หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อย่าลืมฉัน

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 8

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 30 มีนาคม 2557 06:35 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 8
       อย่าลืมฉัน ตอนที่ 8
       
       สุริยง พยายามสลัดความคิดออกจากสมอง พลางกลับมาทำงานตามปกติ ในขณะที่เธอหันไป หยิบแฟ้มด้านหลังโต๊ะทำงาน จึงไม่ทันสังเกตเห็นเขมชาติ ที่เดินมาหยุดตรงด้านหน้า และจ้องมองมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยอคติ ก่อนจะหลับตา เหมือนพยายามทำใจ ครั้นเมื่อลืมตามาอีกที แววตานั้นก็แปรเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน
       
       “สุริยง”
       และเมื่อสุริยงหันมา
       “ผมขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ”
       โดยไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว เขมชาติก็โผพรวดเข้ามากอดอย่างแรง ทำเอาสุริยงยืนตัวเกร็ง
       อยู่ท่าเดิม ในขณะที่วิบูลย์ ที่เดินถือแฟ้ม และ ตัวอย่างผ้าในมือโผล่มาเห็นเข้า ก็ชะงักเท้ากึก พลันรีบหลบไป
       ก่อนทั้งคู่จะหันไปเห็น
       ครั้นสุริยงรู้สึกตัว ก็รีบผลักเขมชาติออก
       “ผู้อำนวยการคะ ขอบคุณเฉยๆก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเยอะขนาดนี้”
       สุริยง ทำเสียงดุ พร้อมกับเดินถอยออก
       เขมชาติ มองหน้าสุริยง เหมือนพยายามจะจับอาการ หากก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ
       “ก็ผมดีใจ ก็เลยลืมตัว” พลางยื่นมือมาจับมืออีก สุริยงสะดุ้งนิดๆ “ ผมซึ้งใจจริงๆ ที่คุณเปลี่ยน
       ใจไม่ลาออกเพื่อให้คุณเกนยอมทำงานกับผม ขอบคุณมากนะ วดี”
       สุริยงรีบดึงมือกลับ
       “ดิฉันยังไม่เปลี่ยนใจ” เขมชาติชะงัก “ แค่เลื่อนเวลาออกไป ถ้าคุณเกนหลงทำงานเองได้ หรือ
       ดิฉันได้งานใหม่ ดิฉันยังยืนยันว่าจะลาออกค่ะ”
       สุริยงยืนยันหนักแน่น ก่อนจะหันหลังไปทำงานต่อ แล้วก็นึกได้หันมาอีกที
       “อ้อ ดิฉันชื่อสุริยง ผู้อำนวยการจะเรียกสั้นๆว่า “สุ” ก็ได้ค่ะ”
       “ผมขอโทษ ก็เรียกแต่ “วดี” ติดปากมาตั้งหลายปี ไม่เคยลืมชื่อนี้ จู่ๆจะให้ลืมมันก็ต้องใช้เวลา
       หน่อย”
       “ดิฉันให้เวลา ถ้าผู้อำนวยการตั้งใจ ไม่นานลืมได้แน่ค่ะ”
       จบประโยคก็หันกลับไปทำงานต่อ ลับหลังสุริยง เขมชาติมองด้วยความไม่พอใจแกมหมั่นไส้
       
       รถตู้เกนหลงมาจอดเทียบที่หน้าโรงแรม พนักงานรีบวิ่งมาทำหน้าที่เปิดประตู เกนหลงเดินลงมา
       พร้อมๆ กับเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น และเมื่อมองเห็นชื่อ ที่หน้าจอ รอยยิ้ม ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า พลาง
       รีบกดรับ เดินไปคุยไป
       “สวัสดีค่ะคุณอร”
       อรทัยยิ้มพอใจ แววตาแพรวพราว พลางส่งเสียงหวานแว่วมาตามสาย
       “คุณเกน พรุ่งนี้คุณเกนว่างมั้ยคะ ? พอดีเพื่อนอรที่เป็นดีไซเนอร์ เขามีงานเปิดตัวคอลเลคชั่น
       ใหม่ อรจะชวนคุณเกนไปงานด้วยกันค่ะ”
       เกนหลงหยุดยืน แล้วยิ้มอย่างรู้ทัน
       “เกนก็อยากไปนะคะ แต่พอดีพรุ่งนี้นัดช่างดูงานก่อสร้างโรงแรมใหม่ แล้วก็ต้องเตรียมตัวทำงาน
       กับเขมด้วย เกนจะเริ่มงานวันจันทร์นี้แล้วค่ะ”
       อรทัยหุบยิ้ม ชักสีหน้า ก่อนที่เกนหลงจะพูดต่อ
       “อยากจะศึกษางานก่อนเริ่มทำ ขอบคุณคุณอรที่ชวน แต่เกนไปไม่ได้จริงๆค่ะ ขอบคุณอีกครั้ง
       นะคะ สวัสดีค่ะ”
       เกนหลงวางสาย พลางส่ายหน้าอย่างขัดใจ
       
