หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 25 กุมภาพันธ์ 2557 16:46 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
       กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
       
       ตะวันวิ่งออกมาจากโรงแรม แล้วก็ต้องหยุดยืนหอบ เพราะไม่เห็นชายลึกลับแล้ว มองไปทางไหนก็ไม่เจอ ตะวันแปลกใจมาก อุษาวดีวิ่งกระหืดกระหอบตามมา
       “คุณตะวัน เจอตัวมั้ยคะ”
       ตะวันหันมาแล้วส่ายหน้า
       “ไม่รู้หายไปไหน”
       อุษาวดีพูดไปหอบไป
       “แย่จังเลยนะคะ โรงแรมใหญ่โตขนาดนี้ ปล่อยให้มีโจรขโมยเข้ามาได้ยังไง แบบนี้ต้องร้องเรียนแล้วนะคะ”
       ตะวันนิ่ง รู้สึกใจคอไม่ค่อยดี
       
       ทางด้านโรสริน ข้อเสนอของเดชาทำให้เธอถึงกับกอดอก สีหน้าไม่กลัวใดๆ
       “คิดว่าคำขู่แค่นี้ จะทำให้ฉันกลัว แล้วทำตามที่คุณบอกงั้นเหรอ ตอนนี้คุณเป็นนักโทษหนีคดี คุณไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับฉันทั้งนั้น” เดชายังเงียบ “ในเมื่อฉันหาทางออกให้คุณ แต่คุณไม่รับ ถ้าอย่างนั้น ฉันก็คงต้องทำในสิ่งที่ควรทำ” เดชามองโรสริน โรสรินหยิบมือถือออกมา “ฉันจะโทรบอกตะวันว่าเจอตัวคุณแล้ว”
       เดชาไม่ห้าม สีหน้ามั่นใจมากกว่าตัวเองจะไม่เป็นอะไร โรสรินกดโทรหาตะวัน ไม่นานปลายสายรับ
       “ตะวัน” โรสรินฟัง อึ้ง ตกใจ “ไม่ใช่ตะวัน คุณเป็นใคร”
       ทันใดนั้นเดชากระชากมือถือมาจากโรสริน โรสรินตกใจ
       “คนอย่างเดชา ไม่มีคำว่าแพ้” โรสรินอึ้ง “ถึงผมจะเป็นนักโทษหนีคดี แต่ก็ใช่ว่าผมจะจนหนทาง ลูกน้องเก่าของพ่อผม ยังมีอยู่มากมาย ทุกมุมเมือง”
       โรสรินหวาดกลัวทันที
       “คุณจะทำอะไรตะวัน”
       “ถ้าคุณไม่ทำตามผม ผมจะบอกให้คนในสาย ปลิดชีพไอ้ตะวันเดี๋ยวนี้”
       โรสรินใจหายวาบ
       “เลว ทำไมคุณถึงได้เลวแบบนี้”
       “เพราะไอ้ตะวันไงล่ะ มันทำให้ผมสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ถึงเวลาที่มันต้องได้รับการชดใช้ คิดให้ดีนะครับคุณโรส” โรสรินเงียบ ลังเล สับสน “ถ้าคุณเลือกที่จะปฏิเสธ ก็อย่าเสียใจ”
       เดชาเอามือถือมาแนบหูกำลังจะพูด โรสรินรีบพูด
       “ตกลง ฉันตกลง”
       เดชามีสีหน้าพอใจ
       
       คืนนั้นที่บ้านโรสริน ณรงค์มองหน้าตะวันสีหน้าสงสัย
       “แน่ใจนะว่าไม่ได้ทะเลาะกัน”
       “ครับ ผมกับโรสรินไม่ได้มีปัญหากันจริงๆ”
       “งั้นก็น่าแปลก ที่อยู่ดีดี ยัยโรสจะหายไปดื้อๆ แบบนี้ มันผิดวิสัยอยู่นา”
       “ผมถึงเป็นห่วงอยู่นี่ไงครับ”
       พูดไม่ทันขาดคำ เสียงรถดังขึ้น ตะวันกับณรงค์หันไปมอง
       “สงสัยยัยโรสจะกลับมาแล้ว”
       ทั้งคู่เดินออกไป
       
       ตะวันกับณรงค์เดินออกมา โรสรินกำลังจะเดินมาที่บ้าน ทันทีที่เห็นตะวันก็อึ้ง ทำหน้าไม่ถูก ตะวันดีใจมาก รีบเดินไปจับมือ
       “คุณหายไปไหนมา ผมเป็นห่วงมากนะ”
       โรสรินดึงมือออกช้าๆ
       “ฉันขอตัวไปนอนก่อน รู้สึกไม่ค่อยสบาย”
       โรสรินตัดบทแล้วเดินเข้าไปในบ้านทันที ทำเอาตะวันกับณรงค์งง
       “อาการแบบนี้ ไม่ธรรมดา ต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ”
       ตะวันมองสงสัย แล้วก็คิด
       
