พายุเทวดา ตอนที่ 5

โดย MGR Online   
21 มีนาคม 2557 23:03 น.
หน้าที่แล้ว |   1 | 2 | 3 | 4  | หน้าถัดไป
พายุเทวดา ตอนที่ 5
        พายุเทวดา ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       ในวันต่อมา ดารินผลักประตูห้องทํางานของสารวัตรเข้าไปหา
       
       “ดิฉันอ่านรายงานการสอบสวนผู้ต้องหาคดียาเสพติดที่จับได้เมื่อคืนแล้วค่ะ มันซัดทอดว่าตัวการใหญ่อยู่ที่ ฝั่งตรงข้ามเกาะมุก...หลักฐานชัดเจนอย่างนี้สารวัตรยังปฏิเสธไม่ให้ดิฉันไปสืบราชการลับที่เกาะมุกอีกหรือคะ”
       ดารินยื่นบันทึกให้สารวัตร “นี่ค่ะบันทึก ดิฉันส่งเข้ามาใหม่เพื่อเตือนความจําท่านสารวัตร”
       สารวัตรมองหน้าดาริน แล้วส่ายหน้า หยิบตรายางมาปั๊มทันที
       ดารินตะลึงมองไปที่กระดาษ เห็นตรายางสีแดงมีข้อความว่า ไม่อนุมัติ
       “ดิฉันจะลาออก”
       ดารินผลุนผลันออกจากห้องไป สารวัตรมองตาม ทึ่งในความเด็ดเดี่ยวของหมวดสาว
       
       เป้ากับเปียยืนตะลึง สิงห์ออกมาจากข้างใน ทั้งหมดมองไปที่รถปิกอัพของเฮียเม้งที่มีฤทธิ์ยืนโบกมือให้กับชาวบ้านที่อยู่สองข้างทาง หยาดฟ้ากับลูกน้องยืนอยู่ด้วยในรถ เฮียเม้งขับรถให้ฤทธิ์ที่พูดโทรโข่ง
       “พ่อแม่พี่น้องชาวเกาะมุกที่เคารพทุกท่าน วันนี้ ผมฤทธิ์ แสงฟ้ามากราบขอความเมตตาจากท่าน ขอโอกาสให้ผมได้ทํางานรับใช้ทุกท่านเพื่อพัฒนาให้เกาะมุกมีแต่ความเจริญ ไม่ใช่เกาะที่ถูกหลงลืมว่าอยู่
       ส่วนใดของประเทศ หากพ่อแม่พี่น้องเลือกผมเป็นกํานัน วันแรกที่ผมเป็นกํานันของเกาะมุก วันนั้นคือวันเปลี่ยนโฉมหน้าเกาะมุกไปสู่ความมั่งคั่งอย่างยั่งยืน”
       หยาดฟ้า พัน ธง และศรปรบมือ ฤทธิ์ไหว้กราดไปทั่วทั้งสองข้างทาง เฮียเม้งกดกระจกลง มองมาที่เป้าด้วยสายตาสะใจ
       เป้ามองตอบแล้วถ่มน้ำลายอย่างแรง ขณะที่รถของเม้งขับผ่านหน้า หยาดฟ้ามองอย่างไม่พอใจ
       เป้าหน้าเครียด บอกกับสิงห์ “น้ำจะท่วมฟ้า ปลาจะกินดาวซะละมั้ง เกาะมุกมันถึงวิปริตอย่างนี้”
       “เราก็ต้องหาทางสกัดอํานาจของมัน ถ้าพี่ฤทธิ์ได้เป็นกํานันก็เท่ากับว่าเกาะมุกเป็ นของมันไปทันที”
       
