หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 12 กุมภาพันธ์ 2557 06:54 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 6
       กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 6
       
       โรสรินเดินถือห่วงฮูลาฮูปเข้ามา จะไปรวมกลุ่มกับทุกคน โรสรินหันมองไปเห็นเด็กหญิงคนหนึ่ง นั่งหน้าตาซึมๆ อยู่ที่ศาลา โรสรินเห็นว่าเด็กหญิงเศร้ามาก ก็เดินไปหาอย่างสงสัย
       “มานั่งเศร้าอะไรตรงนี้”
       “แข่งไปก็แพ้อยู่ดี เราไม่ชนะหรอก”
       “มันน่าภูมิใจมากเหรอกะอีแค่ชนะแข่งเต้นฮูลาฮูป”
       “พี่ไม่เข้าใจหรอก”
       โรสรินแอบปรี๊ดนิดหนึ่ง
       “ก็ใช่สิ เข้าใจแล้วจะถามเหรอ”
       “พวกหนูก็ไม่รู้ทำไมถึงอยากชนะ รู้แต่ว่าถ้าชนะแล้วพวกหนูภูมิใจ แล้วก็คงมีความสุข”
       “ความสุข”
       “ความสุขที่สุดในโลก”
       เด็กหญิงบอกด้วยความจริงใจตาเป็นประกาย โรสรินนิ่งคิด มองเด็กหญิงที่นั่งเศร้าอย่างรู้สึกสงสาร แล้วบอกกับเด็กหญิง
       “พี่ไม่รู้หรอกนะว่ามันสุขยังไง แต่พี่ก็อยากให้เธอมีความสุข ไป…” โรสรินจูงมือเด็กหญิง เด็กหญิงมองเหวอๆ
       “ไปซี้ ไม่อยากมีความสุขรึไง”
       โรสรินจูงมือเด็กหญิงออกไปเลย
       
       รถตะวันขับเข้ามาจอด จากนั้นตะวัน น้ำค้าง อึ่ง อาทิตย์ พากันลงจากรถ
       “อึ่งว่านะ ปีนี้เราต้องชนะแน่ๆ เลย”
       “ขนาดนั้นเลย แสดงว่ามั่นใจในตัวพี่โรสมากน่ะซี้”
       “เปล๊า เพราะอึ่งกับอาทิตย์ลงแข่งด้วยต่างหาก” อึ่งบอกแล้วหันมาทำกิฟต์มีไฟว์กับอาทิตย์
       “เอาจริงเหรอออ”
       น้ำค้าง ตะวันถามพร้อมกัน อึ่งและอาทิตย์พยักหน้าอย่างมั่นใจ
       “เอ้อ ตกลงนึกยังไงถึงอยากช่วยยัยโรสสอนเด็กๆ ด้วย” ตะวันหันมาถามน้ำค้าง
       “เอ๊า ก็พี่ตะวันบอกเองว่ามันคือความฝันของเด็กๆ น้ำค้างก็อยากช่วยให้สำเร็จไง”
       ตะวันลูบหัวน้ำค้างอย่างเอ็นดู
       “น่ารักเหมือนกันนะเรา”
       “เพิ่งรู้เหรอ งามทั้งใจและใบหน้าเลยล่ะ” ตะวันยิ้มขำๆ น้ำค้างนึกอะไรขึ้นได้ก็ถามอย่างสงสัย “พี่ตะวันว่าป่านเนี้ย พี่โรสเค้าองค์ลงรึยังอ่ะ ไม่ใช่เด็กๆ กระเจิดกระเจิงไปแล้วเหรอ”
       “ไม่หรอก ถึงยัยโรสร้ายก็จริง แต่กับเรื่องนี้ไม่ทำพังแน่”
       “แน่ใจ”
       ตะวันยิ้มมั่นใจ
       “เดี๋ยวก็รู้”
       
