ลูกทาส ตอนที่ 1

โดย MGR Online   
20 กุมภาพันธ์ 2557 17:31 น.
หน้าที่แล้ว |   1 | 2 | 3 | 4  | หน้าถัดไป
ลูกทาส ตอนที่ 1
        ลูกทาส ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น บริเวณสวนบ้านพระยาไชยากร
        
       แก้วมาช่วยน้ำทิพย์เก็บดอกไม้เหมือนทุกวันและวันนี้เขาได้นำยามาคืนให้น้ำทิพย์
       น้ำทิพย์แปลกใจ
       "เอายามาคืนฉันทำไม ใช้ไม่ได้ผลรึ"
       "หามิได้ขอรับ ยาของคุณน้ำทิพย์ดีนัก เพียงแค่กินแลทาตามที่คุณน้ำทิพย์สั่ง แม่ก็อาการดีขึ้นทันตาเห็น แต่ยามันแพง ไม่ควรที่จะสิ้นเปลืองกับทาสอย่างพวกกระผม เพียงเท่านี้ ก็เป็นพระเดชพระคุณมากแล้วขอรับ"
       น้ำทิพย์ยิ้มบางๆ
       "ไม่ต้องเกรงใจดอก เก็บเอาไว้เถอะ ฉันบอกแล้ว ว่าฉันจะดูแลป้ากิ่งแทนคุณแม่ ถ้าท่านยังอยู่ ท่านก็ต้องรักษาป้ากิ่งอย่างดีเช่นกัน"
       แก้วรู้สึกเกรงใจมาก
       "แต่..."
       น้ำทิพย์ตัดบท
       "เดี๋ยวนี้ไม่ฟังคำสั่งฉันแล้วรึ"
       "มิได้ขอรับ ถ้าคุณน้ำทิพย์ประสงค์เช่นนั้น กระผมก็จะทำตามขอรับ"
       ขณะนั้นเอง มาโนชก็เดินยิ้มกริ่มเข้ามาหาน้ำทิพย์
       "น้องน้ำทิพย์ ตื่นก่อนก็ไม่ยอมปลุกพี่ พี่ตั้งใจจะลงมาพร้อมๆ น้ำทิพย์เสียหน่อย"
       แม้เธอจะรำคาญ แต่ก็ยังยิ้มตามมารยาท
       "พี่มาโนชชอบนอนตื่นสายนี่คะ ฉันเลยไม่กล้าปลุกพี่ แลฉันเห็นว่าบางคืนพี่กินเหล้าจนดึก บางคืนก็ไม่กลับมานอนที่เรือนจนเกือบรุ่ง ฉันยิ่งไม่กล้ารบกวน"
       มาโนชหน้าเสีย พูดไม่ออก แก้วยิ้มๆ สะใจที่มาโนชโดนย้อน
       "ยิ้มอะไรวะไอ้แก้ว ไอ้ขี้ข้า เจ้านายเค้าพูดกัน สะเออะมาเสนอหน้า"มาโนชหันไปตะคอกแก้ว
       แก้วหน้าเสียไปทันที ที่โดนมาโนชด่าแบบจิกหัวขนาดนี้ น้ำทิพย์ไม่พอใจ
       "แก้วมีหน้าที่ต้องช่วยน้องเก็บดอกไม้ทุกวันอยู่แล้ว ไม่ถือว่าสะเออะดอกค่ะพี่มาโนช"
       มาโนชปั้นยิ้ม ปรายตามองแก้ว
       "งั้นต่อไป ให้พี่ช่วยน้ำทิพย์เก็บดอกไม้นะจ๊ะ จะได้ไม่ต้องไปใช้ไอ้ขี้ข้านี่อีก"
       "อย่าเลยค่ะ ฉันเกรงใจ แลแก้วก็ทำหน้าที่นี้มานานจนรู้ใจฉันแล้ว ใช้คนอื่นก็ไม่คล่องแคล่วเท่านี้ดอกค่ะ... ไปกันเถอะแก้ว บ่ายนี้ฉันต้องไปซื้อของ แก้วไปช่วยฉันถือของด้วยนะ" น้ำทิพย์พูดกับมาโนชก่อนหันมาบอกแก้ว
       "ขอรับคุณน้ำทิพย์"
       น้ำทิพย์เดินเลี่ยงไป โดยมีแก้วเดินตามหลัง มาโนชมองตามไปด้วยความเจ็บใจปนหมั่นไส้ทาสแก้วมาก
       
