พายุเทวดา ตอนที่ 5

โดย MGR Online   
21 มีนาคม 2557 23:03 น.
หน้าที่แล้ว |   1 | 2 | 3 | 4
พายุเทวดา ตอนที่ 5
        พายุเทวดา ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       นิลมองทั้งสองคนคุยกันอยู่จากมุมไกลๆ ในค่ายมวย ปลาดุกถามเทวา
       
       “ถ้ารินเขาไป แล้วนายจะไม่ได้ได้ไง”
       "เกี่ยวอะไรกันด้วย"
       "นายอย่าปิ ดฉันเลย ถึงฉันจะไม่ใช่ทั้งผู้หญิงและก็ไม่ใช่ผู้ชาย แต่ฉันก็ฉลาดพอจะรู้ว่านายคิดยังไงกับดาริน นายจะไม่ไปตามหัวใจของนายก็ช่าง...แต่ฉันจะไปกับรินด้วย"
       "จะไปหากินแข่งกับเขารึไง..หุ่นแบบนี้ ไม่มีใครเขาสนแกหรอก"
       ปลาดุกต่อยเปรี้ยงเข้าหน้าเทวา เทวาไม่ทันระวังเลยโดนเต็มเปา
       "โอ๊ย ไอ้ดุก หมัดหนักไม่ใช่เล่นนะแก"
       "จําไว้ อย่าพูดแบบนี้กับฉันอีก"
       นิลหัวเราะอารมณ์ดีออกมา แล้วเดินไป
       
       ฝ่ายดารินนั่งซึมอยู่นอกบ้าน ท่ามกลางสวนสวยข้างบ้าน ช้อนคนกาแฟคนกระทบถ้วย แต่ดวงตาเหม่อลอย เหมือนใช้ความคิด บุญเกิดเดินมาหา
       “ริน...คิดอะไรอยู่ อาเห็นคนกาแฟจนเย็นชืด แต่ตาหนูไม่ได้อยู่กับถ้วยกาแฟเลย”
       ดารินได้สติ “คิดเรื่องพ่อ เรื่องเกาะมุก ถึงเวลาแล้วหรือยังที่อาบุญเกิดจะเล่าเรื่องพ่อให้รินฟัง”
       บุญเกิดนั่งลงตรงข้าม “ที่อาไม่เล่าก็เพราะอยากลืม และก็ไม่อยากให้รินต้องจมอยู่กับมัน”
       “ก็ยังดีกว่าปล่อยให้รินรู้สึกว่าตนเองเกิดมาอย่างโดดเดี่ยวนะคะอา ไม่มีพ่อ แม่ก็ตาบอด ใครเขาพูดถึงพ่อแม่ได้อย่างมีความสุข แต่รินสิคะ ไม่สามารถคุยเรื่องนี้กับใครได้”
       บุญเกิดถามย้ำ “แน่ใจนะว่าฟังได้”
       สองคนไม่รู้ว่า มณีเดินออกมาจากด้านในบ้าน ใช้มือคลําป่ายปะมาตามทางเดิน
       
       บุญเกิดเริ่มต้นเล่าเรื่องราว ดารินฟังอย่างตั้งใจ “เรื่องมันเกิดตั้งแต่หนูยังแบเบาะ ตอนนั้นพ่อของหนูประจําอยู่ที่โรงพักตรงข้ามเกาะมุก ต้องดูแลเกาะมุกด้วย”
       
