หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 11

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 23 กุมภาพันธ์ 2557 09:47 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 11
        กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 11 (ต่อ)
       
       ภายในโรงแรมควีนโรส ที่ห้องจัดงานซึ่งยังดูโล่งๆ คนงานขนลังกระดาษใส่ขวดแก้วเล็กๆ เข้ามาวางบนพื้น ตามมาด้วยคนงานที่ขนขวดใส่น้ำผึ้งเดินตามมา
       
       “วางไว้ตรงนี้เลยครับ” ตะวันบอก
       คนงานวางของเสร็จก็เดินออกไป สวนทางกับโรสรินที่เข้ามาพร้อมกับกระดาษปึกหนึ่ง
       “ฉันพริ้นท์ชื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวเสร็จแล้ว”
       “เอาน้ำผึ้งใส่ขวดก่อน แล้วค่อยแปะชื่อ”
       โรสรินพยักหน้า ตะวันกับโรสรินช่วยกันเอาขวดแก้วออกมาวาง
       
       ลูกค้าในร้านอาหารหนึ่งกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย แย้พุ่งเข้ามาเกาะกระจกน้ำลายไหลพลั่กๆ หิวมาก น้ำค้างรีบมาดึงออกไป
       “มัวแต่ทำอะไรอยู่พี่แย้ ให้มาเฝ้านายพีระนะ”
       “พี่แย้ว่าเราหาไรกินกันก่อนดีมั้ย ไม่ได้กินไรมาตั้งแต่เช้าแล้ว แย้หิว”
       “อดทนไว้ก่อน เดี๋ยวจะตามนายพีระไม่ทัน”
       ไม่นานพีระออกมาจากร้านอาหารพร้อมสองสาว น้ำค้างและแย้รีบหลบก่อนโผล่ออกมามองตามพีระไป
       “จะไปไหน”
       “โรงแรมแน่ๆ”
       น้ำค้างพุ่งตามออกไปทันที แย้ตาลายเพราะความหิว
       “แต่กินก่อนดีม๊าย”
       
       น้ำค้างกับแย้แอบตามพีระมาแล้วน้ำค้างก็ต้องแปลกใจเพราะมันคือบ้านพักคนชรา
       “ไหนพี่แย้ว่าโรงแรม”
       แย้กลัวเสียฟอร์ม
       “แหม ไม่อยากเชื่อเลยว่านายพีระลากสาวๆ มา เอ่อ ที่นี่ แบบว่าโชว์คนแก่ไง โอ๊ย บัดสีสุดๆ”
       น้ำค้างไม่ค่อยจะเชื่อ
       “จริงเหรอ”
       
       ภายในโรงอาหารของบ้านพักคนชรา พีระเต้นเพลงขอใจแลกเบอร์โทรกับคุณตาคุณยายอย่างเมามัน สองสาวทั้งร้องทั้งเต้นสุดฤทธิ์ น้ำค้างกับแย้ย่องเข้ามาแอบมอง แย้ถึงกับงง
       “มันทำอะไรน่ะ”
       น้ำค้างเห็นพีระเต้นท่าตลกๆ ก็อดขำและมองอย่างเอ็นดูไม่ได้ จังหวะนั้นลุงคนหนึ่งที่กำลังเต้นอย่างเมามันหันมาเห็นแย้ จึงพุ่งเข้ามาลากแย้ไปเต้นด้วย น้ำค้างคว้าไม่ทัน
       “พี่แย้ เดี๋ยวนายพีระเห็น”
       “เอ่อ ผมเต้นไม่เป็น”
       “ไม่เต้นไม่ได้ ไม่เต้นลุงร้องไห้นะ” แย้ตกใจ
       “เต้นครับเต้น”
       แย้เต้น น้ำค้างส่ายหัวทั้งขำแย้ ทั้งกลัวพีระเห็น
       “เต้นแรงอีก ไม่แรงลุงร้องไห้นะ”
       “แรงครับ แรงได้อีกครับ”
       แย้เต้นแรงขึ้นๆ จนตาลายเวียนหัว สักพักแย้ทรุดพรวดลงไปกองกับพื้น ทุกคนตกใจ
       “พี่แย้” น้ำค้างพุ่งเข้าไปหาแย้
       
       พีระ คุณตา คุณยาย เจ้าหน้าที่หันขวับไปทางน้ำค้างกับแย้เพราะได้ยินเสียง พีระมองไปที่น้ำค้างรู้สึกคุ้นๆ
       น้ำค้างพยายามปลุกแย้
       “แย้ แย้ฟื้นสิ แย้”
       พีระเดินเข้ามาเห็นด้านหลังน้ำค้าง
       “มีอะไรให้ผมช่วยมั๊ยครับ” น้ำค้างตกใจที่ได้ยินเสียงพีระ ไม่กล้าหันไปสบตา น้ำค้างพยายามจะประคองแย้ให้ขึ้นมา แต่แย้ไม่ขยับเพราะตัวหนักมาก พีระเห็นท่าไม่ดีเข้ามาช่วย “ผมช่วยดีกว่า”
       ทันทีที่เข้ามา พีระเห็นหน้าแย้ก็ตกใจ
       “แย้”
       น้ำค้างหน้าเสีย พีระหันไป น้ำค้างก้มหน้างุด พีระเอะใจ มองหน้า น้ำค้างรีบหันไปทางอื่น พีระดักมองซ้ายขวา สุดท้ายหน้าน้ำค้างหันมาชนกับพีระเต็มๆ
       “น้ำค้าง”
       