       เมื่อเข้ามาในห้อง โรสรินนั่งพิงประตูห้อง หมุนแหวนที่นิ้ว สีหน้าแย่มาก นึกย้อนกลับไปถึงสิ่งที่เดชาพูด
       “ผมต้องการให้คุณคบกับผม อย่างคนรักกัน ถ้าคุณยอม ผมจะปล่อยตะวันไป แต่ถ้าคุณไม่ยอม ผมสัญญาว่าผมจะทำทุกอย่าง ทำทุกหนทางเพื่อไม่ให้มันได้หายใจอีกต่อไป ว่าไง คุณโรสริน คุณจะเลือกแบบไหน”
       โรสรินน้ำตาไหล สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ ก้มมองแหวนที่ตะวันให้นึกย้อนกลับไป
       “เป็นผู้หญิงของผมนะโรสริน” โรสรินมองหน้าตะวันอย่างคาดไม่ถึง “ถ้าคุณพร้อมและมั่นใจในตัวผม คุณค่อยให้คำตอบผมก็ได้ แต่ตอนนี้ผมขอใช้แหวนวงนี้เป็นตัวแทนความรู้สึกที่เรามีให้แก่กัน”
       โรสรินน้ำตาหยดใส่แหวน กุมมือข้างที่มีแหวนแน่น แล้วก็ร้องไห้ออกมา
       
       เสียงเคาะประตูดังขึ้น โรสรินสะดุ้ง หันไปมอง เสียงตะวันดังเข้ามา
       “เปิดประตูให้ผมทีสิครับ”
       โรสรินชะงัก ก่อนจะลุกขึ้นยืนมองประตู พยายามไม่ส่งเสียงสะอื้น ตะวันยังเคาะประตู ณรงค์ยืนอยู่ด้วย
       “โรส โรสครับ โรส” โรสรินพยายามห้ามใจไม่เปิดประตู เสียงตะวันยังดังเข้ามา “คุณไม่สบาย หรือว่าเป็นอะไร ผมเป็นห่วง”
       โรสรินพยายามกลั้นน้ำตาและประคองเสียงไม่ให้สั่น
       “ฉันไม่สบายแค่นิดหน่อย ทานยาแล้ว นายกลับไปเถอะ”
       ตะวันกับณรงค์มองหน้ากัน
       “ถ้ารู้สึกไม่ดี ก็ไปหาหมอนะลูก” ณรงค์บอก
       “ค่ะ”
       ตะวันเอามือจับประตู
       “มีอะไรโทรหาผมได้นะ”
       
       โรสรินกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก แล้วก็รีบยกมือขึ้นมาปิดปากเพราะกลัวตะวันจะได้ยินเสียง โรสรินก้มหน้า ทรุดลงนั่ง สะอื้นไม่หยุด

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
       ณรงค์เดินออกมาส่งตะวันที่สีหน้ากังวลใจ ณรงค์มองอย่างรู้ทัน ตบบ่าตะวัน
       “เอ็งไม่ต้องห่วง ข้าจะคอยดูให้เอง”
       ตะวันถอนใจ
       “ครับ ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมจะมาแต่เช้า”
       ณรงค์พยักหน้า ตะวันไหว้ลาณรงค์แล้วเดินออกไป
       
       โรสรินยังนั่งนิ่ง พลันเสียงมือถือดังขึ้น โรสรินลุกเดินไปหยิบมือถือ พอเห็นชื่อ “เดชา” ก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย
       “มีอะไร”
       “คุณนี่เล่นละครไม่เก่งเอาซะเลย”
       โรสรินนิ่วหน้า
       “หมายความว่าไง”
       “ดูที่นอกหน้าต่าง” โรสรินแปลกใจ แต่ก็ยอมเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองไปที่หน้าประตูรั้วบ้าน เห็นลูกน้องเดชายืนอยู่ โรสรินตกใจ “เห็นคนของผมแล้วใช่มั้ย”
       โรสรินไม่พอใจ
       “คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ คุณกำลังละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของฉัน”
       “ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวคุณ นับตั้งแต่วันนี้ จำไว้” โรสรินหน้าเสียอย่างแรง “คุณต้องทำยังไงก็ได้ ไม่ให้ไอ้ตะวันมันมายุ่งกับคุณ เพราะไม่ใช่แค่คุณ ที่มีคนของผมคอยจับตาดู ไอ้ตะวันก็มีเหมือนกัน ต่อไปนี้ ถ้าคุณทำผิดข้อตกลงที่ให้กับผม ชีวิตไอ้ตะวัน จบ”
       โรสรินอึ้งมาก พยายามตั้งสติ
       “เรื่องนี้ต้องใช้เวลา”
       “เวลาของผม เหลือไม่มาก”
       โรสรินหน้าแย่มาก แทบทรุดลงไปกองกับพื้น
       
