หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 25 มีนาคม 2557 13:48 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 1
       อย่าลืมฉัน ตอนที่ 1
       
       เสียงเพลงเชียร์ เสียงตีกลองดังกระหึ่ม ที่หน้าคณะวิทยาศาสตร์ เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงเทศกาลรับน้องที่เวียนมาบรรจบอีกครั้งคราหนึ่ง นักศึกษาปี 1 ต่างก็ถูกบรรดารุ่นพี่กะเกณฑ์ให้เต้นท่าแปลกๆ บ้างก็โดนจับแต่งหน้า แต่งตัว แบบพิลึกพิลั่น ตามมาด้วยโห่ฮา ผิวปาก ของรุ่นพี่ ที่สะใจที่ได้แกล้งน้องใหม่ในคณะ
       
       หากจะมีคนที่ไม่รู้สึกสนุกสนานไปกับเสียงอึกทึกเบื้องหลัง ก็เห็นจะมีเพียง “เขมขาติ” ที่เดินผ่านชาวคณะรับน้องไปเหมือนคนใจคอเลื่อนลอย ราวกับกำลังอยู่ในวังวนของความครุ่นคิด แววตาของชายหนุ่มซ่อนความเจ็บร้าวไว้ไม่มิด ที่มือซ้ายกำกระดาษแผ่นหนึ่งไว้แน่น
       “เฮ้ย ไอ้เขม ไอ้เขม” เสียงเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มร้องตะโกนเรียก หากเขมชาติหาได้ยินไม่ “น้องๆเรียกพี่เขมหน่อย”
       “พี่เขม พี่เขม ”
       หากเขมชาติ ที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หมกหมุ่นอยู่กับอะไรบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจ ยังคงเดินลิ่วต่อไป ราวกับเสียงเรียกนั้น ไมได้กระทบโสตประสาทแม้เพียงน้อย
       เขมชาติเดินระเรื่อยจนมาหยุดยืนอยู่ที่ริมถนนคนเดียว ที่มีรถราวิ่งกันขวักไขว่ มือที่กำกระดาษอยู่ กระชับแน่นด้วยความโกรธแค้น แววตาเจ็บปวดรวดร้าวอย่างถึงที่สุด
       ในวินาทีนั้นเอง เขมชาติก็ก้าวลงมาบนถนนโดยไม่มองรถที่กำลังแล่นมา เสียงบีบแตรดังสนั่น พร้อมกับเสียงรถที่เบรคดังเอี๊ยด ตามมาด้วยเสียงรถที่ปะทะเข้ากับร่างของเขมชาติอย่างจัง
       “โครม ”
       ร่างของเขมชาติกระเด็นลอยมาและตกกระแทกพื้นอย่างแรง คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างกรีดร้องเสียงดังด้วยความตกใจ ชายหนุ่มนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น หากดวงตาแหงนมองค้างขึ้นไปบนท้องฟ้า แววตาเจ็บปวดเสียใจ มือที่กำกระดาษอยู่ค่อยๆ คลาย กระดาษในมือคลี่ตัวออกเห็นข้อความเขียนไว้ชัดเจนว่า
       นับจากนี้ต่อไป .......... ขอให้ลืมเรื่องระหว่างเราสองคน
       ขอให้จำแค่ว่าเราไม่เคยรู้จักกัน .... สุริยาวดี
       เขมชาติอ่านข้อความนั้นด้วยความเจ็บปวด ปล่อยหยาดน้ำใสๆ ให้เอ่อท้นดวงตา
       