       น้ำค้างตกใจที่พีระรู้แต่ยังปฏิเสธ แกล้งดัดเสียงใหญ่
       “ทักคนผิดแล้ว”
       พีระถอดหมวกกับแว่นดำออกมา น้ำค้างหมดหนทาง จำต้องหันมา พีระมองน้ำค้างสงสัย
       “เข้ามาทำอะไรที่นี่”
       “เออ มา มาทำธุระ”
       “ธุระอะไร”
       “ธุระส่วนตัว”
       “โกหก เธอตามฉันมาใช่มั้ย”
       “อย่ามาตู่นะ”
       “ถ้าไม่ใช่ แล้วทำไมถึงต้องปลอมตัวแบบนี้” น้ำค้างหน้าซีด
       “ปลอมตัวบ้าอะไร ฉันก็แค่อยากเปลี่ยนสไตล์” พีระอ้าปากจะโวย แต่น้ำค้างไม่รอช้าย่อตัวลงไปปลุกแย้ทันที
       “พี่แย้ ฟื้นสิ พี่แย้”
       “ผมว่าพาไปโรงพยาบาลเถอะ ท่าทางไม่ค่อยดี”
       น้ำค้างหันไปมองพีระ
       
       “ผมช่วยเอง”

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 11
        พีระและน้ำค้างเข้ามาประคองแย้ แต่จังหวะนั้นมือพีระและมือน้ำค้างจับกันที่ด้านหลังแย้ ทั้งสองตกใจมองหน้ากัน ก่อนผงะปล่อยมือ แย้ร่วงโครมลงไปอีกที
       “โอ๊ย”
       น้ำค้างตกใจหันไปโวยพีระ
       “ยืนอยู่ทำไม ช่วยกันพาแย้ไปโรงพยาบาลสิ”
       ทั้งสองลงประคองแย้อีกครั้ง แย้กุมหัวที่ล้มโครมไปเมื่อกี้
       “ไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว แย้ไม่ต้องการหมอ แย้ต้องการข้าว แย้เป็นลม”
       “เป็นลม”
       แย้พยักหน้าหงึกหงัก
       “แย้หิว”
       
       แย้กินอย่างมูมมามด้วยความหิว สองสาวที่มากับพีระกำลังป้อนแย้อย่างเอาใจ ลุงป้าตะลึงแย้ที่กินอย่างกับพายุ
       “เบา ไอ้หนู เดี๋ยวติดคอตาย”
       “สบายมากครับ อ้อ ขอบคุณลุงป้ามากนะครับที่เอาข้าวมาเลี้ยงแย้”
       “อ้ำ”
       “อ้ำ”
       แย้กินอย่างมีความสุขมาก
       
       น้ำค้างนั่งรอแย้อยู่ที่มุมหนึ่ง พีระนั่งห่างออกไป พีระเอาแต่มองน้ำค้างเพราะยังรู้สึกผิดเรื่องจูบ พีระตัดสินใจขยับมาใกล้น้ำค้าง เธอจะลุกเดินหนี แต่พีระคว้าแขนเอาไว้
       “ฉันขอโทษเรื่องนั้น” น้ำค้างชะงัก รู้ว่าเรื่องไหน “เรื่องจู... (จูบ) คือ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันทำไปเพราะอารมณ์โกรธ”
       น้ำค้างแอบเสียใจ น้อยใจ
       “ฉันลืมไปแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก”
       “แต่เธอโกรธฉัน” น้ำค้างเมินหน้าไปทางอื่น “เธอถึงได้สะรอยตามฉัน เพราะต้องการหาทางเอาคืนฉันใช่มั๊ย”
       น้ำค้างหันมา
       “สำคัญตัวผิดไปแล้ว ที่ฉันตามนาย เพราะต้องการเห็นว่านายทำอะไรเลวๆ ไว้บ้างและฉันจะได้เอาไปให้พี่โรสดู สุดท้ายฉันก็ได้รู้ว่านายมีผู้หญิงคนอื่นนอกจากพี่โรส”
       พีระนิ่วหน้า
       “ผู้หญิงคนอื่น ใคร”
       
       “ก็สองสาวอึ๋มสบึมเอ็กซ์นั่นไง” น้ำค้างเอามือถือออกมา “ฉันถ่ายคลิปเอาไว้แล้ว อย่าปฏิเสธ”
       “เธอเข้าใจผิด”
       “ไม่ผิด ทั้งกอดทั้งจับมือ”
       “เออ แล้วยังเด้งหน้าเด้งหลังกันด้วยใช่ไหม” พีระบอก น้ำค้างอายแทน
       “ว๊าย ยังกล้ามาพูด คนบ้า”
       “ฉันว่าเธอนั่นแหละบ้า คิดเองเออเอง ดูละครน้ำเน่าเยอะไปป่าว”
       “หมายความว่าไงที่บอกว่าฉันคิดเองเออเอง”
       พีระถอนหายใจเอือม
       