       เดชากดวางสาย สีหน้าเจ็บปวดไม่แพ้โรสริน
       “ผมจำเป็นต้องทำแบบนี้ เพราะผมเสียคุณไปไม่ได้”
       เดชาถอนหายใจ
       
       เช้าวันถัดมา ณรงค์ยืนถือถาดข้าวต้ม เคาะประตูห้องโรสริน
       “ตื่นเหรอยังลูก ปู่เอาข้าวต้มกุ้งร้อนๆ มาให้” ณรงค์เคาะประตู “ก๊อกๆ เปิดประตูให้ปู่ทีเร้ว ข้าวต้มน่ากิ๊นน่ากิน”
       ในห้องยังเงียบ จนณรงค์แปลกใจ ไม่นานแม่บ้านเดินมา
       “คุณหนูออกไปข้างนอกแล้วค่ะ”
       ณรงค์หันมา แปลกใจ
       “ไปไหน”
       “ไม่ได้บอกค่ะ แต่ให้อีฉันตัดดอกไม้ในสวนแล้วใส่แจกันให้ด้วยค่ะ”
       ณรงค์รู้ทันทีว่าโรสรินไปไหน
       
       ภายในวัด โรสรินวางแจกันดอกไม้ตรงหน้าป้ายหลุมศพพ่อกับแม่ ก่อนจะลุกขึ้นยืน สีหน้าอิดโรยเพราะไม่ได้นอนทั้งคืน
       “โรสอยากให้พ่อกับแม่อยู่กับโรสตอนนี้ด้วยจังเลยค่ะ โรสไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกรึเปล่า โรสรู้ว่าตะวันจะต้องเสียใจ แต่ถ้าโรสไม่ทำ ตะวันอาจจะ อาจจะไม่มีชีวิตอยู่ และโรสก็คงจะทำใจไม่ได้ หากต้องสูญเสียคนที่โรสรักไปอีก”
       โรสรินพูดแล้วก็ร้องไห้ เธอกำมือแน่น “โรสจะทำยังไงดี จะทำยังไงดีคะ”
       โรสรินก้มหน้าร้องไห้ ทันใดนั้นเสียงตะวันดังขึ้น
       “โรส” โรสรินผงะที่ได้ยินเสียงตะวัน เงยหน้าขึ้นมา แล้วก็รีบปาดน้ำตา แต่ไม่กล้าหันไป จนกระทั่งตะวันมาหยุดยืนข้างหลัง “คุณปู่ของคุณ บอกว่าคุณมาที่นี่ ผมก็เลยตามมา ผมห่วงคุณ คุณดูแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อวาน” โรสรินยังไม่หันหน้ากลับมา ยังไม่อยากมองหน้าตะวัน เพราะไม่รู้จะทำยังไง จึงขอเวลาอีกซักนิด ตะวันจับไหล่โรสริน “โรสครับ”
       โรสรินนิ่ง ถอนหายใจ กำมือแน่น แล้วก็พูดเสียงแข็ง
       “เอามือออกไป” ตะวันชะงักกับน้ำเสียงของเธอ โรสรินตัดใจ ถอดแหวนออกจากนิ้ว และหันไปทางตะวัน พยายามไม่ร้องไห้ และกลับมาเป็นโรสรินคุณหนูขาวีนเหมือนเดิม “และเอาแหวนของนายคืนไปด้วย”
       ตะวันนิ่วหน้า
       “ผมไม่เข้าใจ”
       
