หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
25 มีนาคม 2557 13:48 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 1
        อย่าลืมฉัน ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       สุริยงดึงล็อกเปิดกระโปรงหน้ารถ แล้วก็รีบเดินลงมาดู พลางพยายามหาวิธีเปิดกระโปรงหน้ารถอยู่เป็นนานกระทั่งรถมอเตอร์ไซค์เอื้อเข้ามาจอดเทียบ
       
       สุริยงหันไป เอื้อถอดหมวกกันน็อกออก พลางสะบัดผมเล็กน้อย แล้วก็ยิ้มให้สุริยงด้วยความคุ้นเคย
       “อุปสรรค์ตั้งแต่วันแรกแบบนี้ ผมว่างานนี้ อย่าไปทำเลยครับ”
       สุริยงเลิกคิ้ ว “ อ้าว ทำไมพูดแบบนี้หล่ะคะคุณเอื้อ ไม่ให้กำลังใจกันเลย”
       “ผมพูดเล่น ผมรู้ว่าคนอย่างคุณคิดจะทำอะไรแล้ว ใครห้ามยังไงก็ไม่ฟัง”
       พูดพลางมองอย่างรู้ใจ สุริยงไม่เถียง เอื้อหันมาทางรถ
       “มาครับ เดี๋ยวผมดูรถให้”
       เอื้อเปิดกระโปรงรถอย่างง่ายดาย และก้มไปดูที่ห้องเครื่องอย่างชำนาญงาน ในขณะที่สุริยงยืนร้อน
       ใจ พลิกดูนาฬิกาตลอดเวลาด้วยความกังวล
       “รู้แล้วทำไมถึงดับ”
       “ลองไปสตาร์ทดูนะคะ” สุริยงถามขึ้นมาอย่างดีใจ
       เอื้อ หันมาจะตอบ แต่สุริยงรีบเดินไปแล้ว
       สุริยงรีบขึ้นไปนั่งที่รถอย่างรวดเร็ว เอื้อมองขำๆ สุริยงรีบสตาร์ทรถ เสียงเครื่องยนต์ทำงานคราง
       กระหึ่ม สุริยงร้องตะโกนด้วยความดีใจ
       “คุณเอื้อขอบคุณมากค่ะ หนูเล็กรีบไปทำงานเลยนะคะ เดี๋ยวไม่ทัน”
       เอื้อรีบปิดกระโปรงรถ พร้อมกับทวนคำ
       “หะ ? ไม่ทัน ? นี่มันแค่หกโมงกว่าเองนะครับ หนูเล็กต้องเข้างานกี่โมง ?”
       “เอ่อ..เจ้านายให้ไปถึง 7 โมงเช้าค่ะ”
       เอื้อตาโต “ 7 โมง”
       สุริยงรีบชิงตัดบท
       “หนูเล็กรีบไปก่อนนะคะ เดี๋ยวไม่ทัน ขอบคุณที่แวะมาซ่อมรถให้ค่ะ”
       สุริยงเตรียมจะออกรถ หากก็นึกขึ้นมาได้ จึงหันมาถามเอื้อ
       “ วันนี้คุณเอื้อมีสัมภาษณ์ออกโทรทัศน์ไม่ใช่เหรอคะ รีบกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวก็เตรียมตัวไม่ทันพอดี
       โชคดีค่ะ” จบประโยค สุริยงก็รีบออกรถไปอย่างรวดเร็ว เอื้อมองตามอย่างงงๆ
       “อ้าว อะไรเนี่ย ? เรียกเรามาซ่อมรถ ซ่อมเสร็จก็ไล่อีกท่าทางเจ้านายคงดุมาก ถึงได้รีบขนาดนี้ “
       
