อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7

โดย MGR Online   
29 มีนาคม 2557 07:13 น.
หน้าที่แล้ว |   1 | 2 | 3 | 4  | หน้าถัดไป
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7
        อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       เขมชาติสะอึก สุริยงใส่ต่อ
       
       “คุณจะจดจำ แล้วเอาอดีตมาทำร้ายตัวเองก็เรื่องของคุณ แต่อย่าเอามันมาทำร้ายฉัน ฉัน
       ก้าวข้ามมันมานานแล้ว ไม่มีวันจะเจ็บปวดเพราะมันอีก ถ้าคุณยังไม่หยุดพูดถึงอดีต ฉันจะเดินออกไปจาก
       ชีวิตคุณ และอย่าหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกในอนาคต”
       เขมชาติหน้าชา เจ็บ จนจุก สุริยงผลักไหล่เขมชาติ จนเซออกไปพ้นทาง แล้วก็เดินเข้า
       บ้านไปอย่างไม่แยแส ทิ้งให้เขมชาติยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความโกรธ
       สุริยงรีบเดินเข้ามาและปิดประตูเหมือนไม่อยากจะสนใจ เสียงรถเขมชาติออกตัวไปอย่าง
       แรง บ่งบอกว่าโกรธจัด
       สุริยงยืนอยู่ที่เดิม ใจยังเต้นแรง หญิงสาวยืนพิงประตูอย่างหมดแรง
       
       เขมชาติขับรถมาด้วยความโกรธ สวนกับเอื้อ ที่กำลังจะขับตรงมาที่บ้านของสุริยง เอื้อเห็น
       รถเขมชาติก็จำได้ จึงมองตามไป ในขณะที่เขมชาติ ยังขับไปด้วยความโกรธ ไม่ทันเห็นรถของเอื้อ หากหาง
       ตาปราดไปเห็นกระเป๋าของสุริยงที่วางอยู่ที่พื้น
       เขมชาติเบรกเอี๊ยด หยิบกระเป๋ามาดู เห็นถุงใส่ยายัดอยู่ในกระเป๋า พลางคิดว่าจะเลี้ยวรถ
       กลับไปคืนดีหรือไม่
       
       สุริยงรวบรวมกำลังจะเดินเข้าบ้าน พลันเสียงออดดัง สุริยงชะงัก หันมาเปิดประตู เห็นเอื้อ
       ยืนอยู่พร้อมกับกระถางดอกไม้ ต่างคนต่างแปลกใจ
       “อ้าว หนูเล็ก ทำไมเลิกงานเร็วจัง”
       “ไม่สบายนิดหน่อยน่ะค่ะ”
       “แล้วเขมชาติมาส่งใช่หรือเปล่า ? เมื่อกี๊เห็นรถเพิ่งออกไป”
       สุริยงตอบเหนื่อย
       “ ค่ะ คุณเอื้อเอากระถางต้นไม้มาทำไมคะ ?”
       “อ๋อ ผมเห็นคุณบ่นว่าอยากได้ พอดีเห็นมันขายอยู่ ก็เลยซื้อมาฝาก แหม จังหวะดีเลย
       ถือว่าเป็นกระถางต้นไม้เยี่ยมไข้ก็แล้วกัน”
       “ขอบคุณค่ะ”
       พลันรถเขมชาติก็เข้ามาจอดเทียบที่หน้าบ้าน ในจังหวะที่เอื้อส่งกระถางต้นไม้ให้สุริยง
       พอดี สุริยงยิ้มรับ อย่างเหนื่อยๆ
       เขมชาติมองภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ด้วยความหมั่นไส้ เอื้อหันมาเห็นพอดี
       “อ้าวคุณเขมนี่ กลับมาทำไม ?”
       “ฝากคุณเอื้อด้วยนะคะ หนูเล็กขอตัวเข้าบ้านก่อน ปวดหัวมาก”
       สุริยงเดินถือกระถางดอกไม้เข้าบ้านไป เอื้อมองตามงงๆ
       
