หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ลูกทาส

ลูกทาส ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
3 มีนาคม 2557 17:47 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ลูกทาส ตอนที่ 5
        ลูกทาส ตอนที่ 5
       
       กลางคืนคืนหนึ่ง ณ พระที่นั่งสมมุติเทวราช
        
       พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระองค์ทรงประทับอยู่บนที่ประทับว่าราชการ โดยมีเจ้าคุณ พระนิติธรรม และขุนนางคนอื่นหมอบกราบเข้าเฝ้ากันอยู่ พระยาไชยากร และ พระนิติธรรม ชำเลืองมองกันเล็กน้อย แล้วเจ้าคุณก็เบือนหน้าไปทางอื่น ด้วยความเกลียดขี้หน้าพระนิติธรรม
       "ในวันที่ 1 กันยายน พุทธศักราช 2429 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามหามาลา กรมพระยาบำราบปรปักษ์ ผู้สำเร็จราชการมหาดไทย ได้สิ้นพระชนม์ลง"
       ขุนนางคนหนึ่ง นาม "เจ้าพระยาพลเทพ" คลานเข่าออกมาต่อหน้าที่ประทับ แล้วกราบถวายบังคม
       " จึงทรงมีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้เจ้าพระยาพลเทพ (รอด) ได้บัญชามหาดไทยแทน และได้ขึ้นเป็นเจ้าพระยารัตนบดินทร์"
       
       ผ่านมาหลายวัน ณ บ้านพระยาไชยากรตอนเช้า ภายในครัว น้ำทิพย์กำลังควบคุมพวกทาสทำอาหารไปถวายพระอยู่
       น้ำทิพย์ ชิมแกงที่บ่าวไพร่ทำ
       "รสอ่อนเกินไป เติมเกลือเพิ่มอีกนิดนะ"
       ทาส 1 บอก
       "เจ้าค่ะ คุณน้ำทิพย์"
       น้ำทิพย์เดินเลี่ยงไปดูกับข้าวอย่างอื่น ขณะนั้นเอง อ้อนก็รีบเข้ามาหาน้ำทิพย์ ด้วยท่าทางตื่นเต้น
       "คุณน้ำทิพย์เจ้าคะ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยเหลือเราแล้วเจ้าค่ะ"
       น้ำทิพย์แปลกใจ
       "อะไรกันจ๊ะนม เกิดอะไรขึ้น"
       "ก็ท่านเจ้าพระยารัตนบดินทร์ ผู้บัญชามหาดไทยคนใหม่น่ะสิเจ้าคะ ท่านมีคำสั่งให้เลื่อนการแต่งตั้ง ผู้ที่จะได้ยศขุนออกไปเป็นปีหน้า เช่นนี้แล้ว การขึ้นเป็นขุนของคุณมาโนชก็ต้องเลื่อนออกไปด้วย คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองทูนหัวของนมแท้ๆ เลย ไม่ต้องหมั้นกับคุณมาโนชแล้วเจ้าค่ะ"
       น้ำทิพย์ดีใจสุดๆ กอดนมอ้อนตอบอย่างมีความสุขด้วยสีหน้ายิ้มแย้มโล่งอกดีใจ
       
       พระยาไชยากรกำลังคุยกับมาโนชอย่างหงุดหงิดที่บ้านเช่า โดยมีนิ่มอยู่ใกล้ๆ
       " เรื่องแค่นี้ พ่อมาโนชถึงกับให้ไอ้บุญมีพามาหาอาถึงที่นี่เชียวรึ วันนี้เป็นวันพักของอา มีอะไรไว้ค่อยคุยกันที่เรือนไม่ได้หรือยังไง"
       มาโนชเครียดหนัก
       "เรื่องแค่นี้หรือขอรับ ตำแหน่งขุนของกระผมหลุดลอย มันไม่ใช่เรื่องเล็กที่จะรอได้นะขอรับ"
       "ก็แค่ปีเดียว ปีหน้าอาก็ค่อยเสนอชื่อขึ้นไปใหม่ก็ได้"
       มาโนชเครียดหนัก
       "ปีหน้า ก็ต้องมีคนใหม่มาคัดเลือกเพิ่มขึ้นอีก เกิดกระผมไม่ได้ขึ้นมา ไม่ต้องเสียเวลาไปอีกปีหรือขอรับ ถ้าอย่างไรเสียคุณอาไปคุยกับท่านเจ้าพระยาให้เป็นปีนี้ไม่ได้หรือขอรับ"
       เจ้าคุณหงุดหงิด
       "เสด็จในกรมท่านเพิ่งสิ้นพระชนม์ จะมาพูดเรื่องแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ มันควรแล้วรึ แลมหาดไทยก็มีงานอีกมากที่ต้องสะสาง ขืนอาไปเซ้าซี้ท่านเจ้าพระยา ได้โดนท่านด่ากลับมาปะไร พ่อมาโนชอย่าร้อนรุ่มนักเลย ขยันทำงานไว้เถิด หากมีผลงานปรากฏ ต่อให้มีคนถูกเสนอชื่อมากเพียงใด ก็หาต้องกลัวไม่"
       เมื่อเจ้าคุณพูดอย่างงี้ มาโนชเลยไม่รู้จะทำยังไง
       ขณะนั้นเอง อบเชยก็เดินถือถาดใส่น้ำมะตูมกับขนมขึ้นมาให้ นิ่มเห็นทั้งคู่หงุดหงิดใส่กันเลยพยายามเปลี่ยนเรื่อง เข้าไปรับถาดจากอบเชยยิ้มแย้ม
       "คุณมาโนชเจ้าคะ รับน้ำกับของว่างก่อนสิเจ้าคะ ฉันทำเองนะคะ"
       มาโนชตะคอกสวน
       "ไม่กิน ตาไม่มีดู หูไม่มีฟังรึ เวลาแบบนี้ใครจะไปกินอะไรลง"
       มาโนชเดินหงุดหงิดลงจากเรือนไป
       ไชยากรถอนใจส่ายหน้า
       "พ่อมาโนชก็เป็นเช่นนี้แหละ ไม่มีอะไรดอก แม่นิ่มอย่าถือสาเลย"
       เจ้าคุณเดินกลับเข้าไปในเรือน ด้วยความเซ็งๆหลานชาย อบเชยหน้าหงิก
       "แทนที่จะดุด่าหลานตัวเอง กลับบอกไม่ให้เราถือสา มิน่าหลานชายอีตาพระยานาล่มถึงได้กักขฬะอย่างนี้"
       นิ่มปราม
       "แม่อบเชย เห็นแก่พี่เถอะ"
       อบเชยค้อนปะหลับปะเหลือก นิ่มถือถาดใส่น้ำและขนมเดินเลี่ยงไป
       " เป็นหลานพระยาเสียเปล่ากิริยามารยาทสู้ทาสอย่างนายแก้วยังไม่ได้เลย"
       
