อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7

โดย MGR Online   
29 มีนาคม 2557 07:13 น.
หน้าที่แล้ว |   1 | 2 | 3 | 4
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7
        อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       เกนหลงหัวเราะ “พี่เอื้อนี่แอบร้ายนะคะ” เอื้อกับเกนหลงหัวเราะขำกัน แล้วจู่ๆ เกนหลงก็นึกขึ้นได้ “ เอ้อ คุยเรื่องคุณสุแล้วก็นึกได้ เกนมีข้อสงสัยอย่างหนึ่งค่ะ เกนอยากรู้ว่า คุณสุเป็นถึงภรรยาของคุณพ่อพี่เอื้อ ทำไมยังต้องมาทำงานเป็นเลขาให้เขมด้วยคะ ?” เกนหลงถามตรงๆ และรอฟังคำตอบด้วยความอยากรู้
       
       วิบูลย์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านสุริยง ในขณะที่สุริยงกำลังลงจากรถ วิบูลย์รีบพูดต่อ “พรุ่งนี้ผมมารับสักเจ็ดโมงเช้านะครับ” สุริยง รีบบอก “ไม่เป็นไรค่ะ พรุ่งนี้สุไปเองได้ค่ะ” “ไม่ได้ครับ คุณเขมกำชับให้ผมรับส่งคุณสุจนกว่าจะได้รถ และก็ต้องรับส่งให้ถึงที่ไม่ให้คนอื่นมาปาดหน้า จะได้สมกับที่สงบศึกกันแล้ว” สุริยงเลิกคิ้วแปลกใจ วิบูลย์รีบไขข้อข้องใจ “คุณสมคิดบอกนะครับ ว่าคุณสุกับคุณเขมจับมือประกาศสันติภาพ ดีกันแบบนี้ก็ไม่ลาออกแล้วใช่มั้ยครับ ?” วิบูลย์ลุ้น รอฟังคำตอบ
       
       “ยังคิดจะลาออกอยู่อีกเหรอ ?” เขมชาติ ที่กำลังคุยกับวิบูลย์อยู่มุมหนึ่งของบ้าน ถามย้ำ วิบูลย์รีบรายงานอย่างรวดเร็ว “ครับ ผมถามย้ำตั้งหลายรอบ คุณสุก็ยังยืนยันว่าจะออก” เขมชาตินิ่งคิด “อ้อ ส่วนเรื่องรับส่งคุณสุ ตอนนี้คุณเอื้อ ลูกชายเจ้าสัวส่งคนรถมาคอยรับส่ง ตอนแรกคุณสุก็จะไปกับรถตู้ แต่ผมบอกว่าถ้าผมไม่ได้ไปส่งเอง คุณเขม เล่นงานผมหนักแน่ คุณสุก็เลยใจอ่อนบอกให้รถตู้กลับไปครับ” เขมชาติยิ้มสะใจ แล้วก็หันมา “ดีมาก..แล้วก็ทำตามที่ผมสั่ง รับส่งทุกวันจนกว่าจะได้รถ” วิบูลย์ รับคำ “ครับ เอ่อ คุณเขมครับ ผมขอถาม ที่คุณเขมให้ผมทำขนาดนี้ เพราะไม่อยากให้คุณสุลาออกใช่มั้ยครับ ? แสดงว่า คุณเขมเริ่มเห็นฝีมือของคุณสุแล้วใช่มั้ยครับ” เขมชาติ ทำทีเป็นคล้อยตาม “ก็คงงั้นมั้ง เห็นทั้งคุณ ทั้งคุณสมคิดปลื้มกันนักหนา นานๆจะเจอคนมีความสามารถจะปล่อยให้ออกไปได้ยังไง” วิบูลย์ยิ้มดีใจที่เขมคิดได้ ไม่ทันได้ยินประโยคต่อมา ที่เขมชาติพูดกับตัวเองเบาๆ “ถ้าปล่อยให้ลาออก มันก็จบง่ายเกินไป” เขมชาติกัดฟันพูดด้วยความจงชัง พลางครุ่นคิดว่าหนทาง ที่จะไม่ให้สุริยงลาออก
       
