หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 29 มีนาคม 2557 07:13 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7
       อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       เขมชาติยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานสุริยง เห็นสมคิดนั่งอยู่
       “เลขาผมหายไปไหน ?”
       “ผมเพิ่งไล่ให้วิบูลย์พาไปห้องพยาบาล”
       “เป็นอะไร ?”
       “เมื่อกี๊วิบูลย์โทร.มาบอกว่าเป็นไข้หวัด” สมคิดรายงานตามความเป็นจริง
       “ไม่สบาย..ทำไมเขาไม่บอกผม”
       “คุณสุก็ไม่ได้บอก แต่ผมสังเกตเห็นหน้าซีดๆ ก็เลยถาม เมื่อเช้าตอนอาละวาด คุณเขมไม่
       เห็นเหรอครับ ว่าคุณสุหน้าซีดๆ”
       สมคิดได้ทีแอบเหน็บเจ้านาย
       เขมชาติ ยักไหล่ ไม่สน “ ผมจ้างมาทำงาน ไม่ได้จ้างมาดูหน้า”
       สมคิดสะดุ้งนิดๆ ที่โดนย้อนเข้าให้
       “ แล้วนี่..เป็นอะไรมากหรือเปล่า”
       ลึกๆ แอบห่วง แต่ไม่แสดงออก
       “ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน รู้แต่ว่ากินยาแล้วก็นอนพักอยู่ที่ห้องพยาบาล”
       เขมชาติฟังแล้วก็คิด อย่างเป็นห่วง
       สุริยงนอนคลุมผ้า หน้าซีดอยู่บนเตียง เขมชาติเดินเข้ามา แล้วเอ่ยถามพยาบาลประจำ
       ห้องเบาๆ
       “เป็นไงบ้าง ?”
       “ไข้ขึ้นสูงมากค่ะ เพิ่งทานยาไปเมื่อกี๊นี้เองค่ะ คุณวิบูลย์ให้นอนพัก พอตื่นแล้วจะให้รถตู้ไป
       ส่งค่ะ”
       เขมชาติหันมามองสุริยงที่นอนอยู่ แล้วก็พูดขึ้นเสียงนิ่งๆ แต่จริงๆแล้วเป็นห่วง
       “ผมจะออกไปข้างนอกพอดี ปลุกเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวผมไปส่งเอง”
       พยาบาลกำลังจะรับคำ แต่สุริยงสวนขึ้นมาก่อน ทั้งที่ยังไม่ลืมตา
       “ ไม่ต้องค่ะ ดิฉันกลับแท็กซี่เองได้”
       เขมชาติทำเหมือนไม่ได้ยิน หันไปสั่งความกับพยาบาลต่อหน้าตาเฉย
       “คุณพยาบาลไปบอกให้คนรถเอารถมาจอดรอผม แล้วบอกให้มาลัยเก็บของของ “เขา” มา
       รอผมที่หน้าตึกด้วย”
       พยาบาลรับคำ “ค่ะ นี่เป็นถุงยาของคุณสุนะคะ” พูดจบก็รีบเดินออกไป
       สุริยง พลิกตัว ลุกขึ้นนั่งหันมา
       “ขอบคุณที่มีน้ำใจ แต่ดิฉันไม่ไป”
       เขมชาติไม่ยอมแพ้
       “ผมมีให้แค่ 2 ตัวเลือก จะให้ผมลากออกไป หรืออุ้มออกไป แต่ไม่ว่ายังไง คุณก็ต้องไป
       กับผม
       สุริยงทั้งป่วย ทั้งโกรธ
       “เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะมายโส และไม่ใช่เวลาที่จะมาเอาชนะผม เพราะไม่ว่าจะทำยังไง คุณ
       ก็แพ้อยู่ดี”
       สุริยงเริ่มทนไม่ไหว
       “ฉันไม่ได้ยโส และไม่ได้อยากเอาชนะ ฉันแค่อยากกลับบ้านอย่างสงบ ไม่ต้องมารบกับ
       ผู้ชายบ้าอำนาจ”
       เขมชาติยิ้มขำๆ
       “ดี ปรี๊ดๆ ออกมาบ้างก็ดี อยากจะด่าอะไรก็ด่าออกมาเลย ผมเอียนท่าแข็งๆ แววตาเย็น
       ชาของคุณอยู่เหมือนกัน เอาสิ ระเบิดออกมาเลย”
       เขมชาติมองหน้าอย่างกวนอารมณ์ สุริยงอยากจะกรี๊ดใส่ แต่ก็พยายามข่มลง ข่มลง จน
       นิ่ง และเหนื่อย
       “อยากไปส่งใช่มั้ย เชิญ”
       สุริยงกลั้นใจ ลุกลงจากเตียง ใส่รองเท้า แต่เพราะลุกเร็วไปหน่อย ก็เลยหน้ามืด ตัวเซจะ
       ล้ม เขมชาติจะเข้ามาพยุงด้วยสัญชาตญาณ หากสุริยงยกมือห้าม เหมือนกับรังเกียจ
       “ไม่ต้อง”
       เขมชาติเบรกเอี๊ยด ในขณะที่สุริยงเมินหน้าไปอีกทาง เขมชาติเกินจะทน เลยคว้าตัวมา
       กอดพยุงอย่างแน่น สุริยงตกใจพยายามจะดิ้นออก ยิ่งดิ้น เขมชาติยิ่งรัดแน่น
       “กลัวผมจะแตะต้องตัวนักหรือไง เล่นตัวมากนัก เดี๋ยวจะเดินออกไปทั้งแบบนี้”
       สุริยงสะบัดตัวหลุดอย่างแรง แล้วก็ขยับเสื้อผ้าเข้าที่ ก่อนจะด่าลอยๆ เบาๆ แต่หนักแน่น
       “โรคจิต”
       