       แก้วกำลังเดินคุยกับพระนิติธรรมลือชา และคุณกัลยาอยู่
       "ต้องถือว่าเป็นบุญของคุณน้ำทิพย์จริงๆขอรับ ตอนแรก คิดว่าคุณน้ำทิพย์คงไม่แคล้วต้องหมั้นหรือแต่งงานกับคุณมาโนชเป็นแน่ แต่กลับเป็นเช่นนี้ไปได้"
       "ก็เพียงปีเดียวเท่านั้นดอก ปีหน้าคุณมาโนชก็ยังมีโอกาสได้ขึ้นเป็นขุนอีก" พระนิติธรรมบอก
       "ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะคะคุณพี่ พูดเหมือนไม่ให้กำลังใจตัวเองเลย หรือว่าคุณพี่จะเปลี่ยนใจจากคุณน้ำทิพย์แล้ว"
       พระนิติธรรมยิ้มขำๆ
       "เห็นพี่เป็นคนโลเลไปได้น้องแดง พี่เพียงแต่พูดตามจริง แต่ใช่ว่าพี่จะถอดใจเสียหน่อย เวลาตั้งปี ยังมีอะไรเกิดขึ้นได้อีกตั้งมากมายไม่ใช่รึ"
       คุณกัลยาหน้าบึ้งตึง
       "มีอะไรเกิดขึ้นได้มากมาย แต่ถ้ามัวแต่นอนใจ ก็คงเหมือนเดิมล่ะค่ะ"
       พระนิติธรรมหันไปพูดกับแก้วยิ้มๆ
       "ดูสิเจ้าแก้ว น้องสาวฉันร้อนใจอยากมีพี่สะใภ้มากกว่าฉันเสียอีก"
       แก้วยิ้มบางๆ แต่ไม่ตอบอะไร ขณะนั้นเอง ก็มีชาวบ้านเข้ามาไหว้ ทักทาย พระนิติธรรมก็พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่ถือตัวแม้แต่น้อย
       คุณกัลยาสีหน้าครุ่นคิด
       "แก้ว คุณน้ำทิพย์เธอถวายเพลเสร็จแล้ว จะไปที่ไหนต่อหรือไม่"
       "ปกติแล้ว คุณน้ำทิพย์จะแวะซื้อของใช้นิดหน่อยก่อนกลับน่ะขอรับ"
       " งั้นก็มีทางแล้ว คุณพี่ของฉันชักช้าไม่ทันใจ คงต้องขอให้แก้วช่วยแล้วล่ะจ้ะ"
       
       แก้วมองคุณกัลยาด้วยความแปลกใจว่าจะให้ช่วยอะไร

ลูกทาส ตอนที่ 5
        เวลาบ่าย บรรยากาศบริเวณร้านค้า น้ำทิพย์กำลังเดินดูของต่างๆอยู่อย่างเพลิดเพลิน โดยมีแก้วเดินตามหลังคอยรับใช้
        