       พีระเล่าเหตุการณ์ในร้านอาหารกับสองสาวให้น้ำค้างฟัง
       “เสี่ยพีเนี่ยนะจะไปเลี้ยงข้าวคนชรา กิ๊ฟหูฝาดหรือเปล่าคะ” กิ๊ฟ หนึ่งในสองสาวบอก
       “ไม่ฝาด เสี่ยถึงอยากจ้างให้กิ๊ฟกับพายไก่ไปช่วยเอ็นเตอร์เทนคุณลุงคุณป้าหน่อย ไหนๆ ทั้งคู่ก็เป็นนักร้องอยู่แล้วนี่”
       “ในผับน่ะโอเค แต่เอ็นเตอร์เทนบ้านพักคนชรา พายไก่ขอตัวดีกว่า”
       พีระจับมือหมับทั้งสองคน
       “เสี่ยขอร้องล่ะก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอว่าเสียงเสี่ยมันฟังได้ที่ไหน”
       “เป็ดเทศยังร้องเพราะกว่า”
       “ไม่ต้องย้ำสิจ๊ะ นะ น้า”
       สองสาวมองหน้ากัน
       “งั้นเสี่ยต้องเป็นแดนเซอร์ให้เรานะ”
       “เสี่ยเนี่ยนะ”
       “เต้นตามเราก็ได้”
       กิ๊ฟร้องเพลงขอใจแลกเบอร์โทร พายไก่ลุกเต้นเด้งหน้าเด้งหลัง พีระลุกเต้นเด้งหน้าหลังตาม กิ๊ฟขำดีใจลุกขึ้นเต้นด้วย
       “มันต้องอย่างนี้สิคะเสี่ย”
       กิ๊ฟโผกอดพีระ พายไก่กอดพีระและหอมแก้มด้วย พีระเขิน
       
       ปัจจุบัน น้ำค้างเหวอมากหลังจากรู้ความจริง พูดไม่ออก แต่ยังแก้ตัว
       “แหม ใครๆ ก็อ้างได้ทั้งนั้น โกหกรึป่าวก็ไม่รู้”
       เจ้าหน้าที่เดินเข้ามาหาพีระ
       “ขอบคุณคุณพีระมากนะคะสำหรับอาหารกลางวัน และที่สำคัญอุตส่าห์หานักร้องมาสร้างความสุขให้ที่นี่ คุณตาคุณยายสนุกกันมากเลยค่ะ”
       “ไม่เป็นไรครับ ผมอยากมาที่นี่นานแล้ว เพิ่งจะมีโอกาส ต่อไปนี้ผมจะมาเลี้ยงอาหารคุณตาคุณยายทุกอาทิตย์นะครับ”
       “ขอบคุณมากนะคะ” เจ้าหน้าที่เดินออกไป พีระหันมาถามน้ำค้าง
       “นี่ไง ฉันยังโกหกอยู่หรือเปล่า”
       “ก็ ก็”
       
       “ทำไมเธอต้องกีดกันฉันกับโรซี่ขนาดนี้”
       พีระถามเข้าประเด็น
       “ก็เพราะพี่โรสต้องรักกับพี่ตะวันเท่านั้น เค้าสองคนรักกัน”
       “เธอรู้ได้ไงว่าโรซี่รักพี่ชายเธอ”
       “รู้ก็แล้วกัน”
       “ฉันไม่เชื่อ เพราะฉันไม่เคยได้ยินโรซี่บอกว่ารักนายตะวัน”
       “แสดงว่าถ้านายได้ยินพี่โรสบอกว่ารักพี่ตะวัน นายจะเลิกยุ่งกับพี่โรสใช่ป่ะ”
       พีระยืนนิ่งไปซักพัก แล้วก็พยักหน้า
       “ใช่ ฉันจะเลิกยุ่งกับโรซี่ทันที”
       
       น้ำค้างกับพีระมองหน้ากัน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 11
        ทางด้านโรสรินและตะวัน โรสรินเอาสลิ๊งดูดน้ำผึ้งออกมาจากขวดแล้วฉีดใส่ลงไปในขวดแก้วเล็กๆ แต่ฉีดแรงไปหน่อย น้ำผึ้งหกล้นออกมาจากขวด
       “ว้าย”
       ตะวันหันไปมอง โรสรินพยายามเช็ด แต่ยิ่งเช็ดยิ่งเลอะ ตะวันละจากงานที่ทำ เข้ามาช่วย เห็นโรสรินมือเลอะทั้งสองข้าง เห็นน้ำผึ้งกระเด็นไปอยู่ที่แก้มโรสริน
       “เลอะหมดแล้ว”
       “แป๊บนะ”
       ตะวันดึงกระดาษทิชชู่ เอาน้ำเปล่าเทใส่กระดาษ ก่อนจะเอามาเช็ดมือให้โรสริน เธอชะงัก
       “ฉันเช็ดเอง”
       “มือเลอะขนาดนี้ จะเช็ดเองได้ยังไง”
       ตะวันบรรจงเช็ดมือให้โรสริน โรสรินมองตะวันอย่างรู้สึกดี ตะวันเช็ดเสร็จ เงยหน้าขึ้นมา
       “เสร็จแล้ว”
       