       “นี่มันอะไรกันเนี่ย ขัดใจจริงๆ”
       อัมพิกาเดินเข้ามาเห็นพอดี อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามน้องสาว
       “หงุดหงิดอะไร?”
       อรทัย หันมา “ก็เกนหลงน่ะสิคะ ตั้งแต่กลับจากเขาใหญ่ อรชวนไปไหนก็อ้างว่ายุ่งตลอดเลย”
       “ผู้หญิงคนนี้เป็นคนฉลาด คงรู้ตัวแล้วว่าเรากำลังจะจับคู่ให้ ก็เลยชิ่ง”
       อัมพิกาวิเคราะห์
       “อรก็ว่างั้น แล้วนี่ก็จะไปทำงานกับเขมชาติ สงสัยแผนจับคู่ของเราจะยากแล้วหล่ะค่ะ อ้อ
       อีกอย่าง ตอนอยู่เขาใหญ่เกนหลงบอกว่านังสุริยงมันทำงานเป็นเลขาให้เขมชาติอยู่นะคะ”
       อรทัยรีบรายงานข้อมูลเพิ่ม อัมพิกาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ
       “ เลขาเขมชาติ ?”
       “ใช่ค่ะ ดูท่าทางเกนหลงจะปลื้มมันซะด้วย ไม่เข้าใจ ดูไม่ออกหรือไงว่ามันเป็นคนยังไง ปลื้มมัน
       อยู่ได้ ทั้งคุณพ่อ พี่เอื้อ นี่ก็เกนหลงอีกคน”
       อัมพิกาฟังแล้วก็คิด คิดแล้วก็พูดยิ้มๆ
       “แล้วเขมชาติล่ะปลื้ม มันด้วยหรือเปล่า ?”
       “เขมชาติเกี่ยวอะไรด้วยคะ?”
       อรทัยไม่วายสงสัย
       “กับเอื้อ มันยังเปลี่ยนจากเกลียด กลายมาเป็นแบบทุกวันนี้ได้ แล้วนี่เป็นเลขากับเจ้านายอยู่
       ใกล้ชิดกันเกือบทุกวัน คิดเหรอว่านังสุริยงจะปล่อยให้ผู้ชายอย่างเขมชาติหลุดมือ”
       อรทัยสะอึก จิกตา ร้อนใจขึ้นมาทันที อัมพิกายื่นหน้ามาสั่ง
       “ส่งคนไปสืบ พี่อยากรู้ว่าระหว่างเขมชาติกับสุริยงมีอะไรที่มันมากกว่าเจ้านายกับลูกน้องหรือ
       เปล่า ถ้ามีงานนี้สนุกแน่”
       รอยยิ้มของอัมพิกา แฝงไปด้วยความร้ายกาจ
       
       “คุณเขมกับคุณสุจับมือกันยังไง คุณจะอยากรู้ไปทำไม”
       สมคิดเอ่ยถามวิบูลย์ เมื่อนั่งคุยกันอยู่ในห้อง วิบูลย์หน้าตาขัดข้องใจอย่างแรง
       “ก็แค่สงสัย ดีกรีความหนิดหนม หรือนัยยะในการจับมือ มันสื่ออะไรออกมาบ้าง ก็เท่านั้นเอง
       ตกลงที่คุณสมคิดเห็นเขาจับมือสมานฉันท์ เขาจับกันยังไง”
       “ก็จับแบบทั่วๆไป” พลางลุกมาหา “คุณเป็นคุณสุนะ ผมเป็นคุณเขม แล้วเขาก็จับกันแบบนี้” ว่า
       แล้วก็จับมือวิบูลย์หมับ
       วิบูลย์ยังไม่สิ้นความคาใจ
       