       แก้วท่าทางซึมๆ ไม่ค่อยมีกะใจจะดูอะไรเท่าไหร่ น้ำทิพย์เดินมาถึงร้านขายผ้า ก็หยิบผ้าผืนหนึ่งขึ้นมาดูอย่างชอบใจ ก่อนหันไปถามแก้ว
       "แก้วว่าผ้าผืนนี้เป็นยังไง"
       แก้วไม่ได้ยิน มัวแต่ใจลอยคิดมากเรื่องพระนิติธรรม น้ำทิพย์แปลกใจ เลยเรียกซ้ำ
       "แก้ว"
       แก้วเพิ่งได้ยิน
       "ขอรับ"
       " แก้วเป็นอะไร ฉันถามก็ไม่ได้ยิน คิดอะไรอยู่รึ"
       แก้วอึกๆอักๆ ไม่รู้จะตอบยังไง ขณะนั้นเอง คุณกัลยากับพี่ชายก็เดินเข้ามาหาน้ำทิพย์ และแก้ว
       "คุณน้ำทิพย์"
       น้ำทิพย์หันไปยิ้มให้
       "คุณแดง มาซื้อของหรือคะ"
       "ค่ะ มากับคุณพี่ แต่คุณพี่ไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวเลยค่ะ ให้ช่วยเลือกของก็เลือกไม่เป็นซักอย่าง เก่งแต่เล่าเรียนหนังสือกับตัดสินคดีความสองอย่างเท่านั้นเอง"
       "อ้าว ไม่ทันไร ก็ประจานพี่ให้คุณน้ำทิพย์ฟังเสียแล้ว น้องคนนี้"
       "ก็มันจริงนี่คะ แก้วมาด้วยก็ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้น แก้วไปช่วยฉันเลือกของแทนคุณพี่หน่อยเถอะ"
       คุณกัลยาหันไปพูดกับน้ำทิพย์
       "ขอยืมตัวแก้วหน่อยนะคะคุณน้ำทิพย์"
       น้ำทิพย์หน้าเจื่อนไป
       "ค่ะ"
       "ส่วนคุณพี่ก็ดูแลคุณน้ำทิพย์เธอดีๆนะคะ... ไปจ้ะแก้ว"
       คุณแดงเดินนำ แก้วต้องตามไปอย่างจำใจ น้ำทิพย์เหลือบตามองตามแก้วไปเล็กน้อย ด้วยสายตานิ่งๆ เหมือนรู้ทัน พระนิติธรรมส่งยิ้มให้น้ำทิพย์ ทั้งคู่ยังดูขัดๆเขินๆ ไม่รู้จะเริ่มต้นคุยอะไรกันดี
       
       แก้วเดินคุยกับคุณกัลยามา
       "แก้วว่าคุณพี่ จะคุยอะไรกับคุณน้ำทิพย์จ๊ะ"
       แก้วหน้านิ่งๆ ดูซึมๆ
       "ไม่ทราบดอกขอรับ เกินกว่าที่กระผมจะเดาได้ขอรับ"
       "นั่นสินะ ไม่รู้คุณพี่ของฉันจะทำเสียเรื่องอีกรึเปล่า อุตส่าห์หาทางให้เจอกันได้แล้วเชียว แต่คุณพี่ก็ดันเกี้ยวผู้หญิงไม่ค่อยเป็นเสียด้วย"
       แก้วหันกลับไปมองทางร้านที่พระนิติธรรมกับน้ำทิพย์อยู่ ใจนึงก็อยากให้น้ำทิพย์ได้คู่ที่ดี แต่อีกใจ
       ก็อดหึงหวงไม่ได้ จนสับสนไปหมด
       