       “ประเทศสวิสเซอร์แลนด์”
       เสียงปรบมือดังก้องทั่วประชุม ภายหลังจบการฉายวิดีทัศน์แนะนำ “เขมชาติเทคซ์ไทล์” (Kammachart Textiles) ซึ่งเป็นโรงงานทอผ้าขนาดใหญ่ ภาพลวดลายบนพื้นผ้าในจอ ผนวกกับกระบวนการผลิตที่ทันสมัย ยิ่งใหญ่ เรียกความสนใจจากทุกสายตาในห้องประชุมให้จดจ่ออยู่ที่จอตลอดระยะเวลาการนำเสนอ
       ไฟที่เวทีสาดส่องมาที่ เขมชาติ ที่ยืนที่โพเดี้ยม ในชุดสูทแบรนด์ดัง บ่งบอกรสนิยมและความมีระดับ ทรงผมหวีเรียบ เผยให้เห็นรูปหน้าและเค้าโครงความคมคายได้อย่างชัดเจน อาจจะด้วยเวลาที่ล่วงเลยผ่านไปหลายปียามนี้แววตาของชายหนุ่ม จึงดูเรียบ นิ่ง เย็นชา ไม่ทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่แม้เพียงน้อย
       “สวัสดีครับทุกท่าน” เขมชาติเอ่ยประโยคทักทายบรรดาบุคคลสำคัญๆ ที่มาร่วมอยู่ในห้องประชุม
       เกือบทั้งหมดเป็นชาวยุโรป ข้างๆ เวทีจึงจำต้องมีล่ามทำหน้าที่คอยแปลสารมิให้สาระสำคัญตกหล่น
       “ผมเขมชาติ ธีระราช รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้มาพบกับทุกท่านพร้อมกับความงามบนผืนผ้าที่เรา
       ภูมิใจ ด้วยเทคโนโลยีการทอที่ทันสมัย ผสมผสานกับการออกแบบลวดลายอันเป็นเอกลักษณ์ ... “เขมชาติเทคซ์ไทล์” พร้อมแล้วที่จะก้าวสู่ตลาดโลก”
       เขมชาติยิ้มอย่างมาดมั่น
       
       “ประเทศฮ่องกง”
       เขมชาติยืนสง่าอยู่กลางห้องประชุมที่แตกแต่งสไตล์จีน จอที่อยู่เบื้องหลังชายหนุ่ม กำลังฉายภาพ
       ลายผ้าไทยโบราณดูขรึมขลังและร้อนแรง
       “ผมขอแนะนำคอลเลคชั่นใหม่ที่ได้แรงบันดาลใจมาจากลายเขียนไทยโบราณ ทอด้วยเส้นด้ายทำ
       จากสีที่ย้อมขึ้นพิเศษ เพื่อให้ได้เฉดสีที่แปลกใหม่ ผ่านกรรมวิธีการทอที่พิถีพิถัน ครบทั้งความทนทาน....สวยงาม..
       และเปี่ยมเสน่ห์ “
       เขมชาติกล่าวแนะนำลวดลายผ้า และกรรมวิธีการผลิต เป็นภาษาไทยอย่างชัดถ้อยชัดคำ โดยมีล่าม
       คอยแปลเป็นภาษาจีนอยู่ข้างเวที
       “ผ้าทุกชิ้นของเขมชาติเป็นมากกว่าของตกแต่ง แต่เป็นงานศิลปะที่ควรค่าแก่การสะสมอย่างแท้จริง ขอบคุณครับ”
       
       เป็นอีกครั้ง ที่เสียงปรบมือดังก้องไปทั้งห้องประชุม ภายหลังที่เขมชาติจบการนำเสนอ ชายหนุ่มยืน
       ยิ้มอยู่บนเวที อย่างมั่นใจ
       
       ระหว่างทางที่เขมชาติเดินอยู่ในโรงแรม โดยมีพนักงานเดินลากกระเป๋าเดินทางตามมา ไม่มีสายตาของสตรีคนใดที่จะไม่จับจ้องไปที่เขา หากเขมชาติหาได้ไยดีแววตาของสตรีเหล่านั้นไม่ ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะกดปุ่มโทร.ออก
       “คุณสมคิดผมกำลังจะออกจากโรงแรม”
       เขมชาติพูดกับทางปลายสาย พลางหยิบแว่นดำมาใส่ ยามนี้ชายหนุ่มยิ่งดูเปี่ยมเสน่ห์มากกว่าเดิม
       อีกหลายเท่าตัว
       