       บุญมีกำลังคุยอยู่กับมาโนชที่เจ็บใจอยู่บนเรือน
       "จะให้กระผมหาเรื่องไอ้แก้วมันหรือขอรับคุณมาโนช"
       "ใช่ ยิ่งโทษหนักยิ่งดี ข้าจะได้หาเหตุเฆี่ยนไอ้แก้วให้ปางตาย ค่าที่มันชอบทำตัวประจบประแจงน้องน้ำทิพย์ของข้าดีนัก"
       บุญมีคิดอยู่ครู่นึง
       "กระผมได้ยินพวกในครัวมันคุยกัน ว่าไอ้แก้วเคยไปรับใช้ไอ้คุณพระเรือนแพแลกกับค่าจ้าง ไม่แน่ ว่ามันอาจจะไปอีก ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็เท่ากับมันขัดคำสั่งท่านเจ้าคุณ ที่ห้ามทาสทุกคนเหยียบเรือนแพไอ้คุณพระ คราวนี้ได้เฆี่ยนมันหลังขาดคาหวายแน่ขอรับ"
       มาโนชคิดตามก่อนจะหัวเราะชอบใจ แล้วตบบ่าบุญมี
       "ดีมากไอ้มี ไม่เสียทีที่เป็นคนโปรดของข้า เอ็งไปหาทางจับไอ้แก้วคาหนังคาเขาให้ได้ ข้าจะเฆี่ยนมันต่อหน้าน้องน้ำทิพย์เสียเลย"
       "ขอรับคุณมาโนช" บุญมีสายตาเหี้ยมเกรียม กะล้างแค้นที่แก้วชกตนเต็มที่
       มาโนชสะแหยะยิ้มมุมปาก สีหน้าแววตาชิงชัง
       
       บรรยากาศย่านร้านค้า มีผู้คนมากมายดูคึกคัก แก้วยืนเฝ้าของต่างๆที่น้ำทิพย์ซื้อมา ทั้งผ้าหลายพับ อาหาร ผลไม้ต่างๆ อยู่ข้างรถม้า ขณะนั้นเอง มือข้างหนึ่งของพระนิติธรรมลือชาก็เอื้อมมาจับบ่าแก้วจากทางด้านหลัง
       แก้วหันกลับไป นึกไม่ถึง จะคุกเข่าไหว้
       "คุณพระ"
       พระนิติธรรมรีบจับแขนแก้วไว้ ไม่ให้คุกเข่า
       "ไม่ต้องๆ อย่าพินอบพิเทานักเลย ฉันไม่ใช่คนถือยศถืออย่างเช่นนั้นดอก"
       แก้วยิ้มแย้ม
       "แล้วคุณพระมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงขอรับ"
       "ฉันควรจะเป็นฝ่ายถามแกมากกว่า ที่ทำงานฉันอยู่ละแวกนี้ เลิกงาน ก็ต้องผ่านย่านนี้ทุกวันอยู่แล้ว"
       แก้วยิ้มขำๆ
       "จริงสิขอรับ กระผมก็ถามอะไรโง่ๆ กระผมตามคุณน้ำทิพย์มาซื้อของขอรับ คุณน้ำทิพย์ต้องการของหลายอย่าง เลยให้กระผมมาช่วยถือขอรับ"
       นิติธรรมพยักหน้ารับ หน้าขรึมลง
       "เออ ฉันรู้เรื่องแม่ของแกแล้วนะ เสียใจด้วย"
       แก้วแปลกใจ
       "คุณพระทราบได้ยังไงกันขอรับ"
       นิติธรรมยิ้มๆ
       "อย่าดูถูกเจ้าอ้นทาสฉันสิ เรื่องสาระแนมันไม่เป็นรองผู้ใดในพระนครดอก ก่อนมาทำงานให้ ฉันก็รู้แล้ว
       ท่านเจ้าคุณของแกทำเช่นนี้ ไม่ต่างจากพวกนายทาสสปาต้าร์สมัยโบราณเลย คอยดูเถิด ซักวันพระยาไชยากรต้องมีโทษเพราะเรื่องนี้แน่ เออ คืนนี้แกไปที่เรือนแพฉันสิ ฉันมียาฝรั่งอย่างดีจะให้ แกจะได้เอาไปรักษาแม่แก"
       แก้วยกมือไหว้บอก
       "ขอบพระคุณขอรับ แต่คุณน้ำทิพย์ให้ยาฝรั่งมารักษาแม่กระผมแล้วขอรับ"
       พระนิติธรรมนึกไม่ถึง
       "ลูกสาวพระยาไชยากรน่ะรึ จะให้ยาฝรั่งราคาแพงกับทาส"
       "คุณน้ำทิพย์ไม่เหมือนคุณพ่อของเธอดอกขอรับ เธอมีเมตตากับพวกทาสนัก เพราะเธอถือว่าพวกเราเป็นคนเช่นเดียวกัน" แก้วพูดด้วยสีหน้าแววตา ชื่นชม
       พระนิติธรรมหัวเราะ
       "ลูกไม้จะหล่นไกลต้นอย่างงั้นเชียว ฉันไม่เชื่อแกดอก ไอ้แก้ว"
       "จริงขอรับ กระผมไม่กล้าปดคุณพระดอกขอรับ"
       แก้วเหลือบไปเห็นน้ำทิพย์พอดี
       "โน่นไงขอรับ คุณน้ำทิพย์เดินมาพอดีเลย"
       พระนิติธรรมมองตาม เห็นน้ำทิพย์กำลังเดินดูของ โดยมีทาส 2-3 คนเดินตามหลัง เขาตกตะลึงในความสวยน่ารักของน้ำทิพย์ ราวกับต้องมนต์สะกด หลงรักทันทีตั้งแต่แรกเห็น จนเผลอยิ้มออกมา มองน้ำทิพย์อย่างไม่ละสายตา แก้วเองก็แอบจับตามองน้ำทิพย์เช่นกัน
        