       “แค่นี้เองเหรอ? ทำไมแค่นี้ล่ะ”

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 8
       สมคิด ถึงกับปล่อยมือเลย
       
       “เอ๊า ถ้าไม่ใช่แค่นี้ แล้วจะให้แค่ไหน? นี่ๆ ตกลงคุณมีอะไรในใจ บอกมาเลยดีกว่า หะ ? มีอะไร ?”
       วิบูลย์เริ่มอึกๆอักๆ สมคิดรุกต่อ
       “บอกมาเถอะน่า”
       ในที่สุดวิบูลย์ก็ตัดสินใจบอก
       “ ก็ เมื่อกี๊ ผมเห็นคุณเขมกอดกับคุณสุ”
       สมคิดถึงกับอึ้ง พลางถามย้ำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
       “คุณเขมเนี่ยนะ กอดกับคุณสุ กอดกันยังไง ?”
       “ก็ นี่เลย คุณสมคิดเป็นคุณสุนะ” พลางยืนสลับที่กัน สมคิดพยักหน้า “ผมเป็นคุณเขม แล้วคุณเขมก็กอดคุณสุแบบนี้”
       จบประโยควิบูลย์ก็สวมกอดสมคิด เหมือนที่เห็นเขมชาติกอดสุริยง ทันใดนั้นมาลัยก็เปิดประตู
       ผั้วะเข้ามา
       “คุณวิบูลย์คะ”
       เมื่อเงยหน้าเห็นวิบูลย์กอดอยู่กับสมคิดก็ร้องโวยวาย
       “ว้าย”
       วิบูลย์ สมคิด ตกใจ รีบผละออกจากกัน
       มาลัยก้มหน้าอายแทน
       “คุ..คุณสมคิด คุณวิบูลย์ ทะ ทำอะไรกันคะ ตายแล้ว ไม่กลัวฟ้าผ่าหรือไงคะ”
       สมคิด รีบปฏิเสธ
       “เฮ้ย มะ..ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ เราสองคนแค่จำลองเหตุการณ์นิดหน่อย ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งจริงๆ”
       “ไม่มีก็ไม่มีค่ะ มาลัยจะพยายามเชื่อ” พลางเบือนหน้ามาทางวิบูลย์ “คุณวิบูลย์คะ คุณเขมชาติ
       เชิญให้ไปพบค่ะ”
       มาลัยรายงานสั้นๆ ในณะที่ วิบูลย์กับสมคิดมองหน้ากันอย่างแปลกใจ
       เรื่องอะไร ?
       
       วิบูลย์ถามด้วยความแปลกใจ เมื่อเข้ามาพบเขมชาติในห้อง และได้รับคำบัญาจากเจ้านายหนุ่ม
       “คุณเขมจะให้ผมไปซื้อของมาแต่งห้องทำงานให้คุณเกนหลง ?”
       “ใช่ คุณเกนจะมาเริ่มงานวันจันทร์ ผมจะให้เขาทำงานห้องข้างๆผม พรุ่งนี้ผมอยากให้คุณไปดูซื้อของมาแต่งเพิ่ม พาสุริยงไปด้วย ไปช่วยกันเลือก”
       “แต่พรุ่งนี้วันเสาร์ เป็นวันหยุดนะครับ”
       วิบูลย์ออกตัว
       เขมชาติหันขวับมาทันที
       “ก็จ่ายโอทีไปสิ บอกเขาว่าผมสั่ง ถ้าคุณทำให้เขาไปด้วยไม่ได้ คุณจะต้องเดือดร้อน”
       “อ้าว”
       วิบูลย์หน้าเหวอ
       
