือ คุณพี่ไม่ว่าใช่ไหมคะ”
       ท่านชายอ๊อดแอบเซ็งแต่ปั้นหน้ายิ้ม ใจใหญ่
       “จะว่าทำไมล่ะจ้ะ น้องทำถูกแล้ว แล้วอย่าลืมสั่งแต่ของดีๆล่ะ อย่าให้ใครซุบซิบได้ว่าบ้านเราใจไม่ป้ำพอ”
       หม่อมมลุลีทำหน้าเซ็งกับความหน้าใหญ่ของท่านชายอ๊อด
       “ไม่ต้องห่วงค่ะ” สุธาทิพย์หันไปพูดกับลูกๆ “ไปกันจ้ะ”
       สุธาทิพย์พาไหมกับเม่นเดินออกไป ท่านชายอ๊อดมองตามสุธาทิพย์อย่างเครียดแล้วปั้นหน้ายิ้มไปอ้อนกอดหม่อมมลุลี แล้วหอมแก้ม
       “ตัวหม่อมแม่ห๊อม...หอม”
       หม่อมมลุลีพูดเสียงนิ่งๆอย่างรู้ทัน
       “ฉันไม่มีเงินให้หรอกนะ”
       ท่านชายอ๊อดยังพยายามอ้อน
       “แหม... ผมไม่ได้จะขอเงินท่านแม่สักหน่อย ผมไม่ได้เจอท่านแม่ตั้งหลายวัน เลยอยากกอดให้หายคิดถึง”
       หม่อมมลุลียิ้มเยาะ
       “คนอย่างชาย ถ้าไม่ขอเงินแม่ แล้วจะเอาเงินที่ไหน ได้ข่าวว่าคราวนี้โดนบริษัทรับเหมาที่ฮั้วงานกัน มันทิ้งงานก่อสร้างค้างไว้แล้วเชิดเงินหนีไปสิบล้าน เลยไม่ใช่เหรอ แม่บอกไว้ก่อนนะว่าไม่เหลือสมบัติอะไรจะขายเอาเงินช่วยชายอีกแล้ว สิ่งเดียวที่เหลือคือวังกับชีวิตคนแก่คนนี้”
       ท่านชายอ๊อดหน้าจ๋อย
       “ผมทราบแล้วล่ะครับ ผมถึงได้ให้ท่านแม่ไปพูดกับไอ้ลูกหัวดื้อนั่นให้มันดองกับท่านรัฐมนตรีอิสระ”
       “แม่บอกแล้วไงว่าพิศุทธิ์ไม่ยอม”
       “วันก่อนผมถึงไปบอกให้มันไปทำงานกับท่านรัฐมนตรีไงครับ ถ้าเราได้งานประมูลทางด่วน ก็จะมีเงินมาใช้หนี้ แต่มันกลับปฏิเสธตอกใส่หน้าผม”
       มลุลีกระแทกช้อนลง
       “แล้วจะทำยังไง แม่บอกไว้ก่อนนะว่าแม่ไม่ยอมให้ชายลากชื่อเสียงเราไปเสื่อมเสียเพราะความเขลาของชายเด็ดขาด” หม่อมมลุลีหงุดหงิดพาลไปถึงเนื้อแพรและพิศุทธิ์ “พิศุทธิ์ก็อีกคน ไม่เคยให้ความร่วมมืออะไรกันเลย...เฮอะ นี่มันคงโดนนังเนื้อแพรเสี้ยมซะจนพลอยใฝ่ต่ำไปด้วย เวรกรรมของฉันจริงๆ...มีลูกก็ดีแต่ผลาญ มีหลานก็ซื่อจนโง่”
       ท่านชายอ๊อดสะดุ้งนิดๆที่โดนหางเลข
       “แล้วนี่เราจะทำยังไงกันดีล่ะครับ”
       หม่อมมลุลีออกคำสั่งเด็ดขาด
       “แกต้องไปบีบให้ชายมาช่วยกันรับผิดชอบให้ได้ ถ้าไม่ทำงานกับท่านรัฐมนตรีก็ต้องแต่งงานกับหนูชวาลา ลูกสาวของท่านให้ได้ ถ้ามันจะเนรคุณไม่ดูดำดูดีพวกเรา ก็ให้มันรู้ไป”
       
       กะรัตทานข้าวต้มจนเกลี้ยง พิศุทธิ์ยืนพิงขอบประตูมอง ยิ้มๆ แกล้งชมตัวเองออกไป
       “กินซะเกลี้ยงชาม...แสดงว่าฝีมือผมไม่ใช่ย่อยๆ”
       “ใครบอก เป็นเพราะฉันหิวต่างหาก ตั้งแต่เช้า ข้าวเพิ่งจะตกถึงท้องนี่แหละ”
       “ผมไม่เข้าใจ คุณจะทำให้ตัวเองลำบากไปทำไม เป็นถึงหลานสาวเจ้าสัวร่ำรวยล้นฟ้า”
       พิศุทธิ์เข้ามาเก็บชามไปพลาง
       “รู้สึกว่าคุณจะรู้ประวัติฉันทะลุทะลวงเหลือเกินนะ...รู้ตัวรึเปล่าว่าคุณทำฉันเซอร์ไพร้ส์ตลอด”
       “คุณเองก็มีเรื่องทำให้ผมช็อคทุกครั้งที่เจอเหมือนกัน”
       พิศุทธิ์จะยกชามข้าวต้มไปเก็บ เสียงมือถือที่วางบนโต๊ะข้างโต๊ะอาหารดังขึ้น พิศุทธิ์เดินไปคว้ามาดู รูปเนื้อแพรขึ้นที่หน้าจอ พิศุทธิ์ชะงักไปนิดเดียว กะรัตเห็นท่าทีพิศุทธิ์ เลยจ้องเขม็ง อยากรู้ว่าใครโทรมา
       “ผมขอตัวเดี๋ยวนะ”
       พิศุทธิ์เดินหลบออกไปรับสาย กะรัตแอบมองตามอย่างจับผิด
       “แฟนโทรมาล่ะซิ...ถึงไม่กล้าพูดต่อหน้าเรา”
       