       สรุปแล้ว 2 หนุ่มต่างชนชั้นต่างแอบหลงใหลผู้หญิงคนเดียวกัน

ลูกทาส ตอนที่ 1
        เวลาเย็น บริเวณเรือนทาสบ้านพระยาไชยากร
        
       บุญมี พลอย และเข้ม กำลังรินเหล้าจากไหใส่จอกไม้ไผ่ วงกินเหล้าแกล้มกับมะขามเปียก
       "ฉันไปสืบมาแล้ว หลายวันมานี่ ไอ้แก้วมันทำงานเสร็จก็หายหัว ไม่มีใครเห็นมันอีกจนเช้า ไม่แคล้ว พอตกค่ำ มันต้องไปที่เรือนแพเป็นแน่" เข้มบอก
       บุญมียิ้มร้ายๆ
       "งั้นก็เข้าทางข้า คราวนี้แหละ ข้าจะจับมันไปลงหวายให้แตกยับ สาแก่ใจที่มันกล้าชกหน้าข้า"
       "จะยุ่งยากไปทำไมพี่มี ถ้าอยากล้างแค้น ก็ไปหามันเดี๋ยวนี้เลยสิ อย่างไอ้แก้วจะพอมืออะไรพวกเราสามคน" พลอยว่า
       "เอ็งมันก็มุทะลุไปไอ้พลอย ขืนเราไปท้าตีท้าต่อยกับมัน ได้โดนอาญาจากท่านเจ้าคุณด้วยปะไร คุณน้ำทิพย์ก็ปกป้องมันอยู่ ใช่ว่าจะทำได้อย่างใจ แต่ถ้าเราจับได้ ว่ามันกล้าขัดคำสั่งท่านเจ้าคุณ ก็มีแต่ไอ้แก้วเท่านั้นที่จะโดน แลสมใจคุณมาโนชที่ไม่ชอบหน้ามันด้วย ไม่แน่ ว่างานนี้จะได้รางวัลจากคุณมาโนชเป็นของแถมอีก"
       ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงกุกกักดังขึ้น พลอยตวาดถาม
       "ใครวะ"
       บุญเจิมถือถาดใส่อาหารเดินหน้าหงิกเข้ามาหา ก่อนวางถาดใส่อาหารลง
       "ก็ฉันน่ะสิจะใครล่ะ เอ้า กินข้าวกินปลาได้แล้ว เมื่อไหร่พี่จะเลิกให้ฉันยกกับข้าวกับปลามาให้ซะทีนะ
       ทาสคนอื่นเค้ายังไปกินที่ครัวได้เลย"
       บุญมีตะคอกน้อง
       "ไม่เหมือนกันโว้ย ถึงเป็นทาส แต่ข้าก็เป็นหัวหน้าทาส ทุกคนในเรือนนี้ กะอีแค่ยกกับข้าวมากินที่เรือน จะเป็นอะไรไป"
       บุญเจิมเบะปาก หมั่นไส้พี่สุดๆ
       เข้มกะลิ้มกะเหลี่ยจีบบุญเจิม
       "แล้วเอ็งไม่กินข้าวด้วยกันรึนังเจิม"
       บุญเจิมเสียงหงุดหงิด
       "กินข้าวพร้อมกับพวกขี้เหล้าน่ะรึ ฉันกินไม่ลงดอก"
       บุญเจิมทิ้งค้อน และเดินสะบัดหน้าจากไป บุญมีไม่พอใจ
       "อีนี่ จะเป็นน้องหรือแม่ข้ากันแน่วะ"
       เข้มชะเง้อมองตามบุญเจิมไป แอบชอบบุญเจิมมานานแล้ว แต่บุญเจิมก็ไม่สนใจซะที ก่อนจะลุกเดินออกไปจากวงเหล้า
       เข้มเร่งฝีเท้ามาดักหน้าบุญเจิมไว้
       "เดี๋ยวสิบุญเจิม จะรีบไปไหนเล่า หยุดคุยกันก่อนไม่ได้รึ"
       บุญเจิมหงุดหงิด เบะปากดูถูก
       "มีอะไรก็ว่ามา ข้ามีงานต้องทำอีกมาก ไม่ใช่วันๆ เอาแต่ประจบประแจง หาเรื่องอู้งานได้เหมือนเอ็ง"
       " เอ็งพูดดีๆกับข้าบ้างไม่ได้หรือไงวะนังเจิม ข้าแก่กว่าเอ็งหลายปีนะ ทีไอ้แก้วล่ะก็ พี่แก้วอย่างงั้น พี่แก้วอย่างงี้"
       "ก็ข้าชอบพี่แก้ว ก็ต้องพูดดีด้วยน่ะสิ"
       เข้มโมโหหึง
       "เอ็งเป็นหญิง กล้าเอ่ยว่าชอบผู้ชายได้ยังไงวะ บัดสีปากนัก"
       "ก็ข้าพูดความจริง ถ้าบอกว่าไม่ชอบก็เท่ากับโกหก ผิดศีลอีก แล้วจะให้ข้าพูดยังไง เอ็งเองที่ทำมาเป็นชวนข้าคุยโน่นคุยนี่ ก็หวังจะเกี้ยวข้าเหมือนกันล่ะวะ นึกว่าข้าไม่รู้รึไอ้เข้ม"
       บุญเจิมยิ้มแบบรู้ทัน เข้มหน้าเจื่อน เถียงไม่ออก
       "ไม่เถียง ก็แปลว่าข้าพูดไม่ผิด ไอ้เข้มเอ๊ย ถึงพี่แก้วกับเอ็งจะเป็นทาสเหมือนกัน แต่น้ำหน้าอย่างเอ็ง มีอะไรเทียบพี่แก้วของข้าได้บ้างวะ คิดจะเกี้ยวข้า หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาเสียก่อนเถอะ"
       บุญเจิมสะบัดหน้าเชิดใส่ แล้วเดินเลี่ยงไป เข้มมองตามด้วยความแค้นอยากเอาชนะ
       "อีเจิม ชาตินี้กูจะไม่ได้มึงเป็นเมียก็ให้มันรู้ไป"
       