       ตะวันชะงักที่โรสรินมองเค้าอยู่ เธอรีบดึงมือออก ตะวันเห็นน้ำผึ้งบนแก้มโรสริน ก็มอง โรสรินหันมาเห็นตะวันมองก็แปลกใจ
       “มองอะไร” ตะวันชี้ที่หน้าตัวเอง “บ้า”
       ตะวันตกใจ
       “ด่าผมทำไม”
       “แค่นี้ก็ต้อง” โรสรินอึกอัก “ต้องให้หอมขอบคุณ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”
       “คิดมากไปรึเปล่า ใครให้คุณหอม ผมชี้ที่แก้ม เพราะมีน้ำผึ้งติดอยู่ที่แก้มของคุณ” โรสรินชะงัก ยกมือเช็ดที่แก้ม มีน้ำผึ้งจริงๆ “แล้วก็เลิกย้ำได้แล้วว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมรู้ตัวดี”
       ตะวันผละออกไปทำงานต่อ โรสรินมองตะวันรู้สึกอาย
       
       ที่ลานจอดรถ บ้านพักคนชรา แย้เรอดังเอื๊อก ก่อนขึ้นไปสตาร์ทรถตะวัน แต่ไม่ติด แย้ตะโกนบอกน้ำค้างกับพีระ
       “รถสตาร์ทไม่ติด”
       “แล้วทำไมต้องมาเป็นที่นี่ด้วยเนี่ย”
       “พวกเธอจะไปไหน ฉันไปส่ง”
       “ไม่” แย้ พูดพร้อมกับน้ำค้าง
       “โรงแรมควีนโรสครับ” น้ำค้างผงะ “ตอนนี้ผมกับน้ำค้างย้ายมาอยู่กับลูกพี่ตะวัน”
       น้ำค้างกระซิบกับแย้
       “จะไปบอกเค้าทำไม”
       แย้เหวอ น้ำค้างหันไปมองพีระ
       
       ขวดแก้วใส่น้ำผึ้งวางเรียงรายกันจำนวนมาก โรสรินใช้คัตเตอร์ตัดกระดาษที่เป็นชื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาว แต่ทำพลาด คัตเตอร์บาดมือ
       “โอ๊ย”
       ตะวันหันมาเห็นโรสรินนิ้วเลือดออกก็ตกใจ รีบพุ่งเข้ามาจับมือ แล้วเอากระดาษซับเลือดให้
       “ทำไมถึงไม่ระวัง”
       โรสรินจะดึงมือออก
       “ไม่ต้องมายุ่ง”
       “อย่าดื้อ”
       “ปล่อย”
       
       ตะวันดึงโรสรินเข้ามา เธอไปตามแรงกระชากทำให้จมูกชนกับจมูกตะวัน ทั้งคู่ชะงักกัน ระหว่างนั้นอุษาวดีเดินมาเห็นพอดีก็ชะงัก กำมือแน่นไม่พอใจ แต่แสร้งทำหน้ายิ้ม
       “คุณตะวัน โรส” โรสรินกับตะวันรีบผละออกจากกัน แล้วหันไปมองอุษาวดี “ทำอะไรกันอยู่”
       “ทำของชำร่วยน่ะ”
       “น่าสนุกดี ฉันช่วยนะ”
       “เธอช่วยตะวันไปก่อนแล้วกัน ฉันขอไปห้องน้ำก่อน”
       โรสรินรีบเดินออกไป ตะวันมองตาม อุษาวดีเดินมาข้างๆ
       “ให้อุษาทำอะไรดีคะ”
       ตะวันได้สติหันไปยิ้มให้อุษาวดี
       โรสรินกำลังล้างแผลอยู่ในห้องน้ำ หน้าสลดเมื่อคิดถึงตะวันกับอุษาวดี
       
       พีระ น้ำค้าง แย้เดินเข้ามาในล็อบบี้โรงแรมด้วยกัน
       “รถพี่ชายเธอ ฉันจะให้คนมาซ่อม และมาส่งให้ที่นี่” พีระบอก
       “ไม่ต้อง ฉันจะบอกให้พี่ตะวันจัดการ นายกลับไปได้แล้ว”
       “ฉันจะไปหาโรสก่อน แล้วค่อยกลับ” น้ำค้างหน้าตึง แย้มองน้ำค้างสงสัย ไม่นานโรสรินเดินออกมา พีระเห็น
       “โรซี่”
       น้ำค้างกับแย้หันไปมอง โรสรินหันมาพอดี พีระเดินเข้าไปหา น้ำค้างกับแย้รีบตามไปด้วย โรสรินมองพีระสลับกับน้ำค้างและแย้
       “ทำไมมาด้วยกัน”
       “บังเอิญเจอกันหน้าโรงแรมค่ะ” น้ำค้างรีบบอก พีระหันไปมองน้ำค้าง “พี่ตะวันอยู่ไหนคะพี่โรส”
       โรสรินหันไปมองน้ำค้าง
       
       ภายในห้องจัดงาน ตะวันเอาชื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวแปะที่ขวด อุษาวดีมองๆ ตะวัน พยายามหาเรื่องคุย หยิบขวดน้ำผึ้งขึ้นมาดม
       “น้ำผึ้งนี่หอมดีจังเลยนะคะ”
       “ครับ”
       “อุษากินได้มั้ยคะ”
       “ได้ครับ” ตะวันหยิบขวดน้ำผึ้งยื่นให้อุษาวดี “ขวดนี้เกินครับ คุณอุษาทานได้เลย”
       อุษาวดีเอานิ้วก้อยจิ้มลงในน้ำผึ้ง แล้วเอาขึ้นมาดูด
       “หวานอร่อยมากเลย คุณตะวันลองทานดูมั้ยคะ”
       ตะวันมองอุษาวดียังไม่ทันตอบ โรสรินเดินนำพีระ น้ำค้าง แย้เข้ามา แต่โรสรินสะดุด พีระเห็นก็รีบเข้าไปประคองกอดเอวเอาไว้ น้ำค้างอึ้ง หน้าเจื่อนจนแย้สังเกตเห็น
       
