หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กุหลาบร้ายของนายตะวัน

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 1 มีนาคม 2557 15:51 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14
        กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14 (ต่อ)
       
       อีกด้านหนึ่ง โรสรินเดินเข้ามาที่ตึกร้าง หยุดมองหาทิศทาง น้ำตาไหลยังเป็นทางอาบแก้ม
       “ตะวัน นายต้องไม่เป็นอะไรนะ นายต้องไม่เป็นอะไร”
       มีชายลึกลับเข้ามาด้านหลัง แล้วใช้ปืนจ่อขู่โรสริน
       “อย่าส่งเสียง”
       “ตะวันอยู่ที่ไหน”
       ลูกน้องเดชาเดินประกบ พาโรสรินเดินเข้าตึกร้างไป
       
       ภายในตึกร้าง ตะวันพยายามดิ้นทำให้ตัวเองหลุดจากการถูกมัด เดชามองอย่างสมเพช
       “แกจะไม่มีวันได้ตัวคุณโรสไป ไม่มีวัน”
       “ฉันก็ไม่มีวันให้คุณโรสไปจากชีวิตฉันเหมือนกัน”
       “แกกำลังทำให้ชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอมีแต่ความทุกข์”
       “หุบปาก”
       เดชาใช้ด้ามปืนตบหน้าตะวัน โรสรินโผเข้ามาหาตะวันทันที
       “อย่า อย่าทำเค้า”
       
       โรสรินพุ่งเข้ามาผลักอกเดชากระเด็นไป แล้วโผเข้าไปกอดตะวันอย่างแกป้อง เดชามองภาพตรงหน้าอย่างใจสลาย
       “คุณโรส ปล่อยมันแล้วเดินมาหาผม”
       “ไม่ ฉันทิ้งตะวันไม่ได้”
       โรสรินยืนขวางหน้าตะวันไว้อย่างยอมตายแทน ตะวันเจ็บใจตัวเองที่ปกป้องโรสรินไม่ได้เลย พยายามดิ้นสุดแรง
       “คุณบังคับให้ผมต้องทำแบบนี้”
       
       เดชาคว้าข้อมือโรสรินแล้วกระชากออก โรสรินสู้แรงไม่ได้ถลาไป ล่ำกับแหลมฉุดรั้งตัวโรสรินไว้ เธอพยายามสะบัดตัวให้หลุด แต่ก็ได้แค่พยายาม เดชาเล็งปืนไปที่ตะวัน โรสรินน้ำตาไหลออกมา
       “อย่าฆ่าตะวัน อย่า นายบอกว่าถ้าฉันมา นายจะไม่ฆ่าเค้า ปล่อยเค้าไปสิ”
       “คุณมาทำไม คุณรู้อยู่แล้วว่ามันต้องการอะไร ทำไมต้องทำแบบนี้”
       “ฉันยอมให้นายตายไม่ได้ นายจะตายเพราะฉันไม่ได้”
       เดชาแทบคลั่งกับความรักแท้ของโรสรินและตะวัน
       “ผมรักคุณน้อยกว่าไอ้ตะวันตรงไหน”
       เดชาถามอย่างเจ็บปวด
       
       “มันไม่สำคัญว่าตะวันรักฉันมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้ฉันยอมตายแทนเขาก็เพราะฉันรักตะวัน” ตะวันอึ้งห่วงโรสริน เดชานิ่งจุก “ตะวันให้ชีวิตใหม่กับฉัน” โรสรินมองหน้าตะวันอย่างอยากบอกความรู้สึกลึกๆ ข้างใน “ตะวันสอนให้ฉันมีหัวใจ เค้าทำให้คนที่ไม่เคยรักใครเลยอย่างฉัน หัดที่จะรักและมองเห็นคุณค่าของคนอื่น เค้าเปลี่ยนแปลงชีวิตฉัน ตะวันมีความหมายกับฉันมาก” เธอน้ำตาไหลออกมาอย่างเก็บไว้ไม่อยู่ “ชีวิตนี้ฉันรักใครไม่ได้อีกแล้ว”
       “ซาบซึ้งมาก ผมจะถือว่านั่นคือคำบอกลาสุดท้าย” เดชาแค่นยิ้ม แล้วเดินไปเล็งปืนไปที่ตะวัน ใกล้ๆ “ผมจะฆ่ามันต่อหน้าคุณ”
       “ถ้านายทำ ฉันจะฆ่าตัวตายทันทีที่มีโอกาส นายรู้ว่าฉันพูดจริง” โรสรินจ้องตาเดชา น้ำตาไหล “แต่ถ้านายปล่อยเค้าไป ฉันจะยอมไปกับนาย แล้วทั้งชีวิตของฉันที่เหลืออยู่ เป็นสิทธิ์ของนาย”
       ตะวันน้ำตาไหล
       “อย่า อย่าทำแบบนั้น คุณโรส อย่า”
       เดชายังเล็งปืนไปที่ตะวัน มือกำลังจะเหนี่ยวไก ทุกคนลุ้นกันสุดๆ
       