       เขมชาติเดินลงมาจากรถ พร้อมกับกระเป๋า และถุงยา เอื้อเดินมาต้อนรับ เขมชาติ
       พยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ
       “สวัสดีครับคุณเอื้อ วันนี้ไม่มีงานเหรอครับ ?”
       เอื้อชะงักนิดๆ “มีครับ แต่ถึงมีงาน ผมก็ต้องหาเวลาแวะมาที่บ้านหนูเล็กอยู่บ่อยๆ บ้านนี้
       มีแต่เด็ก ผู้หญิง แล้วก็ผู้สูงอายุ ต้องหมั่นมาดูแล แล้วคุณเขมหล่ะครับ...ไม่มีงานเหรอครับ ?”
       เอื้อตอกกลับแบบนิ่มๆ เขมชาติชะงัก แต่รีบกลบเกลื่อน
       “มีครับ แต่พอดีต้องทำตามคำสั่งของคุณเกน กำชับให้ผมดูแล “แม่เลี้ยง” คุณเอื้ออย่างดี
       ผมเห็นว่าไม่สบายก็เลยขับรถมาส่ง เพราะเป็นทางผ่านไปประชุมพอดี”
       เอื้อพยักหน้ารับรู้ อย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ก็ไม่แย้ง เขมชาติส่งกระเป๋าให้
       “แม่เลี้ยงคุณเขาลืมกระเป๋ากับยาไว้ในรถผม ฝากให้เขาด้วย”
       พลางส่งถุงยาให้ เอื้อรับมา เขมชาติทำเป็นเพิ่งนึกได้ แล้วก็พูดยิ้มๆ
       “อ้อ ไหนๆก็เจอคุณเอื้อพอดี ถ้าคุณมีโอกาสได้คุยกับคุณเกน ช่วยชื่นชมในความมีน้ำใจ
       ของผมให้เธอฟังด้วยนะครับ บอกตามตรงเลย ที่ผมมาส่งก็เพราะคุณเกน ถ้าเป็นพนักงานคนอื่น ผมคงให้
       กลับเอง”
       เอื้อ ยิ้มๆ
       “ได้ครับ ผมไม่ลืมบอกแน่ๆ แต่คราวหน้า คุณเขมโทร.เรียกผมก็ได้นะครับ ผมไปรับหนู
       เล็กเอง ผมรับปากว่าจะไม่บอกเกน คุณยังได้หน้าเหมือนเดิม ส่วนผมก็ได้ดูแลหนูเล็ก คุณอยากเป็นฮีโร่ใน
       สายตาของเกน ผมก็เป็นฮีโร่ในสายตาของหนูเล็กเหมือนกัน”
       เอื้อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและจริงใจ จนเขมชาติสะอึก
       เอื้อชูกระเป๋ากับถุงใส่ยา “ขอบคุณนะครับ”
       
       พูดจบก็เดินเข้าบ้านไปเลย ทิ้งให้เขมชาติยืนอยู่ที่เดิม หน้าชา ใจเต้นแรง เขมชาติกำหมัด
       แน่น ทั้งริษยา ทั้งแค้นใจ ในคราวเดียว