       พระนิติธรรมกำลังเดินคุยกับน้ำทิพย์ไปตามร้านรวงต่างๆ
       "ฉันต้องขอโทษเธอด้วยนะ ที่น้องสาวฉันจุ้นจ้านแบบนี้"
       "ไม่เป็นไรดอกค่ะคุณพระ คุณแดงเธอก็ไม่ได้จุ้นจ้านอะไร เพียงแต่เธออยากเปิดทางให้คุณพระได้อยู่กับฉันเท่านั้นเอง"
       พระนิติธรรมเขินอาย
       "เธอรู้ด้วยรึ"
       "ไม่ใช่คุณแดงคนเดียวดอกค่ะ คนที่คิดจะจับคู่ให้ฉันกับคุณพระมีอยู่หลายคน แก้วก็คงเป็นหนึ่งในนั้น"
       พระนิติธรรมรวบรวมความกล้า
       "แล้วเธอล่ะ เธอคิดยังไงบ้าง กับเรื่องจับคู่"
       "ก็อย่างที่ฉันเขียนในจดหมายนั่นล่ะค่ะ ตอนนี้ ฉันยังไม่อยากคิดอะไร"
       " ก็แปลว่าฉันยังไม่หมดหวังใช่หรือไม่"
       น้ำทิพย์ยิ้มบางๆไม่ตอบ
       "เธอเป็นคนแปลกเหลือเกินคุณน้ำทิพย์ เธอกล้าคิดกล้าพูด เหมือนผู้หญิงตะวันตก แต่เธอก็อ่อนหวานนุ่มนวลเหมือนผู้หญิงสยาม ฉันไม่เคยเจอใครเหมือนเธอเลย"
       น้ำทิพย์เห็นสายตาพระนิติธรรมที่ยิ้มกรุ้มกริ่มก็เริ่มกระอักกระอ่วน ก่อนจะเหลือบไปเห็นแผงขายหมวกเข้าพอดี
       น้ำทิพย์ปั้นยิ้ม
       "หมวกพวกนี้เหมาะกับคุณพระดีนะคะ ลองสวมดูหน่อยสิคะ"
       พระนิติธรรมยิ้มขำๆรู้ว่าน้ำทิพย์ยังไม่เปิดใจก็ไม่ฝืน หันไปพูดและลองหมวกตามที่น้ำทิพย์บอก
       ทางด้านหนึ่ง มาโนชเดินหัวเสียมา โดยมีบุญมีตามประจบมาด้วย
       "ข้าก็หลงนึกว่าคุณอามีอำนาจวาสนา ที่แท้ เรื่องแค่นี้ก็ช่วยข้าไม่ได้"
       "อย่าโกรธเคืองไปเลยขอรับคุณมาโนช อดใจอีกแค่ปีเดียว ปีหน้าก็ได้เป็นท่านขุนสมใจแน่ขอรับ"
       "แต่ข้าเสียหน้าโว้ย คนรู้กันทั้งมหาดไทยแล้ว ว่าข้าจะได้ขึ้นแล้วพลิกกลับเป็นเช่นนี้ ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนวะ"
       มาโนชชะงักกึกเมื่อเห็นน้ำทิพย์กับพระนิติธรรมยืนเลือกหมวกกัน สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส อยู่ห่างออกไปพอสมควร บุญมีตกใจมาก
       "นั่นมันคุณน้ำทิพย์กับไอ้คุณพระเรือนแพนี่ขอรับ เหตุใดมาอยู่ด้วยกันได้ แล้วดูสิขอรับ หัวร่อต่อกระซิกกัน ยังกะเป็นคนรักกันเลยนะขอรับ"
       มาโนชหึงหวงสุดขีดจะเข้าไปเอาเรื่อง บุญมีรีบดึงไว้
       "อย่าขอรับคุณมาโนช"
       " มึงจะห้ามกูทำไมไอ้บุญมี ไอ้พระนิติธรรมกับกูอยู่ร่วมแผ่นดินเดียวกันไม่ได้แล้ว มึงไม่เห็นรึ"
       "เห็นขอรับ แต่ไอ้คุณพระมีตำแหน่งสูง หากเกิดอะไรขึ้น คุณมาโนชยากจะพ้นผิดได้ ทีนี้อย่าว่าแต่ตำแหน่งขุนเลยขอรับ แม้แต่เงาหัวก็คงหามีไม่ ละแวกนี้มีโรงฝิ่นอยู่ พวกนักเลงอยากฝิ่น มันทำได้ทุกอย่าง
       แลกกับค่าจ้าง คุณมาโนชจะต้องเหนื่อยแรงเปลืองตัวไปทำไมล่ะขอรับ"
       
       มาโนชฉุกคิดตามที่บุญมีพูด แสยะยิ้มร้ายออกมา จ้องมองไปที่พระนิติธรรมด้วยสายตาโหดเหี้ยม

ลูกทาส ตอนที่ 5
        บ่ายแก่ๆ บริเวณริมทาง พระนิติธรรม และน้องสาวกำลังจะแยกย้ายกับน้ำทิพย์ และแก้ว ฝ่ายพี่ชายถือหมวกที่เพิ่งซื้อใหม่มาด้วย
       
       "น่าเสียดายนะคะที่คุณน้ำทิพย์เอารถม้ามา ไม่เช่นนั้นเราก็คงได้กลับเรือด้วยกันแล้ว"
       "เอาไว้คราวหน้าก็ได้ค่ะคุณแดง เราคงได้เจอกันโดยบังเอิญอีกบ่อยๆ"
       น้ำทิพย์ชายหางตาค้อนๆไปทางแก้วที่รีบหลบสายตา สีหน้าจ๋อยๆกลัวน้ำทิพย์โกรธ คุณกัลยาหันไปพูดกับแก้ว
       "ฉันไปล่ะนะแก้ว"
       แก้วยิ้มแย้ม
       "ขอรับ"
       พระนิติธรรมส่งสายตาล่ำลาให้น้ำทิพย์ แล้วยิ้มให้เล็กน้อย น้ำทิพย์ยิ้มรับ สองพี่น้องเดินเลี่ยงไป
       "เรากลับกันเถอะขอรับคุณน้ำทิพย์"
       น้ำทิพย์หันมามองหน้าแก้วนิ่งๆ
       "แก้วรู้เรื่องใช่หรือไม่"
       แก้วตีหน้าตาย
       "รู้เรื่องอะไรหรือขอรับ"
       "ที่คุณพระกับคุณแดงมาเจอเราที่นี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญ แต่เพราะแก้วนัดแนะให้มาเจอ ใช่หรือไม่"
       แก้วหน้าเสีย ไม่กล้าสู้ตาน้ำทิพย์
       "คุณแดงเธออยากให้คุณพี่ของเธอได้ใกล้ชิดกับคุณน้ำทิพย์มากขึ้นน่ะขอรับ"
       น้ำทิพย์น้อยใจมาก
       "แล้วแก้วล่ะ แก้วก็อยากให้เป็นแบบนั้นหรือไม่"
       "กระผมบอกไม่ได้ขอรับ ว่าอยากให้เป็นหรือไม่ เพราะทาส มีหน้าที่ทำตามเท่านั้น หัวใจของทาส ไม่บังควรมีความรู้สึกอื่นขอรับ"
       น้ำทิพย์น้อยใจสุดๆ เหมือนแก้วไม่ให้ความสำคัญกับเธอเลย
       "แก้วพูดมาก็ถูกแล้ว เมื่อทาสมีหน้าที่ทำตาม ฉันก็ขอสั่งให้แก้วพารถม้ากลับไปกับผลเถิด เพราะฉันนึกอยากกลับเรือกับคุณพระท่านขึ้นมาเสียแล้ว"
       พูดจบ น้ำทิพย์ก็เดินหน้าบึ้งตึงตามไปทางพระนิติธรรมทันที แก้วตกใจมาก ถ้าน้ำทิพย์ไม่กลับกับเขา เรื่องบานปลายแน่
       "รอก่อนขอรับ คุณน้ำทิพย์"
       แก้วรีบเดินตามไป
       