       รถสปอร์ตคันหรูพุ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าบริษัท ก่อนที่เขมชาติจะก้าวลงมา สมคิดรีบเดินออกมา
       ต้อนรับ พลางพยักหน้าให้คนขับรถ ที่เดินตามมาติดๆ ให้รีบวิ่งไปรับรถของเขมชาติไปจอด
       “สวัสดีครับคุณเขม”
       เขมชาติถามเสียงเข้ม “ เลขาคนใหม่ของคุณมาหรือยัง ?”
       “เอ่อ..” สมคิดอึกอัก หากยังไม่ทันจะเอ่ยประโยคต่อไป รถกระป๋องของสุริยง ก็แล่นมาจอดที่หน้า
       บริษัท สภาพของรถ ที่แลดูก๋องแก๋งมาก ทำให้สมคิดหันไปมองด้วยความแปลกใจ พอเห็นสุริยงลงมาจากรถก็รีบพูด
       ขึ้น
       “คุณสุมาแล้วครับ”
       เขมชาติปรายตาไปมอง พอเห็นสภาพรถก็เหยียดๆ แกมสะใจอยู่ในที สุริยงลงจากรถ พอเห็น
       เขมชาติยืนอยู่ก็ชะงักนิดๆ ทั้งคู่สบตากันแว่บหนึ่ง เขมชาติสะบัดหน้า พลางออกคำสั่งกับสมคิด หากตั้งใจจะ
       บอกผ่านให้สุริยงได้ยิน
       “คุณสมคิด! บอกเลขาใหม่ของคุณด้วย วันหลังถ้าผมนัด 7 โมง แปลว่าจะต้องมาเตรียมความพร้อม
       ก่อนเวลา สำหรับที่นี่ คำว่า “ตรงเวลา” ยังไม่พอ ต้อง “ก่อนเวลา” เท่านั้น “
       สุริยงสะอึกนิดๆ ก้มหน้ารับ สมคิดทำหน้าไม่ถูก
       “ครับ..ผมจะบอกคุณสุให้ครับ”
       เขมชาติออกคำสั่งต่อ “ แล้วก็บอกให้เค้าไปพบผมที่ห้องทำงาน ด่วน” ยังไม่ทันที่สมคิดรับคำ
       เขมชาติก็เดินเข้าบริษัทไปแล้ว
       สมคิดหันมาส่งยิ้มแห้งๆ ให้สุริยง “ได้ยินแล้วนะครับ”
       “ค่ะ “
       “เชิญครับ” สมคิดพูดพลางเดินนำหน้า สุริยงสูดลมหายใจเข้าปอดลึก เหมือนพร้อมจะเผชิญศึกหนัก
       ก่อนที่จะรีบสาวเท้าตามสมคิดเข้าไปในบริษัท
       
       สุริยงเปิดประตูห้องทำงานของเขมชาติ เห็นเจ้าของห้องนั่งอยู่ที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่
       ห้องทำงานของเขมชาติหรูหรา มีระดับ สุริยงเดินเข้ามายืนตรงหน้าไม่ห่างจากโต๊ะมากนัก ในมือมีอุปกรณ์พร้อมจด
       อันประกอบไปด้วยสมุดโน้ต โทรศัพท์มือถือ และแท็บแล็ต
       เชมชาติกับสุริยงเผชิญหน้ากัน เขมชาติปรายตามอง แล้วเปิดฉากเสียงเข้ม
       “จะยืนจดเหรอ? “
       สุริยงชะงักนิดๆ เขมชาติพูดต่อ
       “ไหนบอกว่า.เจ้าสัว... “สามี” “ น้ำเสียงเหยียดหยาม “สอนงานให้ทุกอย่าง เขาสอนให้มายืนค้ำ
       หัวเจ้านายหรือไง?
       “ขอโทษค่ะ” สุริยงกำลังหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้า หากเสียงของเขมชาติก็ตวาดแทรกขึ้นมา
       “เก้าอี้ตัวนั้นสำหรับแขก ไม่ใช่สำหรับเลขา ไปนั่งตัวอื่น”
       สุริยงพยายามข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ จากนั้นค่อยๆลุกขึ้น และเดินไปนั่งโซฟาที่ตั้งอยู่ที่มุมห้องห่างออกไป
       เขมชาติ ปรายตามองแล้วก็พูดเสียงดังขึ้นกว่าเดิม
       “ไปนั่งซะไกลขนาดนั้น จะให้ผมตะโกนสั่งงานหรือไง ?”
       สุริยงชักเริ่มจะมีอารมณ์ขึ้นนิดๆ หากพยายามข่มไว้ พลางหันมองไปรอบๆห้องก่อนจะหันมาพูด
       อย่างสุภาพ
       “ประทานโทษนะคะ ต้องการจะให้ดิฉันนั่งตรงไหนคะ ?”
       “ตรงไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่ที่เก้าอี้และโซฟา 2 ตัวนี้ “
       สุริยงเสียงแข็งขึ้นมาทันที
       “ในห้องนี้มีเก้าอี้ และโซฟา 2 ตัวนี้เท่านั้น ถ้าไม่ให้นั่งจะให้ดิฉันทำยังไง ? หรือว่าเลขาเก่าๆของ
       คุณเขมนั่งพับเพียบรับคำสั่งอยู่ที่พื้น”
       จบประโยค เขมชาติก็สวนขึ้นมาทันควัน
       “อย่าเรียกผมว่า “คุณเขม” ผมอนุญาตให้เรียกเฉพาะคนสนิทเท่านั้น สำหรับพนักงานที่เพิ่งมา
       ทำงานวันแรก ยังอยู่ห่างไกลจากคำว่า “คนสนิท” “
       สุริยง พยายามสะกดอารมณ์จนนิ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
       “ค่ะ ท่านผู้อำนวยการ”
       เขมชาติเชิดหน้า ยิ้มนิดๆ อย่างสะใจ สุริยงพูดต่อ
       “ ตกลงจะให้ดิฉันนั่งตรงไหนคะ?”
       “เรื่องแค่นี้ ถ้าไม่มี “ปัญญา”คิดเองไม่ได้ก็ “ลาออก” ไปซะ”
       สีหน้า และแววตาของเขมชาติตั้งใจกวนโทษะสุริยงเต็มที่ หญิงสาวมองนิ่ง ก่อนจะรีบหันหลังลุกเดินอออกไปทันที
       