       ในที่สุดเดชาก็ตัดสินใจเปลี่ยนที่ปลายกระบอกปืนแล้วยิง กระสุนพุ่งเข้าหาเก้าอี้และเฉียดไหล่ตะวันไปนิดเดียว ตะวันล้มคว่ำไปกับพื้นทั้งเก้าอี้ เดชาเดินหนีออกไป อย่างเจ็บปวดมาก โรสรินโผเข้าไปกอดตะวันร้องไห้ซบลงที่อกเขาอย่างโล่งที่ตะวันยังหายใจอยู่

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14
        บริเวณหน้าบ้านตะวัน น้ำค้างกับพีระเดินคู่กันมา สีหน้าเป็นกังวลทั้งคู่
       “นายกับคุณอุษากลับไปได้แล้วล่ะ” น้ำค้างบอก
       “อ้าว ไม่คิดถึงกันเลยเหรอ”
       “มันไม่เกี่ยวกับความคิดถึง”
       “เกี่ยวสิ ฉันยังนอนคิดถึงเธอมาหลายคืนแล้วนะ สงสารกันบ้างมั้ย”
       “แต่ที่นี่ไม่ปลอดภัย นายจะเสี่ยงอันตรายไปด้วยเปล่าๆ”
       “ถ้าที่นี่ไม่ปลอดภัย ก็หมายความว่าเธอก็ไม่ปลอดภัยไปด้วย แล้วจะให้ฉันกลับได้ยังไง” พีระจับมือ มองตาน้ำค้างอย่างเป็นห่วง น้ำค้างหัวใจหวั่นไหว “ฉันจะไม่ไปไหน จนกว่าตะวันกับโรซี่จะปลอดภัย แล้วที่สำคัญ ฉันเป็นห่วงเธอ เธอไม่อยากให้ฉันอยู่ด้วยใกล้ๆ ไม่คิดถึงกันเลยรึไง”
       น้ำค้างหลบตา อายๆ
       “ไม่”
       “โธ่”
       “ไม่รู้ว่าคิดถึงวันละกี่ครั้งต่างหาก”
       พีระและน้ำค้างยิ้มออกมาอย่างสุขใจ ขณะนั้น แย้ อึ่ง ชาญกำลังยืนจ้องพีระกับน้ำค้างอยู่ ไม่รู้ว่ามายืนตั้งแต่เมื่อไหร่
       “คิดถึง”
       “รักกัน”
       “เฮ้ย ที่ไหน เมื่อไหร่ ตอนไหน ยังไง เราสองคนเกลียดกันไม่ใช่เหรอ” ชาญถามอย่างแปลกใจ
       “เกลียดแรกพบ แต่จบลงด้วยรักครับ” พีระยกมือไหว้ชาญ “ฝากตัวด้วยครับ”
       “มันยังไงกันวะน้ำค้าง” ชาญหันไปถามน้ำค้างอึกอัก เขิน หันไปดุพีระ
       “ตอนนี้เรื่องของพี่โรสกับพี่ตะวันสำคัญที่สุด เรื่องอื่นไว้พูดกันทีหลัง จริงมั้ย”
       “จริง”
       ทุกคนกลับมาอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดอีกครั้ง
       