       สองพี่น้องกำลังยืนคอยเรือมารับอยู่
       "เจ้าอ้นนี่ชักช้านัก ยังไม่เอาเรือมารับอีก"
       คุณแดงเหล่มองพี่ชาย
       "น้องอุตส่าห์หาโอกาสให้คุณพี่ได้แล้วเชียว แต่คุณพี่กลับได้มาแค่หมวกใบใหม่เพียงใบเดียว"
       "ก็แล้วน้องจะให้พี่ทำยังไงล่ะ จะให้ขอคุณน้ำทิพย์เธอแต่งงานเลยรึ"
       "คุณพี่ยังจะประชดน้องอีก ไม่ต้องถึงขั้นนั้นดอกค่ะ แต่อย่างน้อยก็ควรมีความคืบหน้ามากกว่านี้บ้าง"
       พระนิติธรรมลือชาถอนหายใจออกมา
       "ลงไปเพื่อเอาชนะใจเธอง่ายๆนะน้องแดง พี่ไม่รู้ใจเธอจริงๆว่าเธอคิดอะไรอยู่ แลเจ้าคุณพ่อเธอก็ชังน้ำหน้าพี่นัก เรื่องนี้คงต้องค่อยเป็นค่อยไป เร่งรัดไม่ได้ดอกน้องแดง"
       คนติดยาคนหนึ่ง ท่าทางลับๆล่อๆ มองนิ่งมาทางพระนิติธรรม แล้วค่อยๆเดินมาทางด้านหลัง และค่อยๆชักมีดออกมา
       น้ำทิพย์กำลังเดินลิ่วมาด้วยความโกรธปนน้อยใจ โดยมีแก้วตามหลังมา
       "คุณน้ำทิพย์ รอก่อนขอรับคุณน้ำทิพย์ หากคุณน้ำทิพย์ไม่กลับไปพร้อมกระผม ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ เลยขอรับ"
       น้ำทิพย์ไม่สนใจ จะเดินไปที่ท่าเรือ แก้วรีบตาม
       "คุณน้ำทิพย์ขอรับ"
       ทันใดนั้นเอง น้ำทิพย์ก็เห็นคนติดยาชักมีดออกมา จะแทงพระนิติธรรมจากทางด้านหลัง น้ำทิพย์ตกใจสุดขีดตะโกนบอก
       "คุณพระ ระวัง"
       พระนิติธรรมได้ยินเสียงน้ำทิพย์เตือนเลยหันกลับไป เห็นคนติดยากำลังจะปักมีดลงมา พระนิติธรรมเอี้ยวตัวหลบตามสัญชาติญาณ คมมีดพลาดเป้าไปอย่างหวุดหวิด ท่ามกลางความตกใจของทุกคน และเสียงกรีดร้องของคุณกัลยา
       แก้วตั้งสติได้ก่อน รีบวิ่งเข้าไปหาคนติดยาที่กำลังจะแทงพระนิติธรรมซ้ำ แก้วก็เข้ามาเตะมีดกระเด็นจากมือชายติดยา ก่อนที่คมมีดจะเสียบเข้าที่ท้องของพระนิติธรรม แล้วทั้งคู่ก็วางมวยกัน แก้วเป็นมวยและแข็งแรงกว่า สู้กันได้เพียงอึดใจ แก้วก็ล็อกตัวคนติดยาเอาไว้ได้
       บุญมีแอบดูอยู่มุมหนึ่ง เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ตกใจ รีบวิ่งหนีไปทันที
       แก้วล็อกแขนคนติดยาแล้วจับตัวกดลงพื้นไว้ได้สำเร็จ ท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน คุณกัลยามองดูแก้วด้วยสีหน้ายิ้มชื่นชม ปลาบปลื้ม คุณน้ำทิพย์แอบมองสายตานั้น ก็แอบขุ่นเคืองอยู่ในที
       