       ตะวันหันไปเห็นพีระกอดเอวโรสรินพอดีก็หัวเสีย โมโหหึงขึ้น หันไปทางอุษาวดีแล้วยิ้ม
       “คุณอุษาป้อนผมได้มั้ย”
       “ค่ะ”
       อุษาวดีเอานิ้วจิ้มน้ำผึ้งในขวด แล้วยื่นไปตรงหน้าตะวัน โรสริน พีระ น้ำค้าง แย้หันไปมาเห็นตะวันดูดนิ้วอุษาวดี อุษาวดียิ้มเขิน โรสรินอึ้งมาก พีระชะงัก น้ำค้างกับแย้ผงะกับภาพตรงหน้า พีระหันไปเห็นแววตาเสียใจของโรสรินก็ใจแป้วมาก น้ำค้างโพล่งออกมา
       “พี่ตะวัน”
       ตะวันกับอุษาวดีหันไป ตะวันทำเป็นเพิ่งเห็น
       “อ้าวน้ำค้าง คุณพีระ”
       “พี่พี”
       “เธออยู่ช่วยนายตะวันทีนะ” โรสรินบอกอุษาวดีแล้วควงแขนพีระ “เราไปกันเถอะพี”
       
       โรสรินดึงพีระให้เดินออกไป น้ำค้างหันไปมองตะวันไม่พอใจอย่างแรง

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 11
        โรสรินเดินควงพีระมาตามทางแต่หน้าเศร้า พีระหยุดเดิน โรสรินหยุด และหันไป พีระหันมา
        
       “โรซี่ชอบคุณตะวันใช่มั้ย” โรสรินอึ้ง ตอบไม่ออก “ทำไมโรซี่ไม่ตอบ แสดงว่าโรซี่ชอบคุณตะวันจริงๆ”
       “โรสไม่ได้ชอบเค้า”
       “แล้วทำไมต้องเงียบก่อนตอบด้วย”
       “ก็ ก็อึ้งว่าพีคิดได้ไงน่ะสิ”
       โรสรินรีบเดินออกไป พีระมองตามโรสรินอย่างรู้ว่าเธอโกหก
       
       น้ำค้างตามตะวันเข้ามาในห้องสูท มีแย้ตามมาติดๆ สีหน้าอยากรู้
       “ตกลงพี่ตะวันกับพี่อุษาคบกันจริงๆ เหรอคะ”
       “เปล่า”
       “เปล่า แล้วเมื่อกี๊พี่ทำแบบนั้นทำไม เดี๋ยวพี่โรสก็เข้าใจผิด”
       “เค้าจะเข้าใจยังไง ก็ปล่อยเค้าไป”
       “ตกลงพี่ตะวันไม่ได้รักพี่โรสแล้ว” ตะวันนิ่ง ก่อนตอบ
       “พี่รักเค้า แต่เค้าไม่รักพี่ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร”
       ตะวันพูดจบก็เข้าไปในห้อง น้ำค้างถอนหายใจหันมาทางแย้
       “เรื่องมันดูชักจะไปกันใหญ่แล้วนะน้ำค้าง”
       “ฉันต้องทำอะไรซักอย่างให้พี่ตะวันกับพี่โรสปรับความเข้าใจกันให้ได้”
       
       วันต่อมาในห้องทำงานณรงค์ ณรงค์มองหน้าน้ำค้างกับแย้ ก่อนจะทอดถอนหายใจออกมาอย่างหนัก
       “จะให้วางแผนอีก” น้ำค้างกับแย้พยักหน้า “ปู่ว่ามันไม่เวิร์ค ยัยโรสคงไม่เชื่อปู่อีกแล้ว”
       น้ำค้างหน้าเซ็งมาก
       “แล้วเราจะทำไงดีอ่ะคะ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ พี่โรสกับพี่ตะวันคงไม่มองหน้ากันอีกเลยตลอดชีวิต”
       แย้นึกออก
       “แย้รู้แล้วว่าจะทำยังไง” ณรงค์กับน้ำค้างหันไปมอง “ทำของใส่พี่โรสกับลูกพี่ เค้าสองคนจะได้ทั้งรักทั้งหลงต่อกัน” แย้ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม
       “สิ้นคิด” แย้สะดุ้ง ณรงค์เอานิ้วจิ้มหัว “สมองน่ะมีมั้ยไอ้แย้”
       แย้เกาหัว ทำหน้างุนงง น้ำค้าง ณรงค์ พยายามคิด
       “ทำไงดีล่ะ? ทำไงดี”
       ทันใดนั้นยุนอาโผล่หน้ามาข้างๆ น้ำค้าง
       “ทำตามแผนของยุนอามั้ยคะ”
       