       มาลีเดินประคองมาลัยที่มีอาการสั่นกลัวเข้ามาในโรงพยาบาล มาลีนึกสงสารลูก
       “ตั้งสติก่อน ใจเย็นๆ เอ็งไม่ต้องกลัวนะมาลัย”
       มาลัยดูสติแตกมากๆ ตัวสั่นด้วยความกลัว
       “ฉันพาพี่ตะวันไปตาย แล้วพวกไอ้เสี่ยเดชามันจะกลับมาฆ่าปิดปากเราเมื่อไหร่ก็ไม่รู้”
       “เออๆ ใจเย็นๆ ก่อน เดี๋ยวมาเอายาคลายเครียดที่หมอ แล้วนอนที่นี่สักคืนสองคืน ถ้าใครมันจะมาปิดปากเอ็ง มันคงไม่กล้ามาทำถึงในโรงพยาบาลนี้หรอก”
       “มาลัย”
       มาลัย มาลี หันไปเห็นกิตติทัตเดินเข้ามาจากด้านหลังก็ช็อก
       “หมอ / หมอมาที่นี่ได้ยังไง” สองแม่ลูกถามออกมาพร้อมกัน
       “เกิดอะไรขึ้นกับคุณตะวัน”
       “อะไร ไม่รู้ ฉันจะรู้ได้ยังไง” มาลีรีบจูงมือมาลัยจะพาเดินออกไป กิตติทัตขวางไว้สีหน้าซีเรียสจริงจัง
       “คุณตะวันอยู่ในอันตรายใช่มั้ย มาลัย เธอทำอะไรลงไป”
       มาลัยสะอึกสะอื้น
       “ฉันไม่มีทางเลือก ฉันไม่ได้ตั้งใจทำ”
       กิตติทัตบีบไหล่มาลัยเบาๆ
       “บอกความจริงทั้งหมดมาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”
       มาลัยอยู่ในอาการตระหนกตกใจกลัว กิตติทัตมีสีหน้าเครียดสุดๆ
       
       มาลัย มาลี ร้องห่มร้องไห้อยู่ในอาการหวาดกลัวอยู่ที่บ้านตะวัน
       “ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฮือๆ ถ้าฉันไม่ทำ ฉันกับแม่ก็ต้องตาย ฮือๆ”
       ทุกคนสีหน้าเครียดจัด เป็นห่วงโรสรินกับตะวันมากๆ
       “เป็นอย่างที่คิดจริงๆ เดชามันจับตะวันเพื่อล่อให้โรซี่ออกมา โธ่เว้ย”
       “ป่านนี้ พี่โรสกับพี่ตะวันจะเป็นยังไงบ้าง เราต้องบอกตำรวจแล้วนะคะปู่”
       “แต่ถ้าเดชามันเห็นตำรวจ โรสกับตะวันไม่รอดแน่”
       “ในตอนนี้เดชายังไม่ทำอะไรโรสแน่นอน แต่ถ้าเขารู้ตัวว่าไม่รอด โรสอาจจะเป็นอันตรายก็ได้”
       “แล้วเราจะทำกันยังไงดีคะเนี่ย”
       ทุกคนเครียดจัด
       “ไอ้แย้ ไปเอาปืนมา ข้าจะไปช่วยทั้งสองคนออกมาให้ได้” ชาญบอกแล้วรู้สึกวิงเวียนหน้ามืด จะเป็นลม แล้วก็วูบลง
       “ปู่”
       น้ำค้าง แย้ อึ่ง อาทิตย์ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ พีระที่อยู่ใกล้ที่สุดเข้าไปประคองชาญไว้ได้ทัน ชาญอาการแย่มาก ทุกคนมองอย่างเป็นห่วง
       
       ที่แคร่หน้าบ้าน น้ำค้าง อึ่ง ช่วยกันพยุงชาญไว้ มาลัย มาลี ช่วยกันรมยามดมยาหม่องให้ชาญเป็นพัลวัน
       กิตติทัตกำลังวัดความดันให้ชาญ
       “พอๆ พอได้แล้ว ฉันจะตายเพราะยาหม่องของแกนี่แหล่ะ”
       “ความดันไม่ปกติ เป็นเพราะปู่ชาญคงเครียดมาก พยายามอย่าคิดมาก ทานยาและพักผ่อนนะครับ”
       “ฉันกับแม่จะช่วยดูแลเอง ไม่ต้องห่วงนะ”
       “ไม่ได้ ข้าต้องไปช่วยไอ้ตะวัน”
       อาทิตย์อึ้งเป็นห่วงชาญ
       “ปู่ครับ”
       “เรื่องตะวันกับโรสริน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมกับหมอทัต” พีระบอก
       
       “อย่าให้ดวงใจทั้งสองของฉันต้องเป็นอันตราย”