       หมู่เรือนแพริมคลองยาวค่ำ พระนิติธรรมยืนเหม่อมองอยู่ที่ริมหน้าต่างเรือนแพ สีหน้าเคลิ้มฝัน หลงรักคุณน้ำทิพย์เข้าไปตั้งแต่แรกเห็น จนเก็บเอามาเคลิ้ม โดยมีแก้วนั่งคัดลอกเอกสารอยู่ใกล้ๆ เมื่อแก้วคัดลอกเสร็จก็อ่านตรวจทานอีกที
       "เรียบร้อยแล้วขอรับคุณพระ"
       พระนิติธรรมยังเหม่อลอย ไม่ได้ยินแก้วแม้แต่น้อย
       "คุณพระขอรับ"
       นิติธรรมเพิ่งรู้สึกตัว
       "มีอะไรรึ"
       "กระผมคัดลอกเสร็จแล้ว ขอเชิญคุณพระตรวจทานขอรับ"
       "ไม่ต้องตรวจดอก ฉันตรวจหลายครั้งแล้ว แกไม่เคยคัดผิดซักตัวเดียวเลย"
       แก้วยิ้มดีใจ ที่พระนิติธรรมชม
       พระนิติธรรมเลียบๆเคียงๆ ถาม
       "เจ้าแก้ว แกยืนยันใช่หรือไม่ ว่าคุณน้ำทิพย์ของแก มีนิสัยไม่เหมือนเจ้าคุณพ่อของเธอ"
       "ขอรับ พ่อกับลูกต่างจิตต่างใจกัน คุณน้ำทิพย์เธอเหมือนคุณหญิงแม่ของเธอมากกว่า"
       แก้วยิ้มบางๆด้วยความสุขใจที่เอ่ยถึงน้ำทิพย์
       "ไม่เพียงมีเมตตา วาจายังอ่อนหวาน กิริยามารยาทก็งดงาม หาข้อตำหนิไม่ได้เลยขอรับ"
       "เท่าที่ฉันเห็น ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ"
       "เอ่อ แล้วไม่ทราบว่าคุณพระถามทำไมหรือขอรับ"
       พระนิติธรรมชักเขินๆ
       "เมื่อกลางวัน คราวแรกที่ฉันได้สบหน้าคุณน้ำทิพย์ของแก ใจคอฉันมันก็วูบวาบชอบกล นับแต่นั้น ฉันก็ตัดอารมณ์นี้ไปไม่ได้เลย แม้ว่าฉันจะไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน แต่ฉันก็พอจะรู้ ว่าฉันหลงรักนายของแกเข้าเสียแล้ว"
       แก้วตกใจ หน้าซีดเผือด แม้แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมรู้สึกแบบนี้
       "แกอาจจะเยาะฉันก็ได้นะ เพราะฉันเองก็อายุอานามไม่ใช่น้อยแล้ว แต่กลับทำตัวเหมือนโรมิโอที่เห็นจูเลียตเป็นครั้งแรก บอกตามตรง ฉันไม่เคยเชื่อสิ่งที่เช็คสเปียร์เขียนเลย จนได้มาเจอกับตัว ถึงได้เข้าใจว่ามันเป็นยังไง เจ้าแก้ว"
       พระนิติธรรมจับบ่าแก้วที่เริ่มอึกๆอักๆ
       "เอ่อ ขอรับ"
       "แกช่วยบอกความในใจของฉัน ไปให้คุณน้ำทิพย์ได้หรือไม่ ใจจริงฉันก็ไม่อยากหาเรื่องให้แกดอกนะ แต่ลำพังเข้าทางตรอกออกทางประตู เห็นจะไม่สำเร็จ เพราะพระยาไชยากรเกลียดฉันอยู่แล้วเป็นทุนเดิม
       คงจะมีแต่แก ที่พอจะช่วยฉันได้"
       แก้วอึ้งไป คิดทบทวน ก็ไม่เห็นใครจะเหมาะกับน้ำทิพย์เท่าพระนิติธรรมจริงๆเลย และเขาเองก็อยากให้น้ำทิพย์ได้คนดีๆแบบนี้ไปเป็นคู่ครอง
       "ขอรับคุณพระ กระผมจะไปเรียนคุณน้ำทิพย์ให้ขอรับ"
       