       น้ำค้าง ณรงค์ แย้หันไปเห็นยุนอาก็สะดุ้งตกใจ
       “พี่ยุนอาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่”
       “ซักพักแล้วค่ะ เผอิญประตูห้องท่านประธานปิดไม่สนิท ยุนอาก็เลยได้ยินพอดี๊พอดีค่ะ”
       “ยุนอานี่ก็ช่างสอดเหมือนกันนะจ๊ะ” แย้บอก ยุนอาเขิน
       “อายนะ ชมกันแบบนี้”
       “ไหนว่าแผนของเธอมาสิ”
       ยุนอามองหน้าณรงค์พร้อมกับยิ้มมุมปาก
       
       โรสรินเดินมาที่โต๊ะยุนอา ไม่เห็นยุนอาก็แปลกใจ
       “ไปไหน”
       โรสรินหันไปมองหา ทันใดนั้นมีมือมาจับข้อเท้าโรสริน ตึง! โรสรินสะดุ้ง ก้มมองเห็นมือจับข้อเท้าก็ตกใจมาก เธอรีบผละออกห่าง หันไปเห็นยุนอา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ปิดหน้าปิดตา อยู่ในท่าซาดาโกะ คลานออกมาจากใต้โต๊ะ แต่โรสรินไม่รู้ว่าเป็นยุนอา
       “อ๊าย”
       ยุนอาเงยหน้าขึ้นมา เห็นหน้าซีดจนขาว เสียงแหบพร่าและสั่น
       “คุณโรส...ส...ส...”
       โรสรินชะงัก เพ่งมอง
       “ยุนอา” โรสรินรีบเข้ามาดู “เป็นอะไร”
       “ยุนอาไม่สบายค่ะ ยุนอาหนาว หนาวมาก หนาวเหลือเกิน”
       “เธอดูไม่ดีเลย ฉันจะพาไปหาหมอ”
       ยุนอาตกใจ จับแขนโรสรินแน่น
       “ไม่ค่ะ ยุนอาไม่ไปหาหมอ ยุนอากลัว”
       
       ยุนอาทำท่าจะไอ รีบเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระโปรง มาปิดปากเอาไว้ แล้วไอเสียงดัง โรสรินมองเป็นห่วง ยุนอาเอาผ้าเช็ดหน้าออกมา มีเลือดเต็มผืน โรสรินตกใจมาก
       “เลือด ไปหาหมอเถอะ”
       “ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณโรสแค่ช่วยพายุนอาไปนั่งพักก็พอ ยุนอาขอร้อง”
       โรสรินพยักหน้า ประคองยุนอาให้ลุกขึ้น จะพามานั่งที่เก้าอี้
       “ไม่ค่ะ ไม่นั่งตรงนี้ พายุนอาไปบนดาดฟ้านะคะ ที่นั่นอากาศถ่ายเท ยุนอาต้องการออกซิเจนค่ะ”
       “ได้ได้”
       โรสรินประคองพายุนอาเดินออกไป ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจอยู่เหมือนกัน
       
       โรสรินพายุนอามาสูดอากาศบนดาดฟ้า ยุนอายังทำหน้าแย่ๆ อยู่
       “คุณโรสขา” โรสรินหันไป “ช่วยไปเอาน้ำให้ยุนอาหน่อยนะคะ ยุนอาหิวน้ำ”
       “รอแป๊บนะ”
       โรสรินออกไป ยุนอาหันไปมองจนแน่ใจว่าออกไป ก็รีบหยิบมือถือออกมากดโทรออก
       “คุณน้ำค้างคะ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เริ่มแผนต่อไปได้เลยค่ะ”
       
       แย้เอายาหม่องทาตา น้ำค้างเห็นแล้วหงุดหงิด
       “ทาแค่นั้นมันจะไปพออะไร น้ำค้างทาให้”
       น้ำค้างเอายาหม่องมาจากแย้ แล้วใช้นิ้วควักออกมาก่อนจะป้ายตาแย้ทั้งสองข้าง แย้หน้าตาตื่น
       “เฮ้ยๆ น้ำค้าง แย้จะตาบอดมั้ยเนี่ย”
       น้ำค้างไม่สนใจหันไปเห็นตะวันเดินคุยกับพนักงานมาตามทาง
       “พี่ตะวันมาแล้ว รีบไป”
       น้ำค้างกับแย้รีบเดินไปหาตะวัน พนักงานที่คุยกับตะวันเดินออกไปพอดี ตะวันหันมาทางน้ำค้างกับแย้ พอเห็นหน้าแย้ก็สะดุ้งโหยง เพราะแย้ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากๆ
       “ร้องไห้ทำไม”
       แย้แกล้งร้องไห้
       “ยุนอาไม่สบาย ไอออกมาเป็นเลือด แย้กลัวยุนอาตาย แย้ไม่อยากเป็นม่ายตั้งแต่ยังไม่แต่งงาน โฮๆ”
       “แล้วตอนนี้ยุนอาอยู่ไหน”
       น้ำค้างกับแย้แกล้งทำหน้าแย่
       
       โรสรินถือน้ำเข้ามาบนดาดฟ้า แต่ไม่เห็นยุนอาแล้ว
       “ยุนอา”
       โรสรินแปลกใจ วางแก้วน้ำลง ไม่นานตะวันก็หน้าตาตื่นเข้ามา
       “ยุนอา”
       โรสรินหันไปเห็นตะวัน ตะวันเห็นโรสรินก็ชะงัก แล้วประตูดาดฟ้าก็ปิดดังปัง ตะวันกับโรสรินหันไปมองที่ประตู ตะวันเดินไปเปิดประตู แต่เปิดไม่ได้ โรสรินแปลกใจเดินตามมา
       “มีอะไร”
       “ประตูเปิดไม่ได้”
       โรสรินตกใจ เข้ามาเปิดประตู เปิดไม่ออกจริงๆ
       