       กะรัตคิดย่องไปแอบฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สามีตีตรา ตอนที่ 2
        เนื้อแพรพูดโทรศัพท์อยู่ที่บ้านอย่างไม่สบายใจ
       “ชายอยู่ไหนลูก ทำไมจู่ๆก็พรวดพราดไปแบบนี้ล่ะ”
       พิศุทธิ์เดินเลี่ยงออกมารับสายที่ระเบียงบ้าน โดยไม่รู้ว่ากะรัตแอบฟังอยู่
       “ผมอยู่ที่บ้านพัทยานี่แหละครับ”
       “ชายเป็นอะไร บอกแม่ได้มั้ย”
       พิศุทธิ์นึกถึงเรื่องที่ถูกท่านชายอ๊อดกดดัน แต่ไม่อยากบอกแม่
       “ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศเท่านั้นเอง”
       “ถ้าเป็นเรื่องคุณกฤช แม่อธิบายได้นะลูก”
       เมื่อพูดถึงกฤช พิศุทธิ์กลัวกะรัตได้ยิน เลยเอี้ยวๆตัวมองเข้าไปข้างในอย่างระวังๆ กะรัตเห็นท่าทีแบบนั้นก็ยิ่งเข้าใจผิด เธอพึมพำเบาๆ
       “จะโกหกแฟนว่าอยู่คนเดียวละซิ” กะรัตนึกดูหมิ่นผู้ชายขึ้นมาอีก
       พิศุทธิ์เอี้ยวกลับไปมองอีกนิด
       “ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกครับ เอ่อ...ไว้ผมกลับไปแล้วเราค่อยคุยกันดีกว่า”
       “เดี๋ยวสิลูก”
       กะรัตขยับจะซ่อนตัวเข้าไปอีก แต่เท้าที่ยังเจ็บทำให้เสียหลักเซไปชนตู้ โถแก้วบนตู้ตกลงมา เพล้ง
       “ว๊าย...”
       พิศุทธิ์ตกใจหันไป เนื้อแพรที่ได้ยินเสียงผู้หญิงจากปลายสาย
       “ชาย...นั่นเสียงใคร ลูกอยู่กับใครน่ะ”
       พิศุทธิ์ก้าวเร็วๆเข้ามาในบ้าน ยืนมองกะรัตที่ก้มหน้าจ๋อยอยู่อย่างอ่อนใจ กะรัตพูดเบาๆ
       “ฉันขอโทษ...” กะรัตก้มลงเก็บเศษแก้ว
       พิศุทธิ์พูดโทรศัพท์กับเนื้อแพร
       “แค่นี้ก่อนนะครับ”
       “เดี๋ยวชาย...”
       พิศุทธิ์ตัดสายไปซะแล้ว เนื้อแพรยืนงง ไม่เคยรู้เรื่องที่พิศุทธิ์มีผู้หญิงมาก่อน
       
       พิศุทธิ์โยนเศษแก้วที่ห่อในกระดาษหนังสือพิมพ์ลงถังขยะ กะรัตยืนหน้าแหยอยู่ใกล้ๆพูดอ้อมแอ้ม
       “ฉันขอโทษนะ ไว้ฉันจะซื้อใช้ให้”
       “ไม่เป็นไรหรอก มันไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร”
       “คุณไปโทรหาแฟนต่อเถอะ เดี๋ยวเขาจะงอนเอา” กะรัตหยั่งเชิง
       “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมคุยอยู่กับใคร” พิศุทธิ์สงสัย
       กะรัตรีบกลบเกลื่อน
       “ก็ท่าทางคุณมันฟ้องว่ากำลังคุยกับแฟน...หรือคุณจะปฏิเสธว่าไม่ใช่”
       “นั่นแหละคำตอบสุดท้าย...คนที่ผมคุยด้วย ไม่ใช่แฟน”
       “งั้นคุณคุยกับใคร”
       กะรัตหลุดปากถามออกไปแล้วก็ตกใจตัวเอง พิศุทธิ์ไม่อยากถือสา
       “ผมว่าแทนที่จะมาซักไซร้ผมอยู่แบบนี้ คุณไปโทรถามคนที่บ้านคุณดีกว่าว่า ถึงไหนแล้ว นี่มันเกือบสามชั่วโมงเข้าไปแล้วนะ”
       กะรัตหน้าเจื่อน อ้ำอึ้งจนพิศุทธิ์สงสัยรีบเดินกลับเข้าไปในบ้าน
       