       พระนิติธรรมยิ้มดีใจที่มีทางออกแล้ว แต่แก้วกลับมีสีหน้าสลดลงไปทันที ดูเศร้าซึมไปอย่างเห็นได้ชัด

ลูกทาส ตอนที่ 1
        เวลากลางคืน ผู้ชายคนหนึ่งใช้ผ้าขาวม้าคลุมหน้า กำลังพายเรือมาจอดที่ท่าน้ำบ้านพระยาไชยากร
       
       ทันใดนั้น บุญมี พลอย เข้ม พร้อมอาวุธครบมือ ก็กรูกันเข้ามาล้อมชายคนนั้นไว้ทันที บุญมียิ้มร้ายๆ บอก
       "มึงเสร็จกูล่ะไอ้แก้ว มึงกล้าขัดคำสั่งท่านเจ้าคุณไปเหยียบเรือนแพไอ้คุณพระ คราวนี้ ท่านเจ้าคุณไม่เอามึงไว้แน่"
       พลอยบอก
       "เฮ้ย เงียบอยู่ทำไมวะ ทุกทีเห็นปากกล้า คราวนี้ไม่กล้าสู้หน้าพวกกูรึไงวะ"
       พลอยดึงผ้าขาวม้าที่พันหน้าออก กลายเป็นคอก ทุกคนพากันตกใจที่ไม่ใช่แก้ว เข้มนึกไม่ถึงบอก
       "ไอ้คอก เอ็งมาทำอะไรวะ"
       คอกยิ้มแหยๆ ชูข้องปลาในมือขึ้น
       "ฉันมาหาปลาจ้ะ ได้มาหลายตัวเหมือนกัน พวกพี่ๆจะเอาไปย่างกินซักตัวสองตัวหรือไม่ล่ะ"
       เข้มตะคอกใส่
       "ไม่เอาโว้ย แล้วไอ้แก้วล่ะ ไอ้แก้วอยู่ไหน"
       "ฉันไม่เห็นพี่แก้วเลยจ้ะ ไม่ได้อยู่ที่เรือนป้ากิ่งหรอกหรือจ๊ะ ทุกที ถ้าพี่แก้วไม่ต้องอยู่ยาม ก็นอนแต่หัวค่ำทุกวัน ป่านนี้คงหลับไปแล้วมั้งจ๊ะ"
       บุญมีหงุดหงิด หันไปตวาดเข้ม
       "ไอ้เข้ม ไหนเอ็งบอกว่าจับตัวไอ้แก้วได้แน่ไง นี่หรือวะ สืบมาดีแล้วของเอ็ง"
       บุญมีเดินหงุดหงิดเลี่ยงไป พลอยตามหลังไปอย่างเซ็งๆ เข้มหน้าเสีย ก่อนจะเดินตามแบบจ๋อยๆไป
       คอกชะเง้อมองตามจนแน่ใจว่าทั้งสามคนไปพ้นแล้ว เลยลงจากเรือ
       ขณะนั้นเอง บุญเจิมที่ซ่อนตัวอยู่เดินยิ้มกริ่มเข้ามาหาคอก
       "ทำดีมากไอ้คอก ไม่เสียแรงที่ข้าไหว้วาน"
       "ข้าเห็นว่าเป็นพี่แก้วดอก จึงยอมช่วย แต่อย่าบ่อยนักก็แล้วกัน ข้าไม่อยากถูกหวาย"
       บุญเจิมเบะปากดูถูก
       "ใจเสาะ แค่นี้ก็กลัว ไม่สมเป็นผู้ชายเล๊ย ข้าไปหาพี่แก้วดีกว่า คราวนี้พี่แก้วต้องชมข้าแน่"
       บุญเจิมรีบเดินเลี่ยงไปทันที โดยไม่สนใจคอกอีกเลย คอกได้แต่ชะเง้อมองตามบุญเจิมไปตาละห้อย เป็นอีกคนหนึ่งที่แอบชอบบุญเจิมมานาน แต่ก็เจียมตัวไม่กล้าแสดงตัวเพราะบุญเจิมเป็นที่หมายตาของทาสหนุ่มมากมาย และตนก็ดูถูกตัวเองว่าด้อยค่ากว่าใคร
       