       สุริยงอยู่ในชุดอยู่บ้าน กำลังรินน้ำให้เอื้อ เบื้องหน้าเอื้อมีหนังสือพิมพ์หางานวางอยู่ เห็นร่องรอยว่ามีการเปิดอ่าน และวงหางานค้างไว้อยู่ “ง่ายสิ ในเมื่อคุณกำลังลาออกจากบริษัทคุณเขม คุณหางาน ผมรับคุณเข้าทำงาน ใบสมัครก็ไม่ต้องกรอก เริ่มงานได้เลย ไม่เห็นยาก” เอื้อตอบอย่างมั่นใจ สุริยง วางแก้วตรงหน้าเอื้อ “ถึงจะไม่ยาก แต่ก็ไม่อยากทำ เรื่องมรดกของนายสองคนก็ยังไม่เรียบร้อย ตั้งแต่วันที่คุยกับคุณอัม คุณอร ไปครั้งที่แล้ว ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า พยายามจะนัดทนายความก็ไม่อยู่ตลอด ถ้าฉันโผล่ไปทำงาน มีหวังธนาคารแตก” เอื้อ ถอนใจ ด้วยความเสียดาย “เฮ่อ ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมคุณเขมถึงได้ปล่อยให้เลขาอย่างคุณหลุดมือ” สุริยง ตอบยิ้มๆ “ คงเป็นเพราะอีกไม่นานคุณเกนหลงก็จะมาเริ่มงานมั้งคะ ตอนนั้นฉันก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป” สุริยงตอบอย่างมั่นใจ และยอมรับความจริง
       
       ในขณะที่เกนหลง กำลังบอกข่าวร้ายแก่เขมชาติ “เกนมาเป็นเลขาให้เขมไม่ได้แล้วค่ะ” เขมชาติอึ้ง “ทำไมล่ะครับ ? เกิดอะไรขึ้น ?” “เกนไม่อยากทำให้คุณสุต้องเดือดร้อน” คำตอบของเกนหลง ทำเอาเขมชาติถึงกับลุกพรวด “เดี๋ยวก่อนนะครับ การที่คุณมาเป็นเลขาผม เขาจะเดือดร้อนยังไง” “เดือดร้อนสิคะ เพราะคุณสุไม่ได้มรดกจากเจ้าสัว คนที่ได้คือลูกแฝด แต่เรื่องมรดกก็ยังไม่เรียบร้อย คุณสุต้องทำงานหาเงินดูแลทุกคนในครอบครัว การที่เกนมาเป็นเลขา คุณสุอาจจะไม่พอใจ ก็เลยขอลาออก แต่ถ้าเกนไม่มาทำ คุณสุก็อาจจะไม่ลาออก ครอบครัวขาก็จะไม่เดือดร้อน” เกนหลงอธิบายยาวเหยียด “ใครบอกคุณเรื่องลาออก แล้วใครบอกคุณเรื่องมรดก” เขมชาติข้องใจ “เกนถามพี่เอื้อเรื่องมรดก แล้วก็ถามคุณสมคิดกับคุณวิบูลย์เรื่องลาออกค่ะ” เขมชาติหันหลังให้เกนหลง แอบชักสีหน้าไม่พอใจนิดๆ “พวกนี้นี่ จุ้นจ้านจริงๆ” จากนั้นก็พยายามข่มอารมณ์ นิ่ง คิด หาทางออกและเมื่อคิดได้ เขมชาติก็แอบยิ้มนิดๆที่มุมปาก
       