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14
        แย้เดินหอบปืนเข้ามามีหลายกระบอกมาที่รถกระบะที่จอดอยู่หน้าบ้าน แล้ว สั่งคนงานชายที่เหลือ
       “เอ็งสองคนอยู่กับเด็กและผู้หญิง ปิดประตูให้มิดชิดอย่าให้ใครมันบุกรุกเข้ามา ไป หมอ คุณพี”
       น้ำค้าง อุษาวดีมองหน้ากันอย่างชั่งใจแล้วตัดสินใจจะขึ้นรถไปด้วย
       “เฮ้ยๆ อะไร ทำอะไร” พีระรีบถาม
       “ฉันไปด้วย ฉันเป็นห่วงพี่ตะวัน เป็นห่วงพี่โรส ห่วงนายด้วย” น้ำค้างบอก พีระห่วงน้ำค้างแต่ก็ดีใจ ยิ้มอย่างตื้นตัน
       “อุษาไปด้วยนะคะ อย่างน้อยได้ช่วยเป็นลูกมือหมอก็ยังดี เผื่อว่าใครบาดเจ็บเป็นอันตรายขึ้นมา”
       น้ำค้างขอร้องกับชาญ
       “นะคะปู่ ให้เราสองคนไปนะคะ”
       ชาญชั่งใจอย่างหนัก
       “ถึงห้ามก็คงไม่ฟัง ระวังตัวเองให้มากนะ ทุกคนเลย ไปๆ รีบไปกันได้แล้ว”
       พีระ น้ำค้าง กิตติทัต อุษาวดี แย้ ขึ้นรถกระบะไป คนงานสองคนโดดขึ้นกระบะหลังรถ แล้วแย้ก็ขับรถออกไปชาญ อึ่ง อาทิตย์ มาลัย มาลี และคนงานที่เหลือ มองรถที่ขับออกไปลับตาด้วยความเป็นห่วง
       
       มุมหนึ่งภายในตึกร้าง ที่กำแพงเห็นเลือดสดๆ เปรอะเปื้อน เดชาชกกำแพงไม่หยุด กราดเกรี้ยวโมโหมาก
       ล่ำและลูกน้องเดินเข้ามาหาเห็นเดชาชกกำแพงอย่างบ้าคลั่ง
       “เสี่ยครับ พอเถอะเสี่ย”
       “ถ้าเสี่ยจะฆ่ามันก็รีบลงมือก่อนที่จะมีใครมาช่วย แล้วรีบไปที่ท่าเรือเถอะครับ”
       เดชากำหมัดแน่น เลือดไหลจากกำปั้น หยดลงที่พื้น
       “เราต้องไปแล้ว เอาไงครับเสี่ย ปล่อยมันไป หรือฆ่าให้ตาย”
       เดชากำหมัดแน่นครุ่นคิดตัดสินใจ ตาวาว
       
       โรสรินใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเลือดให้ตะวัน ลูกน้องเดชายืนคุม ตะวัน โรสริน น้ำตาคลอๆ ต่างไม่รู้ว่าชะตากรรมของตัวเองจะเป็นอย่างไร เดชาเดินเข้ามาเห็นภาพโรสรินเช็ดเลือดให้ตะวันก็ใจสลายแล้วสลายอีก
       “โรสริน ทำไมต้องเอาชีวิตและอนาคตของคุณมาทิ้งที่นี่ คุณทำแบบนี้ทำไม”
       “ถึงฉันจะต้องเจอกับความทุกข์ตลอดชีวิตของฉันที่เหลืออยู่แต่เพื่อแลกกับชีวิตของนาย ฉันยอม”
       โรสรินกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ตะวันมองอย่างสงสารเจ็บใจ กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เหมือนกัน เดชากระชากโรสรินให้ยืนขึ้นทันที
       “ปล่อยนะ”
       เดชาบีบข้อมือแน่น
       “คุณกำลังจะเป็นเจ้าสาวของผม หยุดมีใจให้คนอื่นได้แล้ว”
       “ถึงฉันจะตกอยู่ในกำมือของนาย แต่นายจะไม่มีวันได้หัวใจของฉัน”
       เดชาเจ็บบาดลึกถึงขั้วหัวใจ
       “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมอบทั้งชีวิตและหัวใจให้ผม”
       “นายก็รู้ว่าไม่มีทาง”
       “ไม่ว่านานแค่ไหนผมก็จะรอ” เดชาตะคอกสั่งลูกน้อง “ปล่อยไอ้ตะวัน” ล่ำ แหลม และลูกน้องเดชาทั้งหมดอึ้ง คาดไม่ถึงว่าเดชาจะปล่อยตะวันไปจริงๆ “ลากมันออกไปเดี๋ยวนี้”
       
