หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 25 มีนาคม 2557 17:08 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 3
       อย่าลืมฉัน ตอนที่ 3
       
       ส่วนทางด้านเขมชาติ ก็รีบพูดสรุปงานกับโอลีวีเย่
       
       “ภายในสองวัน ผมจะให้เล.... “
       หากเมื่อนึกขึ้นได้ ก็ชะงัก แล้วรีบเปลี่ยนจาก “เลขา” เป็น..
       “ เอ่อ...คุณสมคิด ผู้ช่วยของผมส่งสัญญาว่าจ้างให้คุณดู หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว เราเริ่มผลิต
       ทันที ผ้าจะถูกส่งถึงโรงแรมของคุณที่สวิสตามกำหนดแน่นอน”
       “ให้มาดามสุริยงเป็นคนส่งสัญญาให้ผมก็ได้นะครับ” โอลีวีเย่เสนอ เขมชาติหน้าเข้ม
       
       สุริยงเดินหารถของเขมชาติขจนขาแทบขวิด หญิงสาวเริ่มหอบ พลางพยายามรีบคิดหาทางออก
       สุริยงหันไปเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขับรถกอล์ฟตรวจความเรียบร้อย รอยยิ้มจึงเริ่มปรากฎขึ้น
       
       เขมชาติชะงักกึกกับข้อเสนอของโอลีวีเย่ แล้วก็ตอบนิ่งๆ
       “อย่าเลยครับ “ผู้หญิงคนนั้น” เป็นเลขาใหม่ เพิ่งทำงานได้แค่ 2 วัน ....อาจจะไม่ผ่านทดลอง
       งานก็ได้ ผมไม่อยากเสี่ยง”
       น้ำเสียงตั้งใจจะกดเต็มที่
       “ถ้าไม่ผ่านบอกนะครับ ผมยินดีรับเข้าทำงานทันที”
       เขมชาติสะอึก โอลีวีเย่พูดต่อ
       “มาดามสุริยงทำให้ผมประทับใจมาก เธอรู้ว่าผมจะมาก่อนเวลา รู้ว่าผมหิวเพราะยังไม่ได้ทาน
       อาหาร เธอยังรู้อีกว่าผมชอบทานอะไร แม้แต่ไวน์ที่เลือกให้ก็ถูกใจผมที่สุด ถ้ามาดามสุริยงเป็นเลขาผม รับรอง
       ว่า “ผ่าน” แน่นอน”
       โอลีวีเย่พูดด้วยความชื่นชม เขมชาติเหยียดที่มุมปากเล็กน้อย บ่งบอกว่าไม่เห็นด้วยเต็มที่
       
       เขมชาติเดินออกมาเดินออกมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านอาหาร หน้าตาบึ้งตึง อย่างไม่ค่อยสบ
       อารมณ์ พลางหยิบโทรศัพท์มาแล้วก็รีบกดโทร.ออก
       “ ผมกำลังจะออกไป”
       พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสุริยงยืนอยู่พร้อมกับรถสปอร์ตหรู ที่จอดอยู่อย่างเรียบร้อยที่หน้า
       ร้าน ในขณะที่สุริยง ที่หันข้างคุยโทรศัพท์อยู่ ยังไม่ทันเห็นเขมชาติ
       “ ดิฉันนำรถผู้อำนวยการมารอ”
       ยังไม่ทันพูดจบเขมชาติกดวางสายไปเสียก่อน สุริยงวางสายตามแทบไม่ทัน ครั้นหันมาก็ชะงักกึก
       เมื่อเห็นเขมชาติยืนอยู่หน้าบึ้ง
       “รู้ได้ยังไงว่ารถอยู่ที่ไหน ?”
       “ดิฉันโทร.หาคุณวิบูลย์ เพื่อขอทะเบียนรถของผู้อำนวยการ และให้รปภ.ช่วยหาให้
       สุริยงอธิบายอย่างใจเย็น ชัดถ้อยชัดคำ ไม่ใส่อารมณ์ของเขมชาติ ที่กำลังขุ่นมัว
       
       สุริยงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ผ่านมา เธอมองเห็นภาพตัวเองนั่งอยู่บนรถกอล์ฟ เจ้าหน้าที่ขับ
       มาส่งที่หน้ารถเขมชาติ
       “ โชคดีที่รถผู้อำนวยการโดดเด่น รปภ.เลยจำได้ ใช้เวลาหาไม่นาน “
       สุริยงยิ้มขอบคุณและรีบเดินมาที่รถ สตาร์ทรถและรีบขับออกมาอย่างคล่องแคล่ว
       “ แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมนัดลูกค้าประชุมที่นี่ “ เขมชาติซักต่อ เหมือนตั้งใจจะจับผิด สุริยงตอบ
       แบบใจเย็นเช่นเคย
       “ดิฉันโทร.หาคุณสมคิด เพื่อสอบถามว่าผู้อำนวยการนัดหมายกับลูกค้าคนไหน ? โชคดีที่คุณ
       สมคิดทราบว่าผู้อำนวยการนัดกับมิสเตอร์โอลีวีเย่ หลังจากนั้นดิฉันติดต่อไปหาเลขาของมิสเตอร์โอลีวีเย่เพื่อสอบถาม
       สถานที่นัดหมาย ดิฉันถึงได้รู้ว่าลูกค้าจะมาก่อนเวลาเพื่อทานอาหารกลางวัน ดิฉันเลยถามเมนูโปรด และจัดเตรียม
       ทุกอย่างไว้ให้ และรีบมาที่นัดหมายโดยเร็วที่สุด “
       เขมชาติมองสุริยงด้วยหางตา แล้วก็พูดเหยียด
       “คล่องแบบนี้นี่เอง ถึงได้จับเศรษฐีคราวพ่อมาเป็นสามีได้ในเวลาอันรวดเร็ว นี่คงคิดจะใช้วิธี
       เดียวกัน หาสามีใหม่หล่ะสิ”
       สุริยงสะอึก หากก็สามารถตอบกลับอย่างนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น
       “ท่านเจ้าสัวสอนดิฉันเสมอว่า เลขาที่ดีต้องเป็นนักแก้ปัญหา และต้องทำทุกอย่างให้ได้ตามคำสั่ง
       ไม่ได้คิดจะทำเพื่อ “จับ” ใคร .. แต่ถ้าจะมีติดไม้ติดมือมาบ้าง ก็ถือว่าเป็นผลพลอยได้”
       เขมชาติยิ่งฟังยิ่งเหยียด ปรายตามองก่อนจะตวัดสายตาใส่ เชิดหน้าอย่างดูถูก
       “งั้นก็ดีใจด้วย เพราะลูกค้าของเรามีแต่ระดับเศรษฐี คงมีมาให้จับไม่หวาดไม่ไหว แต่ช่วยลาออก
       ไปก่อน อย่ามาทำธุรกิจแฝงในบริษัทของผม “
       สุริยง เชิดหน้า “ถ้าดิฉันต้องการสามีใหม่ ดิฉันคงไม่มาสมัครงานที่นี่”
       เขมชาติ สวนกลับทันที
       “แล้วคุณมาทำงานที่นี่ เพราะต้องการอะไร คุณสุริยง คุณมาเป็นเลขาผมเพราะอะไร”
       สุริยงชะงัก เขมชาติรุกต่อ “ตอบ” พลางจ้องหน้ารอคำตอบ แอบตื่นเต้นอยู่ในใจลึกๆ
       สุริยง ตอบนิ่งๆ
       “เพราะเงินเดือนเกือบหกหลัก ในตำแหน่งเลขาประธานบริษัท ทำให้ดิฉันมาทำงานกับคุณ”
       เขมชาติชะงักงัน เหมือนโดนผลักอกแรงๆ
       “เพราะเงิน ? แค่นั้น ?”
       สุริยง กลั้นใจตอบ
       “ ใช่ค่ะ ตามที่ดิฉันให้สัมภาษณ์ ดิฉันต้องดูแลพ่อ แม่ และลูกๆ ไม่ว่างานจะหนักแค่ไหน ดิฉันก็
       ต้องทำให้ได้ค่ะ”
       เขมชาติรู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึกๆ กับคำตอบ หากก็รีบกลบเกลื่อนด้วยท่าทีที่แข็งกร้าว
       “ทำงานเพื่อเงินก็ต้องตกเป็นทาสของเงิน ดี ผมจะใช้เงินของผมควบคุมชีวิตของคุณ”
       สุริยงนิ่งรับ เขมชาติเชิดหน้า พูดต่อ
       “พรุ่งนี้ผมมีประชุมกับฝ่ายออกแบบ หน้าที่ของคุณคือศึกษาแบบลายผ้าทั้งหมดของบริษัท ในการ
       ประชุมพรุ่งนี้ ถ้าผมถามข้อมูลเก่าๆ คุณตอบไม่ได้ ผมจะจ้างคนอื่นที่มี “ความจำ” ดีกว่าคุณ”
       เขมชาติจงใจเน้นคำว่า “ความจำ” และเมื่อพูดจบ ก็หันหลังเดินไปขึ้นรถ และขับออกไปอย่าง
       ฉุนเฉียว สุริยงมองตาม ด้วยความหนักใจ และอึดอัดใจ ที่จำใจต้องพูดแบบนั้น
       สุริยงยืนเศร้า เป็นความเศร้าที่บอกใครไม่ได้
       