       บนเรือน เวลาเย็น พระยาไชยากรกำลังคุยกับน้ำทิพย์ ระหว่างทานข้าวเย็น นมอ้อน มาโนช
       ร่วมโต๊ะทานอาหารด้วย เจ้าคุณตบเข้าฉาดด้วยความเสียดาย
       " ทำไมไม่โดนแทงตายไปเสียเลยวะ ดวงแข็งจริงๆ ไอ้คุณพระเรือนแพ"
       น้ำทิพย์ไม่สบายใจกับนิสัยพ่อ
       "ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะคะคุณพ่อ แช่งชักให้คนถึงตาย มันเป็นเศษกรรมนะคะ"
       เจ้าคุณยิ้มสะใจ
       "จะเป็นอะไรก็เป็นไปเถอะ ก็พ่ออยากให้มันตายจริงๆนี่ นี่มันคงก่อเรื่องชั่วไว้มากสินะ ถึงได้มีคนตามมาดักแทงเข้าให้"
       "ใช่ที่ไหนล่ะคะ เป็นคนติดฝิ่นที่รับจ้างมาต่างหาก นครบาลกำลังไต่สวนอยู่ แต่คาดว่าคงเป็นพวกที่ไม่พอใจการตัดสินคดีของคุณพระ ก็เลยจ้างมาทำร้ายน่ะค่ะ"
       มาโนชหน้าเสีย แอบกังวล
       "ลองจับตัวได้อย่างนี้ อีกไม่นานก็คงคายออกมาหมดล่ะค่ะ ถึงกับคิดฆ่าขุนนางผู้ใหญ่ ช่างไม่เกรงอาญาบ้านเมืองเสียบ้างเลย" อ้อนบอก
       เจ้าคุณเบะปากหมั่นไส้
       "แต่พ่อว่า ไอ้คุณพระมันคงตัดสินคดีเอนเอียงหรือไม่ก็คงรับสินบาทคาดสินบนมากกว่า ไม่เช่นนั้น จะแค้นกันถึงกับจ้างคนมาฆ่าเชียวรึ... จริงหรือไม่พ่อมาโนช"
       มาโนชเสียงอ่อย ไม่กล้าสบตา
       "เอ่อ ขอรับ"
       มาโนชเครียดหนัก กลัวตัวเองจะโดนจับไปด้วย
       
       เวลาเย็น ณ ที่ทำงานตำรวจนครบาล ตำรวจทำงานอยู่ แก้วเดินออกมาจากด้านใน
       ตำรวจ 1ถาม
       "ให้ปากคำเสร็จแล้วรึ"
       "ขอรับ กระผมกลับได้เลยใช่หรือไม่ขอรับ"
       ตำรวจ 1พยักหน้ารับ
       ขณะนั้นเอง ตำรวจอีกคนก็เอารูปเหมือนที่คนติดยาให้ปากคำออกมา
       ตำรวจ 2 บอก
       “ได้รูปคร่าวๆของคนที่ว่าจ้างฆ่าคุณพระนิติธรรมแล้ว ไอ้ขี้ยามันบอกซะละเอียดเชียว คาดว่าคงหาตัวได้ไม่ยาก”
       ตำรวจ 2 ส่งกระดาษที่วาดรูปให้ตำรวจ 1 ดูรูป ก่อนจะเอาไปติดที่กระดาน
       แก้วสนใจ อยากรู้ว่าหน้าตาเป็นยังไง เลยเดินตามไปดูรูป แล้วตกใจมากที่เห็นรูปนั้นเหมือนบุญมีไม่มีผิด เขาพึมพำเบาๆ
       
       “ไอ้บุญมี”

ลูกทาส ตอนที่ 5
        แก้วเดินมาที่หน้าเรือนเจ้าคุณตอนหัวค่ำ อยากรู้ว่าเจ้าคุณมีส่วนด้วยหรือไม่ แต่จะขึ้นเรือนไปสืบก็เสี่ยงอยู่
        
       ขณะนั้นเอง นมอ้อนก็เดินลงจากเรือนมาพอดี
       "อ้าว เจ้าแก้ว กลับจากนครบาลแล้วรึ เป็นอย่างไรบ้างล่ะ"
       "กำลังตามหาตัวคนจ้างวานอยู่ขอรับ"
       "ขอให้ได้ตัวเร็วๆเถอะ คนอะไร ใจดำอำมหิตนัก มาทำร้ายคุณพระท่านได้"
       แก้วมองขึ้นไปบนเรือนอย่างลังเล สองจิตสองใจ อ้อนสังเกตท่าทางแก้ว
       "มีอะไรรึเจ้าแก้ว"
       "ไม่มีอะไรขอรับ กระผมมองหานังเจิมน่ะขอรับ"
       แก้วแกล้งหลอกถามอ้อน
       "เอ่อ แล้ววันนี้ท่านเจ้าคุณไม่ไปบ้านคุณนายนิ่มหรือขอรับ"
       "ตอนแรกเห็นว่าสะสางงานเสร็จก็จะไป แต่เมื่อครู่ ฉันเห็นคุณมาโนชเข้าไปคุยด้วย เลยไม่รู้ว่าจะออกไปหรือไม่ แกถามทำไมรึ"
       แก้วปั้นยิ้ม
       "กระผมถาม เพื่อจะได้ทราบว่าต้องไปขับรถม้าให้ท่านเจ้าคุณหรือไม่น่ะขอรับ แต่ถ้าท่านเจ้าคุณไม่ไป กระผมจะได้ไปนอนขอรับ"
       อ้อนพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเลี่ยงไป แก้วรอจนอ้อนไปลับตา ก่อนจะมองซ้ายมองขวา จนแน่ใจว่าไม่มีใครเห็นแล้วรีบขึ้นเรือนไป
       