       20 ปีก่อน ในเวลาตอนกลางวัน หมวดสุชาติ อยู่ในเรือเร็วของทางราชการตํารวจ กําลังไล่ล่าเรือเร็วของแก๊งค้ายา สุชาติพูดวิทยุ
       “คนร้ายมอบตัวยอมให้ดําเนินคดีตามกฎหมายเถอะโทษหนักจะได้เป็นเบา”
       ขาดคําของสุชาติ โจรก็ใช้อาวุธยิงถล่มมาทีเรือของตํารวจชุดใหญ่ ตํารวจหลบหันมาทางสุชาติ “หมวด เอาไง”
       สุชาติบอก “จับตาย”
       ตํารวจพากันยิงใส่ เรือเร็วของโจรเสียหลักหมุนคว้างกลางทะเล
       กลุ่มโจรตัดสินใจโยนกระเป๋าที่บรรจุยาเสพติดลงไปในน้ำ เกิดการยิงต่อสู้กัน พวกโจรล้มตายบาดเจ็บไม่มีใครต่อสู้ เรือของสุชาติแล่นเข้าใกล้เรือของโจร สุชาติกระโดดไปที่เรือเพื่อค้นหาหลักฐาน แต่โจรคนหนึ่งยังไม่ตายหันปืนมา สุชาติไวกว่ายิงใส่ โจรตายคาที่
       “จ่า หาหลักฐานซิ”
       จ่ามองไปรอบๆ ไม่เห็นกระเป๋า “มันคงทําลายหลักฐานหมดแล้วละครับ”
       “ไอ้พวกมารสังคม...เอาศพไอ้พวกนี้เป็นหลักฐานด้วยหาตัวการใหญ่ต่อไป”
       
       ที่บ้านพักตํารวจ ในเวลาเดียวกัน มณีในวัยสาวซึ่งตายังไม่บอดอุ้มเด็กหญิงดารินเห่กล่อมเบาๆ
       
       ฝ่ายสุชาติก้าวขึ้นจากเรือเร็วกระโดดขึ้นท่าเรือ จ่าตํารวจตามมา
       ทั้งหมดเดินมาตามท่าเรือ สะพานปลาที่ยื่นยาวไปในทะเลได้ระยะหนึ่ง ก็มีคนร้ายใส่หมวกปิดหน้าปิดตา โผล่ออกมาจากใต้สะพาน กระหนํ่าปืนใส่กลุ่มของตํารวจ สุชาติและพวกตายคาที่
       
       มณียืนแอบฟังอยู่ในบ้าน น้ำตาไหลพราก
       ดารินเองก็น้ำตาไหล เช็ดน้ำตา
       “พ่อเสี่ยงตายเพื่อให้ยาเสพติดหมดไปจากประเทศ ทําไมพ่อต้องตายเพราะไอ้พวกคนชั่วด้วย”
       มณียืนร้องไห้อยู่ “เพราะยังงี้ไง แม่เขาถึงห่วงหนู”
       “รินจะไปเกาะมุกค่ะ รินเป็นตํารวจ รินพอรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการตายของพ่อ เราต้องหยุดมันนะคะอา”
       มณีได้ฟัง พยายามกลั้นสะอื้น เนื้อตัวสั่นไปหมด
       “อย่าไปเลย หนูรู้มั้ยว่าทําไมแม่เขาถึงตาบอด”
       “เรื่องนี้รินก็อยากรู้มานานแล้วค่ะอา”
       บุญเกิดเล่าต่อ “หลังจากที่หลักฐานถูกพวกมันโยนทิ้งน้ำไป ไอ้ทีมล่าสังหาร มันเข้าใจว่าของกลางอยู่ที่บ้านของพ่อหนู”
       ถึงตอนนี้มณีเม้มปาก กลั้นสะอื้น น้ำตาไหลพราก จำเหตุการณ์เลวร้ายครั้งนั้นได้แม่น
       
       20 ที่แล้ว ในขณะที่มณีอุ้มลูกอยู่ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
       “พ่อหนูกลับมาแล้ว”
       มณีวางลูกลงที่เบาะ ตัวเองออกมาที่ประตู เปิดประตู คนร้ายเข้ามา อุดปากอุดจมูกมณีหายใจไม่ออก ทรุดตัวลง โจร 1 สั่งลูกน้อง “ค้นดูซิ...หาให้เจอ”
       โจรทั้งสองรื้อค้นข้าวของกันกระจุยกระจาย
       มณีรู้สึกตัว ผวาลุกขึ้น ร้องโวยวาย “ช่วยด้วย...ช่วยด้วย”
       โจรหันมาเห็นคว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งทุบไปที่ศีรษะของมณีจังๆ มณีล้มทรุดลงกับพื้น
       มีเสียงรถมาจอดที่หน้าบ้าน โจรแหวกม่านดู หันมาบอกอีกคนหนึ่ง
       “ตํารวจมา”
       โจรทั้งสองกระโจนออกทางหลังบ้าน
       บุญเกิดคนสนิทของหมวดสุชาติในวัยหนุ่มเข้าบ้านมา “คุณนาย...คุณนายครับ”
       ไม่มีเสียงตอบรับ มีแต่ยินเสียงร้องไห้ของทารกน้อยดังมาจากข้างใน บุญเกิดเดินเข้าไป
       บุญเกิดอุ้มเด็กหญิงไว้ในอ้อมกอด มองไปที่มณียังนอนไม่ได้สติ เลือดเลอะเต็มใบหน้า
       