       โรสรินทำท่าทางและน้ำเสียงแย่ๆ
       “นี่ยังไม่ตาสว่างอีกเหรอ โอเค พูดตรงๆ เลยนะ เรื่องระหว่างเราที่เกิดขึ้นที่ทะเล มันไม่เป็นความจริง ฉันแกล้งทำ เพราะต้องการเอาคืนที่นายทำกับฉันไว้อย่างเจ็บแสบตอนที่ฉันอยู่ไร่”
       “คุณอำได้เก่งมาก แต่เสียใจด้วยที่คุณทำไม่สำเร็จ เพราะผมไม่เชื่อ”
       “ฉันไม่ได้อำ ฉันพูดความจริง”
       “เลิกเล่นได้แล้ว”
       ตะวันคว้ามือโรสริน เธอสะบัดมือตะวันอย่างแรง ทำเอาตะวันตกใจ
       “พูดจาไม่รู้เรื่องรึไง”
       ตะวันอึ้งมาก
       “คุณเป็นอะไรของคุณ”
       โรสรินทำท่ารำคาญ
       “ก็บอกไปแล้วยังจะถามอะไรอีก เอาแหวนสั่วๆ ของนายคืนไป แหวนแบบนี้คุณหนูอย่างฉันไม่มีทางใส่” เธอ ยื่นแหวนไปตรงหน้า แต่ตะวันยังนิ่งมองอย่างอึ้ง “เอาไปสิ เอาไป” ตะวันยังไม่รับ โรสรินปาแหวนใส่ตะวัน ตะวันอึ้งตะลึงงัน “นายรู้ตัวมั้ยว่านายมันน่ารำคาญมากแค่ไหน ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับฉันอีก”
       รสรินเดินออกไป ทันทีที่เดินออกไป ก็ร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้นได้อีก ตะวันยังอึ้งไม่หาย พอได้สติ ก็เก็บแหวนบนพื้นขึ้นมา แล้วก็รีบหันหลังตามโรสรินไปทันที
       
       โรสรินรีบจ้ำเดินออกมาที่ลานจอดรถ ตะวันเร่งฝีเท้าตามมาติดๆ
       “โรส”
       โรสรินได้ยินเสียงตะวัน ไม่หยุดเดิน ไม่หันไป ตะวันตามมาจับแขนโรสรินเอาไว้ เธอชะงัก แต่ไม่หันหน้าไป กลัวตะวันเห็นว่าเธอร้องไห้
       “ผมไม่ให้คุณไป จนกว่าเราจะพูดกันให้เข้าใจ”
       “ฉันพูดไปหมดทุกอย่างแล้ว ฉันจะไม่พูดอีก”
       “สิ่งที่คุณพูดมา คุณโกหก ผมไม่เชื่อว่าคุณจะไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นที่ทะเล”
       โรสรินไม่หันมา
       “นายคิดว่าฉันรักนายจริงๆ งั้นเหรอ” ตะวันผงะ ปล่อยมือจากแขนโรสริน “คิดดูให้ดี คนที่เพียบพร้อมอย่างฉัน จะรักผู้ชายที่ไม่มีอะไรอย่างนายได้ยังไง นายนี่มันโง่จริงๆ นายตะวัน”
       เธอพูดเองก็เจ็บปวดเอง
       “ไม่จริง ผมไม่เชื่อ”
       โรสรินหันมาจ้องหน้าตะวันตาแข็งกร้าว
       “เชื่อซักทีเถอะตะวัน นายถูกฉันหลอกแล้ว “
       
       โรสรินแค่นยิ้ม แล้วก็เดินไปขึ้นรถ ก่อนจะขับออกไป ทิ้งให้ตะวันยืนอยู่ลำพัง สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน ไม่อยากเชื่อ ในสิ่งที่ได้ยิน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
       โรสรินขับรถมาตามทาง พลางร้องไห้มาด้วย แล้วก็ขับต่อไปอีกไม่ไหว เธอตัดสินใจเอารถจอดข้างทางแล้วร้องไห้อย่างรู้สึกผิดและสงสารตะวัน
       “ตะวัน ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ”
       เธอก้มหน้ากับพวงมาลัยร้องไห้
       
       ตะวันกลับมาที่โรงแรม น้ำค้างกับแย้มองตะวันด้วยความตกใจ
       “พี่โรสขอเลิกกับพี่ตะวัน”
       “ทำไมอ่ะลูกพี่ วันก่อนยังเห็นสวีทหวานกันอยู่เลย”
       “พี่ไม่รู้ แต่พี่ไม่เชื่อว่าโรสต้องการที่จะเลิกกับพี่ มันต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น”
       “แล้วอะไร” น้ำค้างหันไปทางแย้
       “นั่นสิ แล้วอะไร”
       แย้หันไปอีกทาง แต่ไม่เจอใคร ก็สะดุ้ง ตะวันมองน้ำค้างกับแย้
       “เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกให้ปู่ณรงค์กับปู่ชาญรู้ พี่ไม่อยากให้ท่านสองคนเป็นห่วง”
       “ค่ะ”
       “แย้จะรูดซิบปากให้สนิทเลยครับ”
       ตะวันทอดถอนหายใจ
       