       ที่ประตูดาดฟ้า ยุนอาเอากุญแจใส่หน้าห้อง แล้วล็อคแน่น ก่อนจะหันไปทางน้ำค้างกับแย้
       “ยุนอาของแย้ฉลาดฝุดๆ ไปเลยจ๊ะ”
       แย้ยกมือขึ้นมา ยุนอาตีมือแย้พร้อมยิ้มยืด
       “ถูกขังอยู่บนดาดฟ้าสองต่อสอง”
       “โรแมนติดสุดๆ”
       “ถ้ายังไม่เข้าใจกัน ก็ให้มันรู้ไปสิ”
       น้ำค้าง ยุนอา แย้ยิ้มอย่างมั่นใจว่าแผนต้องสำเร็จ
       
       โรสรินหันมาทางตะวัน สีหน้าไม่พอใจมาก
       “เป็นแผนนายใช่มั้ยที่ให้ยุนอามาหลอกฉัน”
       “ผมไม่ได้ทำ แผนของปู่คุณกับน้องสาวผมมากกว่า”
       โรสรินฮึดฮัดหงุดหงิด เคาะประตูเสียงดัง
       “ยุนอา ฉันรู้นะว่าเธออยู่ข้างนอก” ยุนอาสะดุ้ง หันไปมองน้ำค้างกับแย้ โรสรินสีหน้าเอาเรื่อง “เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นได้เห็นดีกัน”
       ยุนอาชะงัก ชักใจไม่ดี
       “ยุนอาจะโดนคุณโรสไล่ออกมั้ยคะ”
       “พี่โรสทำอะไรยุนอาไม่ได้หรอก เพราะคุณปู่เห็นด้วยกับแผนนี้ คุณปู่ต้องช่วยยุนอา”
       “จริงด้วย งั้นยุนอาไม่กลัวแหละ”
       
       โรสรินพยายามจะเปิดประตู
       “ยุนอา ฉันบอกให้เปิด เปิดประตู เปิดสิ”
       “ตะโกนจนคอพัง พวกเค้าก็ไม่เปิดประตูให้เราสองคนหรอก” ตะวันบอก โรสรินหงุดหงิดหันมา
       “แล้วฉันต้องอยู่กับนายสองคนไปจนถึงเมื่อไหร่” ตะวันไม่พอใจ
       “ไม่อยากอยู่กับผมมากเลยเหรอ”
       “ใช่ ฉันไม่อยากอยู่กับนาย ไม่อยากอยู่แม้แต่วินาทีเดียว”
       “ถ้าคนที่อยู่ตรงนี้กับคุณเป็นหมอทัต หรือนายพีระ คงจะทำให้คุณพอใจมากกว่านี้สินะ”
       “พูดอีกก็ถูกอีก”
       “ผู้หญิงหลายใจ”
       “นายก็เหมือนกัน ผู้ชายหลายใจ”
       ตะวันเงียบ ฮึดฮัด แล้วก็เดินไปยืนตรงมุมหนึ่ง โรสรินก็เดินไปอีกมุมหนึ่ง
       
       น้ำค้าง ยุนอา แย้แอบฟังอยู่ตรงประตู
       “เสียงเหมือนคนทะเลาะกันมากกว่าคุยกัน” น้ำค้างบอก
       “นั่นสิ” แย้เห็นด้วย น้ำค้างหันไปทางยุนอา
       “ชักไม่มั่นใจแล้วว่าแผนจะได้ผล”
       น้ำค้าง ยุนอา แย้ เริ่มกังวลใจ
       
       โรสรินเริ่มอึดอัด หงุดหงิด ลุกไปยืนที่ริมดาดฟ้า
       “อย่าบอกนะว่าจะกระโดดลงไป” ตะวันบอก โรสรินหันมา
       “ถ้าไม่ติดว่าฉันจะตาย ฉันทำแล้ว”
       ตะวันได้แต่ถอนใจ โรสรินอึดอัดมาก จนต้องถอดผ้าพันคอออกมา แต่กระแสลมแรง ทำให้ผ้าพันคอหลุดมือ โรสรินตกใจ ยื่นมือออกไปจะคว้าผ้าพันคอ ทำให้ตัวเอนไปนอกหน้าต่าง ตะวันเห็นก็ตกใจ รีบเข้ามาคว้าเอวโรสรินแล้วดึงเข้ามา ผ้าพันคอลอยละลิ่วออกไป
       โรสรินใจหายวาบ หันไปทางตะวันที่อยู่แนบชิด
       “เกือบไปแล้ว กะอีแค่ผ้าพันคอผืนเดียว”
       “ปล่อย”
       “ไม่ปล่อย”
       “อย่ากวนประสาท”
       “ไม่ได้กวน” ตะวันมองโรสรินนิ่งนาน “ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหนอีกแล้วโรสริน”
       โรสรินอึ้งไปกับสายตาที่จริงจังของตะวัน แต่ยังใจแข็งอยู่
       “ปล่อย บอกให้ปล่อย” ตะวันกอดแน่นไม่ปล่อย “ไม่ปล่อยใช่มั้ย”
       