       เขมชาติมองตาม แล้วก็ยิ้มสะใจ

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 1
        เมื่อเดินพ้นจากห้องของเขมชาติ สุริยงก็ยืนระงับอารมณ์อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่โต๊ะ เหมือนจะหยิบกระเป๋ากลับบ้าน
       
       คล้อยหลังที่สุริยงเดินออกไปจากห้อง เขมชาตินั่งยิ้มสบายใจ สะใจ
       “โธ่..นึกว่าจะแน่”
       พลันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น แววตาเขมชาติแปลกใจ หันขวับมาที่ประตูที่ถูกเปิดออก พร้อมกับ
       สุริยง ที่เข็นเก้าอี้มาจากนอกห้อง แล้วก็ลากเข้ามาตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างเก้าอี้แขก และโซฟา
       “ดิฉันไม่ได้นั่งเก้าอี้ของแขก และไม่ได้นั่งโซฟาที่อยู่ไกลจนเกินไป ระยะห่างขนาดนี้..คิดว่าน่าจะ
       กำลังดี “ท่านผู้อำนวยการ” จะได้ไม่ต้องตะโกน !! “
       เขมชาติชะงัก สุริยงได้ที จึงรุกต่อ
       “ดิฉันมีปัญญาคิดได้แค่นี้ ถ้ายังไม่เพียงพอ เชิญผู้อำนวยการ “ไล่ออก” ได้เลยค่ะ”
       เขมชาติสะอึก เชิดหน้าขึ้นนิดๆ ใจเต้นแรง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน พร้อมตบโต๊ะเสียงดัง เหมือน
       จะตอบรับคำท้าทายนั้น
       “จด !! และแปลสิ่งที่ผมพูดเป็นภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส ส่งผมภายในบ่ายนี้ ผมจะพูดเพียง
       รอบเดียวเท่านั้น ไม่มีการทวน ถ้าจดไม่ทันถือว่าบกพร่องต้องพิจารณาตัวเอง “
       เขมชาติไม่ตอบแต่ออกคำสั่งแทน สุริยงโล่งใจนิดๆที่ไม่โดนไม่ออก แล้วก็รีบนั่งลง วางโทรศัพท์มือถือ
       ไว้ข้างตัว วางแท็บแล็ตไว้บนตัก และเปิดสมุดเตรียมจด
       เขมชาติ พูดรัว และเร็ว
       “ถึงสมาคมนักออกแบบตกแต่งภายใน หลังจากที่บริษัทเขมชาติ ได้เปิดตัวให้ทุกท่านรู้จักแล้ว ทาง
       บริษัทขอเรียนเชิญทุกท่านเข้าเยี่ยมชมโรงงานเพื่อดูกระบวนการผลิตที่พิถีพิถัน......”
       เขมชาติพูดแบบไม่เว้นช่วง เหมือนจงใจแกล้ง...สุริยงรีบจดตามอย่างรวดเร็ว
       