       โรสรินจูงมือเด็กหญิงเดินเข้ามาหามาลัยที่กำลังสอนเด็กๆ อยู่ มาลัยหันไปเห็นก็หยุดสอน เดินเข้าไปหาโรสรินทันที มาลัยกระชากมือเด็กหญิงเข้ามารวมกลุ่ม
       “ไปไหนมา มาซ้อมเดี๋ยวนี้เลยนะ”
       เด็กหญิงปลิวตามแรงเหวี่ยง เพื่อนๆ ต้องช่วยประคอง
       “ทำไมต้องรุนแรงขนาดนี้ ไม่เห็นเหรอว่าน้องเค้าเจ็บ”
       “อย่ายุ่งกับเด็กของฉัน จะไปไหนก็ไป ไป๊”
       “ไม่ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น” มาลัยจ้องหน้าโรสรินอย่างข้องใจ “ฉันจะสู้ต่อ ฉันจะพาเด็กๆ คว้าแชมป์ให้ได้”
       มาลัยยิ้มเยาะ
       “โถ ตื่นๆๆ ตื่นได้แล้ว ไม่มีใครอยากให้เธอสอน” มาลัยหันไปหาเด็กๆ “จริงมั้ยล่ะ บอกยัยนี่ไปสิ”
       เด็กมองหน้ากันอย่างปรึกษา โรสรินตัดสินใจเดินเข้าไปหาอย่างจริงใจ
       “พี่ขอโทษนะที่เคยดูถูกพวกเธอไว้ แต่พี่อยากให้พวกเราชนะจริงๆ ถ้าพวกเธออยากชนะ อยากมีความสุข พี่ช่วยพวกเธอได้นะ” โรสรินยิ้มให้เด็กๆ อย่างจริงใจ ยื่นมือออกไปให้เด็กๆ รวมพลัง “เรามาสู้กันอีกครั้ง เพื่อความฝันของพวกเธอ”
       เด็กๆ มองหน้ากันเอาไงดี
       “ยัยนั่นช่วยพวกแกไม่ได้หรอก ฉันต่างหากที่ช่วยพวกแกได้” มาลัยบอก
       “ให้พี่สอนนะ เพื่อชัยชนะของพวกเรา” โรสรินพูดกับเด็กๆ ในที่สุดเด็กๆ หันมาจับมือรวมพลังกับโรสริน มาลัยปรี๊ดแตก
       “ทำไมพวกแกถึงปัญญาอ่อนแบบนี้ เชื่อยัยนั่นได้ยังไง”
       โรสรินยิ้ม เย้ยหยันมาลัย
       “เพราะเด็กๆ ไม่เชื่อเธอต่างหากมาลัย ไปซะเถอะ ถ้าไม่อยากอายมากกว่านี้ ชิ๊ว”
       “แก๊ อยากสอนนักใช่มั้ย อยากเป็นคนสำคัญมากนักใช่ไหม ได้”
       มาลัยอาละวาดหยิบฮูลาฮูปฟาดพื้น ฟาดตามเสาบ้านจนฮูลาฮูปบิดเบี้ยว มาลัยโยนฮูลาฮูปทิ้ง ระเนระนาด มาลัยหยิบข้าวของแถวนั้นปาใส่โรสริน โรสรินปรี๊ดแตกจนได้
       “ต่ำที่สุด เธอทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้” มาลัยยังไม่หยุดอาละวาด เด็กๆ แตกตื่น โรสรินตรงเข้าไปกระชากมือมาลัยมาจับไว้ “หยุดบ้าเดี๋ยวนี้ ฉันสั่งให้เธอหยุด”
       มาลัยสะบัดตัวหลุดออก ผลักโรสรินออกไป โรสรินโมโห เงื้อมือจะตบ แค่ขู่
       “ไม่ไหวแล้วนะ ฉันบอกให้หยุด”
       ตะวัน น้ำค้าง อาทิตย์ อึ่งวิ่งเข้ามาเห็นเหตุการณ์ก็ตกใจ
       “อย่านะโรส / พี่โรสส อย่า”
       ทุกคนร้องห้าม มาลัยหันขวับไปมอง เสียหลักผงะล้มลงก้นจ้ำเบ้า โครม มาลัยร้องลั่น
       “ฉันไม่ผิดนะ ฉันยังไม่ทำอะไรเลย”
       โรสรินบอก ตะวันโกรธมาบอกเสียงเข้ม
       “กลับไร่ ไม่ต้องสอนแล้ว”
       “อ้าว แล้วใครจะสอนเด็กๆ แทนพี่โรส” น้ำค้างถาม
       “ก็ฉันน่ะสิ หัวโด่อยู่ตรงนี้ไม่เห็นรึไง” มาลัยบอกแล้วพยายามลุกขึ้นแต่ก็เจ็บข้อเท้ามากๆ ร้องลั่น ล้มลงไปอีกครั้ง กุมเท้าอย่างเจ็บปวด “โอ๊ยย ขา ขาฉัน โอ๊ย หักรึเปล่าเนี่ย” มาลัยกุมขาร้องโอดโอย
       “ถ้ามาลัยสอนไม่ได้ก็ยกเลิก ไม่ต้องส่งประกวดมันแล้ว”
       เด็กๆ หน้าเหวอ มีแววตาแห่งความผิดหวัง มาลัยลุกขึ้นหัวเราะลั่น
       “ฮ่าๆๆ หัวเราะทีหลังดังกว่าเว้ยเฮ้ย โอ๊ย”
       