       หากเมื่อวิบูลย์เดินมาบอกความแก่สุริยง หญิงสางก็ตอบกลับไปยิ้มๆ
       “สุไปเป็นเพื่อนได้ค่ะ คุณวิบูลย์จะได้ไม่ต้องเดือดร้อน”
       วิบูลย์ ถอนหายใจอย่างโล่งอก
       “ขอบคุณมากเลยครับคุณสุ งั้นพรุ่งนี้ผมไม่รับที่บ้านนะครับ”
       “เราเจอกันเช้าๆหน่อยนะคะ รีบซื้อ รีบกลับ วันหยุดจะได้อยู่กับลูกๆน่ะค่ะ”
       “ได้เลยครับ สัก 9 โมงครึ่งนะครับ โชคดีจริงๆที่คุณสุว่าง ไม่งั้นผมซวยแน่”
       สุริยงพยักหน้ายิ้มๆ
       
       “ใครบอกว่าว่าง พรุ่งนี้หนูเล็กต้องพาไก่กับไข่ไปเรียนว่ายน้ำ”
       นภาที่กำลังเรียงขนมใส่กล่อง โดยมีชื่นคอยช่วย โพล่งออกมาทันทีที่ฟังความจากลูกสาว
       ในขณะที่อาทิตย์กำลังช่วยไก่ไข่จัดชุดว่ายน้ำไปเรียนอยู่ด้านหลัง
       “พ่อกับแม่ก็ต้องเอาขนมไปส่งที่บองมาเช่ ส่วนชื่นก็ต้องเอาไปส่งที่อ.ต.ก. ไม่มีใครว่างเลย ถ้า
       หนูเล็กไปส่งไม่ได้ ก็คงจะต้องงด พรุ่งนี้ไม่ต้องว่ายน้ำ”
       ไก่กับไข่ที่กำลังจัดชุดว่ายน้ำใส่กระเป๋าถึงกับชะงักกึก ก่อนจะหันหน้ามองกัน และพร้อมใจกัน
       หันหน้ามาทางสุริยง ก่อนจะพูดขึ้นพร้อมกัน
       “แม่หนูเล็กครับ”
       เด็กแฝดส่งสายตาเว้าวอน สุริยงเห็นแล้วก็คิด ก่อนจะตอบออกมา
       “ให้ไปว่ายเถอะค่ะ หนูเล็กรู้แล้วว่า จะให้ใครพาไป”
       ไก่กับไข่หันมามองหน้ากัน “ใคร”
       
       “ได้ครับ ผมพานายสองคนไปเรียนว่ายน้ำเอง ไม่ต้องห่วง”
       เอื้อตอบผ่านทางโทรศัพท์ ทำเอาสุริยงถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางรีบตอบกลับไป
       “ขอบคุณคุณเอื้อมากค่ะ คลาสมีตอน 10 โมง รบกวนด้วยนะคะ “
       “ด้วยความยินดีครับ” พลางรีบถามต่อเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “แล้วพรุ่งนี้ที่บอกว่าจะต้องไปทำ
       ธุระให้ที่ทำงาน หนูเล็กไปกับใครครับ ?”
       
       เสียงแตรรถดังที่หน้าบ้าน สุริยงเดินออกมาในชุดลำลอง ดูน่ารักแปลกตา ไม่เคร่งขรึมเหมือน
       ตอนแต่งชุดทำงาน ชื่นรีบตามมา
       “เดี๋ยวชื่นเปิดประตูให้ค่ะ”
       ชื่นรีบวิ่งนำออกมา แล้วก็ไขกุญแจเปิดประตูใหญ่ พอเลื่อนออก เห็นเขมชาติ ที่อยู่ในชุดลำลอง
       เช่นเดียวกัน ยืนพิงประตูอยู่ ชื่นถึงกับตาค้าง
       “อู้ว ว้าว หล่อจัง”
       สุริยง เงยหน้าเห็นเขมชาติก็แปลกใจ
       “ผู้อำนวยการ”
       ชื่นอึ้งเป็นคำรบสอง พลางทวนตำแหน่งเบาๆ “ เป็นผู้อำนวยการซะด้วย”
       เขมชาติหันมายิ้มสบายๆ
       “พอดีเมื่อคืนวิบูลย์เขาโทร.มาบอกผมว่าวันนี้มีธุระด่วนมาก แล้วก็สำคัญมาก เลยไปไม่ได้น่ะ
       ครับ”
       