       สุริยงค้อนใส่แล้วก็เดินทั้งที่ยังมึนๆ เบลอๆ เพราฤทธิ์ยาออกไป เขมชาติยิ้มร้าย สะใจ
       แกมหมั่นไส้ เดินตามไป โดยไม่ลืมหยิบถุงยาติดมือไปด้วย

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7
       รถของเขมชาติจอดติดไฟแดงอยู่ สุริยงนอนเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง หน้าซีด
       ทั้งเหนื่อย ทั้งป่วย เจ้าของรถหันมามองสุริยง ในใจก็เป็นห่วง แต่ทำเป็นพูดเสียงแข็งใส่
       “หนาวมั้ย ? จะให้ปิดแอร์หรือเปล่า ?”
       “ไม่เป็นไร ขอบคุณ”
       สุริยงตอบโดยไม่มองหน้าคนถาม เขมชาติมอง แล้วตัดสินใจ ปลดเข็มขัดนิรภัย ถอดเสื้อ
       สูทที่ใส่อยู่ออกมา สุริยงปรายตามามองสงสัย เขมชาติก็คลุมเสื้อให้สุริยง ที่ขยับตัวถอยเหมือนรังเกียจ
       “แค่เสื้อ มันไม่ทำให้เนื้อตัวคุณมีมลทินหรอกน่า”
       เขมชาติคลุมเสื้อส่งๆ เหมือนปล่อยลงไปมากกว่า
       “เล่นตัวมากๆ จะลากมากอดกลางวันแสกๆ กอดกันกลางถนน สะใจดี”
       สุริยงหันขวับมา ตาดุ อย่างระวังตัว
       เขมชาติ ยิ้มเหยียด พลางยั่วต่อ
       “ทำยังกะตัวเองเป็นสาวบริสุทธิ์ ลูกก็มีแล้ว สามีก็มีแล้ว ยังไม่รวมที่รอคิวจะเป็นสามีรับ
       ช่วงต่ออีกตั้งไม่รู้เท่าไหร่”
       สุริยงเบือนหน้าหนี หันมองออกไปนอกหน้าต่าง เหนื่อยใจ ไม่อยากจะเถียง
       เขมชาติ ยังไม่ยอมหยุด
       “คุณนี่เก่งนะ ระหว่างอยู่กับพ่อ ก็หว่านเสน่ห์ใส่ลูกไปด้วย พอพ่อตาย ลูกก็พร้อมจะรับไม้
       ต่อทันที”
       สุริยงเงียบ
       “เงียบ แปลว่ายอมรับความจริง”
       “ฉันเหนื่อย อยากจะพูดอะไรก็พูดไป อยากจะคิดอะไรก็คิดไป ฉันไม่แคร์”
       สุริยงพูดเสียงเย็นๆ แบบสุดจะทน แต่มันจี๊ดเข้าไปในใจของเขมชาติอย่างแรง
       ในขณะเดียวกัน สัญญาณไฟ ก็เปลี่ยนเป็นไฟเขียว รถข้างหลังเริ่มบีบแตรไล่ เขมชาติหัน
       หน้ากลับมาที่ถนน แล้วก็ออกตัวไปอย่างแรง
       สุริยงพูดเหนื่อยๆ ทั้งที่ตายังมองออกไปข้างนอก
       “ขับเร็วๆก็ดี จะได้ถึงบ้านเร็วๆ แต่ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา เอาให้ตายคาที่นะ ฉันไม่อยาก
       พิการ!”
       สุริยงประชดอย่างผู้ดี เขมชาติกัดฟันกรอด ทั้งโกรธ ทั้งแค้น ทั้งเสียฟอร์มที่สุริยงทำไม่แคร์
       