       ที่โรงเรียนเกาะมุก คํ่าวันเดียวกัน
       ทุกคนประชุมกันอยู่ ประสิทธิ์เป็นโต้โผ “เราเคยเชื่อว่าชาวบ้านรักและหวงแหนเกาะมุก แต่
       ตอนนี้ฉันไม่แน่ใจแล้ว เหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งก่อนพวกชาวบ้านก็ยังไม่เข็ด แต่ยอมเป็นทาสของเงิน
       ที่พวกมันหยิบยื่นให้”
       “ครูพูดเหมือนท้อ...เราจะวางมือไม่ต่อต้านมันหรือครับ” มนต์ถาม
       “เราต้องหาคนลงแข่งกับมัน พิสูจน์กันไปเลยว่าความดีกับเงิน อะไรจะชนะ”
       แสงดาวถาม “แล้วครูว่าใครล่ะจะแข่งกับพี่ฤทธิ์ได้”
       ประสิทธิ์มองมาที่สน สนบอก “ผมแก่แล้วครู อย่าให้ผมไปทําอะไรใหญ่โตก่อนตายเลย
       ให้ผมตายอย่างสงบเถิดครับ”
       แสงจันทร์ท้วง “แต่พ่อเป็นคนเก่าแก่ เป็นที่นับหน้าถือตาของคนทั้งเกาะนะจ๊ะ ฉันเชื่อว่าพ่อทําได้
       ทุกคนสนับสนุน”
       นทีเสริม “พวกเราจะเป็นหัวคะแนนให้ ใช้ความจริงใจที่เรามีต่อชาวเกาะมุกนี่แหละครับเป็ นเครื่องมือหาเสียง”
       เป้าบอก “ไม่มีที่ทําการเลือกตั้งของลุงสนก็ไปใช้ที่ร้านฉันได้ ฉันไม่คิดค่าเช่าหรอก”
       สนตัดสินใจ “เอาก็เอาวะ สู้กับมันสักตั้ง”
       ทุกคนร้องเฮ ด้วยความดีใจ
       
       วันต่อมา มนต์ขี่มอเตอร์ไซค์มาตามทางรอบเกาะมุก มีแสงจันทร์ซ้อนท้าย แสงจันทร์ถือม้วนกระดาษและอุปกรณ์สําหรับปิดโปสเตอร์มาด้วย มนต์จอดรถช่วยแสงจันทร์ติดที่กําแพงสังกะสีแห่งหนึ่ง
       แสงจันทร์ปิดโปสเตอร์ไป โดยมีมนต์คอยช่วย
       ในภาพเห็นรูปของสน มีข้อความเขียนไว้ว่า “สน แสงมุกแก้ว ขออาสาดูแลลูกหลานชาวเกาะมุก โปรดเลือกสน แสงมุกแก้วเป็ นกํานันของท่าน”
       เม้งขับรถผ่านมาพอดี กดกระจกมองไป แล้วหัวเราะในลําคอ ขับรถไป
       
       คํารณหน้าเครียดรู้เรื่องจากเม้งแล้ว คํารณถาม “แน่แล้วเหรอพ่อ”
       “ไม่ผิดหรอก เฮียเม้งโทรมาบอก มันแส่หาเรื่องใส่ตัวอยากลองดีรึไง”
       หยาดฟ้าแค้น “เคยเกือบตายเพราะโดนไอ้พวกนี้กระทืบไปทีแล้ว”
       หยาดฟ้าหันมาทางลูกน้องทั้งสามคน “ถ้าอยากโดนอีกก็เรื่องของมันเถอะ”
       “นายกลัวไอ้แก่สนมั้ย ฤทธิ์”
       “ถึงตอนนี้ผมไม่กลัวใครทั้งนั้นเสี่ย” ฤทธิ์ลำพอง
       “มันต้องอย่างนี้สิวะ...หยาดฟ้า มีเงินเท่าไหร่ ทุ่มไปจะต้องซื้อหัวละห้าร้อยหรือพันหนึ่งก็ไม่เท่าไหร่หรอกเศษเงินไม่กี่ล้าน ได้ครองเกาะทั้งเกาะ คุ้มจะตาย”
       
       ที่เกาะมุก นที ประสิทธิ์ และทุกคนต่างทักทายชาวบ้าน เห็นชาวบ้านพากันมากอดสนอย่างรักใคร่ เฮียเม้งยืนมองอยู่มุมหนึ่ง สีหน้าไม่สบายใจ
       