       ตะวันยังจ้องหน้าโรสริน โรสรินทุบตีตะวัน ทุบแรงขึ้น แรงขึ้น ตะวันก็ยังไม่ปล่อยแต่กลับดึงโรสรินมากอดแน่น โรสรินจะร้องไห้ เพราะไม่อยากรักตะวันไปมากกว่านี้
       “ทำไมนายถึงไม่ปล่อยฉันไป” โรสรินเอามือทุบหลังตะวัน ทุบไม่ถี่ ทุบเหมือนคนหมดแรง “ปล่อยฉันซักที” โรสรินน้ำตาไหล ร้องไห้ “ฉันไม่อยากเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันขอร้อง”
       ตะวันเสียใจนึกว่าโรสรินรังเกียจเค้า
       “คุณต้องการไปจากผมขนาดนี้เลยเหรอ” ตะวันถามเสียงอ่อนแรง โรสรินเงียบ ตะวันดึงโรสรินออกมามองหน้า แต่โรสรินหลบตาตะวันทั้งๆ ที่น้ำตาไหลไม่หยุด “มองหน้าผม ถ้าคุณมองหน้าผม แล้วยังยืนยันที่จะไปจากผม ผมจะปล่อยคุณไป”
       โรสรินนิ่งไปสองวินาที หันมามองตะวัน ตะวันมองโรสรินลุ้นเหมือนกัน โรสรินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น
       “ฉัน...ออกไปจากชีวิตฉันสักที”
       ตะวันอึ้ง โรสรินจ้องตะวันตาไม่กระพริบ ทั้งๆ ที่เสียใจมาก ตะวันสิ้นหวัง ปล่อยมือออกจากโรสริน
       “ตกลง ผมจะไม่กลับมาให้คุณเห็นหน้าอีก”
       
       โรสรินเจ็บ ตะวันเองก็เจ็บ ตะวันหันหลัง พยายามกลั้นน้ำตาไม่ไห้ไหล หันไปเห็นแก้วน้ำ คว้าแก้วน้ำขึ้นมา โรสรินมองว่าตะวันจะทำอะไร ตะวันกำแก้วน้ำในมือแน่น แล้วคว้าไปบนพื้น โรสรินตกใจ แก้วน้ำแตกเพล้ง!
       “นายทำอะไร”
       “อยากออกไปจากห้องนี้ไม่ใช่เหรอ”
       โรสรินมองตะวันนิ่ง ไม่นานยุนอาเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับน้ำค้างและแย้ ทั้งหมดเห็นแก้วแตกบนพื้น
       “มันเกิดอะไรขึ้นคะ” น้ำค้างถามอย่างตกใจ
       ตะวันเดินออกไป น้ำค้าง แย้ ยุนอางงมาก ทั้งหมดหันไปมองโรสริน เห็นคราบน้ำตา ก็รู้ได้ว่าไม่ใช่เรื่องดี น้ำค้างรีบตามตะวันออกไป
       โรสรินถึงกับทรุดลงนั่งอย่างหมดแรง ยุนอากับแย้เข้ามาดู สีหน้าเป็นห่วง
       “คุณโรสคะ เออ คือ ยุนอาขอโทษนะคะที่ต้องทำแบบนี้”
       โรสรินพูดสวนขึ้นมา
       “ฉันอยากอยู่คนเดียว”
       ยุนอากับแย้จ๋อย แล้วก็พากันเดินออกไป โรสรินหลับตา น้ำตาไหล
       
       น้ำค้างตามตะวันออกมา
       “พี่ตะวัน” น้ำค้างตามมาขวางหน้า ตะวันหยุดเดิน “น้ำค้างหาโอกาสให้พี่เคลียร์กับพี่โรส แล้วทำไมพี่ตะวันถึงทำลายโอกาส”
       “ไม่มีประโยชน์ที่จะปรับความเข้าใจ โรสรินบอกกับพี่เองว่าเค้าต้องการให้พี่ไปจากชีวิตเค้า เค้าเกลียดพี่ น้ำค้างได้ยินมั้ย” ตะวันเจ็บปวดมาก
       “อย่าคิดเองสิคะ”
       “พี่ไม่ได้คิดไปเอง การกระทำของเค้า คำพูดของเค้า มันทำให้พี่มั่นใจว่าเค้าไม่ได้รักพี่ เสร็จงานที่นี่เมื่อไหร่ พี่จะกลับไร่ตะวันทันที”
       ตะวันพูดจบก็จ้ำเดินออกไป น้ำค้างกลุ้มใจมาก
        
       จบตอนที่ 11

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 15
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 19 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 19 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผมชอบหนังเรื่องนี้มากเลย
แซม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นี้ถ้าโรสรินรู้เมื่อไหร่ว่าตัวเองเข้าใจตะวันผิดมาตลอด ตะวันไม่เคยโกหกเลยซักครั้ง จะรู้สึกผิดขนาดไหนเนี่ย
omega555 สมาชิก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอนนี้เริ่มเบื่อพีระ กับอุษา แหล่ะ
ผู้อ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มารเยอะจริงๆ อร้ายยยยยยยย
nutty2504@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เกดเกเ
แอล
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014