       สุริยงขมวดคิ้วด้วยความงุนงง
       “ผู้อำนวยการจะให้ดิฉันทำอะไรนะคะ?” เขมชาติทำทีเป็นมองซ้ายมองขวา
       “คุยตรงนี้ไม่ปลอดภัย มาทางนี้ดีกว่า”
       เขมชาติคว้าข้อมือสุริยง และพาเดินผละจากหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ไปที่มุมลับตาคนสุริยงตกใจ แต่ไม่ทันไหวตัวก็ถูกลากเข้ามุมไป ในขณะที่ในห้องทำงานของเขมชาติ เกนหลงยังคงนั่งรออยู่อย่างร้อนใจ เขมชาติลากแขนสุริยงเข้ามาในห้องเก็บของเล็กๆ ที่มุมตึก ด้วยพื้นที่ที่มีจำกัด ทั้งสองคน จึงต้องยืนเบียดจนตัวชิดกัน สุริยงพยายามบิดมือออก และถอยห่างทิ้งระยะ แต่หลังชนเข้ากับกำแพงถอยได้ไม่มาก “ดิฉันว่า คุยข้างนอกดีกว่านะคะ”
       พลางตั้งท่าจะเดินออกไป หากเขมชาติ รีบคว้ามือไว้ “ไม่ได้ “ จากนั้นก็ออกแรงดึงสุริยงกลับมา จนตัวแทบจะแนบกัน “เรื่องนี้ ลับสุดยอด ออกไปคุยข้างนอกไม่ได้ เดี๋ยวคุณเกนได้ยิน ผมต้องแย่แน่ๆ นะ นะ คุยแป๊บเดียว ไม่นานจริงๆ “ เขมชาติแสร้งทำเสียงอ้อน สุริยง หันหน้ามาก็หน้าเกือบจะติดกัน จำต้องหันหน้าหนี
       “งั้นก็รีบๆพูดมาเถอะค่ะ” เขมชาติ ยิ้มร้าย แล้วก็ออดอ้อนต่อ
       “ตอนนี้คุณเกนเข้าใจผิด คิดว่าคุณลาออกเพราะผมชวนเขามาเป็นเลขา คุณเกนเลยปฎิเสธไม่มาทำงานกับผม” สุริยงลืมตัวหันขวับมา หากเมื่อประจัญหน้ากับเขมชาติในระยะใกล้ก็ตกใจ รีบหันกลับอีกที
       “แต่ผมไม่ยอม ผมรอวันที่จะได้อยู่ใกล้ชิดเขา ได้มีโอกาสเรียนรู้กันและกันมานานแล้ว ผมจะไม่ยอมให้โอกาสหลุดมือ คุณต้องช่วยผมนะ” “ผู้อำนวยการจะให้ดิฉันช่วยอะไรคะ ?”
       สุริยงเริ่มหลงกล “ทำยังไงก็ได้ให้คุณเกนยอมทำงานกับผม”
       สุริยงนิ่งคิด เขมชาติได้ที รีบพูดต่อ “นะ นะ ช่วยผมหน่อยนะ ช่วยพูดให้เขาสบายใจ ว่าเขาไม่ได้เป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณต้องลาออกผมขอร้องหล่ะนะ คุณคนเดียวที่จะเปลี่ยนใจคุณเกนได้ ช่วยผมหน่อยนะ คิดว่าช่วยในฐานะเพื่อนก็ได้
       “ พูดพลางคว้าข้อมือของุริยงมากุมไว้ หากฝ่ายที่ถูกเกาะกุม พยายามบิดเอามือออก แล้วก็ตัดบท
       
       “ดิฉันจะลองพยายามดู...แต่ไม่รับปากนะคะ ว่าจะทำสำเร็จหรือเปล่า”