       ดารินสะเทือนใจร้องไห้โฮออกมาเมื่อฟังเรื่องจบ บุญเกิดบอกต่อ
       “ผลจากการถูกทุบ ทําให้ประสาทบางส่วนไม่ทํางานและนี่เองที่ทําให้แม่หนูตาบอด”
       ดารินสะอื้นพูดเสียงเครือ “ยิ่งรู้อย่างนี้ หนูก็จะต้องไปที่เกาะมุกให้ได้”
       มณีฟังแล้วตกใจ มือปัดไปโดนข้าวของตกแตก เป็นลมล้มกับพื้น
       ดารินกับบุญเกิดลุกขึ้นพร้อมกัน “แม่”
       ดารินถลาเข้ามาในห้องพร้อมบุญเกิด ประคองแม่ เขย่าตัว
       “แม่ๆๆๆ”
       “แม่มณี” บุญเกิดตกใจสุดขีด
       
       ไม่นานต่อมามณีนอนหลับแล้วบนเตียง ดารินห่มผ้าให้ บุญเกิดกับเนตรทรายยืนอยู่ไม่ห่าง
       ทั้งหมดออกไปจากห้อง
       
       พอออกมาพ้นห้องเนตรทรายถามดาริน มีบุญเกิดอยู่ใกล้ๆ
       “แล้วเธอตัดสินใจยังไงเหรอ ริน”
       “ยังไงฉันก็ไป ถ้าไม่ไหวก็กลับมา ขอให้ได้ไปเหยียบแผ่นดินสุดท้ายของพ่อก่อน”
       บุญเกิดถอนใจ “ลองคิดดูดีๆ ก่อนละกันนะริน”
       ดารินนิ่ง พยักหน้า แต่ดวงตามุ่งมั่น
       
       ด้านหยาดฟ้ า คํารณ และฤทธิ์ กำลังเดินทักทายคนไหว้คนไปทั่ว
       “กํานันมีแผนพัฒนาเกาะมุกให้เป็นเกาะที่ทันสมัย มีนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกมาเที่ยวที่นี่ ต่อไปเงินทอง จะสะพัด ทุกคนดีใจมั้ยจ๊ะ” หยาดฟ้าเอ่ยขึ้น
       ชาวบ้านพากันยิ้มดีใจ สิงห์เดินผ่านมาพอดี
       “แล้วจะมีร้านเหล้า มีซ่องโสเภณี มีแหล่งเสื่อมโทรมเกิดขึ้นด้วยหรือเปล่าล่ะ”
       คํารณสั่งลูกน้องให้ล้อมไว้ พัน ธง ศรล้อมสิงห์
       หยาดฟ้าบอกอีก “พ่อแม่พี่น้องคะ นี่คือตัวอย่างของคนที่ขัดขวางความเจริญของพวกเรา ถ้าขืนมีคนแบบนี้อยู่ในเกาะมุก พวกเราทุกคนก็จะอยู่ในความเสื่อม”
       สิงห์หัวเราะหยัน “ไอ้พวกเจริญ ไอ้พวกมีอารยธรรม ได้เป็ นกํานันก็เพราะลอบยิงคู่แข่ง นี่หรือวะคนเจริญแล้ว พวกเราอย่าไปฟังพวกมัน มันไม่ใช่คนเกาะมุก แต่หวังจะหาผลประโยชน์จากที่นี่”
       ขาดคํา คํารณก็ตรงเข้าตบหน้าสิงห์ แต่สิงห์รับไว้ได้ สิงห์ต่อยคํารณล้มไป พัน ธง ศรเข้ารุมสิงห์
       ฤทธิ์ห้าม “พอได้แล้ว...อย่าให้เกิดเรื่องในวันแรกที่ฉันมาพบพ่อแม่พี่น้องเกาะมุกเลย”
       สิงห์หัวเราะใส่หน้าฤทธิ์ “ไอ้พี่ฤทธิ์ ขอบใจทีพี่ยังรู้จักคิดบ้าง...ผมบอกไว้ก่อนเลยนะ มีอํานาจก็ไม่ได้หมายความจะแสดงว่าตัวเองเหนือคนอื่น อํานาจมาแล้วก็ไป...ไม่ยั่งยืนหรอกพี่”
       สิงห์เดินไปอย่างไม่แคร์ หยาดฟ้าเชิดหน้า บอกกับฤทธิ์เบาๆ
       