       ลูกน้องเข้าไปลากตะวัน โรสรินจะโผไปหาตะวันแต่เดชารั้งไว้ ถึงตะวันจะไร้เรี่ยวแรงแต่ก็สู้สุดใจ ล่ำ แหลม ตรงเข้าไปเตะซ้ำ ตะวันล้มลงเจ็บหนัก โรสรินร้องไห้
       “อย่า พอแล้ว อย่าทำร้ายเขา พอได้แล้ว พอ”
       เดชาให้ลูกน้องคุมตัวโรสริน ส่วนตัวเขาก็เข้าไปกระชากให้ตะวันลุกขึ้น ตะวันบอบช้ำบาดเจ็บมาก
       “ฉันจะปล่อยให้แกมีลมหายใจ” เดชาหันมองโรสริน “ฉันจะให้แกรอดเพื่อคิดถึงคนที่แกรัก แต่ไม่มีวันได้ครอบครอง”
       เดชาผลักตะวันกระแทกผนังแล้วเตะเสยที่หน้า ตะวันกระอักเลือดแทบสลบ โรสรินจะเข้าไปหา แต่โดนจับตัวไว้ จึงได้แต่ร้องไห้ออกมา
       “พอแล้ว พอซะที พอได้แล้ว”
       
       โรสรินสะบัดตัวหลุดออกมาได้โผเข้าไปหาตะวัน แต่เดชากระชากโรสรินไว้ ตะวันพยายามรวบรวมกำลังยื่นมือจะจับมือโรสริน แต่เดชาก็กระชากออกไป
       “ผมปล่อยให้มันรอดแล้ว คุณต้องรักษาสัญญา ตอนนี้ชีวิตคุณเป็นของผมแล้วโรสริน ไปกับผม”
       เดชาส่งซิกให้ลูกน้อง เข้าไปเตะตะวัน ตะวันแทบสลบคาเท้า โรสรินน้ำตาไหลไม่หยุด พร่ำแต่บอกให้หยุด ให้พอ อย่าทำร้ายตะวัน เดชากระชากลากเธอนออกไป ล่ำ แหลม ลูกน้องเดินตามไป
       “โรส คุณโรส”
       โรสรินพยายามดิ้นสุดชีวิตจะเข้าไปหาตะวันให้ได้ แต่เดชาก็ฉุดกระชากตัวเธอไว้ โรสรินได้แต่มองตะวัน ภาพที่เห็นพร่ามัวเพราะน้ำตาไหลไม่หยุด ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือตะวันนอนจมกองเลือดอย่างที่เธอช่วยอะไรไม่ได้เลย
       
       รถกระบะของไร่ตะวัน ขับเข้ามาบนถนนเปลี่ยว ภายในรถทุกคนยังมีสีหน้าเครียด
       “อีกไม่กี่โลก็ถึงแล้ว ตื่นเต้นโว้ย เครียดๆ” แย้บอก
       “ถ้าเครียดก็เปิดเพลงสร้างบรรยากาศหน่อยดีกว่า” พีระบอก
       “แจ่มว้าว แย้จัดให้”
       แย้กดเปิดเพลงที่วิทยุรถ เสียงเพลงดังขึ้น
       “ไอ้หวังตายแน่ ตายแน่ไอ้หวัง ไอ้หวังตายแน่ ตายแน่ไอ้หวัง”
       
       “บรรยากาศเสียเลย ไม่มีอารมณ์ฟังเพลงแล้ว ปิดวิทยุ” พีระบอก พลันเสียงโทรศัพท์มือถือของพีระดังขึ้น พีระมองหน้าจอเครียดๆ “ปู่ณรงค์โทรมา ถ้าปู่โทรหาใครอย่ารับสายเด็ดขาด จนกว่าจะช่วยตะวันกับโรซี่ได้”

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14
        ณรงค์รอฟังเสียงจากปลายสาย สีหน้าเครียด ยุนอาก็ยกหูรอสีหน้าเครียด
       “ไม่มีใครรับโทรศัพท์เลยสักคน”
       “ติดต่อคุณโรสไม่ได้เลยค่ะ”
       “หายไปไหนทำไมไม่บอก”
       ณรงค์มีสีหน้าเครียดจัด
       
       รถกระบะของไร่ตะวันจอดอยู่หน้าตึกร้าง พีระ น้ำค้าง อุษาวดี แย้ กิตติทัตและคนงาน เดินอย่างระแวดระวังเข้ามาในตึก ทุกคนสอดส่องสายตามองไปรอบๆ ก็ไม่เห็น ใครเลย
       “ที่นี่แหล่ะ นังมาลัยบอกว่าไอ้เดชามันจับลูกพี่ตะวันไว้ที่นี่”
       พีระจับมือน้ำค้างไว้
       “อย่าอยู่ห่างฉันเด็ดขาด เข้าใจมั้ย”
       น้ำค้างเบียดเข้าด้านหลังพีระ อย่างอยากให้พีระปกป้อง กิตติทัตเดินเข้าไปใกล้ๆ คล้ายจะบังตัวอุษาวดีไว้
       “ระวังตัวด้วยนะครับคุณอุษา”
       