       ภายในห้องทำงานณรงค์ ณรงค์แทบจะสำลักน้ำที่กำลังดื่ม ก่อนจะมองหน้าโรสรินสีหน้าไม่เข้าใจ
       “หนูจะให้ปู่ไล่นายตะวันออก”
       “ค่ะ”
       “ทะทำ ทำไม? หรือว่าทะเลาะกัน ถ้าเป็นแบบนั้น ปู่ว่าหนูใจเย็นๆ ก่อนดีมั้ย อย่าเพิ่งตัดสินใจทำอะไรลงไปเลย”
       “เราไม่ได้ทะเลาะกัน”
       “อ้าว” ณรงค์จะถามต่อแต่โรสรินขัดขึ้นซะก่อน
       “ปู่ไม่ต้องถามหรอกนะคะว่าเพราะอะไร เอาเป็นว่าเรื่องระหว่างโรสกับตะวันมันจบแล้ว” โรสรินหน้าเศร้ามาก รีบตัดบท “โรสไปทำงานก่อนนะคะ”
       โรสรินเดินออกไป ณรงค์นิ่งอึ้ง งง ไม่เข้าใจ
       “นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
       
       น้ำค้างยื่นมือถือเครื่องใหม่ให้ตะวัน
       “มือถือเครื่องใหม่ เบอร์เดิมค่ะพี่ตะวัน”
       ตะวันหน้ายังจ๋อยอยู่
       “ขอบใจ”
       ระหว่างนั้นณรงค์เดินเข้ามาหาตะวันกับน้ำค้าง
       “ตะวัน” ตะวันกับน้ำค้างหันไป “เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
       ตะวันกับน้ำค้างมองหน้าณรงค์สงสัย
       
       ตะวันกับน้ำค้างมองณรงค์ สีหน้าไม่อยากเชื่อ
       “โรสรินมาบอกให้คุณปู่ไล่ผมออก”
       ณรงค์พยักหน้า
       “อื้อ แล้วยังบอกอีกว่าเอ็งกับยัยโรสจบกันแล้ว”
       ตะวันสุดทน หันหลังจ้ำเดินออกไปทันที น้ำค้างกับณรงค์มองตามสีหน้าเป็นกังวล
       
       โรสรินเดินซึมๆ มาตามทาง สีหน้ารู้สึกผิดกับตะวันมาก ทันใดนั้นตะวันเข้ามากระชากแขนโรสรินให้หันมา
       “นายจะทำอะไร” เธอตกใจ
       “บอกผมมาโรสริน ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่ มีใครทำอะไรคุณ ถึงทำให้คุณเปลี่ยนไปได้ในชั่วข้ามคืน”
       โรสรินเงียบ “บอกผมมา บอกมา”
       โรสรินมองตะวัน แล้วก็เหลือบมองหาลูกน้องเดชา เห็นคนหนึ่งอยู่ฝั่งเดียวกับเธอ อีกคนยืนหลบๆ อยู่ฝั่งเดียวกับตะวัน เธอแกะมือตะวันออก แล้วทำหน้าไม่แยแส
       “ถ้าอยากรู้ คืนนี้ทุ่มตรงมาเจอฉันที่..(ชื่อร้านอาหาร) แล้วนายจะได้รู้ทุกอย่างที่ต้องการ”
       โรสรินพูดจบก็หันหลังเดินออกไป ตะวันมองตามอย่างสงสัย
       
       เดชากดรับสายจากโรสริน
       “ว่าไงครับที่รักของผม”
       โรสรินรังเกียจมากแต่จำต้องฝืนพูดดีด้วย
       “ฉันอยากเจอคุณคืนนี้”
       เดชายิ้มมุมปาก
       “คิดถึงผมเหรอ” โรสรินไม่ตอบ
       “ถ้าอยากให้ตะวันเลิกยุ่งกับฉัน คุณต้องช่วยฉันด้วย”
       เดชานิ่วหน้าสงสัย
       
       น้ำค้างอยู่ในห้องพักถอนหายใจไม่หยุด สีหน้าคิดหนักมากๆ แย้มองสงสัย
       “ถอนหายใจมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะน้ำค้าง เดี๋ยวก็หน้ามืดหรอก”
       น้ำค้างไม่สนใจแย้ ยังคงถอนหายใจไม่หยุด แล้วก็นึกออก ลุกพรวดขึ้นมายืน
       “นึกออกแล้ว” แย้ตกใจ
       “จู่ๆ ก็ยืน ตกใจหมด นึกว่าผีเข้า นึกอะไรออก”
       “ใครที่ทำให้พี่โรสเป็นแบบนี้ นายพีระ ล่าสุดที่เจอกัน นายนั่นพูดจาแปลกๆ”
       แย้คิดตามแล้วก็นึกได้
       “นี่น้ำค้างแอบไปเจอคุณพีระสองต่อสอง”
       “เค้าชวนฉันไปทานข้าว” แย้ตกใจ
       “ไปทานข้าว ชักยังไงยังไงแล้วนะ”
       “มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิด ฉันไม่ได้ชอบหมอนั่น”
       “ยังไม่ได้พูดซักคำว่าชอบ เอ หรือว่าน้ำค้างจะชอบคุณพีระจริงๆ” น้ำค้างหน้าแดง พูดไม่ออก รีบเดินออกไป แย้หันไปมองตามแล้วก็ยิ้มกรุ่มกริ่ม “ตอบไม่ได้ เลยเดินหนีเหรอจ๊ะน้ำค้าง อิอิอิ”
       