       พิศุทธิ์คว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดหาเบอร์โทรออกล่าสุด กะรัตกะเผลกเข้ามายืนมองอย่างลุ้นๆ หวาดๆ พิศุทธิ์เห็นเบอร์ล่าสุดยังเป็นเบอร์เนื้อแพรทั้งสองครั้ง ก็รู้ว่ากะรัตไม่ได้โทรบอกใคร หันกลับมาเล่นงาน
       “นี่ตกลงคุณไม่ได้โทรบอกที่บ้านใช่มั้ย”
       “ใช่” กะรัตตีหน้าตาเฉย
       พิศุทธิ์เริ่มจะปวดหัวกับกะรัต เลยดุออกไป
       “นี่คุณคิดอะไรของคุณกันแน่”
       “ฉันไม่อยากกลับบ้าน”
       “แล้วคุณคิดบ้างมั้ยว่าป่านนี้ที่บ้านคุณเขาจะเป็นห่วงแค่ไหน” พิศุทธิ์ระอา
       “แต่ฉันไม่อยากกลับไปทำให้ใครเดือนร้อนอีกแล้วคุณเข้าใจมั้ย”
       กะรัตโพล่งความกดดันในใจออกมา
       “กะรัต...” พิศุทธิ์ ใจอ่อนลงเพราะรู้ความเป็นมาของกะรัตดี
       “ฉันมันตัวปัญหา คุณรู้มั้ยว่าฉันทำให้คนในครอบครัวอับอายขายหน้าแค่ไหน”
       “ผมว่าคุณคิดมากไปแล้วนะ”
       กะรัตกลืนก้อนที่แล่นขึ้นมาจุกคอลงไป ไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าพิศุทธิ์
       “ฉันแต่งงานมาสามครั้ง...ถูกสามีหักหลังทั้งสามคน แล้วล่าสุด...นอกจากมันจะนอกใจฉัน ฉันยังถูกเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่ยังเด็กทรยศเอา...ไม่ใช่แค่นั้น...แต่มันยังทำให้ฉันกลายเป็นเมียน้อย คุณได้ยินมั้ย”
       กะรัตกลั้นน้ำตาไม่อยู่ แต่ก็รีบปาดน้ำตาที่หยดออกมา แล้วฝืนห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้อีก พิศุทธิ์ยืนมึน ไม่เข้าใจที่กะรัตพูด
       “ก่อนหน้าฉันจะมาที่นี่...คนที่เคยเป็นเพื่อนรักของฉัน เอาทะเบียนสมรสที่มันแอบไปจดกับสามีฉันบอกกับฉันว่ามันคือเมียหลวง...ส่วนฉัน นอกจากจะถูกสวมเขามาตลอดเวลา ฉันยังถูกเพื่อนชั่วหักหลังเอาอย่างหน้าด้านๆ”
       กะรัตเงยหน้านองน้ำตามองพิศุทธิ์
       “คุณคิดว่าจะมีใครยอมรับเหตุการณ์แบบนี้ได้ง่ายๆงั้นเหรอ”
       พิศุทธิ์ใจอ่อนยวบลงทันที แทบอยากเข้าไปกอดปลอบไว้ แต่ก็ไม่กล้า
       “ก๋งฉันที่รักฉันเหมือนแก้วตาดวงใจ พ่อแม่ฉัน พี่น้องฉัน...ทุกคนต้องพลอยเสียใจ ไปกับความโง่เง่าของฉัน”
       พิศุทธิ์พยายามตั้งสติ
       “แต่คุณเป็นฝ่ายถูกกระทำ...ทุกคนอาจจะเสียใจ แต่พวกเขาต้องเข้าใจคุณนะกะรัต”
       กะรัตส่ายหน้า ความทุกข์เข้าจู่โจมจิตใจอีกระลอก
       “แต่พวกเขาต้องอับอาย ผิดหวังในตัวฉัน ฉันไม่รู้เลยว่าจะเริ่มต้นต่อไปยังไง...ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตต่อไปเพื่ออะไร” กะรัตสะอื้น
       “กะรัต...”
       “ขอให้ฉันได้พักใจอยู่ที่นี่สักวันได้มั้ย...อย่างน้อยแค่คืนนี้ก็ได้ ฉันขอแค่คืนเดียวที่ฉันจะได้นอนโดยไม่ต้องฝันร้ายอีก”
       กะรัตมองหน้าพิศุทธิ์แบบขอความเห็นใจ พิศุทธิ์ยืนมองความอ่อนแอของกะรัตด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ
       
       พิศุทธิ์ปูผ้าปูเตียงให้ใหม่โดยมีกะรัตยืนมองดูอยู่ พิศุทธิ์จัดการทุกอย่างอย่างคล่องแคล่ว
       “ที่นี่ไม่สะดวกสบายเหมือนบ้านคุณหรอกนะ...อยากได้อะไรก็ตะโกนเรียกผมละกัน”
       พิศุทธิ์เดินออกไปเพื่อให้กะรัตพักผ่อน
       “เดี๋ยว”
       พิศุทธิ์กำลังจะออกประตูไปหันมา
       “ขอบคุณมากนะ”
       พิศุทธิ์พยักหน้ารับคำขอบคุณไว้แล้วปิดประตูออกไป กะรัตขึ้นนอนบนเตียงที่พิศุทธิ์เตรียมไว้ให้ด้วยความรู้สึกแปลกๆเพราะเธอไม่เคยได้รับการดูแลจากผู้ชายคนไหนแบบนี้มาก่อน
       