       “วันไหนที่แกเอามันมากราบเท้าฉันได้ วันนั้นฉันจะมีความสุขมาก”

พายุเทวดา ตอนที่ 5
        สิงห์เล่าเรื่องให้ทั้งสองพ่อลูกคนฟัง
        
       “มันจะมาวางอํานาจบาตรใหญ่ที่นี่ไม่ได้ ข้าไม่ยอม” เป้าฮึดฮัด
       “พ่อ...ฉันกลัว” เปียหวาดหวั่น
       “กลัวอะไร เอ็งมีไอ้สิงห์คอยดูแลอยู่ทั้งคน”
       “พี่สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเปีย”
       กลุ่มของหยาดฟ้าเดินมาพอดี สิงห์อยู่ในร้านมองออกไป คํารณ หยาดฟ้า และฤทธิ์มองเข้ามาอย่างแค้นๆ
       “ขายเท่าไหร่ร้านนี้”
       เป้าหัวเราะใส่ “อยากได้มากนักหรือแม่คุณ ผ่าอก ควักหัวใจมาแลกสิจะยกให้เลย”
       คํารณโมโห “โอหัง...เอามันไว้ทําไมล่ะหานายฤทธิ์”
       สิงห์หัวเราะเยาะ “นายฤทธิ์...นี่พวกมันให้เกียรติพี่ฤทธิ์มากเลยนะ เป็นถึงกํานัน ให้เขาเรียกจิกหัวได้ เสียศักดิ์ศรี”
       ฤทธิ์ตัดบท “ไปกันเถอะครับ ผมยังไม่อยากมีเรื่อง”
       ทั้งหมดพากันเดินไป สิงห์ตะโกนตาม “ถ้าอยากมีเรื่องเมื่อไหร่ก็บอกละกัน จะคอย”
       
       ฤทธิ์เดินเข้าไปในบ้านพัก ซึ่งหยาดฟ้าจัดเตรียมไว้ให้ มีหยาดฟ้าอยู่ใกล้ๆ
       “ฉันซื้อต่อจากชาวบ้านคนหนึ่งที่เกาะนี้ ไว้ให้เธอทําสํานักงานกํานัน แล้วก็อยู่อาศัยด้วย เป็นกํานันอยู่วัด ก็คงไม่เหมาะ อยู่ที่บ้านเสี่ยคงคายิ่งไม่เหมาะใหญ่”
       ฤทธิ์ยิ้ม มองหยาดฟ้าอย่างซาบซึ้งระคนชื่นชม “คุณหยาดฟ้าช่างดีต่อผมจริงๆ”
       “ก็ฉันบอกแล้วว่าฉันรู้สึกดีต่อเธอ...ตั้งแต่เราพบกันเลยนะ เธอล่ะรู้สึกยังไงกับฉันบ้าง”
       หยาดฟ้าจงใจสบตาฤทธิ์อย่างเปิดเผย ฤทธิ์จับมือหยาดฟ้า รวบตัวมากอด
       “ตั้งแต่ผมโตมาจนป่านนี้ ผมไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนเท่าคุณ...ผมรักคุณ”
       หยาดฟ้าสบตาอายๆ ฤทธิ์ก้มลงหมายจะจูบ แต่ยังไม่ทันจูบ เสียงของพวกคํารณก็ดังมาก่อน ทั้งสองผละออกจากกัน คํารณถาม “เป็นยังไงบ้างพ่อกํานัน ชอบใจมั้ย”
       “ครับ คุณคํารณ”
       คํารณพูดเหมือนรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น “แทนที่จะดูว่ามีทางหนีทีไล่หรือเปล่า เผื่อมีอะไรคับขัน
       ก็ดันมาขลุกอยู่กับผู้หญิง”
       หยาดฟ้าเดินออกไป คํารณเดินมาหาฤทธิ์
       “โดยเฉพาะเป็นผู้หญิงของเสี่ยคงคาซะด้วย”
       ฤทธิ์อึ้งกลืนน้ำลาย ท่าทีหวาดหวั่น พัน ธง ศร แกล้งตบปืนโชว์ให้เห็น
       