       น้ำค้างมาหาพีระที่ออฟฟิศ เธอยืนรอไม่นานพีระก็เดินออกมา พอเห็นน้ำค้างพีระเผลอยิ้มออกมาเหมือนดีใจ ก่อนจะเดินมาหา
       “น้ำค้าง” น้ำค้างหันมามองพีระหน้าตาบอกบุญไม่รับ “สีหน้าแบบนี้ ไม่ค่อยดีซักเท่าไหร่”
       “นายไปพูดอะไรกับพี่โรส” พีระชะงัก
       “เธอหมายความว่ายังไง”
       “ตอบคำถามฉันมาก็พอว่านายไปพูดอะไรกับพี่โรสที่เกี่ยวกับพี่ตะวันรึเปล่า”
       “เธอก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่ได้เจอโรซี่หลายวันแล้ว ฉันจะพูดกับโรซี่ได้ไง”
       “นายอาจจะโทรหาพี่โรสก็ได้”
       “ฉันไม่ได้โทร” น้ำค้างมองไม่เชื่อ “สาบาน”
       น้ำค้างเห็นพีระจริงจังก็เชื่อ แล้วก็คิด พลางพึมพำ
       
       “ถ้างั้น ใครทำให้พี่ตะวันกับพี่โรสมีปัญหากัน”

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
       น้ำค้างพึมพำแต่พีระได้ยินจึงถามออกมา
       “โรซี่กับตะวันทะเลาะกัน”
       น้ำค้างหันขวับ หน้าถอดสี
       “เปล่า หมดธุระแล้ว ฉันกลับล่ะ”
       น้ำค้างรีบเดินออกไป พีระรีบตามไปขวาง
       “เค้าสองคนต้องมีปัญหากันแน่ๆ ใช่มั้ย”
       “ไม่ใช่”
       “อย่ามาโกหก ฉันได้ยินเธอพูด”
       “ถึงพี่โรสกับพี่ชายฉันจะมีปัญหากัน แต่อีกไม่นานเค้าก็ต้องคืนดีกัน อย่าฝันลมๆ แล้งๆ ว่าพี่ชายฉันกับพี่โรสจะเลิกกันหน่อยเลย”
       น้ำค้างพูดจบก็เดินออกไป พีระได้แต่ถอนหายใจ
       
       คืนนั้นภายในร้านอาหาร โรสรินเดินเข้ามาเจอเดชาในชุดหรูยืนรออยู่ เดชายิ้มให้โรสริน เธอเดินมาถึงที่โต๊ะ มองไปรอบๆ ร้านอย่างแปลกใจ เพราะไม่มีลูกค้า
       “ทำไมไม่มีลูกค้า”
       “ผมสั่งปิดร้านนี้ จะได้ไม่มีใครมากวนใจเรา”
       เดชาเดินมาเลื่อนเก้าอี้ให้โรสริน แล้วผายมือให้นั่ง เธอจำต้องนั่งลง เดชาเดินมานั่งตรงข้าม
       
       ภายนอกร้านอาหาร ตะวันเดินมาถึง กำลังจะเข้าไปในร้าน แต่พนักงานเดินสวนออกมา
       “คุณตะวันนะครับ” ตะวันพยักหน้า มองอย่างไม่ไว้ใจ “เชิญข้างในครับ”
       พนักงานเดินนำตะวันเข้าไปในร้าน
       
       ตะวันเดินมาเห็นโรสรินนั่งหันหน้ามาทางประตู ตรงข้ามเป็นเดชานั่งหันหลัง ตะวันยังไม่รู้ว่าเป็นเดชา ก็นิ่วหน้าแปลกใจ โรสรินเห็นตะวัน
       “มาแล้ว”
       เดชายิ้ม ขยับสูท พร้อมกับลุกขึ้นยืนและหันไป ทันทีที่ตะวันเห็นเดชาก็เลือดขึ้นหน้าทันที
       “ไอ้เดชา” ตะวันพุ่งเข้ามากระชากคอเสื้อเดชา โรสรินรีบลุกเดินไปยืนระหว่างกลางตะวันกับเดชา “ฉันตามหาแกมาตั้งนาน ในที่สุดก็เจอ วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่แกจะเป็นอิสระ”
       เดชามองหน้าตะวันอย่างไม่กลัวเกรง โรสรินหันไปทางตะวัน
       “ปล่อยเสี่ยเดชาเดี๋ยวนี้”
       ตะวันหันไปทางโรสริน
       “คุณไม่ต้องกลัวนะโรส ผมอยู่นี่แล้ว ไอ้เดชามันไม่มีทางทำอะไรคุณ”
       โรสรินจับแขนตะวัน
       “ฉันบอกให้ปล่อยเค้า ไม่ได้ยินเหรอไง” ตะวันชะงัก “ปล่อยสิ”
       