        สุริยงมองด้วยความแปลกใจ เขมชาติยิ้มใส แต่แววตามีความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 27 จบบริบูรณ์
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 26
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 25
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 24
อย่าลืมฉัน ตอนที่ 23
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 7 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 +21 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คห.1 นี่โง่หรือโง่ 5555
บ้านคุณเขาตัดสินกันที่ความแก่ความสาวความสวยหรอ
ฝีมือค่ะ เขาดูกันที่ฝีมือ แสดงว่าความคิดของคุณนี่คงจะไม่สามารถ
พัฒนาไปถึงระดับสากลได้เลย ตปท.เค้าตัดสินกันที่ฝีมือนะคะ
อายุ 40 -50 ยังเป็นนางเอกได้อยู่เลย
#ไม่ชอบก็ไม่ต้องอ่านต้องดู 55555 ใครข้องบอก! ! เคลียร์ได้
นิรนาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ก็พวกที่ตัดสินคนที่หน้าตาแล้วก็อายุไง
ถ้าแอนเค้าคุณคงจะป้า
ถามจริง เอาส่วนไหนทำสมอง
อย่างงี้คงไม่ทันโลกเค้าหรอก
pai_jojo555@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จะแก่ไม่แก่ แล้วแสดงไม่ดีเหมือนอย่างเรื่องคิวบิก (ต้องขอโทษที่พาดพิงค่ะ) เราก็ไม่ดูนะคะ คิดว่าคนทั้งประเทศรอละครเรื่องนี้นานนับปีกว่าจะได้ชมฝีมือการแสดงของนักแสดงทุกคนในเรื่อง รวมถึงผลงานกำกับของป้าแจ๋งถูกใจเราตั้งแต่วนิดาแล้วค่ะ
น่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ที่เรื่องนี้นำมาสร้างอีกครั้งตอนที่พระเอกนางเอกอายุมากแล้ว แอนก็ 38 แล้ว ติ๊ก ไม่รู้เท่าไร ก้อง ก็ 46 แล้ว ยอมรับฝีมือการแสดง แต่ก็อยากให้เลือกนักแสดงที่ตรงตามบทประพันธ์ด้วย แต่อย่างไรก็เอาใจช่วย และ จะรอดูว่าทำได้ดีกว่าเวอร์ชั่น พีท-แอน สิเรียม หรือเปล่า
เสียดาย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คห1
ไม่ไหวก็ไปนอน
???
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คห1
แก่แล้วยังไงอะค้ะ ฝีมือการแสดงก็ไม่เป็นรองใครอะค่ะ ถ้าคุณจะคอมเม้นไม่สร้างสรรค์อย่างนี้อย่าเลยดีกว่าค่ะ ไม่ชอบก็ไม่เห็นต้องว่าเลย ก็เข้าใจว่าความคิดใครความคิดมันคุณมีสิทธิ์ แต่ถ้าความคิดคุณมันมาเบียดเบียนมาเป็นผลไม่ดีกับคนอื่นก็อย่าเลยจะดีกว่านะคะ เก็บมันไว้ในใจก็พอ หรือไม่ก็ไม่ต้องอ่านไม่ต้องดู ไปดูดาราเด็กๆเล่นแข็งตามความชอบของคุณเถอะค่ะ
ใครสักคน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอตอนที่9ค่ะ
<3
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ถึงเค้าจะอายุมากเเต่ฝีมือการเเสดงเค้าดี ทำไมเค้าจะเล่นเป็นนางเอกไม่ได้ เค้ามีประสบการณ์เยอะ ดีกว่าบางคนอายุน้อยเล่นคล้ายๆท่องอาขยาน #ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องอ่าน ไม่ต้องดูไม่มีใครบังคับหรอกคร้ะ
ปริศนา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +21 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คห.1 นี่โง่หรือโง่ 5555
บ้านคุณเขาตัดสินกันที่ความแก่ความสาวความสวยหรอ
ฝีมือค่ะ เขาดูกันที่ฝีมือ แสดงว่าความคิดของคุณนี่คงจะไม่สามารถ
พัฒนาไปถึงระดับสากลได้เลย ตปท.เค้าตัดสินกันที่ฝีมือนะคะ
อายุ 40 -50 ยังเป็นนางเอกได้อยู่เลย
#ไม่ชอบก็ไม่ต้องอ่านต้องดู 55555 ใครข้องบอก! ! เคลียร์ได้
นิรนาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014