       กลางดึก กะรัตนอนอยู่บนเตียงพลิกตัวไปมาเพราะฝันถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
       “ความจริงบ้าอะไรของแก”
       กะรัตเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ สายน้ำผึ้งจ้องหน้า
       “ก็ความจริงที่เธอมันห่วยไงกั้ง เธอมันห่วยจนผัวทุกคนของเธอ ทนไม่ไหว ต้องออกไปหาเศษหาเลยนอกบ้าน...ฉันไม่แปลกใจเลยที่ผู้หญิงอย่างเธอจะไม่เคยได้รับความรักจากผู้ชายคนไหนเลย”
       กะรัตเจ็บจี๊ดแต่ฮึดสู้
       “แต่อย่างน้อย ฉันก็ยังเป็นคนที่ผู้ชายเลือกจะเรียกว่าเมีย ไม่ใช่นางบำเรอหรือชู้อย่างแก”
       “เมีย เธอเผลอเรียกตัวเองว่าเมียอีกแล้วนะกั้ง”
       สายน้ำผึ้งส่งน้ำเสียงกวนประสาทมาก จนกะรัตเริ่มงงกับอารมณ์ สายน้ำผึ้งค่อยๆยกซองขึ้นช้าๆ...เปิดซองออกแล้วค่อยๆดึงเอกสารแผ่นหนึ่งออกมา
       “ถ้าเธอขยันเรียนกว่านี้สักนิด...หาความรู้รอบตัวสักหน่อย เธอก็จะรู้ว่า...คำว่าเมีย เขาหมายถึงผู้หญิงที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนสมรส ไม่ใช่แค่มีพิธีอลังการ แต่ไร้ค่าอย่างเธอ”
       กะรัตลืมตาโพลง ที่ตรงหน้าของกะรัตมีหน้าสายน้ำผึ้งอยู่ใกล้ๆ
       “แกต้องชดใช้ชีวิตให้ภูเบศร์ แกต้องชดใช้ให้ชีวิตให้ฉัน”
       สายน้ำผึ้งพุ่งเข้าบีบคอ กะรัตกรี๊ด สายน้ำผึ้งยิ่งบีบคอแน่น
       “แกมันตัวซวย...ผัวแกทุกคนต้องตายเพราะแก...เพราะแก...เพราะแก”
       
       กะรัตร้องอึดอัดแทบขาดใจ

สามีตีตรา ตอนที่ 2
        กะรัตนอนพลิกไปมาอยู่บนเตียง
       “ปล่อยฉันผึ้ง...ปล่อยฉัน...อ๊าย”
       กะรัตร้องกรี๊ดตกใจตื่นจังหวะเดียวกับที่พิศุทธิ์พุ่งเข้าไปหา
       “ผมได้ยินเสียงคุณร้อง คุณเป็นอะไรรึเปล่า”
       แววตากะรัตเต็มไปด้วยความกลัว โผเข้ากอดพิศุทธิ์
       “ฉันไม่ได้ฆ่าใคร ฉันไม่ได้อยากให้ภูตาย ฉันไม่ได้อยากให้พวกเขาตาย”
       กะรัตร้องไห้ตัวโยน พิศุทธิ์เห็นอาการของผู้หญิงอย่างกะรัต ที่ต้องจมอยู่กับฝันร้าย มือของพิศุทธิ์ค่อยลูบเบาๆไปที่ผมของเธอ
       “แค่ฝันร้าย ไม่เป็นไรนะครับ คุณไม่เป็นไรแล้ว”
       กะรัตได้รับความรู้สึกอบอุ่นจากมือของผู้ชายที่เธอไม่เคยรู้จัก แต่มันทำให้เธอหลับตาลงได้อย่างอุ่นใจ
       กะรัตนอนหลับจับมือพิศุทธิ์อยู่ สักครู่เขาค่อยๆถอนมือออก
       “คุณต้องฝันร้ายแบบนี้ทุกคืนหรือเปล่า”
       พิศุทธิ์มองกะรัตที่ตอนนี้หลับสนิท ถอดเขี้ยวเล็บของภาพความร้ายกาจที่เคยมี พิศุทธิ์ห่มผ้าให้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
       
       วันใหม่...ในบริษัทส่งออกสินค้าเกษตร...สายน้ำผึ้งผลุนผลันเข้าห้องน้ำมาอาเจียนเพราะแพ้ท้องหนักลูกน้องสายน้ำผึ้งซึ่งเป็นสาวรุ่น พากันเดินเข้ามาแต่งหน้าที่หน้ากระจก เห็นเธอโก่งคออาเจียนอยู่ในห้องน้ำที่ไม่ได้ปิดประตูก็แอบนินทากัน
       “สังเกตรึเปล่าว่าหมู่นี้พี่ผึ้งมีอาการแปลกๆ”
       สายน้ำผึ้งที่อยู่ในห้องน้ำถึงกับชะงักเมื่อได้ยินคนพูดถึงตัวเองอยู่
       “รู้สึกเหมือนกันเหรอ ฉันนึกว่าฉันคิดอยู่คนเดียว”
       “ก็เล่นโอ้กอ้ากเช้าเย็น แถมบางทียังกลางที่ประชุมแบบนั้น ให้ไม่เกินอีกสองเดือนก็ป่องแล้วละย่ะ”
       สายน้ำผึ้งต้องฝืนกลั้นอาการคลื่นไส้ไว้ เพราะกลัวคนข้างนอกจะได้ยิน ลูกน้องยังคงนินทา
       “ฟงแฟนก็ไม่ แล้วหยั่งงี้เขาท้องกับใคร”
       “ถ้าปล่อยให้ท้องโย้แล้วยังพาพ่อของลูกมาเปิดตัวไม่ได้ ร้อยทั้งร้อยเป็นเมียน้อยชัวร์”
       สายน้ำผึ้งหน้าเสียเมื่อได้ยินคนพูดถึงตัวเองแบบนั้น สองสาวเติมแป้งแต่งหน้าเสร็จก็เดินออกไป สายน้ำผึ้งถึงกับทรุดนั่งด้วยความมืดแปดด้าน เพราะไม่รู้จะเอายังไงกับอนาคตตัวเอง
       