       ฟากเทวานั่งพักอ่อนแรง เหมือนไม่อยากซ้อม ปลาดุกเดินมา
       “พ่อบอกว่านายมีโปรแกรมขึ้นชกแล้วนะ โห ชื่อนายบนเวที เด็ดมากเลย”
       “อะไรวะ”
       “เทวา ลูกเกาะมุก”
       เทวาไม่พอใจนัก ลุกขึ้นยืน “ไม่ต้องเอาเกาะมุกมาเกี่ยวได้มั้ย”
       “อ้าว ใครจะไปรู้วะว่าไม่ชอบ นายนี่ก็แปลกนะ บ้านเกิดตัวเองแท้ๆ กลับไม่ชอบ ไม่เอา คิดจะหนีรากเหง้าตัวเองหรือไง ยังไงนายก็ยังเป็นคนเกิดที่เกาะมุกๆๆๆ อยู่แหละวะ จะปฏิเสธทําไม...อ๋อ หรือว่า แค่จะมีผู้หญิงหากินคน หนึ่งไปเหยียบเกาะมุก นายก็เลย...”
       เทวาตวาดออกมา “หยุด...ไอ้ดุกหยุด”
       “ไม่หยุดโว้ย...พูดกันให้รู้เรื่องก่อน”
       เทวาเดินหนีไป ปลาดุกเดินตามไม่ลดละ นิลเริ่มออกมาดู เช่นเดียวกับนักมวยอื่นๆ ที่ซ้อมอยู่มุมต่าง ๆ ก็หันมามอง
       “นาย...นาย...ไอ้เทวา ไอ้บ้าเทวา”
       เทวาหันมาเผชิญหน้า “มีอะไรอีก”
       ปลาดุกมองเทวาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ลูกผู้ชายหรือเปล่าวะ ชกกันบนเวทีก็ได้นะโว้ย ให้พ่อเป็นกรรมการ เอาปะ”
       “ไม่...ไม่อยากชกผู้หญิง”
       ปลาดุกตั้งการ์ดมวย ถีบนําไปก่อน เทวาหันมา หน้าตาจริงจังขึ้น
       นิลวิ่งมา พร้อมกับบรรดานักมวยในค่าย
       “ไอ้ดุก หยุด”
       นิลรวบตัวปลาดุกไป “ข้าฟังมานานแล้วไอ้ดุก ไอ้เทวา ก็ถ้าเอ็งไม่ชอบคําว่า ลูกเกาะมุก จะเปลี่ยนเป็นลูกสวรรค์ชั้นดาวดึงส์อะไรก็ได้นี่หว่า ไม่เห็นต้องมีปัญหา...แล้วข้าถามหน่อยเถอะวะเทวา ตกลงไอ้เกาะมุกของเอ็งนี่มันน่ารังเกียจนักเหรอวะ”
       เทวานิ่ง สงบใจลง “เปล่า ตรงข้ามเลยอา...เกาะมุกสวยมาก แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจ”
       “ข้าก็แค่ถามดู แปลกใจเท่านั้น มีแต่คนที่เขาจากบ้านมาเขาคิดถึงบ้าน ส่วนเอ็งจะอยากหนีไปไกลๆ ถุย ถ้าไม่มีปัญญาหนี ก็อย่าหนีสิวะ คนที่หนีก็คือคนที่ขี้ขลาดโว้ย”
       เทวาอึ้งไป ปลาดุกยืนยิ้มสะใจอยู่
       