       ในขณะที่ “สมคิด” ซึ่งเป็นชายไทย วัยกลางคน และมักจะแต่งตัวเรียบๆ แนวอนุรักษ์นิยม ที่อยู่
       ทางปลายสาย ลุกพรวดขึ้นด้วยความตื่นตัวอย่างแรง
       “ครับๆ ได้ครับ ผมกับวิบูลย์จะไปรอรับที่สนามบิน เจอกันครับคุณเขม”
       สมคิดวางสายแล้วก็รีบกดโทรศัพท์ต่อไปยังอีกเลขหมายทันที
       “คุณวิบูลย์”
       “วิบูลย์” คือพนักงานอีกคน ที่ทำงานอยู่ ที่ บ. เขมชาติ ซึ่งมีสไตล์การแต่งตัวตรงกันข้ามกับ
       สมคิดอย่างสิ้นเชิง กล่าวคือเขานิยมแต่งตัวในสไตล์เนี้ยบ ทันสมัย ผสมผสานกันระหว่างเสื้อผ้าแบรนด์เนม และ
       เสื้อผ้าที่หาซื้อได้ตามตลาดนัดขนาดใหญ่อย่างจตุจักร
       “ได้ครับผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ” สมคิดวางสาย พลางหันไปสั่งบการต่อ “วิเวียน บอกให้ทุกคน
       เตรียมตัว”
       “ค่ะ” เลขาสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม กระเดียดไปทางเกาหลี เจ้าของนาม “วิเวียน” หันกลับมารับคำ
       
       - ประตูห้องทำงานของ แผนกมาร์เก็ตติ้ง ที่ใช้พื้นที่ร่วมกับ แผนกออกแบบ ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว
       “ผู้อำนวยการกำลังมาแล้วค่ะ “ สิ้นเสียงตะโกนของวิเวียน พนักงานทุกคน ต่างก็รีบลุกขึ้นแต่งตัว
       ให้เรียบร้อย บ้างก็กุลีกุจอเก็บขยะ จัดโต๊ะ เก้าอี้ เก็บหนังสือดาราลงชิ้น แล้วหยิบหนังสือออกแบบ หนังสือธุรกิจมา
       วางไว้แทน
       ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มีเพียงหญิงสาวคนหนึ่ง ที่ยืนนิ่ง มองอยู่ด้วยความแปลกใจ แม้จะมอง
       จากด้านหลัง ก็พอจะคะแนอยู่ได้ว่าเธอผู้นี้มีรสนิยมการแต่งตัวที่จัดว่ามีระดับ ทั้งเสื้อผ้า หน้าผม เนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว
       มือขวาที่หิ้วกระเป๋าอยู่เห็นแหวนรูปดอกไม้ 5 แฉกใส่อยู่ที่นิ้วนาง
       ทันใดนั้นเสียงสมคิดก็ดังขึ้น
       “คุณสุ”
       เจ้าของชื่อหันมาตามเสียงเรียก เผยให้เห็นใบหน้าสวยคม ที่ได้รับการบรรจงแต่งมาเป็นอย่างดี
       “คุณสมคิด สวัสดีค่ะ“
       “สุริยง” ยิ้มพร้อมกับยกมือไหว้อย่างสุภาพ
       สมคิด รับไหว้พลางพูดต่อ
       “คุณสุมาได้เวลาพอดีเลย เดี๋ยวไปกับผม...ไปรับคุณเขมที่สนามบิน”
       สุริยงมีสีหน้าตระหนก “แต่คุณสมคิดนัดให้ดิฉันมาเรียนงานจากคุณวิบูลย์วันนี้ แล้วค่อยเริ่มงาน
       วันพรุ่งนี้นี่คะ”
       จบประโยคของสุริยง วิบูลย์ก็พูดสวนขึ้นมา
       “เดี๋ยวผมสอนบนรถระหว่างไปรับคุณเขมก็ได้ครับ”
       “พอดีคุณเขมกลับก่อนกำหนดหนึ่งวัน ถ้าผมให้คุณสุเริ่มงานวันนี้เลย พร้อมมั้ยครับ” สมคิดเสริม
       พลางหันมาถามสุริยง
       “พร้อมค่ะ"
       
       สุริยงตอบด้วยเสียงนิ่มๆ ทว่าหนักแน่น

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 1
       อีกเช่นเคยที่ท่วงท่าที่ดูมีสง่าของเขมชาติ ดึงดูดสายตาของบรรดาสาวน้อย สาวใหญ่ ทั่วบริเวณสนามบิน หากหนุ่มหาได้สนใจไม่
        ในขณะเดียวกัน วิบูลย์ สมคิด ก็รีบเดินจ้ำมาอย่างร้อนใจ โดยมีสุริยงเดินตามมาทิ้งระยะห่างเล็กน้อย กิริยาของหญิงสาวยังคงสงบเรียบ
       