       โรสรินมองแววตาเศร้าของเด็กๆ แล้วสงสาร โรสรินครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 6
       ตะวันพาโรสรินกลับไร่ พอกลับถึงไร่ตะวันมองหน้าโรสรินอย่างแปลกใจมาก
       “รับผิดชอบ ผมเนี่ยนะต้องรับผิดชอบ”
       “ใช่ ฉันอยู่ของฉันดีๆ นายก็โยนให้ฉันไปเป็นครูสอนเด็กๆ จนฉันอยากทำหน้าที่นี้ขึ้นมาจริงๆ แล้วอยู่ดีๆ นายก็ไม่ให้ฉันทำ สติดีรึเปล่า”
       “เพราะสติดีก็เลยยับยั้งทันไง ผมประเมินคุณสูงไป คุณไม่เหมาะกับงานนี้”
       ตะวันเดินหนี โรสรินไม่ยอมแพ้เดินไปต่อว่าข้างๆ หู ตะวันพยายามไม่สนใจ
       “ไอ้คนใจดำ” ตะวันไม่สนเดินหนี โรสรินตามไปอีก “คนไม่ให้โอกาสคน” ตะวันเดินหนีพยายามทำหูทวนลม
       “ไอ้โลกแคบ ชอบดูถูกคนอื่น”
       ตะวันชักทนไม่ไหวหยุดเดิน ถามโดยไม่หันมา
       “ตกลงจะสู้อีกสักตั้งใช่มั้ย”
       “สู้หลายตั้งเลยล่ะ ฉันต้องทำให้สำเร็จ นายต้องพาฉันกลับไปที่นั่น”
       โรสรินดูมุ่งมั่นมากจนตะวันยิ้มออกมาอย่างพอใจ แล้วตะวันก็หันกลับไปปั้นหน้าขรึมกับโรสริน
       “แน่ใจนะว่าจะไม่ล้มเลิกกลางคัน”
       “หึ นายก็รู้ว่าคนอย่างฉันไม่เคยยอมแพ้”
       “ก็ได้ ถ้าคุณอยากได้รับโอกาส”
       “ฉันไม่ได้ขอร้อง แต่ฉันกำลังสั่งนาย”
       “จะยังไงก็ช่าง คุณได้รับสิทธิ์นั้น แล้วอย่าทำให้ใครผิดหวังล่ะ”
       “ก็แค่เนี้ย” โรสรินยิ้มมั่นใจสุดๆ “คอยดูก็แล้วกัน”
       โรสรินเดินหนีขึ้นบ้านไป ตะวันยิ้มอย่างพอใจ
       
       เช้าวันรุ่งขึ้นที่บ้านตะวัน อุษาวดีเดินนำนักธุรกิจหนุ่มหล่อมานั่งที่มุมรับแขก นักธุรกิจหนุ่มมองไปรอบๆ อย่างไม่เข้าใจ
       “ทำไมคุณอุษานัดผมมาที่ต่างจังหวัดไกลแบบนี้”
       อุษาวดียิ้มให้นักธุรกิจ
       “อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างน่ะค่ะ เผื่อธุรกิจของเราจะราบรื่นสวยงามเหมือนที่นี่ไงคะเรามาเริ่มธุรกิจของเราดีกว่าเนอะ”
       อุษาวดีหันไปหยิบคอมพิวเตอร์แม็คบุ๊คออกจากกระเป๋า นักธุรกิจหนุ่มแอบมองที่ต้นขาขาวๆ สีหน้าหื่นๆตะวันเดินผ่านมาพอดี สังเกตเห็นเข้า นักธุรกิจเลียริมฝีปากแพร่บดูโรคจิตหื่นมากๆ ตะวันมองอย่างสงสัยๆ นักธุรกิจแกล้งปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะหล่นพื้น
       “โธ่เอ๊ย ซุ่มซ่ามจริงๆ”
       “ไม่เป็นไรค่ะ อุษาช่วย”
       นักธุรกิจจงใจจับมืออุษาวดีลูบไล้ยิ้มหื่นๆ อุษาวดีเอะใจหันมองหน้า นักธุรกิจทำเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยกแฟ้มขึ้นวางบนโต๊ะ ตะวันมองนักธุรกิจอย่างไม่ไว้ใจ
       