       สายน้ำผึ้งเข้ามาในชุมชนที่ดูไม่เจริญนัก เดินมองหาบ้านภูเบศร์ เธอเดินมาถึงร้านตัดเสื้อที่เป็นห้องเช่าเก่าๆโทรมๆเห็นหญิงกลางคนแต่งตัวปอนๆกำลังนั่งสอยชายเสื้ออยู่ ผู้หญิงหน้าตาบ้านๆอีกคนกำลังเย็บจักร มีเด็กตัวเล็กนั่งเล่นของเล่นเน่าๆอยู่ใกล้ๆ สายน้ำผึ้งรวบรวมความกล้า เดินตรงเข้าไปไหว้หญิงกลางคนก่อน
       “สวัสดีค่ะ”
       แม่ของภูเบศร์มองสายน้ำผึ้ง แล้วถามออกไป
       “มาตัดเสื้อเหรอหนู”
       “หนูชื่อสายน้ำผึ้ง ที่แม่เจอที่งานศพภูไงคะ”
       แม่คิดๆ แล้วจำได้
       “อ้อ...แล้วนี่หนูมามีธุระอะไรรึเปล่า”
       สายน้ำผึ้งมองไปในบ้าน เห็นรูปและโกศอัฐิของภูเบศร์วางอยู่บนหิ้ง ตัดสินใจบอกกับแม่ไปตรงๆ
       “หนูท้องกับภูค่ะแม่”
       เสียงเย็บจักรเงียบไปทันที แม่ชักสีหน้าแล้วหันไปสบตากับผู้หญิงที่เย็บจักรอยู่ก่อนจะหันมาหาสายน้ำผึ้ง
       “ถ้าจะมาทวงสิทธิ์ละก็ ขอบอกว่าไอ้ภูมันไม่มีสมบัติเหลือหรอกนะ มีแต่หนี้จะเอากะเขาด้วยรึเปล่าล่ะ”
       “ผึ้งไม่ได้มาเรียกร้องอะไรนะคะ แค่อยากมาบอกว่าผึ้งยังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของภูอีกคนอยู่ตรงนี้”
       “ทำกันเองก็เชิญเลี้ยงกันเองเถอะ ฉันไม่อยากรับรู้”
       “แต่ยังไงเด็กคนนี้ต้องใช้นามสกุลของภูนะคะ เพราะเขาจดทะเบียนกับหนู”
       “หนูไม่ใช่คนแรกที่จดทะเบียนกับมันหรอกนะ มันเที่ยวแรดไปจดกับใครเขาไปทั่ว โดนมันหลอกให้จดทะเบียนซ้อนแล้วรู้ตัวรึเปล่า”
       สายน้ำผึ้งชะงัก
       “นี่แม่พูดเรื่องอะไร”
       “ก็เมียตัวจริงถูกต้องตามกฎหมายของมันนั่งอยู่นี่ไง”
       สายน้ำผึ้งมองสภาพเมียคนแรกของภูเบศร์อย่างรับไม่ได้
       “ไม่จริง”
       “มันแต่งกับไอ้ภูมาสิบปี ลูกมันคนนี้ยังจำหน้าพ่อไม่ได้ด้วยซ้ำ”
       แม่ของภูเบศร์พยักเพยิดไปที่เด็กคนที่นั่งเล่นอยู่ในร้าน สายน้ำผึ้งหน้าซีดเผือดจะเป็นลม
       “มันยอมอยู่อย่างสงบปากสงบคำ เพื่อแลกกับเงินทุกสตางค์ที่ผัวมันตอดมาจากเมียเศรษฐี ถ้ารู้ว่าไอ้ภูจะอายุสั้นยังงี้ มันคงไม่ทนอยู่แบบนี้หรอก”
       สายน้ำผึ้งแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อได้รู้ความจริงที่แสนเจ็บปวด
       “ไอ้ภูมันไม่เคยคิดจะมีลูก ถ้าหนูอยู่กินกับมันจริงๆก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ มันระวังเรื่องนี้ จะตายเพราะกลัวเมียเศรษฐีของมันจะรับไม่ได้” แม่มองสายน้ำผึ้งที่ดูดีแล้วนึกสงสัย “แล้วนี่ไปทำอีท่าไหน ถึงได้ปล่อยให้พลาดยังงี้”
       สายน้ำผึ้งไม่มีคำตอบให้กับแม่ภูเบศร์ เพราะใจตอนนั้นเหมือนกำลังแตกออกเป็นเสี่ยง หัวหูอื้ออึงไปหมด
       
       สายน้ำผึ้งเดินตามทางมาเหมือนไม่มีชีวิตจิตใจกำลังจะข้ามถนน ระหว่างที่หยุดยืนรอเธอเห็นพ่อแม่กำลังจูงมือลูกข้ามถนนมาจากเกาะกลาง เธออึ้งกับภาพความสุขของครอบครัวที่บาดหัวใจ พลันน้ำตาก็ร่วงพรูลงมาเป็นสาย สายน้ำผึ้งเดินโซซัดโซเซร้องไห้น้ำตานองหน้าจนมาหยุดตรงมุมหนึ่ง มือต้องเกาะยึดกำแพงไว้เหมือนจะเดินต่อไปไม่ไหว สายน้ำผึ้งสะอื้นออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
       