       บ้านของเกนหลง เป็นบ้านขนาดใหญ่ มีพื้นที่กว้างขวาง ตกแต่งอย่างหรูหรา ดูมีราคา และทันทีที่
       รถสปอร์ของเธอ แล่นเข้ามาจอด คนรถรีบเดินมาเปิดประตูให้ทันที
       เกนหลงลงจากรถ พร้อมหันไปสั่งความ
       “เอาของหลังรถไปไว้ในครัว บอกแม่ครัวว่า เย็นนี้ฉันจะทำอาหารเอง”
       “ครับ”
       คนรถขับรถรับคำ ก่อนที่จะขับรถออกไปจอด
       
       เกนหลงเดินเข้าบ้านไปอย่างอารมณ์ดี

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 3
       เมื่อเข้าไปในบ้าน เกนหลง เห็น “คุณพจน์” ผู้เป็นบิดา ซึ่งเป็นนักธุรกิจรุ่นใหญ่ ท่าทางดูเป็นคนใจดี แต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอก จึงกล่าวทักทาย พร้อมยกมือไหว้
       
       “สวัสดีค่ะ คุณพ่อ “
       เมื่อหันมาเห็นบุตรสาว คุณพจน์ ก็รีบชวน
       “มาก็ดีเลยไปตรวจงานที่โรงแรมกับพ่อ พรุ่งนี้มีลูกค้าจากญี่ปุ่นมาจัดประชุมใหญ่เกือบ 300 คน ไปช่วยกันตรวจความเรียบร้อย”
       เกนหลงเลิกคิ้ว พลางยิ้มอ้อนผู้เป็นบิดา
       “คุณพ่ออย่าเนียนสิคะ เกนบอกแล้วไงคะว่ายังไม่ทำงาน เกนเรียนจนหัวจะผุ ปริญญาตรีตั้ง 2 ใบ โทอีก 2 ใบ เกนขอพักสักปีสองปีแล้วค่อยไปช่วยงานคุณพ่อที่โรงแรมนะคะ”
       พจน์วางหน้านิ่ง อย่างรักษาท่าที เกนหลงได้ทีรีบพูดต่อ อย่างรู้จุดอ่อนของบิดาดี
       “อีกอย่าง เย็นนี้เกนมีนัดทานข้าวกับเขม เกนเตรียมจะเข้าครัวเองเลยนะคะ “
       ผู้เป็นบิดาแววตาอ่อนลง
       “งั้นก็ได้ นี่เห็นว่าเป็นเขมชาตินะ ถ้าเป็นหนุ่มอื่นพ่อไม่ยอม”
       “ถ้าเป็นหนุ่มอื่น เกนไม่พามาบ้านหรอกค่ะ” เกนหลงยิ้มกว้าง
       คุณพจน์หลิ่วตามองลูกสาว “พูดแบบนี้แสดงว่าแพ้ลูกตื๊อแล้วใช่มั้ย ?“
       เกนหลงยิ้มให้บิดา
       “ยังค่ะ ยังไม่แพ้ เกนกับเขมยังเป็นแค่เพื่อนที่สนิทที่สุดค่ะ”
       คุณพจน์ส่ายหน้านิดๆ แล้วก็เดินนำไปที่หน้าบ้าน เกนหลงเดินตามมาส่ง
       “ทำไมใจแข็งนักหล่ะลูก พ่อว่าเขมชาติเป็นคนใช้ได้ ตั้งแต่วันแรกที่ลูกพามารู้จัก ตอนนั้นเพิ่งจบยัง
       ไม่มีอะไรสักอย่าง เผลอแป๊บเดียวมีบริษัทใหญ่โต สร้างฐานะได้เร็วขนาดนี้ แสดงว่าไม่ธรรมดา”
       “ใช่ค่ะตั้งแต่เจอกันที่อเมริกา เกนก็รู้ว่าเค้าไม่เหมือนคนอื่น แต่เขมคงพิเศษมากเกินไปมั้งคะ
       บางครั้งเกนเลยรู้สึกเหมือนเข้าไม่ถึง เหมือนเขามีอะไรบางอย่างที่เก็บไว้ในใจ อะไรบางอย่างที่เขายังก้าวไม่พ้น”
       เกนหลงนึกถึงเขมชาติขณะพูด ก่อนที่จะหันมาตอบบิดา
       “ถ้าเขมทำให้เกนเลิกรู้สึกแบบนี้ได้ เกนถึงจะยอมเป็นมากกว่าเพื่อนค่ะ”
       คุณพจน์พยักหน้า
       “อืม พ่อชักอยากรู้แล้วสิว่า “ไอ้อะไรบางอย่าง” เนี่ยมันคืออะไร?”
       คุณพจน์พูดขึ้นด้วยความอยากรู้ ...
       