       อุษาวดีเปิดไฟล์แผนงานธุรกิจให้นักธุรกิจหนุ่มหล่อได้ดูพร้อมอธิบาย แต่สายตานักธุรกิจเอาแต่โลมเลียเรือนร่างของอุษาวดี
       “แผนงานที่ทางบริษัทเราตั้งเป้าไว้ก็คือภายในไตรมาสที่สองต้องเป็นผู้นำครองส่วนแบ่งในตลาดมากกว่าหกสิบเปอร์เซนต์ เอ่อ คุณโอมคะ”
       “เอ่อ ขอโทษครับ ฟังอยู่ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับผมจะช่วยให้เป้าหมายของเราเป็นจริงได้แน่นอน แค่คุณยอมตกลงร่วมลงทุนด้วยกัน”
       เสียงโทรศัพท์มือถืออุษาวดีดังขึ้น อุษาวดีขอตัวลุกขึ้นคุยโทรศัพท์ นักธุรกิจเห็นอุษาวดีเผลอก็หยิบมือถือของตัวเองกดโหมดถ่ายคลิป แล้วพยายามส่องใต้กระโปรงอุษาวดี ตะวันเดินเข้ามาเห็นพอดี นักธุรกิจรีบเก็บมือถือทันที เป็นจังหวะเดียวกับที่อุษาวดีกำลังจะวางสาย
       “อุษาติดงานอยู่ เดี๋ยวจะรีบติดต่อกลับไปนะคะ”
       ตะวันโอบเอวอุษาวดีทันที อุษาวดีหันขวับมองอย่างอึ้งๆ นักธุรกิจเหวอสุดๆ
       “นาย นายเป็นใคร”
       ตะวันยื่นมือให้นักธุรกิจจับ
       “ตะวันครับ เจ้าของไร่ตะวัน”
       นักธุรกิจหนุ่มยื่นมือจับอย่างเสียมิได้ ตะวันบีบมือแรงๆ จนนักธุรกิจเอะใจ
       “แล้วก็เป็นแฟนคุณอุษาวดีด้วยครับ”
       “แฟน”
       “คุณตะวัน” อุษาวดีถึงกับอึ้ง
       ตะวันยิ้มให้นักธุรกิจอย่างเหนือกว่า นักธุรกิจเขม่นมองอย่างไม่ถูกชะตา
       
       หน้าบ้านพักโรสริน โรสรินรีบเดินออกไป พีระเดินตาม โรสรินหันมองพีระ
       “เค้าไปด้วยนะ ไปให้กำลังใจก็ยังดี”
       “ยุ่ง”
       “พีจะทำตัวน่ารัก ไม่ดื้อไม่ซน ขอแค่อยู่ใกล้ๆ โรซี่ก็พอ นะ นิสนึง นะ นะ”
       “จี๊ดแล้ว เริ่มจี๊ดส์แล้ว”
       พีระกลัวผงะถอยห่างๆ
       “ถ้างั้นก็สู้ๆ นะ ไฟต์ติ้ง โย่”
       โรสรินส่ายหัวอย่างรำคาญแล้วรีบเดินออกไป พีระโบกมือให้กำลังใจอยู่หยอยๆ
       
       โรสรินเดินมองซ้าย ขวา หาตะวัน
       “สายป่านนี้มัวทำอะไรอยู่ ยิ่งมีเวลาน้อยๆ อยู่”
       โรสรินเดินเข้ามาเห็นตะวันอยู่กับอุษาวดีและนักธุรกิจก็สงสัย แอบมองอยู่ห่างๆ อย่างตะลึงเมื่อเห็นตะวันบีบจมูกอุษาวดีอย่างเอ็นดู
       “คุณยังไม่ได้แนะนำเหรอครับว่าเราเป็นอะไรกันW
       ตะวันยิ้มให้อุษาวดีอย่างหวานเชี้ยบ อุษาวดีอึ้งๆ ตามน้ำไป
       “เอ่อ ค่ะ”
       ตะวันโอบเอวอุษาวดีแน่น
       “ไม่ต้องอายหรอกครับ ที่รัก” อุษาวดียิ่งตาโต
       “คุณสองคนเป็นแฟนกันเหรอ” นักธุรกิจถาม
       ตะวันจับมืออุษาวดี มองตาหวาน อุษาวดียิ้มตามน้ำไป
       “เรารักกันครับ”
       โรสรินช็อกสุดๆ กับภาพตรงหน้าที่ไม่คาดฝัน
       “นายตะวัน” โรสรินหลบมุมแอบมองอย่างสงสัยสุดๆ “ตะวัน อุษาวดี อะไร ยังไง เมื่อไหร่”
       