       ในอดีต...ภูเบศร์ก้าวเข้าห้องของโรงแรมม่านรูด สายน้ำผึ้งก้าวตาม ปิดประตูดังโครมน้ำตาร่วงพรูออกมาทันที
       “อธิบายมาสิคะ อธิบายเรื่องที่คุณบอกผึ้งว่าคุณกำลังจะไปแต่งงาน”
       “โธ่ผึ้ง...” ภูเบศร์เข้าไปกอดสายน้ำผึ้งไว้ทางด้านหลัง “ผมบอกแล้วไงว่ามันก็เป็นแค่แผนของผม พอผมได้เงินมากพอ ผมก็จะหาเรื่องเลิก แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไงจ้ะ”
       สายน้ำผึ้งสะบัดตัวหันกลับไป
       “แต่ผึ้งไม่ต้องการ...ผึ้งต้องการแต่คุณได้ยินมั้ยคะ”
       ภูเบศร์อธิบายอย่างใจเย็น
       “แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะอยู่กันโดยไม่มีอะไรเลย คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้มั่งมีอะไร”
       “ผึ้งไม่กลัว”
       “แต่ผมรักคุณนะผึ้ง ผมจะไม่ยอมให้คนที่ผมรักต้องลำบาก แล้วสักวันถ้าเรามีลูกด้วยกัน คุณจะทนเห็นลูกอยู่อย่างกระจอกงอกง่อยได้เหรอ”
       สายน้ำผึ้งอึ้งเงียบไป แต่ยังร้องไห้ เพราะรับไม่ได้ ภูเบศร์ค่อยๆเข้าประคองสายน้ำผึ้งไปนั่งที่เตียง กอดปลอบ ทอดน้ำเสียงอบอุ่นมาก
       “คุณยังจำความฝันที่เราสร้างร่วมกันได้มั้ย...รถหรูๆที่ผมจะพาคุณเที่ยวไปในทุกที่ที่คุณอยากไป...บ้านสวยๆ หลังใหญ่จนใครๆต้องอิจฉาบ้านเราต้องมีสระว่ายน้ำมีสนามหญ้ากว้างๆ ไว้ให้ลูกของเราวิ่งเล่น” ภูเบศร์เชยคางสายน้ำผึ้งขึ้นมา สบตาหวานฉ่ำ “และตอนนี้ ผมก็กำลังจะทำให้ฝันของเราเป็นจริงแล้วไงจ้ะ”
       “แต่ผึ้งต้องเสียคุณไป...ที่สำคัญ...คนที่แย่งคุณไปจากผึ้งคือ...”
       “ไม่มีใครแย่งผมไปจากคุณได้...สายน้ำผึ้ง”
       ภูเบศร์สบตาซึ้ง ก่อนจับมือสายน้ำผึ้งให้มาทาบลงตรงหัวใจของเขาเบาๆ นุ่มนวล
       “ในหัวใจของผม มีแต่ผู้หญิงชื่อสายน้ำผึ้ง...ผู้หญิงที่ผมรักยิ่งกว่าชีวิตผมถึงได้ยอมเอาชีวิตของผมเข้าไปแลก...ผมทำได้ทุกอย่าง เพื่อคุณคนเดียวรู้มั้ย”
       สายน้ำผึ้งหลงเชื่อทุกคำของภูเบศร์ ตื้นตันใจจนน้ำตารินไหลออกมา ภูเบศร์อ่อนหวานอ่อนโยนใส่ไม่ยั้ง แล้วพรมจูบซับน้ำตาสายน้ำผึ้งจนทั่วหน้า สัมผัสละมุนละไมกับใจที่หลงรัก ทำเอาสายน้ำผึ้งถึงกับลืมเลือนเรื่องช้ำใจ หลับตาพริ้มปล่อยใจไปกับความรักที่เข้าใจว่ามันเป็นจริง
       “ผมรักคุณ...รักเหลือเกิน...ผึ้งจ๋า...”

สามีตีตรา ตอนที่ 2
        สายน้ำผึ้ง นึกถึงคำด่าของกะรัตกระแทกซ้ำเข้ามาอีก กะรัตหัวเราะเยาะหยัน
       “นี่มันคงพล่ามให้เธอหลงเชื่อว่ามันมีสิทธิ์อย่างโน้นอย่างนี้ละสิ...” กะรัตเดินย่างเข้าหาสายน้ำผึ้งอย่างเหนือกว่า “เธอมันโง่…โง่ ๆ”
       สายน้ำผึ้งยกมืออุดหูสภาพอันน่าสมเพชเวทนาของตัวเอง ที่เหมือนถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในโลกร้าง
       
       พิศุทธิ์เดินหิ้วถุงของกินมา 2-3 ถุง ผ่านมาทางบ้านพักตากอากาศของกะรัต นวลและสาวใช้กำลังเอารูปของกะรัตไปถามชาวประมงที่อยู่แถวนั้น พิศุทธิ์ที่กำลังจะเดินผ่าน หันไปมองๆ
       
       กะรัตกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง เสียงเคาะประตูดัง ปลุกให้กะรัตสะลึมสะลือขึ้นมา
       “คุณกะรัต...ตื่นรึยัง ขอผมเข้าไปหน่อย”
       ทันทีที่รู้ตัวว่าเป็นเสียงพิศุทธิ์ กะรัตก็กระเด้งตัวขึ้นทันทีรีบกะเผลกไปเปิดประตู เห็นพิศุทธิ์มารออยู่หน้าห้อง
       “อรุณสวัสดิ์...เอ๊ย...เอ่อ...สวัสดีตอนบ่ายค่ะ” กะรัตยิ้มเขินๆ ที่เผลอหลับจนเกือบบ่าย
       นวลที่ยืนเยื้องออกไป เห็นกะรัต ร้องออกมาเสียงดังลั่นก็ดีใจ
       “คุณกั้ง”
       กะรัตตกใจแทบล้มทั้งยืนที่เห็นนวลโดดมายืนตรงหน้า นวลโผเข้ากอดกะรัต
       “คุณกั้ง...” นวลจับๆบีบๆที่แขนกะรัต “คุณกั้งจริงๆด้วย...คุณกั้งขารู้มั้ยคะว่านวลออกตามหาคุณกั้งทั้งคืนเลย คุณกั้งหายไปไหนมา แล้วทำไมคุณกั้งถึงมานอนอยู่ที่นี่ ทำไมคุณกั้งไม่กลับบ้านคะ”
       นวลรัวคำถามเป็นชุดด้วยความดีใจ
       “เขาคงลืมมั้งครับว่ามีบ้านอยู่ใกล้แค่นี้” พิศุทธิ์ประชด
       คำพูดของพิศุทธิ์ทำเอากะรัตถึงกับจ๋อยไป
       
       กะรัตยังอยู่ในชุดของพิศุทธิ์ที่เธอยืมใส่ เดินฟึดฟัดๆออกจากบ้าน พิศุทธิ์กับนวลเดินตาม ในระยะที่กะรัตไม่ได้ยินสองคนพูดกัน
       “ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยคุณกั้งไว้ให้”
       “ถ้ารู้ว่าอยู่ใกล้แค่นี้ ผมคงพาไปส่งให้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะครับ”
       “นวลต้องขอโทษด้วยนะคะ ไม่รู้คุณกั้งนึกยังไงถึงได้รบกวนคุณแบบนี้”
       พิศุทธิ์นึกถึงความทุกข์ของกะรัตเมื่อคืนแล้วก็หนักใจขึ้นมาอีก
       “ผมว่าตอนนี้ เขาคงต้องการที่พึ่งทางใจ...” พิศุทธิ์มองนวลเชิงเตือน “ที่ไม่ใช่การควบคุมกักขัง...คนดื้อแบบนี้ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งผลักเขาออกไป”
       นวลหน้าเจื่อนที่โดนติแล้วสงสัย
       “เอ๊ะ แล้วทำไมคุณถึงได้พูดเหมือนรู้ใจคุณกะรัตมากขนาดนี้ล่ะคะ รึว่า...”
       พิศุทธิ์ทำหน้าเก้อๆที่เผลอพูด โชคดีที่เสียงกะรัตดังมาเป็นระฆังช่วยไว้ซะก่อน
       “เอ้า...เร็วเข้าสินวล...จะรอให้เขาไล่ตะเพิดเราเหมือนหมูเหมือนหมารึไง”
       “ค่ะๆ”
       นวลรีบวิ่งออกไปหากะรัตทันที พิศุทธิ์เดินตามออกมา
       “หวังว่าคงไม่มีเหตุให้เราต้องเจอกันอีกบ่อยๆนะครับ”
       กะรัตอึ้ง หน้าคว่ำใส่พิศุทธิ์
       “ไปซิ”
       กะรัตพาล เร่งนวลเสียงดัง ค้อนพิศุทธิ์วงใหญ่ก่อนจะจ้ำอ้าวไป นวลรีบวิ่งตาม พิศุทธิ์มองอาการวีนแตกของกะรัตอย่างอ่อนใจ
       
       กะรัตเดินกระแทกเท้าเข้ามาในโถงบ้านพักตากอากาศด้วยความโมโห นวลตามมาติดๆ สมหวังกับคนใช้สองคนที่รออยู่ดีใจกันใหญ่ กะรัตยังเล่นงานนวลไม่เลิก
       “นวลนะนวล ไม่รู้จะโผล่ไปทำไม”
       “แล้วทำไมคุณกั้งถึงจะไม่อยากกลับบ้านล่ะคะ” นวลงง
       “ฉันจะไปขึ้นสวรรค์ลงนรกที่ไหน นวลไม่ต้องรู้สักเรื่องจะได้มั้ย...” กะรัตหน้าเหวี่ยงไปที่คนใช้ “ฉันจะอกแตกตายก็เพราะพวกสู่รู้แถวนี้แหละ”
       กะรัตหงุดหงิด กระแทกเท้าขึ้นบันได สวนกับกุนตีและกันตาที่เดินลงมาพอดี
       “หายไปไหนมา แล้วนี่เป็นอะไรรึเปล่า มีใครทำอะไรกั้งรึเปล่า” กุนตีรีบถลาเข้ามาจับตัวน้อง
       นวลยิ้มๆ เมื่อนึกถึงพิศุทธิ์ ถลาเข้าไปเสนอหน้าบอก
       “อู๊ย...คุณกุ้งขา ไม่มีใครทำร้ายคุณกั้งเหมือนที่คุณกุ้งคิดหรอกค่ะ คุณกั้งปลอดภัยไร้กังวล แถมยัง...”
       “นวล”
       กะรัตตวาดเสียงดัง ขึงตาใส่ นวลรีบยกมือกันไวๆ สองสาวฟังนวลแล้วงงๆ เพิ่งสังเกตการแต่งตัวของน้องสาว กะรัตหันกลับมา ก็เห็นสายตาพี่กับน้องที่จ้องดูเสื้อผ้าที่ไม่ใช่ของกะรัต สองคนเงยมองหน้ากะรัตพร้อมกัน กะรัตทั้งพาลทั้งอาย วิ่งหนีหน้าขึ้นบนไป สองสาวมองตามกะรัตงงๆ แล้วนึกได้ หันขวับมาหานวลทันที
       