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7
        เขมชาติยืนอยู่มุมหนึ่งในบ้านเกนหลง ด้วยสีหน้าที่ยังกรุ่นไปด้วยความแค้นใจ เกนหลง
       เดินมาเห็นพอดี
       “ได้ข่าวว่าเมื่อเช้าอาละวาดใส่คุณสุ จนเธอป่วยเลยเหรอคะ ? “
       เขมชาติหันกลับมา
       “ใครให้ข่าวครับ ไม่เป็นกลางเอาซะเลย ผมโดนใส่ร้ายเต็มๆ”
       “แน้ ผิดแล้วยังไม่ยอมรับผิด ไปโทษแหล่งข่าวของเกนอีก แหล่งข่าวอาวุโสค่ะ รับรองว่า
       เป็นกลาง เชื่อถือได้แน่นอน”
       เกนหลงทำเสียงล้อ
       “คุณสมคิดหล่ะสิ พรุ่งนี้ต้องไปจัดการซะหน่อยแล้ว”
       เกนหลงรีบห้าม
       “อย่านะคะ ถ้าคุณทำ เกนโกรธจริงๆด้วย”
       เขมชาติหน้าเหรอ “อ้าว”
       “ก็จริงนี่ ถ้าเขมไปต่อว่าคุณสมคิด ต่อไปเกนถามอะไร คุณสมคิดก็คงไม่บอก เพราะฉะนั้น
       ห้ามเขมมายุ่งกับแหล่งข่าวของเกนเด็ดขาด”
       เขมชาติส่ายหน้า เกนหลงรีบอธิบาย
       “เกนจะเป็นเลขาคุณ ก็ต้องดูแลจิตใจคนใกล้ชิดคุณทุกคน จะได้ทำงานอย่างมีความสุข
       เขมเองก็เหมือนกัน จะวี๊ดบึ้มใส่คุณสุแบบนั้นอีกไม่ได้นะคะ ไม่มีใครเขาชอบ ยิ่งทำ เขาก็ยิ่งอยากจะ
       ลาออก”
       เขมชาติชะงักกึก
       “คนที่รู้งาน หาไม่ได้ง่ายๆ ทั้งคุณสมคิด คุณวิบูลย์ ก็ชมว่าคุณสุทำงานดี ถ้าคุณไม่รีบปรับ
       ท่าทีที่มีต่อคุณสุ ยังร้ายๆใส่แบบนี้ ระวังจะต้องเสียเธอไป ถ้าอยากให้อยู่ทำงานด้วยกันนานๆ ก็ต้องทำดี
       ต่อกันค่ะ ไม่งั้นไปแน่ “
       เขมชาติเริ่มคิดหนัก เกนหลงรีบตัดบท
       “เกนทำอาหารเรียบร้อยแล้วนะคะ ให้เด็กจัดโต๊ะอยู่ เกนขอเข้าไปดูความเรียบร้อยก่อนนะ
       คะ เดี๋ยวให้เด็กมาตาม”
       เกนหลงเดินเข้าบ้านไป เขมชาติยังยืนครุ่นคิดถึงคำพูดของสุริยง
       “คุณจะจดจำ แล้วเอาอดีตมาทำร้ายตัวเองก็เรื่องของคุณ แต่อย่าเอามันมาทำร้ายฉัน !
       ฉันก้าวข้ามมันมานานแล้ว ไม่มีวันจะเจ็บปวดเพราะมันอีก !!! ถ้าคุณยังไม่หยุดพูดถึงอดีต ฉันจะเดิน
       ออกไปจากชีวิตคุณ และอย่าหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกในอนาคต”
       “ไม่ ผมไม่ยอมมันจบง่ายๆ”
       เขมชาติแค้นกัดฟันกรอด ทั้งเจ็บ ทั้งแค้น
       “ถ้าเธอยังไม่เจ็บ เรื่องนี้ไม่มีวันจบ”
       “ผู้อำนวยการต้องการอะไรนะคะ ?” สุริยงถามย้อน หน้างงๆ เขมชาติ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทำหน้านิ่งเครียด เหมือนจะหาเรื่อง แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นยิ้มนิดๆ พร้อมกับตอบ “ ผมต้องการ -เริ่ม - ต้น - ใหม่” เขมชาติจงใจเน้นคำพูดช้าๆ ชัดๆ “เริ่มต้นอะไรคะ ? “ สุริยงยังข้องใจ “ก็ เริ่มต้นความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคน” คำตอบของเขมชาติ ทำเอาสุริยงถึงกับผงะ เขมชาติรีบขยายความ “ผมเห็นด้วยกับสิ่งที่คุณพูด อะไรที่ไม่ดีก็ไม่ต้องไปจำ เรื่องระหว่างผมกับสุริยาวดี ผมเลือกที่จลืมเรื่องร้ายๆ และจำแต่สิ่งดีๆ จำแค่ความเป็น “เพื่อน” ระหว่างเราสองคน” สุริยงมองอย่างไม่ค่อยไม่วางใจ เขมชาติรีบดักคอ อย่างรู้ทัน “ผมเห็นว่าคุณ “ลืม” ทุกอย่างได้ และมีความสุขกับลูกๆ ทั้งลูกจริง และลูกเลี้ยง ผมก็แค่..อยากจะมีความสุขแบบนั้นบ้าง ผมขอโทษที่เคยทำไม่ดี พูดไม่ดีกับคุณ”
       สุริยงเริ่มอ่อนลงนิดๆ พลางคิดตาม เขมชาติรีบพูดต่อ สายตาแอบอ้อนนิดๆ “เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ย ?” พลางลุ้นรอฟังคำตอบ “ชีวิตของดิฉัน เริ่มต้นใหม่มาหลายครั้ง จะเริ่มต้นอีกสักครั้งเป็นไรไป”