       “คุณเขมอยู่โน่นครับ” วิบูลย์พูด พลางรีบเดินนำหน้าไป
       สมคิดหันมาพยักหน้าให้สุริยงตามไป เธอพยักหน้ารับและรีบเดินตามมา แต่บังเอิญมีคนเข็น
       กระเป๋าเดินทางผ่านหน้าเป็นแถวยาว ทำให้สุริยงต้องหยุดยืนรอ พลางพยายามชะเง้อมองตามสมคิดไปไม่ให้คลาด
       สายตา
       
       เขมชาติเดินลากกระเป๋าเดินทางออกมาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม วิบูลย์รีบกุลีกุจอเดินเข้ามารับ โดยมีสมคิดเดินมาติดๆ
       “คุณเขม สวัสดีครับ ผมลากกระเป๋าให้ครับ”
       วิบูลย์เอ่ยกับเขมชาติ พลางรีบมารับกระเป๋าเดินทาง จากมือของเขา มาลากแทน พร้อมกับยิง
       คำถามเป็นชุด
       “เดินทางเป็นยังไงบ้างครับ ? เหนื่อยมั้ยครับ ? ทานอะไรมาหรือยัง ? หิวหรือเปล่าครับ ? “
       “ถามอะไรมากมาย ผมไม่ตอบหรอกนะ ขี้เกียจ” เขมชาติเสียงเข้ม
       “ไม่ตอบก็ไม่เป็นไรครับ” วิบูลย์หน้าเสีย พลางรีบหันมาทางสมคิด และกระซิบเบาๆ “คุณสมคิด
       ช่วยหน่อยครับ เหวี่ยงใหญ่แล้ว ท่าทางจะอารมณ์ไม่ดี”
       สมคิดพยายามทำใจดีสู้เสือ
       “คุณเขมครับ..วันนี้ผมกับวิบูลย์ไม่ได้มากันแค่สองคนนะครับ แต่ยังมีพนักงานใหม่มาด้วยอีกหนึ่ง
       คน”
       “ใคร ? ” เขมชาติถามเสียงเข้ม พลางถอดแว่นดำออกมาถือไว้
       “เลขาคนใหม่ของคุณเขม ... คุณสุ-สุริยงครับ “
       สมคิดรีบตอบอย่างพยายามเอาใจ หากเมื่อหันมาด้านหลัง แล้วไม่เห็นสุริยง ก็ถึงกับร้อนใจ
       “อ้าว...คุณสุ..คุณสุ”
       ในขณะที่สุริยง ที่รีบเดินตามมา ทันทีที่แถวนักท่องเที่ยวผ่านไปแล้ว แม้ร้อนใจอยู่บ้าง หากก็ยัง
       สำรวมกริยา กระนั้นก็สามารถเดินมาสมทบได้ทันเวลาที่สิ้นเสียงของสมคิดพอดี
       ใบหน้าของหญิงสาวยามนี้ ยังคงเรียบนิ่ง แววตา อ่อนโยนแต่มั่นคง ไม่มีความหวั่นไหวอยู่ใน
       สายตาแม้เพียงน้อยนิด
       เขมชาติอึ้งไปชั่วขณะ คิ้วขมวดเข้าหากันไม่รู้ตัว แววตา ที่ดูเป็นกันเองเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความ
       ไม่พอใจแทบจะทันทีที่เห็นหน้าของหญิงสาว
       สุริยงเดินมาเผชิญหน้ากับเขมชาติ ด้วยใบหน้านิ่ง หากรีบยกมือไหว้
       “สวัสดีค่... “ สุริยงยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เสียงของเขมชาติก็ดังสวนขึ้นมาทันที
       “คุณสมคิด”
       สุริยงชะงักกึก ในขณะที่สมคิดตกใจรีบขานรับ
       “ครับ”
       เขมชาติ เบือนหน้าจากสุริยง หันมาสั่งความกับสมคิด
       “จ่ายเงินเดือนให้เลขาใหม่ของคุณ 3 เดือน แล้วไล่ออกไป”
       สุริยงสะอึก ใบหน้าสวยนั้นชาวูบ หากยังรักษาอาการไม่แสดงออก
       “ผมไม่ต้องการผู้หญิงคนนี้”
       เขมชาติปรายตามามองสุริยงด้วยความเหยียดหยาม จากนั้นก็เดินผละไปทันทีอย่างไม่มีเยื่อใย
       สุริยงยังคงนิ่ง หาได้แสดงกิริยาอาการใดๆ ตรงข้ามกับวิบูลย์ ที่มองสมคิดเลิ่กลั่ก สมคิดเองตกใจไม่
       แพ้กัน
       “รีบตามไปสิ” สมคิดพยักเพยิดกับวิบูลย์
       “ครับๆ”
       วิบูลย์รับคำ พลางรีบลากกระเป๋าตามไปทันที ส่วนสมคิดรีบหันมาปรับความเข้าใจกับสุริยง
       “คุณสุใจเย็นๆนะครับ วันนี้คุณเขมอาจจะเหนื่อยจากการเดินทางเลยอารมณ์ไม่ดี ผมจะลองคุยให้
       อีกที”
       “ไม่ต้องหรอกค่ะ” สุริยงหน้าเชิด “ลองหน้ายังไม่อยากมองแบบนี้ คงไม่เปลี่ยนใจ ขอบคุณคุณ
       สมคิดมากนะคะ สุขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”
       สุริยงยกมือไหว้ผู้อาวุโสกว่า แล้วก็เดินไปเลย ทิ้งให้สมคิดอ้าปากค้าง พยายามจะตะโกนเสียง แต่dH
       พูดไม่ออก ได้มองตามด้วยความเสียดาย จนเมื่อโทรศัพท์มือถือดัง จึงรับกดรับโดยไม่ต้องมอง
       “กำลังจะตามไป”
       