       พิศุทธิ์เดินเข้ามาในห้องนอน มองเตียงที่กะรัตนอนเมื่อคืน รกไปด้วยหมอนและผ้าห่มที่ยังไม่ได้เก็บ อดคิดถึงกะรัตอีกไม่ได้ พิศุทธิ์เดินเข้าไปเก็บเตียง
       
       กุนตีได้ฟังเรื่องที่ไปเจอกะรัตอยู่กับพิศุทธิ์จากนวลก็โวยเสียงดัง
       “นี่หมายความว่ายัยกั้งไปอยู่กับผู้ชายคนนั้นทั้งคืนงั้นเหรอ”
       “แต่เขาก็ดูเป็นสุภาพบุรุษมากนะคะ”
       “ว่างไม่เท่าไรก็เริ่มหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว” กุนตีเหนื่อยใจ
       “โธ่ พี่กุ้งก็...จะเป็นไรไปล่ะคะ ถ้าเขาคนนั้นทำให้พี่กั้งเริ่มรักชีวิตตัวเองขึ้นมาได้”
       “มันจะเปิดทางให้ผู้ชายมาหลอกอีกน่ะสิ สามครั้งแล้วนะ ถ้ายังจะมีหนที่สี่ ก็คงต้องโทษตัวเองแล้ว”
       “นี่นวล” กันตากระซิบถามตื่นเต้น “ผู้ชายคนนั้นดูโอเครึเปล่า แล้วท่าทีที่พี่กั้งมีกับเขา เป็นยังไง”
       “นวลว่าเขาไม่เหมือนคนที่แล้วๆมานะคะ ส่วนคุณกั้งก็น่าจะพอใจเขาอยู่เหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่กล้าไปนอนค้างอ้างแรมกับเขา สองต่อสองแบบนั้นหรอกค่ะ”
       กันตาหันมาหากุนตี
       “ก้อยว่าพี่กุ้งอย่าเพิ่งซีเรียสไปเลยค่ะ พี่กั้งอาจจะแค่เสียเซลฟ์กับเรื่องที่เกิดขึ้น ก็เลยต้องการใครสักคนมากู้ความมั่นใจคืนเท่านั้นแหละ”
       “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ พี่ก็ยิ่งรับไม่ได้”
       “เอาเถอะค่ะ” กันตาลุกขึ้น “เอาเป็นว่าก้อยจะไปดูให้เห็นกะตา แล้วสกรีนให้ด้วยว่าคนนี้ควรจะ เดินหน้าหรือว่าแค่ แก้ขัด เท่านั้นพอ...ไหนบอกฉันมาซินวล บ้านว่าที่พี่เขยคนที่สี่ของฉัน อยู่ตรงไหน”
       กุนตีถึงกับชะงักไปกับคำเรียกของกันตา
       
       พิศุทธิ์เดินออกมานั่งรับลมเย็นที่หน้าบ้าน กันตาเดินหิ้วถุงกระดาษมาในระยะที่พอมองเห็นพิศุทธิ์ กันตาแอบมองพิศุทธิ์จากทางด้านหลังยังจำไม่ได้ว่าเคยเจอพิศุทธิ์มาก่อน กันตาตื่นเต้นเพราะอยากจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร
       “ขอโทษนะคะ”
       พิศุทธิ์ได้ยินเสียง รีบหันไปมอง กันตาตกใจและดีใจมากที่เห็นว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าคือพิศุทธิ์
       
       กะรัตใส่ชุดคลุมประมาณเพิ่งอาบน้ำเสร็จ นั่งเช็ดผมอยู่บนเตียง เธอนึกถึงภาพที่เธอโผเข้ากอด พิศุทธิ์ เขาใช้มือลูบผมปลอบเธอเบาๆ
       “แค่ฝันร้าย ไม่เป็นไรนะครับ คุณไม่เป็นไรแล้ว”
       พิศุทธิ์เดินมาที่หน้าบ้าน
       “หวังว่าคงไม่มีเหตุให้เราเจอกันอีกบ่อยๆนะครับ”
       
       กะรัตใช้ผ้าเช็ดผมแรงๆ
       “โอ้ย บ้าไปแล้วเหรอกะรัต จะไปคิดถึงนายคนนั้นทำไม”
       ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงของนวลดังขึ้น
       “ของว่างค่ะคุณกั้ง”
       กะรัตพอมองเห็นนวลก็เหมือนคิดอะไรขึ้นได้
       “ชุดที่ให้ไปซักได้รึยัง”
       “เรียบร้อยแล้วค่ะ”
       “ไปเอามาเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันจะต้องเอาไปคืนเจ้าของ”
       “คุณก้อยเธอเอาไปคืนให้แล้วเรียบร้อยค่ะ”
       
       “อะไรนะ” กะรัตไม่พอใจ
        
       จบตอนที่ 2 

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สามีตีตรา ตอนที่ 13 จบบริบูรณ์
สามีตีตรา ตอนที่ 12
สามีตีตรา ตอนที่ 11
สามีตีตรา ตอนที่ 10
สามีตีตรา ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 7 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบเรื่องนี้ค่ะ ตามอ่านตลอดนะคะ
เพ็ญ บ้านสวน ชลบุรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมาก ๆค่ะ
ชอบมาก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พระเอกน่ารักจัง
แอน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014