หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
27 มีนาคม 2557 09:52 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 5
        อย่าลืมฉัน ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       สมคิด สุริยง ยืนมองโต๊ะทำงานแบบชั่วคราวตัวเล็กๆ และเก้าอี้แบบพับ ที่ถูกยกมาวางไว้ข้างโต๊ะ
       ทำงานใหม่ ที่ใหญ่โตและหรูหรา สมคิดหันมาถามสุริยงด้วยความเป็นห่วง
        
       “คุณสุจะนั่งได้มั้ยครับเนี่ย ? ผมพยายามต่อรองกับคุณเขมขอโต๊ะเก้าอี้ที่มันดีกว่านี้ แต่ก็ไม่ยอม บอก
       แต่ว่านั่งแป๊บเดียว เดี๋ยวคุณสุก็ย้ายไปอยู่กับผมแล้ว”
       “ผู้อำนวยการพูดถูก สุอยู่อีกแค่ไม่นาน เดี๋ยวก็ไปแล้ว นั่งแค่นี้ก็พอค่ะ”
       “งั้นก็ทนหน่อยนะครับ ย้ายไปช่วยผมเมื่อไหร่ รับรองว่าโต๊ะเก้าอี้ดีกว่านี้แน่”
       “เอ่อ..สุหมายถึง” พลางหยิบใบลาออกจากกระเป๋าส่งให้สมคิด “สุขอลาออกค่ะ”
       สมคิดตกใจ รีบเปิดกระดาษที่สุริยงยื่นให้ออกมาอ่าน “จดหมายลาออก ?? .. ดะ..เดี๋ยวนะครับคุณสุ
       นี่..ล้อเล่นหรือเปล่า ? หรือว่า...น้อยใจเรื่องโต๊ะเก้าอี้ ?”
       สุริยง ยิ้มขำ
       “ไม่ใช่ค่ะ สุแค่เบื่อ และที่สำคัญ..งานของสุก็มีคนมาทำแทนแล้ว ก็เลยไม่รู้จะอยู่ไปทำไม สุคิดว่า
       การลาออกคือทางออกที่ดีที่สุดค่ะ”
       สุริยงตอบอย่างมั่นใจ ยิ้มน้อยๆ สมคิด ที่ยังช็อกอยู่ ยืนอึ้ง พูดอะไรไม่ออก
       “คุณสมคิดครับ คุณสมคิด”
       เสียงวิบูลย์ดังมาแต่ไกล สมคิดกับสุริยงหันไป
       “ลูกค้าตอบรับจะมาเยี่ยมชมโรงงานแล้วครับ นี่ครับ ผมปริ้นท์รายละเอียดมาจากเมล”
       วิบูลย์ ที่เพิ่งวิงกระหืดกระกอบมา รีบส่งจดหมายให้ สมคิดรับมา ในใจยังกังวลเรื่องสุริยง แต่งานนี้
       ก็สำคัญ ในมือสมคิดมีทั้งจดหมายลาออกและเอกสารของวิบูลย์
       วิบูลย์พูดต่อด้วยความตื่นเต้น
       “เขาบอกว่าจะมาอาทิตย์หน้า เราต้องรีบเตรียมงานแล้วนะครับ เดี๋ยวไม่ทัน คุณสมคิดจะเป็นคนโทร.
       บอกคุณเขม หรือจะให้ผมโทร. หรือจะให้คุณสุโทร. ใครจะโทร.ดีครับ”
       ทันใดนั้นเสียงเขมชาติก็ดังขึ้น
       “มีเรื่องอะไร ? ส่งเสียงดังลั่นไปถึงข้างนอก”
       วิบูลย์ตกใจ หันขวับมาเห็นเขมชาติยืนอยู่ข้างหลัง แล้วรีบรายงานด้วยความตื่นเต้น
       “ลูกค้าส่งเมลล์ตอบรับว่าจะมาเยี่ยมชมโรงงานแล้วครับ” พลางหันมาหยิบกระดาษจดหมายจากมือ
       สมคิด “นี่ครับ..เมลล์ของลูกค้า”
       เขมชาติ ก้มดูแล้วก็งง
       “จดหมายลาออก”
       สมคิด กับสุริยงตกใจ ในขณะที่วิบูลย์งง. เขมชาติกวาดสายตาอ่าน
       “จดหมายลาออกอะไรครับ ?”
       สมคิดรีบสะกิดวิบูลย์ หน้าดุๆ
       “หยิบผิด..เมลล์มันแผ่นนี้”
       “อ้าว แล้ว..แผ่นนั้น..เป็นจดหมายลาออกของใครครับ?”
       เขมชาติเงยหน้ามาทางสุริยง สุริยงยืนนิ่งๆ ไม่หวาดหวั่น
       เขมชาติหันมาทางวิบูลย์
       “เรียกทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องมาประชุมที่ห้องประชุมใหญ่ด่วน”
       “ครับ” วิบูลย์รับคำ พลางรีบวิ่งออกไป
       เขมชาติ หันมาพูดกับสมคิด
       “ คุณสมคิด เดี๋ยวคุณดำเนินการประชุมแจกงานไปตามที่เราตกลงกัน เอา “คนของคุณ” เข้าประชุม
       ด้วย และช่วยบอกให้เขาเอาสมองมาทำงานสำคัญของบริษัท อย่าเอาไปคิดเรื่องไร้สาระ”
       เขมชาติชูจดหมายลาออกขึ้นแล้วก็ขยำ พร้อมกับปาทิ้งผ่านหน้าสุริยงไปลงถังขยะ แล้วก็เดินผ่านเข้า
       ห้องไปอย่างไม่ใยดี
       สมคิดมองสุริยงด้วยความเห็นใจ สุริยงมองกระดาษจดหมายลาออกที่อยู่ในถังขยะ ด้วยอารมณ์ที่เซ็ง
       สุดขีด
       
       ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง ยามที่อยู่เพียงลำพังภายในห้ง.เขมชาติเปลี่ยนจากใบหน้าเคร่งขรึมเป็น
       ครุ่นคิด
       
       สุริยงจะจะลาออกจริงหรือไม่
       
       

       จบตอนที่ 5
       
       

       อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 5
        ภายในห้องประชุม ที่มีสมคิด รับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินการประชุม วิบูลย์ มาลัยนั่งข้างๆ สุริยง ส่วน
       วิเวียน เจน และพนักงานคนอื่นๆนั่งเรียงกันไป
       “อาทิตย์หน้าจะมีนักออกแบบตกแต่งภายในจากอังกฤษและฝรั่งเศสมาเยี่ยมชมโรงงาน ผมจะขอแบ่ง
       งานตามนี้นะ ฝ่ายต้อนรับ วิบูลย์กับวิเวียนรับไป”
       วิบูลย์กับวิเวียนพยักหน้ารับทราบ สมคิดแจกแจงต่อ
       “ฝ่ายประสานงานโรงงาน ก็เป็นเจน แล้วเจนก็รับหน้าที่บรรยายภาษาไทยให้ลูกค้าฟังด้วยนะ”
       เจน พยักหน้ารับทราบอย่างงงๆ อย่างไม่ค่อยมั่นใจ “ค่ะ”
       วิญญูนั่งอยู่ข้างๆ มองเจนอย่างไม่พอใจ อิจฉา แอบหมั่นไส้อยู่ลึกๆ
       “ฝ่ายประสานงานทั่วไปก็ คุณสุ”
       “แล้วประสานงานทั่วไป ต้องทำอะไรบ้างคะ ?”
       สุริยงถามอย่างคนที่ไม่รู้จริงๆ สมคิดเงยหน้าตอบยิ้มๆ
       “คุณเขมบอกว่า “ทำทุกอย่าง” อะไรที่ไม่มีใครทำก็คุณสุหรือ..อะไรที่ใครทำไม่ได้ก็ “คุณสุ” อีก
       เช่นกัน ฟังดูดี ฟังดูมีความสำคัญนะครับ”
       “สุจะพยายามคิดแบบนั้นค่ะ” สุริยงยิ้มแห้งๆ
       สมคิดพูดต่อ
       “หน้าที่หลักๆก็มีแค่นี้ ส่วนในรายละเอียดยิบย่อย ผมจะแจกงานให้อีกที ตอนนี้ก็แยกย้ายกันไปทำงาน
       ได้”
       พนักงานคนอื่นค่อยๆทยอยลุกขึ้น และเดินออกไป เหลือวิบูลย์ สมคิด และสุริยงที่กำลังจะลุกเดิน
       ออกไป วิบูลย์รีบหันมาถามสุริยง
       “คุณสุครับ คุณสุ จะลาออกจริงๆเหรอครับ ?”
       สุริยงตอบยิ้มๆ
       “จริงค่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ สุจะอยู่ทำงานนี้ให้จบก่อน แต่สุยืนยันว่า ออกแน่ค่ะ”
       สุริยงยืนยันเสียงแข็ง ทำเอาวิบูลย์พูดอะไรไม่ออก สุริยงดูนาฬิกา ได้เวลาเลิกงานพอดี
       “คุณสมคิดคะ ถ้าวันนี้ไม่มีงานอะไรแล้ว สุขอตัวกลับเลยนะคะ”
       “ครับ”
       สุริยงยิ้มให้สมคิด แล้วก็เดินออกไป วิบูลย์หันมามองหน้าสมคิด ฝ่ายหลังยักไหล่ อย่างไม่รู้จะทำอะไร
       ได้ดีไปกว่านี้
       