       โรสรินพยายามดึงมือตะวันให้ออกจากเดชา โรสรินทั้งทุบทั้งดึง ทำเอาตะวันต้องปล่อยมือจากเดชา
       “คุณเป็นอะไรของคุณ ปกป้องมันทำไม”
       เดชาดึงโรสรินมาโอบแน่น ตะวันผงะ
       “เพราะฉันกับคุณโรสกำลังคบกัน”
       โรสรินจำต้องหันไปยิ้มให้เดชาอย่างหวานซึ้ง ตะวันยังไม่เชื่อ
       “ไม่จริง คุณก็รู้ว่ามันทำชั่วอะไรเอาไว้ แล้วมีเหรอที่คนอย่างคุณจะไปคบกับมัน” โรสรินเงียบ ตะวันหันไปทางเดชา “บอกมาว่าแกทำอะไรโรสของฉัน”
       เดชาเงียบ โรสรินฝืนใจสุดๆ ทั้งที่ในใจแสนจะเจ็บปวด
       “เสี่ยเดไม่ได้ทำอะไรฉันทั้งนั้น ที่เสี่ยเดพูดเป็นความจริง เค้าจะเป็นคนยังไง ฉันไม่สน เพราะเค้าทำให้ฉันมีความสุขมากกว่าเวลาที่อยู่กับนาย” ตะวันอึ้ง “ออกไปได้แล้ว”
       “ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”
       “ถ้าแกยังไม่เชื่อว่าฉันกับคุณโรสคบกัน ฉันจะพิสูจน์ให้แกเห็น”
       ตะวันกับโรสรินนิ่วหน้า โดยที่โรสรินไม่ทันตั้งตัว เดชาหันมาคว้าตัวโรสริน แล้วใช้ตัวบัง ทำให้ตะวันเห็นเหมือนว่าเค้าจูบโรสริน โรสรินอึ้งมากที่เดชาไม่ฉวยโอกาสกับเธอ
       “ถ้าอยากให้ตะวันเชื่อ อยู่เฉยๆ” เดชากระซิบบอก
       
       โรสรินได้แต่กำมือแน่น ตะวันหัวใจสลายคิดว่าเค้าจูบกันจริงๆ ไม่นานเดชาผละออกมา แล้วเอามือลูบปากตัวเอง โรสรินจำต้องนิ่ง เดชามองตะวันเยาะๆ
       “คราวนี้ เชื่อได้เหรอยัง”
       ตะวันสุดทน กำมือแน่น เงื้อหมัดจะต่อยเดชา แต่โรสรินเงื้อมือตบหน้าตะวันเต็มแรงดังเพี๊ยะ! จนตะวันหน้าหัน ชาไปทั้งแทบ ส่วนโรสรินเจ็บทั้งมือเจ็บทั้งหัวใจ เดชายิ้มบางๆ แววตาสะใจ
       ตะวันยืนนิ่งไปสองวินาที โรสรินทำใจแข็ง
       “ไล่เค้าไปที ฉันไม่อยากเห็นหน้าเค้าอีก”
       โรสรินพูดจบ ก็หันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากมอง กลัวใจอ่อน ตะวันไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น น้ำตาลูกผู้ชายรื้นขึ้นมา เดชาหันไปมองลูกน้องที่ยืนอยู่ห่างออกไป
       “ลากมันออกไป”
       ลูกน้องสองคน เดินมาล็อกแขนตะวัน ตะวันขัดขืน
       “ปล่อย”
       ลูกน้องไม่ปล่อย ตะวันสะบัดจนหลุด แล้วหันไปต่อยลูกน้องเดชา โรสรินตกใจ จะขยับตัวเข้าไป แต่นึกได้ว่าไม่ควร จึงยืนอยู่กับที่ ลูกน้องเดชาโมโห เข้ามารุมอัดตะวัน ตะวันจะสู้ก็สู้ไม่ได้ เดชามองภาพตรงหน้าอย่างมีความสุขมาก ผิดกับโรสรินที่หันหลัง ยกมือขึ้นมาปิดหูไม่อยากได้ยินเสียงตะวัน
       ตะวันโดนรุมทั้งต่อยและเตะ
       