       ในห้องทำงานสมคิด .. เห็นสมคิดกำลังตรวจดูบัตรประจำตัวของสุริยง ทันใดนั้นวิบูลย์ก็พรวดพราดเข้ามา
       “คุณสมคิด”
       สมคิด เงยหน้ามอง แล้วก็พูดอย่างรู้ทัน
       “อยากรู้เรื่องคุณสุใช่มั้ย”
       “ใช่ครับ มันเกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย ? ทำไมจู่ๆคุณเขมเกิดเปลี่ยนใจ”
       “ไม่รู้” สมคิดส่ายหน้าประกอบคำตอบ
       “อ้าว เจ้านายไม่ได้บอกเลยเหรอครับว่าทำไม ถึงเรียกคุณสุกลับมา”
       “ไม่ได้บอก”
       วิบูลย์นิ่งคิด “หรือว่า..จะเป็นเพราะคุณเขมดูคลิปสัมภาษณ์แล้วก็เกิดความสงสาร เห็นใจ เลยรับคุณ
       สุเข้ามา ต้องใช่แน่ๆ คุณเขมก็มีมุมอ่อนโยนกับเค้าเหมือนกันนะเนี่ย ..ไม่อยากจะเชื่อเลย”
       วิบูลย์ซึ้งใจอย่างคนที่ไม่รู้ความจริง
       
       เขมชาติยืนหันหลังอยู่ เสียงเข้ม สุริยงนั่งจดอยู่ที่เดิม
       “ด้วยความนับถือ ... เขมชาติ ธีระราช”
       สิ้นประโยค สุริยงก็วางปากกาในมือ เขมชาติหันขวับมาทันที
       “จดทันหรือเปล่า ?”
       ยังไม่ทันที่สุริยงจะตอบ เขมชาติปรายตาไปเห็นกระดาษโน้ต ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วเดินพุ่งตรงเข้าไปหยิบโน้ตมาดู เห็นเป็นภาษาอังกฤษเต็มหน้า
       เขมชาติ โวยวายเสียงดัง
       “ผมบอกให้คุณจดทุกคำที่ผมพูด ผมพูดไทย คุณจดเป็นอังกฤษ แล้วมันจะได้ครบทุกคำได้ยังไง”
       สุริยง พยายามข่มใจชี้แจงอย่างใจเย็น แต่ไม่ยอมอ่อนข้อให้
       “ดิฉันจดเป็นภาษาอังกฤษเ เพราะผู้อำนวยการสั่งว่าต้องการจดหมายที่แปลเป็นอังกฤษและฝรั่งเศส
       ในบ่ายนี้ ซึ่งตอนนี้เหลือเวลาอยู่ไม่มาก ดิฉันถนัดภาษาอังกฤษมากกว่าการแปลขณะฟังและเกลาอีกเล็กน้อยจะช่วยให้
       ทำงานเร็วขึ้น ส่วนคำพูดของผู้อำนวยการดิฉันเก็บไว้ “ทุกคำ” เพราะอัดไว้แล้วค่ะ”
       สุริยงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาให้เห็นว่าอัดไว้อยู่จริงๆ เขมชาติปรายตามองชะงักนิดๆ
       “แล้วถ้าที่อัดไว้ มันไม่ติด หรือมีปัญหา จะทำยังไง” เขมชาติไม่ยอมแพ้
       สุริยง ชูแท็บแล็ตในมือขึ้น เห็นโปรแกรมอัดเสียง
       “”ดิฉันอัดใส่แท็บแล็ตไว้ด้วยค่ะ ท่านเจ้าสัว สามี ดิฉัน” สุริยงจงใจเน้นคำว่า “สามี “
       “สอนเสมอว่า ไม่ว่าทำอะไรก็ตามต้องมีทางเลือกเผื่อเอาไว้เสมอ”
       เขมชาติอึ้ง หากยังไม่ยอมรามือ
       “ออกไปได้แล้ว และก็จำไว้ด้วย ตอนนี้ผมเป็นเจ้านาย คุณต้องทำตามที่ผมสั่ง ผมบอกให้ไป คุณ
       ถึงจะไปได้...แต่ถ้าผมยังไม่ให้ไป คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”
       สุริยงหน้านิ่ง นึกรู้ความหมายที่แฝงไว้ในประโยค
       “และเวลาอยู่ที่นี่ห้ามคิดเรื่องอื่น ให้คิดแต่เรื่องงาน อย่ามาโกงเวลางาน คนขี้โกง คนขี้โกหก..ผม
       เกลียดที่สุด เกลียดจนวันตาย”
       เขมชาติมองหน้าสุริยง ทั้งคู่ต่อสู้กันทางสายตา
       “ค่ะ ดิฉันจะจำไว้”
       สุริยงลุกขึ้นกำลังจะลากเก้าอี้ออกไป แต่เขมชาติยังไม่ยอมหยุด
       “ยังมีอีก ถ้าผมไม่เรียก ห้ามเข้ามาในห้องนี้ และถ้าผมไม่พูดด้วย ก็พูดกับผมไม่ได้”
       สุริยง สูดลมหายใจ อย่างพยายามข่มความรู้สึกเต็มที่
       “ค่ะ...ดิฉันรับทราบ”
       พูดจบสุริยงกำลังจะลากเก้าอี้ออกไป แต่เขมชาติก็พูดดักขึ้น
       “เดี๋ยว นี่แค่เริ่มต้น ถ้ายังคิดที่จะทำงานต่อ จะต้องเจออีกมาก”
       สุริยง นิ่ง คิด และหันมาตอบอย่างนิ่งๆ เน้นๆ
       “ ดิฉันทราบค่ะ .. ถ้าดิฉันไม่พร้อม ดิฉันคงไม่มาสมัครงานที่นี่ ถ้าเป็นเรื่องงานดิฉันพร้อมเจอทุก
       อย่าง”
       พูดจบ สุริยงก็เดินลากเก้าอี้ออกไป และทันทีที่ประตูห้องปิดลง เขมชาติ ก็รำพึงกับตัวเอง
       “เก่งให้ตลอดก็แล้วกัน “
       แววตาฉายความดูแคลนอย่าชัดเจน
       