       รถของเดชขับไปตามถนนสายต่าง ๆ บนเกาะ สิงห์พูดโทรโข่งช่วยสนหาเสียง ไปทุกที่
       “พ่อแม่พี่น้องชาวเกาะมุกที่รัก เกาะมุกเป็นของเราทุกคน เวลานี้เป็นเวลาที่ทุกคนจะต้องใช้สิทธิ์เลือกตั้ง แสดงสิทธิของความเป็นพลเมืองเกาะมุก เราจะต้องเลือกคนที่ไว้ใจได้ จริงใจและมุ่งมั่นพัฒนาเกาะมุกของเรา ขอเสนอ สน แสงมุกแก้ว เป็นกํานันของท่านใจซื่อ มือสะอาด จริงใจ เข้าถึงได้ง่าย มั่นใจเต็มร้อย”
       รถของเดชวิ่งไปทั่วเกาะ มีบรรดาชาวบ้านชูนิ้วโป้ง บางคนโบกไม้โบกมือให้กําลังใจ ตลอดทาง
       
       รถของเดชจอดที่หน้าร้านของเป้า เสียงของสิงห์ยังคงพูดหาเสียงพูดต่อเนื่องมา
       “อย่าลืมนะครับ ทุกท่าน โปรดเลือกสน แสงมุกแก้วคนเก่าคนแก่ของเกาะมุกเป็นกํานันของท่าน”
       เปียโบกรถให้เดชหยุด เดชหยุด
       “พ่อทําอาหารหลายอย่างเลย จะให้ไปแจกคนที่ช่วยลุงสนหาเสียง” เปียว่า
       สิงห์อ้อน “แล้วเผื่อพี่ด้วยหรือเปล่า”
       เปียยิ้มอายม้วน ส่งกล่องข้าวให้ “อันนี้ของพี่สิงห์คนเดียว”
       ก้องกับเดชเป่าปากล้อเลียนวี้ดวิ้วล้อ “ของพี่สิงห์คนเดียว..แล้วไม่เห็นให้พี่ก้องบ้างเลย” ก้องแซว
       เดชตาม “ของพี่เดชด้วยจ้า”
       เปียบอก “กินรวมกับคนอื่นละกัน ลงมาขนของสิจ๊ะ”
       ก้องกับสิงห์ลงไป เห็นหม้อใบโตวางอยู่สองสามใบ
       “ไม่ชนะคราวนี้ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว” สิงห์ว่า
       
       ฤทธิ์ หยาดฟ้า หวานใจ พัน ธง ศรเดินเข้ามาในวัด บุญกู้มอง ยืนรอคอย ฤทธิ์ไหว้ทัก
       “สวัสดีน้าบุญกู้ สบายดีหรือเปล่าครับ...คิดถึงน้าบุญกู้จังเลย”
       บุญกู้ไม่รู้สึกรู้สากับท่าทีของฤทธิ์ หยาดฟ้าสงสัย “ใครเหรอฤทธิ์”
       “น้าบุญกู้เป็นคนมีบุญคุณกับผมครับคุณหยาด”
       หวานใจปากเปราะ “พิการมาแต่กําเนิดหรือว่าตกต้นไม้จนเป็นยังงี้”
       พัน ธง ศรหัวเราะกันครืน บุญกู้ตะเพิดไล่ “ข้าจะเป็นอะไร มันก็เรื่องของข้า ออกไปให้หมดที่นี่ไม่ต้อนรับ”
       “น้าบุญกู้ ใจเย็นๆ สิครับ ผมมากราบหลวงปู่...มาขอพรหลวงปู่...เพื่อความเป็นสิริมงคล”
       บุญกู้ด่าว่าฤทธิ์ “หลวงปู่ สอนเอ็งบ่อยไปว่าความดีต่างจากความชั่วยังไง...ข้าไม่คิดเลยว่าอํานาจจะเปลี่ยนเอ็งให้เป็น แบบนี้ไปได้”
       ฤทธิ์จ้องหน้าบุญกู้ด้วยสายตาอาฆาต แล้วหันหลังกลับไป
       หยาดฟ้าโกรธ “คอยดูนะ ถ้านายฤทธิ์ชนะเลือกตั้ง พวกฉันจะไม่เหลียวแลวัดนี้เลย”
       บุญกู้ตะเพิดส่ง “เงินสกปรก อย่าเอามาทําบุญเลย...นรกจะกินหัว ไป...ไปให้พ้นหน้าข้า...ไม่ต้องกลับมาอีกเลยนะ”
       หวานใจโมโห “ไปเถอะค่ะ คุณหยาด หวานใจไม่เข้าใจจริงๆ เลยว่าทําไมเขาต้องพูดจาไม่ดีกับเราด้วย..ฮึ”
       