       ตกกลางคืนหลวงปู่หาญแหงนมองฟ้า ทุกคนเลยทําตาม เห็นฟ้าคืนนี้มืดมาก
       “คืนอมาวสี...คืนที่พวกเจ้าทุกคนได้มาอยู่ที่นี่..คืนนี้ให้พวกเจ้ารวมพลังกันส่งถึงพี่น้องที่พลัดพรากจากกันไป”
       “ผมจะส่งให้เทวากลับมาที่นี่” เดชว่า
       สิงห์ กะก้องรีบสนับสนุน “ใช่ๆ ทําได้มั้ยครับหลวงปู่” สิงห์ว่า
       “ขึ้นอยู่กับว่าเทวาเปิดจิตรับหรือเปล่า”
       “งั้นก็เริ่มเลยเถอะครับ...ที่ไหนดีหลวงปู่” ก้องบอก
       “ลานเจดีย์ดีกว่า”
       
       ที่ลานเจดีย์ไม่นานต่อมา แลเห็นทุกคนนั่งสมาธิ หลวงปู่หาญเดินไปนั่งที่แคร่ ซึ่งบุญกู้จัดเตรียมไว้แล้ว บุญกู้นั่งสมาธิข้างหลวงปู่ ด้วย ลมเริ่มพัดแรง แต่ดวงดาวบนฟ้ามืดสนิทเหมือนเคย
       
       ใบโพธิ์แห้งถูกลมพัดร่วงพรูเป็นสายสวยงามอยู่เต็มบริเวณ
       
       ขณะเดียวกันที่หน้าร้านของเปีย ประตูไม้แบบห้องแถวไม้ทั่วไปปิดสนิท แสงไฟจากเสาไฟส่องสว่างไม่มากนัก
       รถจิ๊ปคันหนึ่งแล่นมาแล้วหยุดอยู่หน้าร้าน เห็นคนหนึ่งเป็นคนขับ อีกสองคนใช้ปืนยิงถล่มร้าน
       เป้ากับเปียตกใจ รีบหมอบลงหลบ เสียงรถแล่นไป สองพ่อลูกรีบไปที่ประตู เห็นมีรอยกระสุน
       “มันเล่นเราแรงขึ้นทุกวัน”
       เปียน้ำตาคลอกลัวจับจิต “พ่อ ฉันกลัว”
       
       ทุกคนยังนั่งสมาธิอย่างสงบเหมือนเดิม กระแสพลังเทวดาหมุนวนอยู่เหนือศีรษะของทุกคน
       ส่วนที่หลวงปู่กระแสพลังเทวดาพุ่งตรงมายังลูกศิษย์ทุกคน
       
       ฝ่ายเทวาเก็บกระเป๋ากลับห้องพัก
       “คืนนี้ซ้อมหนัก รักษาตัว ดูแลตัวเองดีๆ นะโว้ยเทวากลางเดือนหน้าขึ้นชกแล้ว” นิลกำชับ
       “ครับอา”
       “ฉันเดินไปส่ง”
       เทวากับปลาดุกเดินไป นิลเข้าไปอีกทางหนึ่ง
       
       เทวากับปลาดุกเดินคุยกันมา ปลาดุกเป็นฝ่ายถามขึ้น
       “ดารินติดต่อมาบ้างมั้ย”
       “เปล่า”
       “แอบหนีไปเกาะมุกแล้วมั้ง”
       “ก็แล้วแต่”
       “เขาไม่ได้ชวนนายเหรอ”
       “เขาบอกให้ตัดสินใจ แต่ยังไม่เห็นมาเอาคําตอบ”
       “แล้วนายว่าไง”
       เทวาจะตอบ แต่รู้สึกแน่นหน้าอกมาทันที หน้านิ่ว คลําหน้าอก มองไปบนฟ้าก็เห็นท้องฟ้ามืด แต่กระแสพลังเทวดาลอยวนอยู่เหนือหัว เทวานึมพำ
       “หลวงปู่...มนต์”
       เอ่ยได้เพียงเท่านั้นเทวาก็ทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ
       ปลาดุกแปลกใจระคนตกใจ “นายเป็นอะไร..เทวา...เทวา...เดี๋ยวจะไปเอายาลมมาให้นะ”
       พอปลาดุกวิ่งลับตัวไปแล้ว เทวานั่งอยู่คนเดียว จึงแหงนมองไปที่พลังเทวดา พูดอย่างติดๆ ขัดๆ
       
       “ผม...รู้แล้ว...แต่...ยัง ไม่อยากกลับ”
       
       อ่านต่อตอนที่ 6

จำนวนคนโหวต 4 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017