       สุริยงเดินออกมายืนอยู่ที่โต๊ะ..แล้วก็ถอนใจเบาๆ อย่างโล่งอก พร้อมๆ กับเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอหยิบมาดูขึ้นชื่อ “คุณเอื้อ” หญิงสาวหันไปดูนาฬิกาแล้วก็กดรับ
       “เวลานี้ต้องอัดรายการไม่ใช่เหรอคะ ?”
       
       ห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราของเอื้อ ที่อยู่บนตึกสูง ถูกเปิดออก เจ้าของห้องในชุดสูทเรียบ หรู เดิน
       นำหน้าเลขาเข้ามา พลางตอบคำถามของสุริยง
       “ใช่ครับ ทีมงานมารอแล้ว แต่ที่โทร.มา เพราะจะขอบคุณที่ช่วยเลือกชุดสำหรับวันนี้ มีแต่คนชม เลย
       ต้องโทร.มาขอบคุณสไตลิสท์กิตติมศักดิ์ “
       สุริยงคุยโทรศัพท์ไป จัดโต๊ะเตรียมทำงานไปด้วย
       “ด้วยความยินดีค่ะ วันนี้หนูเล็กคงไม่ได้ดูรายการเพราะต้องทำงาน เอาไว้ค่อยดูย้อนหลังนะคะ “
       เอื้อเดินเข้ามาในห้องด้านในอีกมุมหนึ่ง เห็นทีมงานกำลังเตรียมการอัดรายการโทรทัศน์
       “ผมต้องอัดรายการแล้ว เรียบร้อยแล้วจะโทร.หานะครับ”
       “ค่ะ... เป็นกำลังใจให้นะคะ สวัสดีค่ะ”
       สุริยงยิ้มอย่างกันเอง ก่อนจะกดวางสาย พลันเสียงเขมชาติก็ดังขึ้น
       “คุยโทรศัพท์กับใคร?”
       สุริยงหันกลับมาทางต้นเสียง เห็นเขมชาติยืนอยู่ที่ประตู ไม่รู้ว่ามายืนตั้งแต่เมื่อไหร่ สีหน้าของเขมชาติ
       ในยามนี้ แลดูหน้าดุดัน
       
       สุริยงได้แต่นิ่งอึ้ง เมื่อเห็นแววตาแห่งความไม่พอใจของเขมชาติฉายชัด
       
       อ่านต่อตอนที่ 2

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 26
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 25
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 24
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 17 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 17 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กรี๊ดดดด้วยๆ อยากดูที่สุด
Tik's Fan
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กรี๊ดเบาๆๆๆ
แค่ตอนแรกก็สนุกแล้ว
แฟนติ๊กจ้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014