       ทุกคนออกไปจากวัด บุญกู้มองตาม ด้วยสีหน้าไม่พอใจ

พายุเทวดา ตอนที่ 5
        ที่ค่ายมวยของนิลผู้พ่อของปลาดุก เห็นนิลกําลังเป็นคู่ซ้อมนักชกในค่ายอยู่บนเวที ปลาดุกกับเทวาเข้ามา นิลหันมา ทั้งสองมองหน้ากัน
       
       “ไปสิ...ไปหาพ่อซะ” เทวาบอก
       ปลาดุกไม่กล้าไปหา นิลยอมละทิฐิมุดเชือกลงจากเวทีมา
       “ไอ้ปลาดุก”
       ปลาดุกน้ำตาซึมโผเข้ากอดพ่อ นิลมองหน้าเทวา หน้าเหี้ยม กอดปลาดุกแต่ตามองที่เทวาเขม็ง
       “เอ็งหนีพ่อไปไม่นาน เลิกเป็นทอม คบผู้ชายแล้วเหรอวะ”
       ปลาดุกผละออกจากพ่อทันที “ไม่ใช่นะ...นั่นน่ะเทวาเพื่อนฉัน...มัน...มันอยากชกมวยหาเงินน่ะ ฉันไม่รู้จะพาไปที่ไหน ก็เลย...”
       นิลโมโหขึ้นเสียงใส่ทันที “ข้านึกว่าเอ็งจะกลับมาขอโทษข้า หนอย...ที่แท้พาเพื่อนมาเป็นนักมวย”
       ผู้เป็นพ่อหันไปออกหมัดแย็บใส่เทวา เทวารับได้ว่องไว
       “เออ ไอ้นี่ หน่วยก้านไม่เลวนี่หว่า”
       รถของดารินแล่นมา กดแตร นิลตะโกนถามลูกน้อง “มีใครติดหนี้ไว้หรือเปล่าวะ เขามาทวงถึงที่เลยนะโว้ย”
       ดารินออกมาจากรถ แต่งตัวเปรี้ยวปรี๊ด
       “ดาริน”
       ปลาดุกวิ่งไปหาดาริน นิลถามเทวาทันที
       “แฟนไอ้ดุกมันเหรอคุณ”
       “ไม่ใช่ครับ เพื่อนกันทั้งนั้น นี่ผมยังงงอยู่เลยว่าเขามาได้ยังไง”
       “ฉันแอบสะกดรอยนายสองคนมาน่ะสิ”
       เทวามองดารินหัวจรดเท้า “เธอเนี่ยนะ...ทําตัวยังกะนักสืบ...แล้วจะมาวุ่นวายอะไรกับเขาจ๊ะ”
       “ฉันจะมาสมัครเป็นนักมวย” ดารินบอก
       พ่อหันไปดื่มน้ำ สําลักพรวดทันที “อีหนู เอ็งเนี่ยเหรอจะเป็นนักมวย”
       ดารินยิ้มๆ คิดในใจ “พวกนี้ไม่รู้จักฝี มือเราซะแล้ว”
       
       นิลซ้อมให้เทวาออกหมัด และเตะต่อย ส่วนดารินเตะกระสอบทรายคล่องแคล่ว นิลหันไปดุปลาดุก
       “นังดุก...ดูคุณรินเขาเป็นตัวอย่าง ขนาดเขาเพิ่งซ้อมนะ ท่าทางยังกะแชมป์ มวยไทยโลกมาสามปี ซ้อน”
       เทวาหัวเราะ ดารินหันไปค้อน เทวาบอก “ขนาดนั้นเลยเหรอพ่อ”
       “ถ้ารินเขาจะขึ้นชกมวย พ่อจะให้มั้ยล่ะ”
       “ถามเขาดูสิ สําหรับพ่อนะ ส่งประกวดนางงามดีกว่าสวยๆ ยังงี้ ขืนชกมวย เสียของหมด” พ่อว่า
       เทวาหัวเราะก๊าก ดารินเตะกระสอบทรายหนักขึ้นระบายอารมณ์
       