       แก้ว กับบุญเจิมเดินคุยกันมา จนถึงหน้าเรือนทาสของกิ่ง โดยแก้วมีท่าทีซึมๆเหมือนฟังบุญเจิม
       ข้างเดียวมากกว่า ฝ่ายบุญเจิมยิ้มแย้ม อวดตัวเองสุดๆ
       "นี่ถ้าฉันไม่ไปแอบได้ยินเข้า ป่านนี้พวกพี่มี ได้จับพี่ไปให้ท่านเจ้าคุณแล้ว เห็นความเฉลียวฉลาดของฉันหรือยังล่ะพี่แก้ว"
       แก้วตอบซึมๆ
       "ขอบใจเอ็งมากนะ"
       "แค่นี้เองรึ"
       "ข้าเหนื่อย ไปนอนก่อนนะ"
       แก้วเปิดประตูกลับเข้าเรือนไป บุญเจิมเต้นเร่าๆ ไม่ได้อย่างใจ
       "พี่แก้วนะพี่แก้ว จะชมให้ชื่นใจซักคำก็ไม่มีเลย รู้อย่างงี้ไม่ช่วยซะก็ดี" บุญเจิมบ่นฮุบแล้วทิ้งค้อนตามหลัง
       
       แก้วกลับเข้ามาในเรือนพร้อมกับปิดประตูลง ในหัวคิดถึงแต่เรื่องและคำพูดของพระนิติธรรมตลอดเวลา
       "เมื่อกลางวัน คราวแรกที่ฉันได้สบหน้าคุณน้ำทิพย์ของแก ใจคอฉันมันก็วูบวาบชอบกล นับแต่นั้น ฉันก็ตัดอารมณ์นี้ไปไม่ได้เลย แม้ว่าฉันจะไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน แต่ฉันก็พอจะรู้ ว่าฉันหลงรักนายของแกเข้าเสียแล้ว"
       แก้วถอนใจหนักๆ พูดบอกตัวเองเบาๆ อย่างเจียมตัว สีหน้าเศร้าอย่างยอมรับ
       "หากคุณน้ำทิพย์ปลงใจด้วยคุณพระจริง ก็จะหาหญิงชายใดเสมอด้วยเกียรติแลความงดงาม
       เท่าคู่นี้มิมีแล้ว"
       
       น้ำทิพย์หน้าตาเคืองๆ ไม่พอใจเดินเร็วนำไปทางโรงครัวตอนเช้าวันใหม่ แก้วเดินตามพูดไม่หยุด
       "คุณพระท่านยังหนุ่มแน่น รูปก็สวย แลยังมีความรู้ผ่านเมืองฝรั่งมาแล้ว นับว่าหายากมากนะขอรับคุณน้ำทิพย์"
       น้ำทิพย์หยุดเดินกึก เจ็บปวดใจอย่างบอกไม่ถูก ทุกคำพูดของแก้ว ราวกับมีดที่กรีดแทงลงกลางใจตน ต้องพยายามข่มอารมณ์เต็มที่ หันจ้องหน้าแก้ว
       "เพราะหายากอย่างงั้นรึ"
       แก้วรีบคุกเข่าลงกับพื้น
       น้ำทิพย์น้อยใจ
       "แก้วถึงได้คิดตั้งตนเป็นพ่อสื่อพ่อชัก ให้ฉันกับพระนิติธรรมลือชาท่าน"
       
       "กระผมไม่ได้คิดเป็นพ่อสื่อดอกขอรับ แต่เห็นว่าคุณพระท่านมีน้ำใสใจจริงกับคุณน้ำทิพย์ แลหากคุณน้ำทิพย์เห็นดีเห็นงามด้วย ก็คงจะสมกันราวอิเหนากับบุษบา ซึ่งกระผม ก็คงดีใจด้วยเป็นพ้นประมาณ
       ที่ผู้มีคุณของกระผมทั้งสอง ได้มีความสุขร่วมกัน"
       น้ำทิพย์ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งทั้งโมโหทั้งน้อยใจสุดๆ ปั้นยิ้มบอก
       "ขอบใจแก้วมากนะ แต่ข้อที่แก้วบอกว่าคนอย่างคุณพระท่านหายากนั้น ฉันว่าคนอย่างแก้วก็หายากเช่นกัน"
       แก้วแปลกใจ
       "คนอย่างกระผมนี่หรือขอรับ"
       น้ำทิพย์สีหน้านิ่ง เย็นชา
       "ใช่ แก้วเป็นคนหายาก เพราะมีแรงกตัญญูต่อผู้มีพระคุณดีเหลือเกิน คุณพระท่านเมตตาให้วิชาความรู้จนแก้วแก่กล้าถึงเพียงนี้ แก้วเลยอยากตอบแทนบุญคุณ แต่แก้วไม่มีสมบัติใดจะตอบแทน จะมีสิ่งเดียว ก็คือยกฉันให้พระนิติธรรมลือชาใช่หรือไม่"
       แก้วตกใจมาก
       "ไม่ใช่นะขอรับคุณน้ำทิพย์"
       