       ลูกน้องเดชาเหวี่ยงตะวันที่ถูกซ้อมสะบักสะบอม ปากแตก คิ้วแตก เลือดอาบ หน้าซ้ำ ไปบนพื้นหลังร้านอาหาร
       มือถือตะวันกระเด็นออกมาจากกระเป๋า เดชามองไปที่มือถือ ก่อนจะเดินมายืนค่ำหัวตะวันเอาไว้ แล้วย่อตัวลงมาข้างตะวันที่หมดแรง เดชากระชากผมตะวันขึ้นมา
       “สุดท้ายคุณโรสก็เลือกที่จะอยู่กับฉัน”
       ตะวันพูดอย่างยากลำบาก
       “คนชั่ว อย่างแก มีความสุข ได้ไม่นาน ฉัน จะทำให้แกถูกกฎหมายลงโทษ”
       เดชาหัวเราะ ก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูตะวัน
       “ถ้าแกเรียกตำรวจมาจับฉัน ไม่ใช่แค่ฉันที่จะหมดอนาคต คุณโรสก็ด้วย”
       ตะวันอึ้งสุดๆ เงยหน้ามองเดชา
       “ไอ้สารเลว”
       ตะวันกำมือแน่นโมโหสุดๆ โกรธมาก แต่ทำอะไรไม่ได้ เดชาแค่นยิ้ม ปล่อยมือจากผมตะวัน
       “จำไว้ว่า คนจนตรอก ทำได้ทุกอย่าง ถ้าอยากให้คุณโรสปลอดภัย ก็ปล่อยฉัน และอย่ายุ่งกับคุณโรสอีก ฉันจะเป็นคนทำให้คุณโรสมีความสุขเอง”
       
       เดชาจ้องหน้าตะวัน ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปกับลูกน้อง ตะวันพยายามจะลุกตามเดชา แต่ไม่ไหว ทรุดลงไปอีกครั้ง สภาพร่างกายบอบช้ำมาก

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 12
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 11
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 40 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 40 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 3 +10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เอิ่ม อัพเดตยาวๆ หน่อยได้มั้ยคะ มาทีละนิดๆ อ่านแล้วมันค้างคาใจ ต้องรอถึงพรุ่งนี้อีกแล้วเหรอ
เอิ่ม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านได้นิดเดียว ต่อพรุ่งนี้อีกและ ชอบให้เราลุ้นต่อยุเรื่อยเบยอ่ะ !
ชอบละครนี้
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คห.6 คห.7 โรสไม่ได้โง่นะคะ! เเต่เวลาที่เรารักใครเเล้วมักจะทำอะไรโง่ๆออกมาได้เสมอ โรสรักตะวันมากทางไหนที่ทำให้ตะวันปลอดภัย โรสก็ทำเเต่ลืมคิดถึงความเป็นจริง คนเรามีหลายความคิดค่ะเราเข้าใจผู้เเต่งนะ เราจะเอาคนนึงไปตัดสินคนหนึงไม่ได้ T^T
กุหลาบร้าย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ยิ่งอ่านยิ่งขัดใจนางเอกฉลาดมาตลอดเรื่องมาโง่ด้วยเรื่องแค่นี้เซ็งมากๆๆแต่ก็ขอติดตามอ่านไปจนกว่าจะจบจร้า
ตะวัน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นางเอกโง่มาก เรียนมาจากเมืองนอกแท้ ๆ หนังไทย..
kooo
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำมันอัพให้น้อยจัง อ่านได้ทีละนิดเดียวเองอะ
ต่อไปขอจบตอนเลยนะคะ
รออ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านได้นิดเดียว ต่อพรุ่งนี้อีกและ ชอบให้เราลุ้นต่อยุเรื่อยเบยอ่ะ !
ชอบละครนี้
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เอิ่ม อัพเดตยาวๆ หน่อยได้มั้ยคะ มาทีละนิดๆ อ่านแล้วมันค้างคาใจ ต้องรอถึงพรุ่งนี้อีกแล้วเหรอ
เอิ่ม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขัดใจๆ ชั้นอยากจะโทรแจ้งตำรวจให้ซะเอง กลัวมันทำไมฮึยายโรส ไอ้เสี่ยเดนี่ มันโจรภูธรเองนะ สงสารแต่พี่ตะวัน โดนทำร้ายจิตใจอีกแล้ว ลุ้นเหนื่อยจริงๆ
ผ่านมา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โรสแน่ใจแล้วหรอที่ทำแบบนี้ คิดว่าเดชาจะปล่อยตะวันให้มีชีวิตรอดจริงๆหรอ ทั้งที่ทำเจ็บแสบขนาดนี้ โรสคิดผิดแล้ว
omega555 (omega555 สมาชิก)
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014