       ในเวลาต่อมา ทั้งสองสาวคุยกันอยู่บนโรงพัก เนตรทรายเอ่ยขึ้น “เธอจะทรมานตัวเองทําไมริน...ฝี มือมวยก็พอตัวแล้วยิงปืนก็แม่น ทําทุกอย่างได้ดีกว่าผู้ชายอกสามศอกอีก”
       ดารินบอก “เพื่อรอเวลาไปเกาะมุก”
       “เกาะมุกอีกแล้ว ครั้งก่อนก็เหนื่อยฟรี หัวหน้าก็ไม่อนุมัติครั้งนี้จะเหนื่อยฟรีอีกนะ”
       “ไม่ฟรีหรอก...เพราะฉันกําลังตีสนิทกับคนคนหนึ่ง เขามาจากเกาะมุก”
       “แล้วเกี่ยวอะไรกับมวย”
       “ก็เขาอยากเป็นนักมวย ฉันก็ต้องอยากด้วย...”
       เนตรทรายแซว “ดีนะ ที่เขาไม่อยากเป็นอย่างอื่น ไม่งั้นเพื่อนรักของฉันคงต้องไปทําอีกสารพัดอย่าง...ถ้าฉันเป็ นเธอ ฉันไม่รอให้เขาอนุมัติหรอก”
       “ยังไง”
       “ลาออก...เดินหน้า...แล้วความฝันจะเป็นจริง”
       ดารินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง “ขอฉันตัดสินใจอีกที”
       
       ฤทธิ์นั่งลงอย่างอ่อนระโหยแรงอยู่ หยาดฟ้ากับคงคาเข้ามา มีคํารณตามมาด้วย
       “เหนื่อยอ่อนละสิ”
       “ครับ เหนื่อยกันทุกคน”
       หยาดฟ้าพยักหน้าให้คงคาพูด “นายรู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้คะแนนเป็นรอง”
       ฤทธิ์ก้มหน้า “วันนั้นคุณหยาดไปกับผม ก็น่าจะเดาได้ ผมเองก็แปลกใจ เงินซื้อเสียงก็ทุ่มไปตามที่เสี่ยบอกแล้ว แต่ทําไมยังเป็นยังงี้”
       “ฉันจะให้บทเรียนแก่คนเกาะมุก ให้พวกมันรู้ว่าการปฏิเสธและอํานาจของฉัน พวกมันจะเป็นยังไง...เกาะมุก มันก็ไม่ต่างจากกระดานหมากรุกที่ฉันอยากจะ เดินหมากตัวไหนก็ได้ หรือไม่ก็ควํ่ากระดานมันเสีย” คงคาว่า
       ฤทธิ์มองหน้าคงคาท่าทีฉงน “ควํ่ากระดาน”
       “งานนี้คนใจอ่อนอย่างนายฤทธิ์ ทําไม่ได้หรอกครับผมอาสาเอง”
       ทุกคนตวัดสายตาไปยังคํารณ หยาดฟ้ายิ้มเหี้ยม เช่นเดียวกับคงคา ส่วนฤทธิ์ ดวงตาเต็มไปด้วยคําถาม
       