       น้ำทิพย์มองแก้วด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะสะบัดหน้าเดินเลี่ยงไป ไม่ฟังคำแก้วอีก แก้วร้อนใจ รีบตามน้ำทิพย์ไปทันที

ลูกทาส ตอนที่ 1
        แก้วรีบตามน้ำทิพย์มา แล้วรีบมาคุกเข่าขวางน้ำทิพย์ไม่ให้เข้าไปโรงครัว
        
       บุญเจิมเดินถือกระด้งใส่ผลไม้มา พอเห็นทั้งคู่เข้า ก็รีบแอบฟังทันที
       น้ำทิพย์สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงประชดประชัน
       "มาขวางทางฉันอย่างงี้ จะตอบแทนบุญคุณอะไรพระนิติธรรมท่านอีกล่ะ"
       "มิได้ขอรับ กระผมเพียงแต่อยากจะชี้แจงให้คุณน้ำทิพย์ฟังเท่านั้น"
       "ยังมีอะไรต้องชี้แจงอีก แก้วคิดจะยกฉันให้พระนิติธรรมลือชา ก็เห็นชัดอยู่แล้วไม่ใช่รึ"
       บุญเจิมตกใจที่รู้ว่าแก้วคิดการใหญ่ขนาดนี้
       "คุณน้ำทิพย์เข้าใจผิดเสียแล้วขอรับ กระผมไม่ได้คิดการเช่นนั้นเลย แลกระผมจะมีสิทธิอันใดเล่า ที่จะเผยอไปยกนายของตัวให้ใครอื่น"
       "จริงอยู่ แก้วไม่มีสิทธิ์มายกฉันให้ใคร แต่แก้วก็สามารถใช้สิทธิ์ในอันที่จะทำได้ คือการเจรจาหว่านล้อมเป็นแนวทางให้ฉันกับคุณพระได้ติดต่อกันขึ้น แก้วใช้ความพยายามเช่นนี้ใช่หรือไม่เล่า"
       "ข้อนี้เป็นความจริงขอรับ แต่ใช่ว่ากระผมจะคิดร้าย หรือเห็นแก่คุณพระท่านมากไปกว่าคุณน้ำทิพย์เลย กระผมเพียงแต่นำความในใจของคุณพระมาแจ้งแก่คุณน้ำทิพย์เท่านั้น ด้วยกระผมเห็นว่า คุณพระเป็นคนดีแลมีเกียรติคู่ควรกับคุณน้ำทิพย์ทุกประการ หากเป็นผู้อื่นที่ไม่ดีพร้อมเช่นนี้ ถึงตาย กระผมก็ไม่มีวันนำมาพูดเด็ดขาดขอรับ"
       น้ำทิพย์ยิ่งฟังก็ยิ่งโมโห ปั้นยิ้มประชด
       "เอาเถอะ เมื่อแก้วชื่นชมคุณพระนิติธรรมลือชาถึงเพียงนี้ ฉันก็อยากดูให้เห็นจริงเช่นกัน ว่าจะดีดังที่แก้วว่าหรือไม่ คราวหน้า หากคุณพระฝากจดหมายหรือเพลงยาวมา ก็เอามาให้ฉันแล้วกัน ฉันจะรออ่านอยู่"
       น้ำทิพย์ประชดเสร็จ ก็เดินเข้าโรงครัวไปทันที แก้วหน้าเสีย แม้จะทำหน้าที่สำเร็จ แต่ไม่ดีใจแม้แต่น้อย
       
       ผ่านเวลาเล็กน้อย ณ มุมหนึ่งในบ้าน แก้วนั่งหน้าจ๋อยๆ ฟังบุญเจิมบ่นอยู่
       "ฉันไม่เข้าใจพี่เล๊ยพี่แก้ว เรื่องที่พี่ลักลอบไปเรือนแพแทบทุกคืน ก็เสี่ยงหวายมากพออยู่แล้ว นี่พี่ยังคิดจะเป็นพ่อสื่อพ่อชักให้คุณน้ำทิพย์กับคุณพระอีก คราวนี้ไม่ใช่แค่หวาย แต่ถึงตายเชียวนะพี่"
       แก้วหน้าซึมๆ
       "ข้ารู้ แต่คุณพระมีบุญคุณกับข้า เมื่อท่านขอมา ข้าจะขัดท่านได้ยังไง แลคุณน้ำทิพย์ ก็ไม่ได้รังเกียจ ไม่เช่นนั้น จะยอมให้คุณพระท่านส่งจดหมายอีกรึ"
       "ท่านเจ้าคุณเกลียดคุณพระเรือนแพออกจะตาย ยังไงซะก็ไม่มีวันยกคุณน้ำทิพย์ให้ดอก พี่ทำเช่นนี้ มันคุ้มแล้วรึ"
       " ชีวิตทาส มันไม่มีราคาค่างวดอะไรมากอยู่แล้ว แต่หากชีวิตของข้า สามารถแลกกับความสุขของผู้มีพระคุณทั้งสองของข้าได้ มันก็คุ้ม เสียยิ่งกว่าคุ้มอีก นังเจิมเอ๋ย"
       บุญเจิมได้แต่แอบยิ้มปลาบปลื้มชื่นชมในความกตัญญูของแก้ว แก้วดูซึมเศร้า เจ็บแปลกร้าวลึกอยู่ภายในใจ ไม่อาจบอกต่อใครได้
       