       รถสปอร์ตของเขมชาติแล่นเข้ามาจอดที่หน้าอาคารผลิต ภายในโรงงานขนาดใหญ่โต ผู้จัดการ
       โรงงาน และรปภ. เดินมาต้อนรับ ด้วยท่าทีพินอบพิเทา
       “สวัสดีครับคุณเขม”
       เขมชาติเดินลงมาพร้อมกับแบบผ้าที่โอลีวีเย่เลือก พลางยื่นให้ผู้จัดการ
       “ลูกค้าเลือกแบบผ้ามาแล้ว ผมให้ฝ่ายออกแบบส่งไฟล์งานมาให้ภายในคืนนี้ พรุ่งนี้เริ่มผลิตได้
       เลย”
       ผู้จัดการรับคำ “ครับ”
       จากนั้นเขมชาติ ก็เดินสำรวจโรงงาน พนักงานต่างกำลัง ขะมักขะเม้นกับการทำงานตามหน้าที่
       และดูชำนิชำนาญงานกันทุกคน
       “คุณสมคิดบอกว่าวันนี้จะมีการทอสอบผ้ากันไฟชุดใหม่” เขมชาติหันมาถามผู้จัดการ ที่เดินตามมา
       ไม่ห่าง
       “ใช่ครับ หลังจากที่ทดสอบไปครั้งที่แล้ว คุณเขมยังไม่พอใจ ผมให้ฝ่ายพัฒนาลองเปลี่ยนสารเคลือบ
       และปรับโครงสร้างผ้าตามที่คุณเขมแนะนำมาอีกครั้ง คุณเขมจะดูเลยมั้ยครับ”
       เขมชาติพยักหน้าแทนคำตอบ จากนั้นทั้งสองคนเดินไปที่แผนกทดลอง และพัฒนา
       
       ในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังทำการทดลองให้เขมชาติดู ช่วงที่ไฟกำลังลุกโชนอยู่นั้นเอง แว่บหนึ่ง
       เขมชาติแอบนึกถึงตอนที่ตัวเองหลุดปากเรียกชื่อเก่าสุริยงด้วยความหงุดหงิด
       “วดี”
       และเมื่อสุริยงหันมา ต่างคนต่างมองหน้ากัน สุริยงนิ่ง เหมือนไม่รับรู้ว่ามันคือชื่อของเธอ
       “พลาด” เขมชาติยิ่งคิดยิ่งแค้น
       พนักงานและผู้จัดการโรงงานเห็นเขมชาติส่ายหน้าหงุดหงิดก็ตกใจ หน้าเสีย
       “คุ..คุณเขม มีอะไรหรือเปล่าครับ ? ถ้าคุณเขมยังไม่พอใจ ผมลองปรับโครงสร้างผ้าใหม่อีกทีก็ได้
       นะครับ”
       เขมชาติรู้ตัว รีบปฏิเสธ
       “ อ๋อ ไม่เป็นไร ผมขอดูอันนี้ก่อน ใช้ได้แล้ว ไม่ต้องปรับ ลองทำผืนใหญ่แล้วส่งมาให้ผมดูอีกที”
       ผู้จัดการ ถอนหายใจโล่งอก
       “ครับๆ ได้ครับ”
       พูดจบ ก็หันหลังเดินออกมาหยุดอีกมุมหนึ่งของโรงงาน ความแค้นยังคาใจ เขมชาติคิด พลางหัน
       นาฬิกาข้อมือมาดูนาฬิกา เวลาในขณะนั้น 17.15 น. เขมชาติยิ้มอย่างมีแผน
       