       เขมชาติเดินมาถึงรถตู้ที่จอดอยู่ด้านหน้าสนามบิน โดยมีวิบูลย์ ที่รีบวิ่งมาเปิดประตูต้อนรับ จนเมื่อ เขมชาติขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว วิบูลย์จึงพยายามมองหาสมคิดด้วยความร้อนใจ ทันทีที่เห็นสมคิดวิ่งมา เขารีบหันมาโบกมือเร่ง
       “เร็วๆ”
       สีหน้าของเขมชาติยามนี้บึ้งตึง หางตาตวัดเห็นสุริยงกำลังเรียกรถแท็กซี่อยู่ที่มุมหนึ่งห่างออกไป รถ
       แท็กซี่จอดเลยไปเล็กน้อย สุริยงกำลังจะเดินไปขึ้นรถ หากก็โดนนักท่องเที่ยวชาวจีนกลุ่มหนึ่ง ที่หอบกระเป๋า
       พะรุงพะรัง เดินมาเบียดปาดหน้าแย่งรถ และชนจนสุริยงเซไปโดนเสา เกือบล้ม จากนั้นก็รีบขึ้นรถไปอย่างไม่สนใจ สุริยงยืนจับแขนด้วยความรู้สึกเจ็บ
       เขมชาติเชิดหน้า แล้วก็เบือนหน้ากลับมา ไม่มีแววแห่งความสงสารแม้แต่นิดเดียว ซ้ำร้ายยังแอบสะใจ
       อยู่ลึกๆ
       เมื่อสมคิดวิ่งมาถึงรถ และขึ้นนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว รถตู้หรูคันใหญ่ก็แล่นออกไป ทิ้งสุริยงไว้
       เบื้องหลัง หญิงสาวมองเห็นเขมชาตินั่งเชิดคอแข็งอยู่ภายในรถ เธอมองภาพนั้นอย่างหมั่นไส้นิดๆ พลันเสียง
       โทรศัพท์มือถือสุริยงก็ดังขึ้น สุริยงรีบหยิบมากดรับ
       
       “หนูเล็กกำลังจะกลับบ้านแล้วค่ะพ่อ”
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 26
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 25
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 24
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 17 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 17 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กรี๊ดดดด้วยๆ อยากดูที่สุด
Tik's Fan
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กรี๊ดเบาๆๆๆ
แค่ตอนแรกก็สนุกแล้ว
แฟนติ๊กจ้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014