       แก้วลอบขึ้นมาบนเรือน จนถึงหน้าห้องทำงานของเจ้าคุณ ก่อนจะทาบหูแอบฟังพระยาไชยากรคุยกับมาโนช
       ข้างในห้อง เจ้าคุณกำลังคุยกับมาโนชอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
       "แล้วทำไมเพิ่งมาบอกอา เรื่องร้ายแรงเช่นนี้ กลับเชื่อปัญญาไอ้บุญมี ทาสโสโครกอย่างมันจะไปมีหัวคิดอะไร มีแต่จะนำพากันติดคุกหัวโตเท่านั้น"
       มาโนชยกมือไหว้ และกลัวมาก
       "กระผมผิดไปแล้วขอรับคุณอา ที่ทำไป ก็เพราะหึงหวงน้องน้ำทิพย์กับไอ้พระนิติธรรม จึงขาดสติไปขอรับ"
       ไชยากรโมโห
       "หึงหวงรึ อาอยู่ทั้งคน พ่อมาโนชจะกลัวอะไร ลูกอา อารู้ว่าต้องจัดการยังไง เผลอๆอาอาจจะใช้ลูกน้ำทิพย์เป็นเหยื่อล่อ เล่นงานไอ้คุณพระมันก็ได้ ทำไมถึงได้เบาปัญญา ทำอะไรไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลังแบบนี้นะ"
       "กระผมมันโง่เอง ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ คุณอาช่วยกระผมซักครั้งเถอะขอรับ ป่านนี้ไม่รู้นครบาลไต่สวนไอ้ขี้ยานั่นไปถึงไหนแล้ว กระผมกลัวว่ามันจะซัดทอดมาถึงกระผมเหลือเกินขอรับ"
       ไชยากรคิดหนัก
       "คนว่าจ้างคือไอ้บุญมี แลไอ้ขี้ยานั่นก็ไม่รู้ว่าพ่อมาโนชเป็นใคร คงซัดทอดมาถึงไม่ได้ดอก เว้นแต่ มันจะบอกรูปร่างหน้าตาของไอ้บุญมีชัดเจน จนนครบาลตามจับได้ ถ้าเช่นนั้น ก็คงสืบสาวมาถึงตัวพ่อมาโนชได้แน่"
       มาโนชตกใจกลัว
       "ถ้าเป็นอย่างนั้น จะทำอย่างไรดีล่ะขอรับคุณอา"
       ไชยากรยิ้มเหี้ยม
       "คนเรา ไม่เหี้ยมก็เป็นใหญ่ไม่ได้ หากจำเป็น ก็ต้องตัดไฟเสียแต่ต้นลม ทั้งไอ้ขี้ยาแลไอ้บุญมี อย่าให้พวกมันเอ่ยปากซัดทอดอะไรได้อีก"
       แก้วทาบหูแอบฟังอยู่ พอได้ยินว่าจะฆ่าปิดปากคนติดฝิ่นกับบุญมีด้วย ก็ตกใจหน้าถอดสี ขณะนั้นเอง ก็มีมือข้างหนึ่งมาจับบ่าแก้ว เขาหันกลับไปมองตามสัญชาติญาณเลยชนเข้ากับประตูห้องทำงานจนเกิดเสียง
       เจ้าคุณได้ยินเสียงผิดปกติ จึงตวาดขู่
       "นั่นใครวะ"
       มาโนชรีบไปเปิดประตูห้อง แต่ก็ไม่ทันเห็นหน้า เห็นเพียงแต่ด้านหลังของแก้วกำลังวิ่งหนีไป พระยาไชยากรร้อนใจสุดๆ กลัวความลับเปิดเผย
       "ตามไปพ่อมาโนช อย่าให้มันหนีไปได้"
       มาโนชรีบวิ่งตามไปตามคำสั่งเจ้าคุณทันที เจ้าคุณมั่นใจว่ามีคนรู้ความลับแน่ๆ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
       
       มาโนชตะโกนลั่นบ้าน ในขณะที่พวกทาสหญิงวิ่งวุ่นกันยกใหญ่
       "เฮ้ย ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันหมดโว้ย โจรบุกขึ้นมาถึงเรือนยังไม่รู้ตัวอีก เร็วโว้ย รีบไปบอกไอ้พวกผู้ชาย ให้ปิดทางรอบบ้านให้หมด อย่าให้มันหนีไปได้ ส่วนพวกเอ็ง ก็เร่งหาตัวมันให้ทั่วเรือนแล้วลากคอมันออกมา"
       ทาส 1 คุกเข่า ส่งดาบให้มาโนช
       "ดาบเจ้าค่ะคุณมาโนช"
       มาโนชรับดาบมา แล้วเดินค้นหาผู้บุกรุกทันที
       