       ในเวลาเดียวกันนั้นเอง สุริยงกำลังสาละวนอยู่กับการไล่เปิดดูแฟ้มลายผ้ากองสูง ที่วางอยู่ เต็ม
       โต๊ะ เธอเปิดดูไป จดไป พลางถ่ายรูปเก็บไว้ในแท็บแล็ตจนปวดตา กำลังจะนั่งพักสายตา ทว่าคำพูดเขมชาติ ดังแว่ว
       มาอีก
       “พรุ่งนี้ผมมีประชุมกับฝ่ายออกแบบหน้าที่ของคุณคือศึกษาแบบลายผ้าทั้งหมดของบริษัท ในการ
       ประชุมพรุ่งนี้ถ้าผมถามข้อมูลเก่าๆ คุณตอบไม่ได้ ผมจะจ้างคนอื่นที่มี “ความจำ” ดีกว่าคุณ “
       สุริยงจึงรีบหยิบแฟ้มจากกองด้านขวามือ ที่ยังไม่ได้เช็ค มาเปิดดู แต่ต้องแปลกใจ เพราะในแฟ้ม
       กลับว่างเปล่า มีเพียงป้ายที่ติดไว้ว่า “ลายผ้า.....ชุดดอกไม้ ( Flower tales)” เธอนิ่ง คิด ก่อนที่จะกดโทรศัพท์
       โทร.ถามวิเวียน
       
       “น้องวิเวียนคะ พี่กำลังศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับลายผ้าเก่าๆของบริษัท แต่มีแฟ้มนึงเขียนว่า “ลายผ้า
       ชุดดอกไม้” แต่ข้างในไม่มีข้อมูล พี่จะถามใครได้บ้างคะ ?"
       วิเวียน ที่กำลังแต่งหน้าพร้อมกลับบ้าน โดยมีกระเป๋าสะพายวางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อย ตอบคำถามสุริยงไปตามสาย
       “เอาอย่างนี้นะคะพี่สุ เดี๋ยววิให้เพื่อนที่อยู่ฝ่ายออกแบบไปหาพี่สุที่โต๊ะ มีอะไรสงสัยก็ถามมันได้เลยค่ะ มันรู้ทุกอย่าง อ้อ..เพื่อนวิ ชื่อ “เจน” นะคะ “
       
       “เจน” หญิงสาวอายุยี่สิบต้นๆ หน้าตาเก๋ ใส่แว่นทรงเท่ๆ แต่งตัวเรียบๆ แต่มีสไตล์เป็นของตัวเอง เดินเข้ามาหาสุริยงที่หน้าโต๊ะทำงาน พลางแนะนำตัวกับเจ้าของโต๊ะ
       “เจนค่ะ วิเวียนบอกว่าคุณสุต้องการข้อมูลเกี่ยวกับลายผ้า”
       “คือสุเห็นว่าแฟ้มนี้มันไม่มีข้อมูลอะไรเลย ก็เลยสงสัยว่าลาย “ดอกไม้” มันหายไปไหนน่ะค่ะ”
       “อ๋อ คือ เมื่อปีที่แล้วบริษัทจะมีคอลเลคชั่นดอกไม้ค่ะ ออกแบบกันเรียบร้อย แต่ผู้อำนวยการก็สั่ง
       ยกเลิกทั้งหมด แล้วก็เปลี่ยนไปทำคอลเลคชั่นอื่นแทน”
       “อ้าว ทำไมหล่ะคะ ?” สุริยงสงสัย
       “หัวหน้าบอกว่า ผู้อำนวยการเกลียดดอกไม้มาก ตั้งแต่เปิดบริษัทมาเราไม่เคยมีคอลเลคชั่นที่
       เกี่ยวกับดอกไม้เลยค่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม”
       สุริยงชะงัก เพราะรู้คำตอบดี
       “ แล้วคุณสุจะเอาข้อมูลลายผ้าไปทำอะไรเหรอคะ ?”
       “ในการประชุมกับฝ่ายออกแบบวันพรุ่งนี้ ผู้อำนวยการสั่งว่าถ้าถามข้อมูลเกี่ยวกับลายผ้า แล้วให้
       ข้อมูลไม่ได้ จะโดนไล่ออกน่ะค่ะ”
       
       เจนตกใจ “แล้วนี่...คุณสุต้องจำทั้งหมดนี่เลยเหรอคะ?"
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 13 (จบตอน)
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 12
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 11
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 10
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 8 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 8 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมากก
iOS
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอ ๆ นะคะ มันมากกกกกกกกก ชอบค่ะ
ปลา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014