       ที่หมู่บ้านชาวประมง เห็นเรือตังเกจอดเรียงราย ชาวบ้านตากปลาแห้ง อาหารทะเลอยู่ตาม
       หน้าบ้าน ซึ่งตั้งเรียงรายอยู่ริมทะเล สนและกลุ่มเดินไหว้พี่น้องชาวประมง พร้อมแจกใบหาเสียงของตน
       พันแฝงตัวอยู่ในมุมเงียบๆ ลับตาคน ส่องปืนไปที่สน แล้วตัดสินใจยิงเปรี้ยง สนล้มควํ่าทันที แสงดาวกับแสงจันทร์กรีดร้องสุดเสียง
       มนต์กวาดตาดู ก็เห็นมือปืนพากันวิ่งหลายคน จนดูสับสนไปหมด ปืนหลายกระบอกจากมือของมือปืนยิงมาทางทุกคน ส่วนพันหนีไปทางอื่น ไม่มีใครวิ่งตามสักคน เพราะมัวหลบกระสุน ชาวบ้านพากันหนีตายเข้าไปในบ้านหมด
       เรือมาจอดรับพันอยู่แล้วตรงมุมหนึ่ง เห็นธงกับศรรอรับ พันกระโดดลงเรือ เรือขับออกไปอย่างเร็ว
       สนนอนจมกองเลือดอยู่ แสงดาวกับแสงจันทร์ร้องไห้ ใจจะขาด
       “พ่อ...พ่อจ๋า...”
       “พี่แสงจันทร์ พาพ่อส่งโรงพยาบาล”
       นทีดูบาดแผลแล้วก็ส่ายหน้า “อนามัยไม่มีเครื่องมือเพียงพอ ต้องส่งโรงพยาบาลที่ฝั่งโน้นครับ...รีบหาเรือให้ได้ก่อน ส่วนผมจะรีบกลับไปเอาอนามัย ไปเอาเครื่องมือที่พอจะพยุงชีวิตลุงสนไว้ได้..แยกย้ายกันเลยนะครับ...
       นทีวิ่งไป แสงดาวเรียกไว้เบาๆ “หมอ” นทีหันมา “ระวังตัวด้วยนะคะ”
       นทียิ้มแล้ววิ่งไปอย่างเร็วรี่ ประสิทธิ์ อุ้มลุงสนไป “ผมจะไปหาเรือมาให้”
       มนต์ยืนขึ้น โกรธจนตัวสั่น “ไอ้คงคา”
       
       ก้องหันมาบอกกับทุกคน “เรือเร็วไม่มีเลย เหมือนไอ้พวกนั้นวางแผนไว้ ไม่ยอมออกไปส่งเรา แต่ผมได้เรือประมง เดินเครื่องเต็มที่ก็สักชั่วโมงหนึ่ง ไหวไหมหมอ”
       นทีนิ่งไป มนต์เอ่ยขึ้น “ไปเถอะ พลังเทวดาของเราเรียกลมให้เรือวิ่งเร็วกว่าปกติได้ แต่พวกเราต้องไปทุกคน”
       เดช สิงห์พยักหน้าเห็นด้วย ขณะที่แสงจันทร์ร้องไห้อยู่ข้างพ่อ แสงดาวน้ำตาไหล สีหน้าแค้นเคือง
       “มิคสัญญี...มิคสัญญี ผมไม่นึกเลยว่ามันจะเกิดขึ้นบนเกาะมุก” ประสิทธิ์ครวญ
       
       เรือประมงแล่นไป สนนอนซมอยู่ที่เบาะเตี้ยๆบนเรือมีนทีดูแลอยู่ ถือสายน้ำเกลือและออกซิเจน ซึ่งต่อสายกับเครื่องไฟฟ้าบนเรือ แสงจันทร์ร้องไห้เบาๆ ตลอดเวลา แสงดาวนั่งมองทะเล สีหน้าเครียด
       มนต์ สิงห์ เดช ก้องนั่งล้อมวง ประสานมือกัน ลมพัดแรง แสงฟ้าเริ่มส่องประกาย น้ำในทะเลมีคลื่นแรง มองจากมุมสูงลงมา เห็นเรือแล่นไปอย่างเร็ว
       กลุ่มนทีและประสิทธิ์ ลมแรงปะทะใบหน้าอย่างเห็นได้ชัด ผมของแสงดาวกับแสงจันทร์ปลิวไปตาม
       แรงลม พลังเทวดาของทั้งสี่คนเชื่อมประสานกัน เนื้อตัวของเดชกลายเป็นสีทองแดง มีน้ำมันไหลเยิ้ม ส่วนสิงห์ก็มีประกายสายฟ้าอยู่ทั่วร่าง ก้องใช้พลังมหาศาลของตนโบกมือก็ทําให้คลื่นปั่นป่วน เรือเร็วมุ่งไปข้างหน้า
       คนขับเรือ เห็นเรือมุ่งหน้าไปอย่างเร็วมาก ก็แปลกใจ
       
       “เรือเร็วมากทั้งที่โต้คลื่น แปลกจัง”
       
       อ่านต่อหน้า 3

จำนวนคนโหวต 4 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017