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 7
        สุริยงเบี่ยงตัวแล้วก็เดินออกไปเลย เขมชาติมองตาม. พลางยิ้มอย่างสะใจ ที่เห็นสุริยงตกหลุมพราง ใจอ่อน ยอมช่วย
       “เขมบังคับให้คุณสุมาพูดหรือเปล่าคะ?” เกนหลงรีบดักคอเขมชาติ ที่ยืนอยู่อีกมุม สุริยงยืนอยู่ไม่ห่างออกไป
       “ผู้อำนวยการไม่ได้บังคับ ดิฉันมาชี้แจงด้วยความเต็มใจค่ะ คุณเกนหลงไม่ต้องกังวลเรื่องดิฉันนะคะ การที่คุณมาเป็นเลขาคุณเขม ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้ดิฉันลาออก”
       สุริยงพูดยิ้มๆ เกนหลงมองหน้าเขมชาติ เขมชาติยักไหล่ “ไม่ได้บังคับจริงๆ” เกนหลงหันมาถามต่อ “แล้วคุณสุลาออกเพราะอะไรคะ ?” เขมชาติ พลอยลุ้นรอฟังคำตอบด้วย สุริยงปรายตามาทางเขมชาตินิดๆก่อนจะตอบ “เหตุผลส่วนตัวค่ะ”
       “แล้วมีงานใหม่หรือยังคะ?” สุริยงตอบตามความจริง “ยังไม่มีค่ะ”
       “งั้นเกนไม่ให้ออก” เกนหลงออกคำสั่งกรายๆ สุริยงชะงัก เขมชาติหันมาทางเกนหลง
       “ในเมื่อคุณสุต้องทำงานดูแลทุกคนในครอบครัว แล้วจะลาออกไปตกงานทำไมคะ เกนไม่ยอม ถ้าคุณสุลาออก เกนจะไม่มาทำงาน” เขมชาติหันขวับมาทางสุริยง แสร้งส่งสายตาขอความเห็นใจ
       “เอ่อ คุณเกนคะ แต่” สุริยงอึกอัก
       “ไม่ต้องแต่ค่ะ ถ้าอยากให้เกนมาเป็นเลขาเขม คุณสุก็ห้ามลาออก”
       เกนหลงยื่นคำขาด สุริยงสะอึก พลางหันมาทางเขมชาติ ที่มองตอบพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอน “สุริยง” “เขมห้ามพูดอะไรทั้งนั้นค่ะ ให้คุณสุเป็นคนตัดสินใจเอง ห้ามชี้นำ”
       เกนหลงดักคออย่างรู้ทัน เขมชาติจำต้องเงียบ มองหน้าสุริยง ที่เมื่อเห็นสายตาเว้าวอนก็ชะงักคิด และสุดท้ายสุริยงก็ตัดสินใจ “ก็ได้ค่ะ ดิฉันไม่ลาออกก็ได้ค่ะ” เขมชาติ ยิ้มสะใจ ที่สามารถเอาชนะสุริยงได้ แต่เมื่อเกนหลงหันมาเห็น ก็รีบเก็บอาการ “ คือ ผมดีใจที่ผมจะได้คุณมาเป็นเลขาก็เลยออกนอกหน้ามากไปหน่อย”
       พลางรีบถลาเข้ามาหาเกนหลงแล้วก็นั่งโอบออดอ้อน “อย่าลืมสัญญานะครับคุณเกน สุริยงไม่ลาออกแล้ว คุณต้องมาเป็นเลขาให้ผมนะ นะ นะ “ เขมชาติจงใจส่งเสียงอ้อนต่อหน้าสุริยง จนฝ่ายหลังต้องหลบตาหนี เกนหลงยิ้มรับ “ โอเคค่ะ” พลาง หันมาทางสุริยง
       “คุณสุห้ามเปลี่ยนใจ พอเกนมาทำงานแล้วแอบลาออกไม่ได้นะคะ เกนจะไปตามถึงบ้านเลย” เขมชาติ รีบเสริม “สุริยงเขาเป็นคนรักษาคำพูด เขาบอกไม่ออก ก็คือไม่ออก” จากนั้นก็หันมาทางสุริยง “ใช่มั้ย ?” สุริยง มองหน้า ไม่ตอบคำถามเขมชาติ หากหันมาทางเกนหลง “คุณเกนหลงไม่ต้องห่วงค่ะ ดิฉันจะไม่ไปไหน จนกว่าคุณจะสบายใจ” เขมชาติ ยิ้มสะใจ แล้วก็หันมาทางเกนหลง “เห็นมั้ย คุณมาเป็นเลขาให้ผม ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนสักหน่อย” พูดพลางคว้ามมือของเกนหลงมากุม