       โรสรินช็อกอย่างสุดๆ

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 6
       โรสรินเดินหน้าช็อกๆ เข้ามา พีระมองเห็นอาการของโรสรินก็สงสัย รีบเดินเข้าไปหา
       “โรซี่ โรซี่” พีระเอามือแกว่งตรงหน้า “เป็นอะไรรึเปล่า”
       “อุษา”
       “อุษานัดผู้ร่วมลงทุนมาคุยงานกันอยู่ไม่ใช่เหรอ มีอะไรรึเปล่า”
       “อุษาเป็นแฟนนายตะวัน”
       “เยส เยส แบบนี้โรซี่ก็ไม่ต้องแต่งกับนายตะวันแล้วสิ” พีระยิ้มๆ อยู่คนเดียวแต่แล้วพลันก็นึกอะไรขึ้นมาได้
       “หึ๊ เมื่อกี๊โรซี่บอกว่าใครเป็นแฟนนายตะวันนะ”
       “น้องสาวนายยังไงล่ะ หูตึงรึไง”
       แล้วโรสรินก็เดินออกไป พีระนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น ช็อกสุดๆ
       
       นักธุรกิจหนุ่มพยายามหาทางให้ตะวันออกไปจากตรงนั้น
       “ผมไม่อยากเสียมารยาทนะครับ แต่ผมอยากคุยเป็นการส่วนตัวกับคุณอุษา มันเป็นเรื่องของความลับทางธุรกิจน่ะครับ”
       “ความลับทางธุรกิจหรือความลับในมือถือคุณกันแน่ ขอดูมือถือคุณหน่อย”
       อุษาวดีหันมองตะวันอย่างสงสัย
       “จะดูไปทำไม”
       ตะวันยิ้มให้ แล้วตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อนักธุรกิจ แล้วตะคอกขู่
       “ถ้าไม่อยากลงไปกองแทบเท้าฉัน เอามือถือออกมาเดี๋ยวนี้”
       อุษาวดีพุ่งเข้าไปคว้ามือถือมาดู นักธุรกิจเหงื่อแตกพลั่กๆ สีหน้าหวั่นๆ อุษาวดีดูคลิปที่นักธุรกิจถ่ายใต้กระโปรงตัวเองแล้วกรี๊ดลั่น
       “นี่ แก ไอ้เลว ไอ้โรคจิต ไอ้ทุเรศ”
       อุษาวดีปามือถือทิ้งกระจายและตรงเข้าไปทุบตีนักธุรกิจอย่างโมโห นักธุรกิจปัดป้องเป็นพัลวัน ผลักอุษาวดีกระเด็นออกมา ตะวันรับไว้ได้ทัน นักธุรกิจเผยตัวจริงออกมา
       “โธ่เว๊ย ขอดูนิดหน่อยทำเป็นโวยวาย”
       อุษาวดีทนไม่ได้จะพุ่งเข้าไปอีก ตะวันรั้งไว้
       “อย่าครับคุณอุษา อย่าไปแตะต้องตัวคนอย่างนั้น คนอย่างมันต้องเจอแบบนี้” ตะวันชกหน้านักธุรกิจอย่างแรงจนล้มคว่ำไป แล้วกระชากนักธุรกิจขึ้นมา “อย่ายุ่งกับแฟนฉันอีก แล้วอย่าทำแบบนี้กับใคร ไม่งั้นฉันตามล่าแกแน่ ไปให้พ้น”
       นักธุรกิจกลัวลนลานรีบวิ่งหนีขึ้นรถ แล้วขับออกไปเลย อุษาวดีตัวสั่นอย่างกลัวๆ ตะวันเห็นอุษาวดีกลัวก็เลยตบไหล่ปลอบเบาๆ
       “ไม่ต้องกลัวนะ คุณไม่ตกเป็นเหยื่อไอ้โรคจิตแล้วล่ะ”
       อุษาวดียังขวัญเสียกอดตะวันแน่นอย่างขอบคุณ
       “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากนะคะคุณตะวัน”
       ตะวันตัวเกร็งๆ ที่ถูกกอดอย่างแนบแน่นเนื้อแนบเนื้อ
       