       สุริยงเดินมาที่รถ อย่างสบายอารมณ์ จากนั้นก็เปิดรถเข้าไปนั่ง ก่อนที่จะบิดกุญแจสตาร์ทรถ แต่
       ไม่ว่าจะสตาร์ทอีกทีก็ไม่ติด สุริยงเริ่มยิ้มไม่ออก
       
       สุริยงยืนมองดูรถลาก ลากรถของตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ วิบูลย์ยืนถือกระเป๋างานอยู่ข้างๆ
       “ขอบคุณคุณวิบูลย์มากนะคะ ที่ช่วยโทร.เรียกอู่มาลากรถไปซ่อม”
       “ยินดีครับ..อู่นี้ซ่อมนี้ครับดี ไม่ต้องห่วง งานเนี้ยบ เร็ว ไม่วางยา แล้วคุณสุ กลับยังไงครับเนี่ย ?”
       วิบูลย์ถามอย่างเป็นห่วง
       “ก็คงจะแท็กซี่หรือไม่ก็รถเมล์ค่ะ”
       “งั้นไม่ต้องเลยครับ บ้านคุณสุอยู่ไม่ไกลบ้านผม เดี๋ยวผมไปส่งเอง”
       วิบูลย์ขันอาสา
       “ขอบคุณค่ะ”
       จากนั้นวิบูลย์เดินนำไป สุริยงเดินตาม พลันมือถือวิบูลย์ดังขึ้น วิบูลย์เห็นชื่อเขมชาติปรากฏอยู่หน้าจอ
       จึงรีบกดรับ
       “สวัสดีครับคุณเขม” พลันก็ทำเสียงตกใจ “หะ ? ไปโรงงานตอนนี้เหรอครับ ครับๆได้ครับ เอ่อแต่ว่า
       คุณสุเธอรถเสียแล้วผมต้องไปส่งเธอที่บ้าน” สมคิดหยุดฟัง แล้วก็พยักหน้ารับ “โอเคครับๆ ได้ครับ สวัสดีครับ”
       วิบูลย์วางสายแล้วหันมาทางสุริยง
       “คุณเขมให้ผมเข้าไปดูงานที่โรงงานด่วน คงไปส่งคุณสุไม่ได้แล้วนะครับ”
       สุริยงยิ้ม
       “ไม่เป็นไรค่ะ สุกลับแท็กซี่ก็ได้ค่ะ”
       วิบูลย์รีบบอก “แต่คุณเขมบอกว่าจะไปส่งคุณสุเองนะครับ”
       สุริยง งง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
       “คุณเขมให้บอกคุณสุว่ายืนรออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวคุณเขมลงมา อ้อ..แล้วยังกำชับว่าถ้าคุณหนีกลับไปก่อน
       ผมจะซวย คุณสุก็ช่วยยืนอยู่ตรงนี้หน่อยนะครับ ผมจะได้ไม่ซวย ผมไปโรงงานก่อนนะครับ”
       วิบูลย์พูดจบก็รีบเดินไปที่รถทันที สุริยงมองตามวิบูลย์ด้วยความลังเล อย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี หากก็
       ตัดสินใจยืนรอ
       
       เขมชาติยืนมองสุริยงจากห้องกระจกในบริษัท มีกระดาษจดหมายลาออกที่ยับยู่ยี่อยู่ในมือ เขมชาติก้ม
       ดูจดหมาย และเงยหน้ามองสุริยงที่ยืนอยู่ พลางคิดว่าจะทำอย่างไรดี

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 26
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 25
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 24
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 8 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 8 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หนูชอบพี่เกหลงจากครอยาลืมฉันชอบทุกคนทีเเสดง
ปานป.3
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หนูชอรคอย่าลืมฉันมากมาก.555
ด.ญมุจรี ไชยกันยา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นนครีนยใในบวนายสใทนรค
รนีรานใย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แล้วเอื้อกับเกนหลงไปมีเบอร์โทรศัพท์เพื่อส่งแมสเสสหากันตั้งแต่เมื่อไร ไหนว่าไม่ได้เจอกันมานาน
songsai
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014