       “จู่ๆมาบอกยกเลิกตกใจหมดเลย แบบนี้ต้องปลอบใจ วันจันทร์ต้องมาเริ่มงานเลยนะครับ” เขมชาติตั้งใจอ้อนเกนหลงต่อหน้าสุริยง ที่ยืนอึดอัดเหมือนเป็นส่วนเกิน “เนียนนะคะ” เกนหลงพูดค้อนๆ ทว่าก็ไม่ปฏิเสธ “ก็ได้ค่ะ” เขมชาติยิ้มกว้างอย่างดีใจ แล้วก็ปรายตามาทางสุริยงที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ แล้วก็ยิ้มสะใจ งานนี้ยิงปืนนัดเดียว ได้นกถึง 2 ตัว
       สุริยงทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทำงาน พลางรำพึงอกมาเบาๆ อย่างไม่เข้าใจตัวเอง “นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย “สุริยงส่ายหน้าหงุดหงิดนิดๆ “ไม่น่าใจอ่อนเลย เฮ่อ” สุริยงถอนใจกับตัวเอง ไม่นึกเฉลียวใจเลยว่ากำแพงที่พยายามสร้างไว้กำลังถูกเจาะเข้ามาทีละนิด...ทีละนิด โดยไม่รู้ตัว
       เขมชาติเดินมาส่งเกนหลงขึ้นรถตู้ที่จดรอรับอยู่ที่หน้าบริษัท “สบายใจแล้วนะครับ” ค่ะ..ที่จริงเกนก็ไม่อยากเรื่องมาก แต่ฟังที่พี่เอื้อเล่าให้ฟังแล้วรู้สึกสงสารคุณสุก็เลยไม่อยากทำให้เขาต้องลำบาก” เขมชาติ หยุดเดิน แล้วหันมาถามเกนหลง
       “เอ๊ะ แล้วนี่ไปเจอกับคุณเอื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย หรือว่า แอบเจอกันไม่ให้ผมรู้” เกนหลงบอกยิ้ม “ไม่ต้องมาทำเป็นหึงเลยค่ะ พี่เอื้อเขาไม่สนใจเกนหรอก ในใจเขามีแต่ “คุณสุ” เท่านั้นค่ะ” เขมชาติชักสีหน้า ก่อนจะรีบกลบเกลื่อน เฉไฉทำเป็นไม่เชื่อ “แม่เลี้ยง กับ ลูกเลี้ยง จะเป็นไปได้ยังไง?”
       “พี่เอื้อเขารักจริง ถึงเป็นไปไม่ได้ก็ไม่ล้มเลิกง่ายๆ “ เขมชาติรู้สึกเหมือนโดนแทงกลางหลัง
       “เกนนับถือจิตใจพี่เอื้อจริงๆ บางทีเกนอาจจจะแอบเป็นแม่สื่อให้พี่เอื้อก็ได้นะคะ” เขมชาติ ร้องห้ามอย่างลืมตัว “ไม่ได้นะครับ เป็นไม่ได้ เกนหลงหันมางงๆ เขมชาติรีบเฉไฉ
       “คือ ผมเห็นหลายรายแล้ว พวกแม่สื่อแม่ชัก สุดท้ายได้เองทุกที ผมไม่ยอมนะครับ คุณเอื้อเขามีปัญญาจีบเองอยู่แล้ว แม่เลี้ยงตัวเอง คงไม่เหนือบ่ากว่าแรง คุณเกนอย่าไปยุ่งเลยครับ ผมหึง”
       เขมชาติแสร้งปั้นหน้า ว่า “หึง” จริงๆ “ไร้สาระน่า หึง หวง อะไรกัน ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้ เกนกลับก่อนนะคะ ตอนนี้โรงแรมใหม่กำลังเริ่มสร้าง เกนต้องไปช่วยงานคุณพ่อ วันจันทร์เจอกันนะคะ คุณเจ้านาย” เกนหลงแสร้งกระเซ้า เขมชาติ ยิ้มออก
       “วันจันทร์เจอกันครับ คุณเลขา”
       เกนหลงยิ้มรับแล้วก็เดินขึ้นรถไป เขมชาติยิ้มส่งจนรถออก พลันรอยยิ้มค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้า ดวงตาวาวโรจน์ ด้วยความชิงชัง
        
       จบตอนที่ 7 
       
       


จำนวนคนโหวต 14 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 14 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017