       ตะวันเดินมาส่งอุษาวดีที่หน้าบ้าน
       “ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้อุษาคงเสียทีไอ้โรคจิตนั่น โชคดีที่ไม่ได้ร่วมงานกับคนแบบนั้น”
       “ผมต้องขอโทษคุณด้วยนะครับ ถ้าไม่ใช้แผนแกล้งเป็นแฟนคุณ ไอ้หมอนั่นอาจจะมาตามรังควาญคุณอีก ต่อไปมันไม่กล้ากลับมาตอแยคุณอีกแล้วล่ะ” สีหน้าตะวันรู้สึกผิดมาก “ต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ ที่ผมอาจจะแสดงสมบทบาทไปหน่อย หวังว่าคงไม่ถือสาผมนะครับ ผมไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินคุณเลย”
       ตะวัน อุษาวดียิ้มให้กัน อุษาวดีดูปลาบปลื้มกับตะวันมากๆ โรสรินเดินหน้ามุ่ยเข้ามา
       “เมื่อไหร่จะพาฉันไปหาเด็กๆ ซะที”
       “ใจร้อนจริงนะคุณ”
       “ฉันตั้งใจจะรับผิดชอบงานที่ฉันรับปาก ไม่มีเวลามาหาความสุขส่วนตัวเหมือนใครบางคน ฉันจะไปรอที่รถ ตามฉันมาเดี๋ยวนี้”
       แล้วโรสรินก็เดินออกไปเลย ตะวัน อุษาวดี หันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจว่าโรสรินหงุดหงิดอะไรมา
       “ต่อมจี๊ดดส์ ยัยกุหลาบร้ายทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยใช่มั้ยเนี่ย เฮ้อ”
       
       ภายในบ้านพักพีระ พีระตบโต๊ะปังดูขึงขังสุดๆ ขณะที่อุษาวดีถอนใจเซ็งๆ
       “ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”
       “พี่ไม่เชื่อ โรซี่ไม่เคยโกหกพี่”
       “จริงอ่ะ สำคัญตัวเองผิดไปมั้ง”
       “อย่าเปลี่ยนเรื่อง โรซี่บอกพี่ว่าแกเป็นแฟนตะวัน”
       “โอ๊ย ขี้เกียจอธิบายแล้ว จะเชื่ออย่างนั้นก็ตามใจ”
       อุษาวดีจะเดินหนี พีระเดินไปขวาง
       “พี่สั่งห้ามเลยนะ เธอชอบมันไม่ได้เด็ดขาด แม้แต่คิดก็ไม่ได้ พี่ไม่เห็นว่าไอ้ตะวันมันมีดีตรงไหน”
       “เหรอ เค้าก็ดูอบอุ่นดี ดูเป็นสุภาพบุรุษ จริงใจ แล้วก็ไม่แปลกใจด้วยถ้าจะมีผู้หญิงคนไหนอยู่ใกล้ๆ เค้าแล้วจะไม่รู้สึกดีๆ”
       “หยุดพูดเลย อย่าชมมันให้สะเทือนหูพี่อีก”
       “รับความจริงไม่ได้เหรอ วันนึงอุษาอาจจะชอบเค้าขึ้นมาจริงๆ ก็ได้นะ”
       แล้วอุษาวดีก็เดินออกจากห้องไปเลย พีระตะโกนไล่หลัง
       
       “มันจะไม่มีวันนั้น แกจะชอบมัน จะรักมันไม่ได้นะอุษา โธ่เว้ย”
        