       เจ้าคุณเคาะประตูห้องนอนของน้ำทิพย์ เธอเดินมาเปิดประตู
       "มีอะไรหรือคะคุณพ่อ"
       เจ้าคุณเดินเข้ามาในห้องนอนลูกสาว
       "มีโจรบุกขึ้นเรือนเรามา พ่อเป็นห่วงลูกก็เลยมาดู"
       น้ำทิพย์แกล้งตกใจ
       "ตายจริง แล้วนี่จับตัวได้หรือยังคะ"
       เจ้าคุณมองไปรอบๆ เห็นที่นอนของน้ำทิพย์กางมุ้งแล้ว บนเตียงก็ยุ่งเหยิง มีผ้าห่มคลุมอยู่ "ยัง แต่พ่อให้มาโนชตามจับตัวอยู่ นี่ลูกนอนแล้วรึ"
       "ค่ะ เพิ่งหลับไปเมื่อครู่นี้เอง"
       "แล้วทำไมนมอ้อนไม่มานอนเป็นเพื่อนด้วยล่ะ"
       "นมอ้อนไปเตรียมของฝากให้หลานน่ะค่ะ พรุ่งนี้น้องสาวแกจะไปเยี่ยมลูกที่หัวเมืองเหนือ แกเลยอยากฝากของไปให้"
       เจ้าคุณพยักหน้ารับ
       "ถ้าอย่างงั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว ลูกไปนอนเถอะ แล้วก็อย่าลืมลงกลอนให้เรียบร้อยล่ะ"
       "ค่ะ คุณพ่อ"
       เจ้าคุณหันหลังจะเดินออกจากห้อง น้ำทิพย์แอบถอนใจอย่างโล่งอก
       ทันใดนั้นเอง เจ้าคุณก็หันกลับไปตลบมุ้ง แล้วเปิดผ้าห่มออก ท่ามกลางความตกใจ
       ของน้ำทิพย์ แต่พอเปิดผ้าห่มก็ไม่มีอะไรใต้ผ้าห่ม น้ำทิพย์แกล้งแปลกใจแล้วแกล้งโกรธ
       "คุณพ่อทำอะไรคะ เอ๊ะ หรือว่าคุณพ่อคิดว่า ลูกซ่อนโจรเอาไว้ในห้องคะ"
       เจ้าคุณ หน้าเสีย กลัวลูกโกรธ ได้แต่อึกๆอักๆ หาข้อแก้ตัวไม่ทัน
       "เปล่าจ้ะ คือ... เอ่อ คือ..."
       น้ำทิพย์ได้ที แกล้งโกรธ
       "คืออะไรคะ คุณพ่อไม่ไว้ใจลูกก็บอกมาตามตรงเถอะค่ะ"
       ไชยากรเสียงอ่อย กลัวลูกโกรธ
       "ไม่ใช่พ่อไม่ไว้ใจ แต่บ้านเรามีคนอยู่ออกมาก ยากที่จะมีโจรบุกขึ้นมาถึงเรือน พ่อจึงคิดว่าน่าจะเป็นพวกทาสขึ้นมาขโมยของมากกว่า แลลูกก็เป็นคนใจอ่อน หากพวกมันมาขอความเมตตา ลูกอาจจะยอมช่วยพวกมัน"
       "คุณพ่อก็เห็นแล้วว่าไม่มีใครไม่ใช่หรือคะ"
       "จ้ะ พ่อขอโทษนะ พ่อไม่กวนลูกแล้ว ไปนอนต่อเถอะ"
       เจ้าคุณรีบร้อนออกจากห้องไป กลัวอยู่นานจะแก้ตัวไม่ขึ้น น้ำทิพย์รีบปิดประตูลงกลอนแล้วเดินไปเปิดหน้าต่างห้องนอน เธอชะโงกหน้ามองออกไป ด้วยความร้อนใจ
       "แก้ว รีบกลับเข้ามาเร็วเข้า"
       แก้วซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ ติดกับหน้าต่างห้องน้ำทิพย์นั่นเอง
       "ขอบพระคุณขอรับ คุณน้ำทิพย์"
       แก้วปีนกลับเข้ามาทางหน้าต่างห้อง แต่รีบและไม่ถนัดนัก แก้วคว้าขอบหน้าต่างจะพลาดหงายไป
       น้ำทิพย์ตกใจปาดมือไปช่วยจับมือแก้วดึงเอาไว้ทัน น้ำทิพย์ช่วยแก้วเข้ามาในห้องจนได้ แก้วรีบคุกเข่าแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ
       
       แก้วช้อนตามองน้ำทิพย์
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ลูกทาส ตอนที่ 13 จบบริบูรณ์
ลูกทาส ตอนที่ 12
ลูกทาส ตอนที่ 11
ลูกทาส ตอนที่ 10
ลูกทาส ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 13 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 13 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ค้างมากกกกกเมื่อไหร่จะอัพอ่าคะ ตามอ่านสามเรื่องเห็นอัพแต่สามีตีตราแล้วก็อัพไว้น้อยด้วยTTเห็นใจคนอ่านหน่อยน้าจะขาดใจตายแบ้วว
พายย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านต่อหน้า 4 แต่หน้า 4 ไม่มี แต่มีตอนที่ 6 แล้ว หมายความว่าไงหว่า
ลูกทาส FC
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เลยไม่รู้เลย ไอ้เจ้าคุณจอมหื่นมันจะตัดสินที่หลานมัน ปลำ้ลูกสาวมันอย่างไร
ใช่
 
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาช้ามากอ่ะ เค้ารออยู่นะ
ปอปลา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014