       เช้าสาย ท่ามกลางบรรยากาศภายในวัดนามบัญญัติ (ชื่อปัจจุบันคือ วัดมกุฎกษัตริยาราม) พระยาไชยากรกำลังเดินคุยมากับพระครู เนื่องจากเจ้าคุณเป็นคนนิสัยไม่ดีเลยไม่มีเพื่อนสนิท นอกจากท่านพระครูผู้เดียวที่เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กและอีกฝ่ายเป็นพระภิกษุ เจ้าคุณเลยไม่รู้สึกว่าเป็นคู่แข่ง
       "คราวนี้โยมเจ้าคุณหายไปนานเลยนะ มีข้อราชการมากรึ"
       ไชยากรยิ้มแย้ม
       "ก็ตามหน้าที่ที่สูงขึ้นล่ะขอรับท่าน กระผมเป็นที่ไว้วางพระทัยของเสด็จในกรม การงานก็ต้องมีมากเป็นธรรมดา"
       พระครูยิ้มรับ
       "ดีแล้ว โยมรุ่งเรือง อาตมาก็ดีใจด้วย"
       "เมื่อครู่เดินผ่านกุฏิของพระคุณท่าน ดูทรุดโทรมลงไปมาก กระผมจะให้ทาสที่เรือนมาซ่อมแซมให้นะขอรับ ค่าจ้างก็ไม่ต้องเสีย ส่วนพวกไม้หรือข้าวของอย่างอื่น กระผมมีลูกหนี้อยู่ จะให้มันขนมาให้นะขอรับ"
       "อย่าเลยโยม กุฏิอาตมายังอยู่ได้ ถึงจะเก่าโทรมแต่ก็ยังแข็งแรง แลผู้เป็นศิษย์ของพระตถาคต ควรต้องรักษาความสมถะสันโดษไว้ อย่ามีอะไรที่มันเกินจำเป็นเลย"
       เจ้าคุณยิ้มๆ
       "ท่านนี่เคร่งไม่เปลี่ยนเลยนะขอรับ ตั้งแต่เป็นสามเณรยังไง จนเป็นเจ้าคุณทางธรรมแล้วก็ยังเป็นอย่างนั้น"
       ขณะนั้นเอง น้อม และนิ่ม ก็เดินถือถาด ตะกร้า ใส่อาหาร ดอกไม้ธูปเทียน เตรียมมาถวายเพล
       ทั้งคู่ตรงเข้ามาไหว้พระครู เจ้าคุณจับตามองสองแม่ลูก ตาเป็นประกาย
       "สีกา มาถวายเพลรึ"
       น้อมยิ้มแย้ม
       "เจ้าค่ะ แล้วอิชั้นจะมาคุยกับหลวงพ่อเรื่องงานบุญปีนี้ด้วยเจ้าค่ะ"
       "ได้สิ อาตมากำลังอยากคุยเรื่องนี้อยู่พอดี"
       พระครูหันไปพูดกับเจ้าคุณ
       "นี่สีกาน้อม กับสีกานิ่มลูกสาว สีกาน้อมมีโรงทำธูปหอม เลยเอามาถวายที่วัดบ่อยๆ"
       พระครูหันไปแนะนำน้อม นิ่ม
       "นี่พระยาไชยากร เป็นเพื่อนกับอาตมาตั้งแต่เด็ก"
       น้อม นิ่ม รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพระยา ก็รีบยกมือไหว้
       น้อมยิ้มแย้มบอก
       "เป็นบุญเหลือเกินเจ้าค่ะ ที่ได้รู้จักท่านเจ้าคุณ"
       ไชยากรรับไหว้ มองน้อมด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
       "ฉันเองก็เช่นกัน แม่น้อม"
       น้อมเอียงอายต่อสายตาเจ้าคุณ ได้แต่หลบสายตาไป เจ้าคุณมองเลยไปทางนิ่มด้วยสายตาแบบเดียวกัน
        
       จนนิ่มก็สะเทิ้นอายหลบสายตาไปเช่นกัน
        
       อ่านต่อหน้า 4

จำนวนคนโหวต 13 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 13 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017