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 6
       รถตะวันวิ่งผ่านถนนทางไปหมู่บ้าน ภายในรถโรสรินนั่งเหม่อๆ ครุ่นคิดเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดใจ อึ่งกับอาทิตย์เหม่อมองไปยังทิวทัศน์นอกหน้าต่างเห็นแมกไม้ร่มรื่นสวยงาม ร้องเพลงอารมณ์ดี พลันโรสรินที่อารมณ์ขุ่นมัวอยู่ ลืมตัวทุบคอนโซลหน้ารถปัง ทุกคนตกใจร้องออกมาพร้อมกัน
       “เย้ย”
       ตะวันขับรถอยู่ถึงกับชะงัก
       “พี่นางฟ้าเป็นอะไรรึเปล่าค๊า”
       “ไม่รู้”
       “พี่โรสดูอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่ที่ไร่แล้วนะคะ หงุดหงิดอะไรรึเปล่า”
       “ไม่รู้”
       “ถามอะไรก็ไม่รู้ๆ มีอะไรก็พูดกันตรงๆ”
       “พูดตรงที่สุดแล้ว ก็ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร เลิกถามกันซะที ขับๆ รถไปสิ เด็กรอจนจะแก่อยู่แล้ว ไม่ต้องมาสนใจฉันหรอกน่ะ”
       โรสรินนั่งกอดอกหน้าบึ้ง สีหน้าเหวี่ยงๆ ตะวัน น้ำค้าง อึ่ง อาทิตย์ ส่ายหน้า เฮ้อ
       
       โรสรินลงจากรถอย่างหงุดหงิดปึงปัง อาทิตย์ น้ำค้าง อึ่ง อาทิตย์ ลงรถตามมา โรสรินเดินลิ่วๆ ออกไป แต่ตะวันมาขวางไว้
       “มาเคลียร์กันก่อน บอกมาเถอะว่าโกรธอะไรผม”
       “อย่าคิดนะว่าแอบทำอะไรลับหลังกับใครแล้วฉันไม่รู้” โรสรินจูงมืออาทิตย์กับอึ่ง “ไปกันได้แล้ว”
       โรสรินจูงมืออาทิตย์กับอึ่งเดินออกไปเลย ตะวันถอนใจมองไปทางโรสรินอย่างอ่อนใจเหลือเกิน
       “พี่โรสเค้าดูแปลกๆ มากเลยนะ เค้าดูเหมือนหึงพี่ตะวันเลยนะ” น้ำค้างพูดกับตะวัน
       “เค้าจะหึงพี่ทำไม ยัยนั่นเกลียดพี่ยิ่งกว่าอะไร”
       “ไม่รู้สิ แต่อาการที่พี่โรสแสดงออก มันคืออาการของคนหึงชัดๆ เลย”
       ตะวันมองไปทางโรสรินที่เดินออกไปไกลอย่างไม่เข้าใจ ยัยโรสหึงเราเนี่ยนะ
       
       โรสรินกับน้ำค้างและช้อยกำลังเต้นฮูลาฮูปให้อาทิตย์ อึ่ง และเด็กๆ เต้นตาม ตะวันปรบมือตามเสียงเพลงให้กำลังใจเด็กๆ
       “หยุดก๊อนน” ช้อยบอกพร้อมกับยืนหายใจหอบแฮ่ก “ลูกๆ เอ๊ย เอายาหอม ยาลม ยาดม ยาหม่อง มาให้ป้าหน่อย ไม่ไหวแล้วลูก”
       อึ่ง อาทิตย์ วิ่งเอายาดมไปรมๆ ที่จูมกช้อย
       “ให้กำลังใจเฉยๆ ก็ได้ป้า เดี๋ยวก็หลับไม่ตื่นพอดีหรอก”
       “เห็นแล้วมันอดใจไม่ไหวนี่หว่า มันส์ม๊ากกก”
       โรสริน น้ำค้างหันมองช้อยที่หมดสภาพนั่งหอบแฮ่กๆ อย่างขำๆ แช่มขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาหน้าตาตื่น รีบลงจากรถวิ่งเข้ามารวมกลุ่ม
       “ข่าวด่วนจ้า ข่าวด๊วนด่วน”
       “ข่าวอะไรวะแก เออ ที่อำเภอเขาว่ายังไงมั่งล่ะ”
       “ที่ประชุมเขาบอกว่าปีนี้ ให้ผู้ใหญ่ขึ้นเวทีกับเด็กๆ ด้วยสองคนแน่ะ”
       โรสริน น้ำค้างอึ้งไป
       “ห๊า สองคน”
       “พอดีเป๊ะเลย คุณโรส กับน้ำค้างไง”
       “ไม่นะ ฉันไม่ขึ้นเวที ฉันไม่เต้น ไม่เอา ไม่”
       “ถ้าไม่ใช่คุณกับน้ำค้างแล้วจะเป็นใคร”
       ช้อยลุกพรวดขึ้น ยังหอบๆ ช้อยยกมือ กระแอม
       “อันที่จริง ป้าว่าป้ายังฟิตเปรี๊ยะอยู่นะ” ช้อยเต้นโชว์ พลิ้วๆ “ถ้าซ้อมอีกหน่อยล่ะก็ แจ่มเชียวล่ะคุณ”
       “ช้อยเอ๊ย เจียมสังขารบ้างเห๊อะ หายใจยังหอบเลยแกน่ะ”
       “สรุปว่าเธอสองคนต้องลงแข่งด้วย” ตะวันบอกน้ำค้างกับโรสริน
       “โน๊ววว นี่มันนอกเหนือข้อตกลงของเรา ฉันไม่เอา”
       “แต่คุณก็เต้นเก่ง คงเคยเรียนเต้นมาเยอะ แล้วไม่เคยประกวดบ้างรึไง”
       “ล่าสุดก็ชาติที่แล้วตอนอนุบาลสามนู่น ยังไง ฉันก็ไม่ขึ้นเวที”
       “ถ้าคุณไม่ขึ้นเวที ทีมก็ล่ม เด็กไม่ได้ประกวดเพราะคุณ ขอให้คุณรู้ว่าคุณคนเดียวที่ทำทุกอย่างพัง อยากเลือกแบบนั้นก็ตามใจคุณ”
       ตะวันยิ้มอย่างได้เปรียบ โรสรินหันมองสายตาอ้อนวอนขอร้องของเด็กๆ ก็ ถอนใจอย่างใจอ่อน ตะวันอมยิ้มอย่างพอใจ
       