       รถเขมชาติปาดเข้ามาจอดที่หน้าบ้านสุริยงอย่างรวดเร็ว สุริยงรีบปลดเข็มขัดนิรภัย พลาง
       ขยับตัวจะลงจากรถ
       “ขอบคุณค่ะ”
       เขมชาติเสียงเข้ม
       “ขอบคุณ แค่นี้เองเหรอ ?”
       สุริยงชะงัก ตอบกวนๆ แบบเหนื่อยหน่ายใจเต็มทน
       “จะให้เอาดอกไม้ ธูป เทียน มากราบด้วยมั้ยคะ ? พรุ่งนี้ดิฉันจะได้เตรียมไปไหว้ เพื่อเป็น
       การขอบคุณที่ขับรถมาส่ง”
       “ยังจะมีหน้ามาประชดอีก ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ เมื่อก่อนเป็นยังไง วันนี้ก็เป็นเหมือนเดิม
       ไม่เคยเห็นคุณค่าของคน เห็นแต่คุณค่าของเงิน ถ้าเปลี่ยนจากขับรถมาส่ง เป็นเอาเงินสดมากองให้
       ตรงหน้า คงได้มากกว่าคำว่า “ขอบคุณ” เผลอๆ อาจจะได้ทั้งตัว”
       “ใช่ แต่ไม่เสมอไป สำหรับบางคนต่อให้เอาเงินมากองตรงหน้า ก็อาจจะไม่ได้อะไรเลย
       ถึงดิฉันจะต้องการเงิน แต่ดิฉันก็เลือก”
       สุริยงเชิดหน้าตอบกลับไปอย่างไม่แคร์ แล้วก็เปิดประตูลงไปเลย เขมชาติสะอึก จะคว้า
       ข้อมือไว้
       “เดี๋ยว”
       แต่ไม่ทัน สุริยงลุกไปแล้ว แถมยังปิดประตูใส่หน้าเขมชาติ เขมชาติไม่ยอมแพ้ รีบลงจากรถ
       ไปทันที ด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านสุดๆ
       
       สุริยงจะเดินเข้าบ้าน เขมชาติเดินมาดึงแขนไว้ ไม่ยอมให้จบง่ายๆ
       “หยุดก่อน ! เมื่อกี๊ที่พูด หมายความว่ายังไง ?”
       สุริยงมองหน้าเขมชาติทั้งเหนื่อย ทั้งป่วย พลางรีบสะบัดแขนออก
       “หมายความว่า ต่อให้คุณรวยล้นฟ้า เอาเงินทั้งหมดของคุณมากองตรงหน้า ก็ไม่ได้
       แปลว่า ดิฉันจะเลือกคุณ”
       เขมชาติ เจ็บจี๊ดไปทั้งใจ
       “ให้ราคาตัวเองสูงเกินไปแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนพูดแบบนี้ ผมอาจจะรู้สึกท้าทาย อยากจะ
       เอาชนะ แต่สภาพตอนนี้” พลางมองสุริยงหัวจรดเท้าอย่างเหยียดหยาม “แม้แต่เศษเงินก็อย่าหวัง”
       สุริยงสวนกลับอย่างสุดทน
       “โอเค พอได้แล้ว ที่ผ่านมา พยายามอดทนเพราะเห็นเป็นเรื่องงาน แต่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นใน
       วันนี้ มันมากเกินไปแล้ว”
       “มากเกินไป ? ถ้าที่ผมทำวันนี้มันมากเกินไป แล้วที่คุณเคยทำกับผมในวันนั้นมันเรียกว่า
       อะไร”
       สุริยง จ้องหน้าเขมชาติ
       
        “นี่คุณยังจมอยู่กับอดีตอยู่อีกเหรอ ? เมื่อไหร่จะลุกขึ้นและเดินข้ามมันไปสักที อะไรที่มัน
       ผ่านมาแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะยึดติดอยู่กับมัน”

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 26
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 25
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 24
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 14 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 14 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คุณเขม ขอทายว่าต้องโดนจัดหนักแน่ๆ ถ้าคิดจะเอาคืนสุริยง สงสารเขมชาติล่วงหน้าได้เลยอ่ะ ขอบคุณคนอัพนะคะ
vena
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014