       เขมชาติ ยิ้มกว้าง “ดี งั้นเรามาเริ่มต้นใหม่” เขมชาติยื่นมือมาตรงหน้าสุริยง สุริยงมองอย่างใช้ความคิด เขมชาติรีบพูดดักคอ “จับมือ เพื่อเป็นการทำสัญญาระหว่างเราสองคน” สุริยงมองอย่างกำลังตัดสินใจ เขมชาติยิ้มมุมปาก แววตาเจ้าเล่ห์ “หรือว่าคุณไม่กล้าจับมือผม” สุริยงคิด พลางค่อยๆยื่นมือมา และจับมือเขมชาติไว้ เขมชาติยิ้มร้ายที่มุมปาก และบีบมือสุริยงแน่น
       “ขอบคุณที่ไว้ใจ ผมสัญญาว่าจะเริ่มต้นใหม่อย่างดีที่สุด” เขมชาติบีบมือสุริยงแน่นขึ้น พลางมองหน้าสุริยงดูว่าจะหวั่นไหวหรือเปล่า แต่สุริยงยังนิ่ง สมคิด ที่เดินเข้ามาได้จังหวะพอดี เห็นเขมชาติและสุริยงยืนจับมือกันอยู่ก็นึกแปลกใจ “อ้าว มีอะไรกันหรือเปล่าครับ ? แล้วนี่มายืนจับมือกันทำไมครับ?” สุริยงสะดุ้งนิดๆ แล้วรีบดึงมือออกด้วยความระมัดระวังตัว เขมชาติปรายตามามองสุริยงแอบเห็นอาการประหม่า จึงแอบยิ้ม “เรากำลังทำสัญญาสันติภาพกันครับ คุณสมคิดมาก็ดีแล้ว จะได้เป็นพยานการสงบศึก เราจะลืมเรื่องเก่าๆ และเริ่มต้นใหม่ นับจากวันนี้เป็นต้นไป” เขมชาติประกาศแล้วก็เดินเข้าห้องไป สมคิดมองหน้าสุริยงงงๆ สุริยงยิ้มรับนิดๆ แล้วมองตาม เขมชาติ ในขณะที่ยังคงคลางแคลงใจ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?
       เขมชาติเดินเข้ามาในห้อง สีหน้าพอใจ แววตาเย้ยหยัน และยิ้มเยาะที่มุมปาก ก่อนที่จะล้วงกระเป๋าหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วก็เช็ดมือข้างที่จับมือสุริยงอย่างรังเกียจ ในใจเริ่มนึกสนุกกับแผนร้ายของตัวเอง
       เอื้อยืนคุยกับเพื่อนสมาชิกกลุ่มขี่จักรยาน ที่จอดรถยืดเส้นยืดสายรอสมาชิกใหม่อยู่ “ตกลงสมาชิกใหม่คงไม่มาแล้วมั้งครับ” สิ้นเสียงของเอื้อ เสียงของ เกนหลง ก็ดังแทรกขึ้นมา “ มาสิคะพี่เอื้อ” เอื้อหันไปก็เห็นเกนหลงถีบจักรยานมากับเพื่อนอีกสองคนก็แปลกใจ “เกน ไปไงมาไงเนี่ย” “พอดีคุยกับเพื่อนเมื่อคืนนี้ค่ะ เขาบอกว่าวันนี้ชมรมมีทริป เกนเลยให้เพื่อน สมัครให้ ดีใจจังค่ะที่พี่เอื้อก็อยู่ชมรมนี้ด้วย” เกนหลงยิ้มกว้าง แววตาบอกว่าหมายความอย่างที่พูดจริงๆ “พี่น่ะขาใหญ่เลยล่ะ อยู่มาตั้งแต่ตั้งชมรม” เอื้อยืดอกอย่างภูมิใจ “โอ๊ะโอ๋ว งั้นฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เอื้อหัวเราะ พลางหันไปหาทุกคน “ผมว่าถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเถอะครับ” จากนั้น ก็ขึ้นขี่จักรยานแล้วถีบนำเกนหลงและเพื่อนสมาชิกอกไปทันที
       เอื้อ เกนหลง และสมาชิกทุกคนในกลุ่ม ขี่จักรยานไปเที่ยวตามที่ต่างๆ รอบเกาะรัตนโกสินทร์อย่างมีความสุข ก่อนจะหยุดพักแวะที่ร้านกาแฟโบราณในบริเวณนั้น “คราวหน้าเกนชวนคุณเขมชาติมาด้วยสิ” เอื้อบอกกับเกนหลง ที่นั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน “เกนก็อยากชวนมาค่ะ แต่รายนั้นเขาชอบทำแต่งงาน ไม่มีเวลาให้กิจกรรมอื่นเลย” “เหมือนหนูเล็กของพี่ แต่ละวันแค่ทำงานกับดูลูกก็หมดเวลาแล้ว” “พี่เอื้อยังดีนะคะที่มีโอกาสไปดูแลไก่กับไข่ที่บ้านบ่อยๆ ยังได้ใกล้ชิดคุณสุบ้าง” น้ำเสียงของเกนหลงมีแววตัดพ้อเล็กน้อย “แต่เกนก็กำลังจะไปทำงานกับคุณเขมชาตินี่” เอื้อพูดยิ้มๆ “เกนไปเป็นลูกน้องนะคะ ไม่รู้ว่าทำงานด้วยแล้วจะดุเกนเหมือนดุคุณสุหรือเปล่า แต่ถ้าดุมากๆเกนจะลาออกให้ดู”
       “ไม่ได้นะ” เอื้อรีบโบกมือห้าม “ เกนต้องทำดีๆ แล้วหนูเล็กจะได้ลาออกมาทำงานกับพี่ไง ช่วยๆ ไงกันนะ”

จำนวนคนโหวต 14 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 14 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017