       โรสรินกำลังเต้นฮูลาฮูปประกอบเสียงเพลงสอนเด็กๆ น้ำค้างเต้นตามอย่างตั้งใจ ตะวัน แช่ม ช้อย ปรบมือประกอบจังหวะให้กำลังใจ รถของเดชาขับเข้ามา ทุกคนหยุดกิจกรรมทันที เดชา ล่ำ แหลมลงจากรถ ตะวันรีบเดินปรี่เข้าไปหา ช้อยรีบสะกิดแช่มทันที สีหน้าหวั่นๆ กันทั้งคู่
       “แก๊ เสี่ยเดชามาทำอะไรที่นี่วะ แล้วจะมีใครเดือดร้อนมั้ยเนี่ย”
       “ไม่หรอกมั้ง หมู่บ้านเราไม่มีใครมีเรื่องกับเค้าซะหน่อย”
       ตะวันเดินเข้าไปประจันหน้าเดชา
       “นายไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับงานนี้”
       เดชาแสยะยิ้มให้แล้วพยักเพยิดหน้าให้ล่ำกับแหลม ล่ำ แหลม ช่วยกันยกพวกลังน้ำอัดลม คูลเล่อร์น้ำแข็ง ขนมมาให้เด็กๆ เด็กๆ ดีใจวิ่งเข้ามาหา ล่ำ แหลม แจกจ่ายขนมให้ อึ่งลูบปากแพล่บๆ อยากกินขนมด้วย พุ่งเข้าไปแต่อาทิตย์คว้าตัวอึ่งไว้ แล้วอาทิตย์ก็ส่ายหน้าให้
       “จ้า ไม่กินก็ได้”
       เดชาเดินเข้าไปหาแช่มแล้วยิ้มให้
       “ผมขอสนับสนุนกิจกรรมของเด็กๆ ด้วยนะครับผู้ใหญ่”
       “ร้อยวันพันปีไม่เห็นเคยอยากช่วยเหลืออะไรคนที่นี่” ตะวันสวนขึ้น
       “บังเอิญวันนี้อยากช่วย แล้วก็อยากเป็นกำลังใจให้” เดชามองหน้าโรสริน “คุณโรสด้วย”
       โรสรินเดินเข้ามาหาตะวัน
       “คนเค้ามีน้ำใจนายจะห้ามทำไม”
       “แต่ว่า”
       “เรื่องที่นายสองคนไม่ถูกกัน มันคนละเรื่องกับที่เดชาเค้ามีน้ำใจในครั้งนี้ ยังไงก็ขอบใจนะ” โรสรินหันไปพูดกับเดชา
       “ด้วยความยินดีครับคุณโรส”
       
       ตะวัน น้ำค้าง มองเดชาอย่างเขม่นสุดๆ เดชาหันมายิ้มกวนๆ ให้

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 7
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 6
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 5
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 4
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 3
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 19 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 19 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014