       ทุกคนเดินเข้ามาถึงบริเวณบันได ก็เห็นเงาหนึ่งพาดผ่านที่กำแพง มีใครบางคนกำลังเดินมา พีระกางมือห้ามทุกคนไม่ให้ขึ้นบันได พีระ แย้ กิตติทัต เล็งปืนไปที่บริเวณบันไดที่กำลังจะมีคนลงมา ทุกคนมีสีหน้าลุ้นสุดๆ ทว่า คนที่ลงบันไดมาคือตะวัน
       ตะวันเลือดเต็มตัวสภาพสะบักสะบอม แทบไร้แรงยืน
       “ตะวัน / พี่ตะวัน”
       ตะวันหมดแรง ตัวโงนเงนจะล้มแหล่มิล้มแหล่ แย้ กิตติทัตปราดเข้าไปประคองตะวันไว้ไม่ให้ล้ม น้ำค้างน้ำตาคลอสงสารพี่ชาย
       “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ ทำไม”
       ตะวันที่ใกล้จะหมดแรงและหมดลม สิ่งเดียวที่เค้านึกถึงคือ…
       “โรส โรสริน มีใครเห็นเธอมั้ย มันพาเธอไปรึยัง”
       “ไปไหน เดชาพาเธอไปที่ไหน”
       ตะวันกระอักเลือดออกมา ทุกคนมองตะวัน อย่างสงสารและห่วงจับใจ
       
       บริเวณหน้าตึกร้าง พีระ น้ำค้าง อุษาวดีกำลังช่วยกันทำแผล เช็ดเลือด พันผ้าปิดบาดแผลที่แขนให้กับตะวัน โดยมีแย้ คนงานสองคน คอยระแวดระวังคุ้มกันภัยให้ ตะวันมีอาการแย่มาก แต่ใจสู้มาก
       “อีกไม่กี่ชั่วโมง เดชามันจะหนีออกนอกประเทศ โรสรินขอให้มันไว้ชีวิตผม แลกกับอิสรภาพของเธอ”
       ตะวันบอก พีระเสิร์ชหาแผนที่ท่าเรือบนโทรศัพท์มือถือ
       “ไอ้ชั่วเอ๊ย ยังไงมันก็ได้แค่ตัว แต่ไม่มีวันได้หัวใจของโรซี่”
       ตะวันลุกขึ้น สายตาเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น
       “ผมจะไปช่วยโรสริน”
       “แต่คุณเจ็บหนัก ช่วยไม่ไหวแน่ๆ พักเถอะนะคะ มันเสี่ยงอันตรายเกินไป” อุษาวดีบอกอย่างเป็นห่วง
       “อย่าห้ามคุณตะวันเลยครับ ต่อให้เอาโซ่ล่ามเค้า เค้าก็จะหาทางไปช่วยโรสรินให้ได้”
       “แต่คราวนี้เรื่องมันใหญ่เกินกว่าเราจะทำอะไรได้เองแล้ว คงต้องถึงตำรวจแล้วล่ะ”
       “เจอแล้ว”
       กิตติทัตให้ทุกคนดูแผนที่บนโทรศัพท์มือถือ
       “ท่าเรือที่ใกล้ที่สุดและมีเรือสินค้าออกนอกประเทศคือที่นี่” พีระชี้จุด
       “เรารีบโทรแจ้งให้ตำรวจท้องที่ช่วยตรวจสอบเลย น้ำค้างหาเบอร์ด้วย” กิตติทัตบอก
       “เราต้องรีบไปกันได้แล้ว”
       
       ทุกคนรีบขึ้นรถไปอย่างรีบร้อน
       
       จบตอนที่ 14

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 15
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 14
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13
กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 34 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 34 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ได้อ่านเต็มอิ่มจุใจเสียที ชอบอัพนิดๆยุนั้นแหละ กว่าจะอัพให้เต็มๆ นานโครต
ชอบเรื่องนี้
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สู้ๆนะตะวัน!!!
ocut@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นายเดชา นายตายแน่ สู้ๆเขานะตะวัน
chonranut_kob@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกเว่อร์
Nichapha
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014